Εκδήλωση Ιστορικης μνημης για το Επος του 1940. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

IΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Περάματος σας προσκαλεί στην εκδήλωση Ιστορικής μνήμης για το έπος του 1940 που θα πραγματοποιηθεί την ήμερα Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013 στην αίθουσα του πνευματικού μας κέντρου και ώρα 19:00.

Είσοδος Ελεύθερη.

Δια το εκκλησιαστικό συμβούλιο

Πρωτ. Ιωάννης Κατής

Διεύθυνση Λεωφόρος Δημοκρατίας 26 Πέραμα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ

19:00 Έναρξη Εκδήλωσης

19:15 Τέλεση Τρισάγιου στη μνήμη των πεσόντων

19:25 Ομιλία με Θέμα την κατάληψη της Κλεισούρας

19:40 Προβολή ντοκιμαντέρ για το έπος του 1940

20:00 Χορευτικό συγκρότημα "Ο Περαματάρης"

20:30 Χορωδιακό συγκρότημα του Ιερού Ναού μας "Μουσικές Δημιουργίες"

21:00 Εθνικός Ύμνος - Λήξη της Εορτής.

Γέρων Γαβριήλ στο Άγιο Όρος - Elder Gabriel's messages and eulogies to the world.

O Καθηγουμένος της Ιεράς Μονής Παρακλήτου πατήρ Τιμόθεος Σακκάς.

www.amen.gr

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ

Movie Trailer: "Luka" (a 2013 film about St. Luke the Surgeon)

Film: "Лука" (Luka)

Year: 2013

Running time: 110 minutes

Director: Oleg Sytnik

Cast: Vitaly Bezrukov (Luke), Ekaterina Guseva, Andrew Saminin, Alexander Jacko, Vladimir Gostyukhin, Alex Shevchenkov

Manufacturer: "Patriot Film" (Ukraine, Belarus), with the support of the State Agency of Ukraine for movies and the Ministry of Culture of the Republic of Belarus

Movie site: http://www.luka-film.com/

Synopsis:

The film "Luka" is the dramatic destiny of the great surgeon and a priest — V. Voyno-Yasenetsky (Luka).

The year was 1917. Young doctor Valentin Voyno-Yasenetsky with his wife and four children moved to Tashkent, beset by civil war. Voyno-Yasenetsky became head physician in the city hospital. He not only saved hundreds of patients every day, operating under the bullets of the permanent street battles, but he fought for his life and the life of his beloved wife, dying of TB. In the midst of communist persecution, he was alone with four children on the outskirts of the former empire, so he decides to become a priest. And since then, he never gave up either scalpel or cross, and he went with them through all their hard exiles and arduous life, treating both body and soul.

http://www.johnsanidopoulos.com/2013/10/movie-trailer-luka-2013-film-about-st.html

Abeer Nehme: Επεσκέψατο Ημάς.

Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἀνατολὴ ἀνατολῶν, καὶ οἱ ἐν σκότει καὶ σκιᾷ, εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν, καὶ γὰρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος.

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΠΑΡΙΑΝΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ.

Για τον γέροντα Γαβριήλ, παριανό αγωνιστή της Λογγοβάρδας

Άρθρο της Μπέτης Μπιζά από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 12|01|13

Πρόσφατα, έφυγε από κοντά µας ένας µεγάλος παριανός αγωνιστής, ο π. Γαβριήλ της Ι. Μ. Λογγοβάρδας. Ας µην πάει ο νους των αναγνωστών σε ό, τι συνηθίζουµε να εννοούµε µε τη λέξη «αγωνιστής». Ο π. Γαβριήλ, όπως όλοι οι Μοναχοί, ήταν αγωνιστής κατά του … εαυτού του. Ο ισόβιος αγώνας του ήταν εναντίον των παθών, που δυναστεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη, την αιχµαλωτίζουν, και την υποδουλώνουν. Ο αγωνιστής π. Γαβριήλ γλύτωσε από την αιχµαλωσία των παθών και τη σκλαβιά των κοσµικών «ανέσεων», ζώντας ελεύθερος µέσα στο στενό κελί του, έχοντας µόνη περιουσία του το τριµµένο του ράσο και το κοµποσχοίνι του.

Γεννήθηκε στις Καµάρες, το 1909. Οι γονείς του…

…ήταν  φτωχοί και πολύτεκνοι µε 12 παιδιά. Σχολείο δεν πήγε, αν και ήταν πνευµατικά προικισµένος, γιατί, όπως και άλλα παιδιά της ηλικίας του, έπρεπε να δουλέψει για να βοηθήσει στην επιβίωση της οικογένειας. Παιδί φιλότιµο, σβέλτο και ικανό, µε αγάπη για τη δουλειά, ο µικρός Ιωάννης Μπαρµπαρήγος βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες αλλά και έβοσκε τα λιγοστά τους πρόβατα. Τη Λογγοβάρδα την είχε καθηµερινή θέα, στην απέναντι πλαγιά. Όταν µεγάλωσε, µετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, του δόθηκε η ευκαιρία να «µεταναστεύσει» στην Αθήνα, σε µια καλή δουλειά, µε ευοίωνο µέλλον για τον προκοµµένο και ευφυή νέο, αλλά εκείνος αρνήθηκε, έχοντας βάλει στον νου του να κάνει πιο δύσκολα πράγµατα: να φοιτήσει στο Πανεπιστήµιο της Λογγοβάρδας και να αφιερώσει εκεί όλη του την εργατικότητα, µε εργοδότη τον Θεό.

