Η Αγία Οσιομάρτυς Μαρία της Γκάτσινα – γιατρός των πληγωμένων ψυχών.

 

Η Αγία Οσιομάρτυς Μαρία της Γκάτσινα – γιατρός των πληγωμένων ψυχών

Η Αγία Οσιομάρτυς Μαρία της Γκάτσινα ζούσε ταπεινά, σε ένα απλό ξύλινο σπίτι, στα περίχωρα της πόλης. Δεν είχε πλούτο, δεν έκανε θόρυβο στον κόσμο, αλλά συνέρρεαν πληγωμένες ψυχές, άνθρωποι που κατακλύζονταν από πόνο, απώλεια και απελπισία. Και σχεδόν όλοι έφυγαν διαφορετικά από ό,τι είχαν έρθει.

Όσοι τη συνάντησαν ένιωσαν ότι δεν κρίθηκαν, αλλά κατανοήθηκαν. Ένας νεαρός άνδρας, συντετριμμένος από τη σύλληψη και την εξορία του πατέρα του, ενός ιερέα, την άφησε με την αποφασιστικότητα να υπηρετήσει τον Θεό. Μια νεαρή γυναίκα, βασανισμένη από τα βάσανα, έφυγε φωτισμένη, αποφασισμένη να γίνει μοναχή. Ένας πατέρας θρηνώντας τον θάνατο του γιου του σήκωσε το κεφάλι του. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, που είχε έρθει κλαίγοντας, έφυγε ήρεμη και δυναμωμένη.

Η Αγία Οσιομάρτυς Μαρία δεν έδιωξε τα βάσανα με εύκολα λόγια. Του έδινε νόημα. Μιλούσε για τον πόνο της ψυχής με σπάνιο βάθος, και για την κατάθλιψη είπε τα εξής:

«Η κατάθλιψη είναι ένας πνευματικός σταυρός», μου είπε. «Αυτή αποστέλλεται για να βοηθήσει τον μετανοούντα που δεν ξέρει πώς να μετανοήσει, δηλαδή αυτόν που, μετά τη μετάνοια, επιστρέφει σε προηγούμενες αμαρτίες... Και, επομένως, μόνο δύο φάρμακα μπορούν να θεραπεύσουν αυτό το βάσανο της ψυχής, μερικές φορές πολύ μεγάλο. Πρέπει κανείς είτε να μάθει να μετανοεί και να προσφέρει τους καρπούς της μετάνοιας, είτε, αν όχι, να φέρει αυτόν τον πνευματικό σταυρό, την κατάθλιψη, με ταπεινότητα, υποταγή, υπομονή και μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Κύριο, θυμούμενος ότι η φέρουσα ικανότητα αυτού του σταυρού θεωρείται από τον Κύριο ως καρπός της μετάνοιας... Και, τελικά, τι μεγάλη παρηγοριά είναι να συνειδητοποιείς ότι η αποθάρρυνση σου είναι ο μη αναγνωρισμένος καρπός της μετάνοιας, μια ασυνείδητη αυτοτιμωρία για την απουσία των καρπών που απαιτούνται... Από αυτή τη σκέψη πρέπει να φτάσει κανείς στη μετάνοια, και τότε η κατάθλιψη σταδιακά θα λιώσει και θα εμφανιστούν οι αληθινοί καρποί της μετάνοιας...»

Αυτά τα λόγια δεν ήταν θεωρία. Ήταν εμπειρία. Όσοι τα άκουσαν είπαν ότι ένιωθαν σαν να είχε καθαριστεί μια βαθιά πληγή στην ψυχή τους. Όχι επειδή ο πόνος εξαφανίστηκε αμέσως, αλλά επειδή δεν ήταν πλέον άσκοπος.

Η Αγία Οσιομάρτυς Μαρία της Γκάτσινα μας διδάσκει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο ούτε στο σκοτάδι ούτε στην αποθάρρυνση. Ακόμα και ο βαρύς σταυρός της ψυχής μπορεί να γίνει δρόμος προς το φως, αν τον φέρουμε με ταπεινότητα, υπομονή και ελπίδα.