Κάθε εβδομάδα, η Κυριακή ερχόταν σαν μια βαθιά ανάσα μετά από τις βιαστικές μέρες. Δεν ήταν απλώς μια μέρα άδειας.

 

Κάθε εβδομάδα, η Κυριακή ερχόταν σαν μια βαθιά ανάσα μετά από τις βιαστικές μέρες. Δεν ήταν απλώς μια μέρα άδειας.

Ήταν η μέρα που η ψυχή θυμόταν ποια ήταν και Σε Ποιον ανήκε. Ένα τέτοιο πρωινό, ο άνθρωπος ξυπνούσε νωρίτερα από το συνηθισμένο.

Το σπίτι ήταν ήσυχο. Το φως έμπαινε απαλά από το παράθυρο, σαν μια παρηγοριά. Κάθισε αργά, η καρδιά του ακόμα βαριά από σκέψεις, και κατάλαβε κάτι απλό αλλά δυνατό: όλη η εβδομάδα που θα ερχόταν θα ήταν όπως ξεκινούσε αυτή η μέρα.

Και ξεκίνησε με ευγνωμοσύνη. Έστρεψε το μυαλό του στον Θεό και σκέφτηκε τη δύναμη με την οποία χτίστηκε ο κόσμος, την αγάπη με την οποία λυτρώθηκε ο άνθρωπος. Και τότε, η καρδιά του ζεστάθηκε. Όχι επειδή η ζωή ήταν εύκολη, αλλά επειδή ο Θεός ήταν παρών.

Δεν χαιρόταν για τα πράγματα, αλλά για την αλήθεια: ότι ο Θεός είναι Άγιος, Ελεήμων, Σοφός και Φροντιστής, ότι τίποτα καλό δεν Του λείπει, ότι είναι Ένας στην Ύπαρξη και τρία σε Πρόσωπα - Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Συνειδητοποίησε πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό και πόσο δυνατός γίνεται όταν υποκλίνεται μπροστά Του. Στη σιωπή εκείνου του πρωινού, ένιωσε την ειλικρινή επιθυμία να αλλάξει. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με αληθινά δάκρυα. ​​Ζήτησε μετάνοια, όχι ως τιμωρία, αλλά ως θεραπεία. Ζήτησε τη δύναμη να κλάψει για τις αμαρτίες του, όχι από φόβο, αλλά από αγάπη για την ψυχή του. Ήξερε ότι είχε κάνει πολλά λάθη. Ήξερε ότι είχε πληγώσει. Ήξερε ότι είχε αποστασιοποιηθεί.

Αλλά ήξερε και κάτι μεγαλύτερο: Ο Θεός δεν κουράζεται να περιμένει. Με ταπεινότητα, ζήτησε να συγχωρεθεί, να ενισχυθεί, να βοηθηθεί να ζήσει την ερχόμενη εβδομάδα χωρίς να κάνει λάθη στη σκέψη, στα λόγια ή στις πράξεις. Δεν ζήτησε μια ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά μια καθαρή καρδιά ανάμεσά τους. Θυμόταν τον θάνατο - όχι με φόβο, αλλά με ευθύνη. Ζήτησε να βρεθεί προετοιμασμένος, συμφιλιωμένος, μοιρασμένος, με μια φωτισμένη καρδιά. Γιατί η Κυριακή δεν είναι απλώς η αρχή μιας εβδομάδας, αλλά μια πρόβα της αιωνιότητας.

Όταν σηκώθηκε, τίποτα δεν είχε αλλάξει γύρω του. Τα προβλήματα ήταν τα ίδια. Ο κόσμος προχωρούσε στον ίδιο δρόμο. Αλλά αυτός δεν ήταν πια ο ίδιος. Η Κυριακή τον συνόδευε πλέον σε όλες τις επόμενες ημέρες. Η προσευχή που ειπώθηκε σιωπηλά είχε γίνει άγκυρα, φως και φύλακας της καρδιάς.

Και κατάλαβε την αλήθεια ότι λίγοι ζουν πραγματικά:

Η Κυριακή δεν αγιάζει μόνο την ημέρα, αγιάζει την εβδομάδα. Και η προσευχή που λέγεται τότε σε διδάσκει να περπατάς με τον Θεό σε κάθε βήμα.