Εκεί, «φοιτητής» και εργάτης ακούραστος, έδωσε µε αυταπάρνηση τον πιο ωραίο και δύσκολο αγώνα και νίκησε τους πιο δύσκολους εχθρούς του ανθρώπου: τη φιληδονία, τη φιλαργυρία, τη φιλοδοξία, την πλεονεξία, την κενοδοξία, τη φιλαυτία, την υποκρισία, µε µια λέξη τον εγωισµό µε τα χίλια του πρόσωπα. Πεδίο όπου µαίνεται αδιάκοπα ο πόλεµος αυτός είναι η καρδιά του ανθρώπου. Η άσκηση, η προσευχή, η αγάπη, και πάνω από όλα η υπακοή σε πνευµατικό οδηγό, είναι τα όπλα αυτού του αγώνα, τα οποία διά βίου χρησιµοποίησε ο ολιγογράµµατος αλλά σοφός π. Γαβριήλ και βγήκε νικητής.

Έζησε την πολύχρονη ζωή του ασκούµενος στο Ιερό Κοινόβιο της Λογγοβάρδας, έχοντας καθηµερινή του ενασχόληση την περιποίηση των ζώων της Μονής, τα οποία φρόντιζε ηθεληµένα σε όλη του τη ζωή. Παράλληλα, ασχολούνταν και µε αγροτικές εργασίες, έχοντας και γνώσεις και ζήλο. Κύρια ασχολία του όµως ήταν τα ζώα και το «τυροκοµειό». Ήταν ο «οικονόµος» των ζώων της Παναγίας, ένα διακόνηµα απαραίτητο σε κάθε Μονή, διότι της εξασφαλίζει αναγκαία είδη διατροφής.

Το διακόνηµα αυτό, προσφέρει µεν χαρά, γιατί τα ζώα είναι αθώα και χαριτωµένα, αλλά, όπως γνωρίζουν όσοι ασχολούνται µε κτηνοτροφικές εργασίες, είναι ταυτόχρονα δύσκολο και απαιτητικό, καθώς δεν γνωρίζει «καθηµερινές και σχόλες». Είναι καθήκον καθηµερινό – και ανθυγιεινό, γιατί τα ζώα έχουν ανάγκη από συνεχή καθαριότητα: καθαρισµό σταύλων, µάζεµα της κοπριάς κ.α.

Μια ζωή λοιπόν ήταν µέσα στις κοπριές και τους σταύλους, ο αγωνιστής π. Γαβριήλ.  

Και για να κάνει πιο αποτελεσµατικά το διακόνηµά του, δεν έµενε µέσα στο Μοναστήρι αλλά λίγο πιο κάτω, στην «κατοικιά» της Μονής, όπου βρίσκονται τα ζώα: κατσίκες, πρόβατα, αγελάδες, κότες κ.α. Εκεί, είχαν τη δυνατότητα να τον επισκέπτονται και κάποιες -ελάχιστες – παριανές γυναίκες που τον γνώριζαν και τον ευλαβούνταν. Η υπογράφουσα είχε τη χαρά και την ευλογία να επισκέπτεται τον γέροντα Γαβριήλ τα τελευταία δύο χρόνια, που το γήρας τον είχε καθηλώσει στο κελί του. Το σώµα του ήταν πλέον ανήµπορο, αλλά το πνεύµα του πάντα καθαρό και οξυδερκές. Η µνήµη του, θαυµαστή, ανεπηρέαστη από τα χρόνια, ανακαλούσε µε λεπτοµέρειες γεγονότα της ζωής του. Αφηγούνταν παραστατικά το έπος του 1940, στο οποίο είχε πάρει µέρος και ο ίδιος. Θυµόταν ονόµατα συστρατιωτών του, τοπωνύµια, ηµεροµηνίες, και έκανε τοπογραφικές περιγραφές! (Όλα αυτά, βέβαια, όταν τον ρωτούσε κάποιος … φιλίστωρ επισκέπτης του.).

Ήταν πράος, ευγενής, διακριτικός – απέφευγε πάντα να κάνει ερωτήσεις – υποµονετικός, ειρηνικός, ολιγόλογος, ταπεινός. Ποτέ δεν έκανε «κηρύγµατα». Ούτε χρειαζόταν άλλωστε. Εκείνος σιωπούσε, αλλά «µιλούσαν» όλα:  οι απλοί του τρόποι, το πρόσωπό του το ήρεµο και στοχαστικό, που φανέρωνε νου υγιή και λογική απαραβίαστη, τα χέρια του, που µαρτυρούσαν τη σκληρή εργασία µιας ζωής, η πάντοτε αξιοπρεπής συµπεριφορά του, η λεπτότητά του, η προσοχή του να µην κουράσει, να µην επιβαρύνει κανέναν. Το κοµποσχοίνι στο χέρι του… Τι άλλο «κήρυγµα» ήθελε κανείς; Ακόµα κι όταν κάποιος του ζητούσε συµβουλές, εκείνος σιωπούσε ή έλεγε «Δεν είµαι άξιος να συµβουλέψω τον … εαυτό µου, θα συµβουλέψω άλλους;». Και όµως, δίδασκε σιωπών το πιο σπουδαίο µάθηµα: την ταπεινοφροσύνη!

Το κελί του ήταν περίπου 4 τ.µ. Το µοναδικό του παράθυρο έβλεπε στην αυλή ενός σταύλου, και όταν άνοιγε έµπαιναν µέσα οι οσµές του… Κι όµως εκείνος ήταν ευχαριστηµένος και δεν ήθελε µε κανένα τρόπο να το εγκαταλείψει! Η συχνή προτροπή των συµµοναστών του να µείνει σε έναν καλύτερο, πιο υγιεινό χώρο, έπεφτε στο κενό.  Είχε καταφέρει να νικήσει κάθε επιθυµία για ανέσεις και καθαριότητες. Του αρκούσε να κρατάει καθαρή την καρδιά του. Εφόσον µπορούσε να προσεύχεται απερίσπαστος µέσα στο κελάκι αυτό, δεν ήθελε τίποτε άλλο. Οι «µυρωδιές» του σταύλου δεν τον πείραζαν. Τις υπέµενε. Ήξερε ότι θα «περάσουν», όπως θα περάσει και η ζωή του… (Και όµως, στο κελάκι αυτό, αισθανόταν ο επισκέπτης σαν σε «γωνιά» του Παραδείσου!)

Θυµάµαι κάποιες φορές τις αγελάδες να χτυπούν µε τη µουσούδα τους το παράθυρο. 

Τον αγαπούσαν και τον … χαιρετούσαν. Ακόµα και τα ποντίκια είχε φίλους του, ο άνθρωπος του Θεού. Μια φορά πετάχτηκαν δύο από το προσκεφάλι του. «Γέροντα, δύο ποντίκια!» είπαµε µε έκπληξη δύο επισκέπτριες. Εκείνος, ατάραχος. Το ήξερε ότι µοιραζόταν το κελάκι του µαζί τους, αλλά δεν τον ένοιαζε, αφού δεν τον έβλαπταν και δεν τον εµπόδιζαν από την προσευχή. Εµείς όµως -οι  δύο κοπέλες- είδαµε µια µικρή τρύπα όπου κρυφτήκανε στον τοίχο, και την κλείσαµε µε ασβέστη που βρήκαµε εκεί. 

Ήσυχες ότι γλυτώσαµε τον γέροντα από τα ποντίκια, φύγαµε. Σε λίγες µέρες που ξαναπήγαµε, τον ρωτήσαµε: «Γέροντα, τα ποντίκια ξαναεµφανίστηκαν;» Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά, µειδιώντας, χωρίς άλλο σχόλιο. Αδιαφορούσε τελείως! Σκεπτόµουν ότι ήταν θαύµα που δεν είχε αρρωστήσει από διάφορα µικρόβια και είχε ξεπεράσει εκατό χρόνια …υγείας! Ναι, ήταν θαύµα ασφαλώς.

Οι συµµοναστές του ενδιαφέρονταν πάντα για τις ανάγκες του – που ήταν ελάχιστες -  και όταν κατέπεσε, σε ηλικία 102 ετών, του παρείχαν κάθε δυνατή ιατροφαρµακευτική περίθαλψη, µε αγάπη συγκινητική.

Αλλά και µερικοί από τον «έξω κόσµο» το θεωρούσαν ευλογία να του πάνε λίγο φαγητό, στο κρεβάτι της ασθενείας του. Και διαπίστωναν µε έκπληξη ότι παρά την αδυναµία και το γήρας, νήστευε κανονικά! Καµία συµβουλή ότι «είναι ασθενής και πρέπει να πιει γάλα» ή «να φάει λάδι» δεν τον έκανε να «χαλάσει»  τη νηστεία. Κρέας είχε να φάει 80 χρόνια, πιστός στο τυπικό της Λογγοβάρδας – και των περισσότερων ορθόδοξων µοναστηριών – όπου τηρείται αποχή από το κρέας.

Ο π. Γαβριήλ, την ηµέρα της µοναχικής του κουράς οµολόγησε, όπως όλοι οι µοναχοί, ότι «προσήλθε στη Μονή οικειοθελώς, µη εκ λύπης ή εξ ανάγκης, ποθών τον βίον της ασκήσεως». Τη µοναχική του υπόσχεση για ασκητικό βίο τήρησε σε όλη τη µακρά ζωή του, χωρίς να µετανοιώσει για τον δύσκολο δρόµο που διάλεξε, χωρίς να «λιποτακτήσει». Η «ανάπαυση» που αισθανόταν όποιος βρισκόταν κοντά του, µαρτυρούσε την καθαρότητα της ψυχής του, την ειρήνη και την αγάπη του -  θεία δώρα των ασκητικών του αγώνων.

Η καρτερικότητά του στις ακούσιες δοκιµασίες  ήταν άλλη µια αρετή του που φάνηκε στο τέλος… Καθόλου δεν δυσανασχέτησε που καθηλώθηκε στο κρεβάτι – αυτός ο αεικίνητος – ούτε για το αναπνευστικό πρόβληµα που του παρουσιάστηκε ώστε να λαµβάνει συνεχώς οξυγόνο µε σωληνάκια, που του πλήγωναν τη µύτη. Τα υπέµενε όλα µε ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό. Ούτε συζητούσε γι’ αυτά, γιατί δεν επιζητούσε ανθρώπινη παρηγοριά. Τον παρηγορούσε ο Θεός, στον οποίο είχε αφιερώσει τη ζωή του. Τον θάνατο τον περίµενε κάθε µέρα, χωρίς φόβο. «Θα φύγω» έλεγε απλώς. Ήξερε ότι το τέλος, είναι η αρχή… Ότι θα µεταβεί «εκ του θανάτου εις την ζωήν».

Ευχόµαστε να χαίρει κοντά στον Θεό, ως φίλος Του γνήσιος, και να ευφραίνεται µε τις ευωδίες του Παραδείσου, αυτός που στερήθηκε εκουσίως κάθε ευωδία στην επίγεια ζωή του. Ας έχουµε την ευχή του.

 ΜΠΕΤΗ ΜΠΙΖΑ

http://parosnewsblog.gr

Russian Orthodox Hymns and Chants

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ . ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΔΙΩΚΕΙ ΙΣΟΒΙΟΣ

ΕΧΟΥΝ ΠΕΣΕΙ ΟΙ ΗΘΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ;

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΚΤΙΣΤΟΥ ΦΩΤΟΣ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΓΙΟΣ.

ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΑΠΟΛΛΥΜΕΘΑ ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ Ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ.

ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.....ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ......

Ο ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ.

Κάποια μέρα επισκέφθηκα ένα μικρό, και φτωχικό κελί. Εκεί ζει φτωχικά, απλά, ένας ιερομόναχος. Λέω φτωχικά, διότι δεν είχε τί να με κεράσει. Μού προσέφερε μόνο δύο-τρία σύκα, τα όποια τα έκοψε εκείνη την στιγμή από μία συκιά πού είχε στον κήπο του. Τα θαυμαστά μ' αυτόν τον ιερομόναχο είναι τα έξης:

1) Ενώ στο κελί του υπήρχε μία ακαταστασία, δηλαδή, δεν χρησιμοποιούσε π.χ. σκούπα και φυσικά δεν είχε λουτρό, αυτός ήταν καθαρός, τουτέστιν τα ράσα του ήταν πεντακάθαρα.

2) Έπεσε κάποτε από την σκεπή τού κελιού του, από ύψους 6-7 μέτρων, και έμεινε μόνος του 6 ώρες σε αφασία και μετά χωρίς γιατρό σηκώθηκε και πήγε στο Μοναστήρι.

3)         Όταν τον επισκέφθηκα ήταν αρχές Σεπτεμβρίου και μου είπε:

— Πέρυσι τον Σεπτέμβριο απουσίασα για λίγες μέρες και ήλθε κάποιος, έσπασε το τζάμι από το παράθυρο του κελιού μου με σκοπό να πάρει ότι βρει. Όμως δεν βρήκε  τίποτε. Όταν επέστρεψε επειδή δεν είχα τζάμι, έβαλε αυτό το χαρτοκούτι.

Άρα, αγαπητέ άναγνώστα, ό εν λόγω Γέροντας, πέρασε ένα ολόκληρο έτος, τουτέστιν και τον δριμύ χειμώνα, με σπασμένο το τζάμι. Και επί πλέον να σου ειπώ Ζωσιμά, μέσα από το παράθυρο πού ήταν καλυμμένο με το χαρτόκουτο, ήταν το κρεβάτι και το προσκέφαλο του.

4)         Ό εν λόγω Ιερομόναχος ερχόταν συχνά, δηλαδή κάθε είκοσι μέρες, στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου έλεγε τούς λογισμούς του, τουτέστιν εξομολογείτο στον πατέρα Γαβριήλ τον Μολδαβό. Κάποια ήμερα συνάντησα τον ανωτέρω ιερομόναχο στον άρσανά τού Μοναστηριού. Εκεί στον άρσανά, μέχρι να έλθει το πλοίο, όπου θα έπιβιβάζετο για να επιστρέψει στο κελί του, μού μίλησε διορατικά. Δηλαδή, για λίγα λεπτά της ώρας μού μίλησε συμβουλευτικά για ένα θέμα πού με απασχολούσε εκείνο τον καιρό. Ύπ' όψιν, δεν του είπα ότι με απασχολεί το τάδε θέμα. Αυτός μόνος του άρχισε να ομιλεί και φυσικά κατηύθυνε την συζήτησι ή μάλλον περιέφερε τον μονόλογο του γύρω από τον λογισμό μου.

Άρα ό ανωτέρω ιερομόναχος είναι ένας πολύ προχωρημένος στην αγιότητα Γέροντας.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΠΗΛΙΑΣ ΑΓΡΑΦΩΝ.

http://www.monispilias.gr/

ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

Το βράδυ 31-3-2007 πήγα στο κελί του ανωτέρω γέροντος για την αγρυπνία της Κυριακής των Βαΐων μόνος μου, διότι οι επίσημοι παρέμειναν στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος. Ό Γέροντας λοιπόν, πριν την ακολουθία μας είπε  το έξης πού πληροφορήθηκε, όταν ήταν στην Θεσσαλονίκη:

-           Προ ενός ίσως έτους, ένας άνδρας, όστις νοσηλευόταν σε κάποιο νοσοκομείο της Αθήνας, έπεσε σε κώμα και μετά την απινίδωση (δηλαδή, την διά ηλεκτροσόκ επαναφορά του) διηγήθη τα εξής:

Βρέθηκε στα χέρια δύο Αγγέλων... και τελικά έφθασαν σ' ένα μέρος όπου ήταν αρκετοί θρόνοι. 'Ρώτησε αυτός τούς Αγγέλους και οι Άγγελοι του είπαν:

-           Αυτός εκεί, πού κάθεται στον θρόνο είναι ό Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος! Και πήρε τον θρόνο διότι υπερασπίσθηκε την Ορθοδοξία!

-           Ό άλλος θρόνος δίπλα, γιατί είναι κενός;

-           Αυτός ό θρόνος είναι για τον τάδε αρχιεπίσκοπο, άλλα ίσως τον χάσει, διότι δεν μιλά, δηλαδή, είναι μαλωμένος-τσακωμένος με δύο ιερείς του.

Ύπ' όψιν εκείνος ό άνθρωπος δεν γνώριζε τον εν λόγω αρχιεπίσκοπο, διότι ήτο ένα κοσμικό άτομο. Όταν λοιπόν επανήλθε ζήτησε επίμονα τηλέφωνο για να επικοινωνήσει με τον εν λόγω αρχιεπίσκοπο. Τελικά του έδωσαν ένα τηλέφωνο και μίλησε εκείνος προσωπικά με τον αρχιεπίσκοπο, Όπου του διηγήθηκε το ανωτέρω προσωπικό του βίωμα.

Την επομένη ό αρχιεπίσκοπος κάλεσε εκείνους τούς δύο ιερείς, οίτινες πήγαν την μεθεπομένη, όπου και αληλοσυγχωρέθηκαν. Μετά παρέλευση δύο ήμερων ό αρχιεπίσκοπός λόγω γήρατος, άνεπαύθη.

Τα συμπεράσματα δικά σας, είπε ό γέροντας και άρχισε την αγρυπνία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

ΤΟ 1925 ΡΩΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ. «Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες στη Ρωσία;»

Αγία Ματρώνα: «Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού»...

Το 1925 ρώτησαν την Αγία Ματρώνα:

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες στη Ρωσία;»

Και απάντησε με τα παρακάτω λόγια:

«Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπει σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. 

Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν...

Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν...

Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό».

ΙΕΡΟΝ ΑΠΟΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΜΥΡΟΒΛΗΖΟΥΣΑΣ ΤΙΜΙΑΣ ΔΕΞΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΡΤΕΜΙΟΥ, ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ.

ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Μεταξύ των άλλων πού μάς είπε ένας Γέροντας (σε μένα και σε έναν άλλον) λίγες ήμερες μετά την σεισμοπλημμύρα, δηλαδή, την παλίρροια της νοτιοανατολικής Ασίας (τσουνάμι), ήταν και το έξης:

Τα ζώα έχουν την 6η αίσθηση. Εμείς λόγω της αμαρτίας, δηλαδή, της πτώσεως δεν την έχουμε! Άρα την είχαμε.

—        Γέροντα, μού είχε έλθει ένα λογισμός, είπε αυτός ό κύριος (πού δεν θυμάμαι το όνομα του), να μεταβώ εκείνες τις ήμερες στα εν λόγω μέρη, αλλά τελικά πήγα στο Βελιγράδι.

Την επομένη ήμερα, δηλαδή, Σάββατο 8-1-2005 ένα μοναχός της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος μού είπε:

—        Ένας πλούσιος 'Ρώσος είχε "βγάλει" εισιτήριο για να μεταβεί εκεί πού έγινε ή παλίρροια. Αυτός ήτο ελεήμων άνθρωπος. Έδινε πολλά χρήματα στην Ιερά Μονή Αγίου Σεργίου στην 'Ρωσία. Ό εκεί τοπικός επίσκοπος ονόματι Θεόγνωστος του είπε αν θέλει να τον ακολουθήσει στο Αγιον Όρος. '0 πλούσιος τον ακολούθησε, ακύρωσε το εισιτήριο για την νοτιοανατολική Ασία, και τώρα ευρισκόμενος στο Μοναστήρι δοξάζει και ευχαριστεί τον Θεό πού τον προστάτευσε.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΗΜΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΕΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΕΣ ΣΤΟ  ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ.

Έχουμε ακούσει τον Γέροντα Παίσιο. π. Μάρκελλε, να βεβαιώνει την ύπαρξη των γυμνών ασκητών την συνεχή, καθώς αναπληρώνονται κατά θαυμαστό τρόπον οι εις Κύριον απερχόμενοι εξ αυτών. Θα έχετε ακούσει κι εσείς ασφαλώς πολλά. Μιλήστε μας για αυτούς, αλλά και για άλλα απλά και απλοϊκά γεροντάκια πού έζησαν στο Περιβόλι της Παναγίας και το κατεκόσμησαν ωσάν άνθη μυρίπνοα, πνευματικά.

Γ.Μ.: Για τούς αοράτους γυμνούς ασκητές, έχουμε πράγματι ακούσει πολλά. Μ.Μ.: Όπως:

Γ.Μ.: Να σάς πω μίαν ιστορία τους: Ήταν ένας δόκιμος, Ιωάννης το όνομα του, τον όποιον είχε υποτακτικό ένα Γέροντα πολύ σκληρό. Ό Ιωάννης δεν αναπαυόταν κοντά του, γιατί δεν τον βοηθούσε πνευματικά να βρει τη νοερά προσευχή, τον δυσκόλευε στην άσκηση κλπ.. Πήγε λοιπόν ό Ιωάννης -επειδή ήτο φιλότιμο παιδί και ήθελε να προκόψει στην αρετή- κι έκανε Πνευματικό έναν άλλο Γέροντα στα Καυσοκαλύβια. Αυτός τον συμβούλευσε να σηκώνεται τη νύκτα, την ώρα πού κοιμόταν ό Γέροντας του και να κάνει τότε τα πνευματικά του καθήκοντα, τον αγώνα του. Πράγματι ό Ιωάννης σηκωνόταν τη νύκτα και αγωνιζόταν  κρυφά. Όμως ό Γέροντας του τον πήρε είδηση και τον μάλωσε, γιατί κάνει άλλα από αυτά πού τον πρόσταξε αυτός. Τί να κάνει ό Ιωάννης, αποφάσισε να σηκώνεται  να φεύγει τις νύκτες για να μη τον παίρνει είδηση ό Γέροντας.

 Σηκωνόταν λοιπόν μόλις κοιμόταν ό Γέροντας του και πήγαινε στο Κυριάκο της σκήτης κι εκεί έξω 'από τον νάρθηκα έκανε μετάνοιες, προσευχές, αγρυπνούσε με άσκηση και κόπο πολύ. ' Μία βράδια εκεί πού προσευχόταν, βλέπει να έρχεται ένας από αυτούς τούς γυμνούς ασκητές, αρκετά ηλικιωμένος. Πλησιάζει ό ασπρομάλλης αυτός Γέροντας χωρίς να δει τον Ιωάννη -γιατί ήτο σκοτάδι- στέκεται μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας, την σταυρώνει κ ή πόρτα ανοίγει! Μπαίνει, προχωρεί στο κέντρο του ναού, πέφτει στα γόνατα, σηκώνει τα χέρια προς τον ουρανό και αρχίζει να προσεύχεται μεγαλοφώνως. 

Προσευχόταν ώρα πολλή. Όταν τελείωσε, βγαίνει έξω, σταυρώνει πάλι την πόρτα και ή πόρτα κλείνει! Σαν να μη μπει και να μη βγήκε κανείς... Ξεκινά και παίρνει τον δρόμο ανηφορικά, να πάει στην κορυφή του 'Άθωνας. Μόλις είδε όλα αυτά ό Ιωάννης, λέει συγκλονισμένος μέσα του. Να, αυτός είναι Γέροντας για μένα. Αυτόν θα επακολουθήσω. Τον παίρνει λοιπόν κατά πόδα. Μπροστά ό  γέροντας, πίσω ό υποτακτικός σε αρκετή απόσταση,« να μη τον καταλάβει. 

Λίγο πριν φθάσουν στην Παναγία -ένα εκκλησάκι κάτω από την αθωνική κορυφή όπου σταματούν συνήθως οι προσκυνηταί για να ξεκουραστούν λίγο ή να περάσουν τη νύκτα- φοβήθηκε ό Ιωάννης μη τυχόν πάρει άλλο μονοπάτι ό Γέροντας κα τον χάσει. Τάχυνε λοιπόν το βήμα για να τον φθάσει, για να πάρει την ευχή του και να του ζητήσει να τον κάνει υποτακτικό. Μόλις τον πλησίασε, τον κατάλαβε ό Γέροντα! ασκητής. Σταματάει λοιπόν, γυρνάει και του λέει κάπως «άγρια»:

-           Που πηγαίνεις;

-           Γέροντα, ήλθα να πάρω την ευχή σου. Σε παρακαλά να με πάρεις δόκιμο κοντά σου, γιατί δεν αναπαύομαι στον Γέροντα μου.

-           Εκεί πού μένουμε εμείς, είναι πολύ δύσκολες οι συνθήκες. Δεν μπορείς να ζήσεις εκεί. Θα πάς πίσω στον Γέροντα σου.

-           Μα ό Γέροντας μου με πιέζει πολύ. Έχω πολλές δυσκολίες, άγιε Γέροντα.

-           Όχι, παιδί μου, εκεί θα πάς. Εκεί θα μείνεις και από εκεί θα βρεις τον παράδεισο.

-           Να 'ναι ευλογημένο. Εφ' όσον δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, να 'ναι ευλογημένο. Θα γυρίσω πάλι πίσω

Παίρνει την ευχή και κάνει να φύγει. Τον φωνάζει ο ασκητής. Με λαχτάρα γυρίζει και ακούει να του λέει:  Πρόσεξε, παιδί μου, ετοιμάσου γιατί σε λίγο καιρό θα φύγεις από αυτό τον κόσμο και θα φύγεις μέσα από αυτή την υπακοή. Δεν θα αλλάξεις Γέροντα.  - Να ναι ευλογημένο, λέει πάλι ό Ιωάννης. Κατεβαίνει, πάει στον Πνευματικό του, έτσι κι έτσι του λέει βρήκα έναν αόρατο γυμνό ασκητή και του ζήτησα να με κάνει υποτακτικό του, αλλά αυτός μου είπε κάνω υπακοή και να παραμείνω στον Γέροντα μου και σε λίγες ήμερες μου είπε ότι θα φύγω από αυτό τον κόσμο. Όπως σου είπε έτσι θα κάνεις και έτσι θα γίνει, του είπε ό Πνευματικός του. Πράγματι σε λίγο διάστημα τελείωσε ό δόκιμος Ιωάννης, εκοιμήθη! 

Όταν ηλθε ή ώρα και έκαναν την εκταφή, από την αγία κάρα του έτρεχε μύρο! Τα έχασαν οι Γεροντάδες. Τόσο νέος υποτακτικός, μάλιστα δόκιμος και όμως απέκτησε  την χάρη! Με αυτό το περιστατικό βλέπετε τί σημαίνει υπακοή. Δίπλα σ' αυτόν τον σκληρό Γέροντα και όμως από εκεί θα πάς στον παράδεισο, του είπε ό ασκητής.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.    ΛΌΓΟΣ ΑΘΩΝΑΣ ΤΕΥΧΟΣ 10 ΠΕΙΡΑ ΠΑΤΕΡΩΝ.

ΟΤΑΝ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΔΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ Κ.Κ. ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ.

0 Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κυδωνιάς και Άποκορώνου κ. Ειρηναίος, πρωην  Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, μιλώντας για τον Γέροντα Πορφύριο, σε εκπομπή του Ραδιοφωνικού Σταθμού Χανίων το έτος 1977, μετά την επίσκεψη του οσίου Γέροντος στα Χανιά, είπε τα εξής:

«Τον είδα λευκό, πάλλευκο, απλό, αιθέριο, προσγειωμένο, καθόλου ξιπασμένο και εύσεβοφανή. Τόσο άνθρωπο χαριτωμένο, αλλά με τέτοια αίσθηση της υπερβατικότητας του. Διερωτήθηκα, βλέποντας τον γοητευμένος, μην είναι άγγελος σαρκωμένος, γελαστός και σοβαρός μαζί, πολύ χαρούμενος και σταυρωμένος, εύκολοπλησίαστος και ξεχωριστός.

Αδύνατον να τον περιγράφει κανείς σωστά. Κοντά του νιώθεις κάτι άλλο, κάτι ξένο και πρωτόγνωρο. Και τί είναι αυτό, είναι δύσκολο να προσδιορίσεις. Καταλαβαίνεις ότι είσαι με έναν άνθρωπο αληθινό, λυτρωμένο, ελεύθερο, νέο, στα γηρατειά του αγέραστο, φωτισμένο και αγαθό. Μαζί του νιώθεις τη χαρά να μένεις ώρες, είναι σαν να είσαι μέσα στην αιωνιότητα.

» Ό λόγος του λόγος αγίου και η μορφή του γλυκιά κι αληθινή. Είναι ή μορφή του ανθρώπου, του κληρικού πού έχομε τόσο ανάγκη σήμερα, για να αναπαύσει την ψυχή, να ανυψώσει το φρόνημα και να στηρίξει στις κρίσιμες ώρες. Έτσι τον είδα και τον βλέπω ακόμη στη σκέψη μου και δοξάζω τον Θεό και χαίρομαι πού τον συνάντησα, έστω και για λίγο. [...] Άκούεις το λόγο του πατρός Πορφυρίου και βεβαιώνεσαι με πολλή ευκολία ότι αυτός ό άνθρωπος δεν φλυαρεί ό λόγος του είναι βαρύς, μεστός. Μιλεί σαν τούς προφήτες, για να φανερώσει πράγματα, να εξηγήσει εμπειρίες του, να αποκαλύψει την αλήθεια, την αλήθεια του Θεού, πού είναι όμορφη, καθολική και επιβάλλεται εύκολα, αβίαστα. Τον άκουσα να μιλεί με αγάπη για τα δέντρα και ενδιαφέρον μεγάλο για τα πηγάδια και τα νερά πού ποτίζουν τη γη. [...]

»Είναι αδύνατο να προσδιορίσει κανείς την προσφορά ενός άνθρωπου σαν τον πατέρα Πορφύριο. Ενός άνθρωπου πού βλέπει τον κόσμο μέσα στο φως και την αγάπη του Θεού για όλους. Ενός άνθρωπου υγιούς και αισιόδοξου, παρά την ηλικία του, ενός άνθρωπου πού αγαπά και ταπεινώνεται. Ενός άνθρωπου πού είναι άνθρωπος».

ΒΙΒΛΙΟ. ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΓΗΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΓΗΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Γιάννη Κοτζάμπαση

Ανάμεσα στα τόσα που έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί κατά καιρούς, υπάρχουν πράγματα που κυριολεκτικά συγκλονίζουν. Έκπληκτος μένει κανείς από τα γεγονότα τα οποία παρουσιάζονται παρακάτω και είναι πέρα για πέρα αληθινά, δίχως να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας. Τα λόγια που άκουσα ήχησαν σαν κεραυνός στο μυαλό μου. Δεν θα ήταν υπερβολή αν χαρακτήριζα ότι έζησα έναν πνευματικό σεισμό, ένα «τσουνάμι» ακούγοντας μια ομιλία ή καλύτερα μια συνομιλία του μακαριστού πατρός Δωροθέου με μια νεαρή γυναίκα, αμέσως μετά από μία αγρυπνία, που έγινε προς τιμήν του Αγίου Παντελεήμονος σε ένα μοναστήρι της βορείου Ελλάδος.

Τι πιο φυσικό όμως από το να συνομιλεί ο πατήρ Δωρόθεος με μια νεαρή γυναίκα;  Το παράξενο είναι ότι μέσα από τη νεαρή γυναίκα, με παραχώρηση του Θεού, ακουγόταν η φωνή ενός δαίμονα. Ακούγεται τόσο καθαρά και δεν αφήνει περιθώρια για την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτά που ακούγονται είναι αληθινά. Επιτρέπει ο Θεός ή αναγκάζει, θα έλεγα, κάποιες φορές το διάβολο να συμπεριφέρεται έτσι και να ομολογεί αλήθειες, αν και ο ίδιος ομολογεί παρακάτω ότι είναι πατήρ του ψεύδους. Εγώ, λέει σε ένα σημείο, δεν θέλω να τα λέω αυτά τα πράγματα, αλλά αναγκάζομαι από την Παναγία. Κάτω από τον καταναγκασμό αυτό ακούγεται ένα κήρυγμα ορθοδοξότατο.

Σκοπός του πονήματος αυτού δεν είναι άλλος από το να φανεί περίτρανα η ύπαρξη του διαβόλου, πράγμα που ομολογεί και ο ίδιος. Παρότι ο ίδιος χαίρεται, όταν ακούει να λέγεται από κάποιους ανθρώπους πως αμφιβάλουν για την ύπαρξή του. Ομολογεί όμως τον τρόπο που ενεργεί και πως τελικά ο σκοπός του δεν είναι άλλος, από το να παρασύρει ψυχές στην κόλαση. Επιπλέον να φανεί και η αδυναμία του διαβόλου σε σύγκριση με την παντοδυναμία των ενεργειών του Θεού μέσω των Αγίων Του.

http://www.monastiriaka.gr/omologia-enos-daimona-kata-prostagin-yperagias-theotokou-p-1252.html

Ο ΡΑΣΤΚΟ ΝΕΜΑΝΙΤΣ (ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ) ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ.

Συνέντευξη με τον Αρχιμανδρίτη Δανιήλ Λιουμποτήνα

Ο ΡΑΣΤΚΟ ΝΕΜΑΝΙΤΣ (ΑΓΙΟΣ  ΣΑΒΒΑΣ) ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ

 Να είσαι ιερομόναχος σε μια μεγάλη πόλη είναι σπάνιο, γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι μοναχός έξω από τα τείχη του απομονωμένου μοναστηριού.

 Ο Πάτερ Δανιήλ, έχει καταγωγή από το Περόϊ στην Ίστρια, από μια παλιά ιερατική οικογένεια. Ακόμη κι ένας επίσκοπος Δανιήλ Λιουμποτήνα υπήρξε από την ίδια οικογένεια στο 18ο αιώνα. Πάτερ Δανιήλ μελετούσε, στα πλαίσια θεολογικών ερευνών, τα όρια της σέρβικης Εκκλησίας, η οποία από μόνη της ακούγεται κολοσσιαία. Ποια είναι τα όρια της Εκκλησίας σε γενικές γραμμές; Έχει σχέση με τα διοικητικά όρια ή πνευματικά;

Έχει ταξιδέψει και έχει σπουδάσει στην Αγγλία, Ελβετία, Γαλλία, Βέλγιο και εκτός της ηπείρου. Αποφοίτησε με θέμα «Μαθαίνοντας για τα λογότυπα του Ιουστίνου Πόποβιτς.» Εκείνος μπορεί να μιλήσει για τους νέους με διάφορες απόψεις, όπως με προοπτική στο αστικό περιβάλλον και τη σημαντική διαπολιτισμική εμπειρία του, καθώς και επειδή έχει αρχική εικόνα από τις διδασκαλίες των προγόνων, κυρίως λόγω των μεγάλων πνευματικών όψεων, τα οποία αναλογούν στα μέλη του μοναστικού κλήρου, αλλά και λόγω της αυστηρότητας της επιστημονικής σκέψης. Αρχιμανδρίτης Δανιήλ παραμένει, όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, στην αυθεντική έννοια της βαθιά ριζωμένης πατερικής παράδοσης.

Εάν η σημερινή νεολαία και ένας πιστός της Ορθόδοξης Εκκλησίας ψάχνει για τα μοντέλα μιας ολοκληρωμένης, ήρεμης, ειλικρινής, σταθερής και γενικά εκκλησιαστικά μορφωμένη προσωπικότητα, με ταπείνωση και αυτοθυσία, τότε έχουμε πραγματικό συμμετέχον στο συνομιλητή μας, Πάτερ Δανιήλ. Εάν αναρωτιόμαστε για την πνευματική ζωή των νέων, και μέσα από των άγιων μορφών και των πηγών από το παρελθόν μας αναζητάμε το υπόδειγμα, τότε σύμφωνα με τα λόγια του Πάτερ Δανιήλ, έχουμε κυρίως τον Ράστκο Νέμανιτς, αργότερα Άγιον Σάββα. Ο Ράστκο Νέμανιτς ήταν ένας πρίγκιπας, ένας πλούσιος νεαρός άνδρας, ο οποίος, σε αντίθεση με πολλούς πλούσιους νεαρούς δεν έκανε πίσω, αλλά εγκατέλειψε τον κοσμικό πλούτο και τη θέση του, και στράφηκε στο Θεό, και απέγινε ο πνευματικός ιδρυτής ενός ολόκληρου έθνους.

- Πάτερ Δανιήλ, Σας παρακαλώ να εξηγήσετε τη μορφή ενός νεαρού άνδρα όπως Ράστκο Νέμανιτς, και τοποθετήστε τον στο πλαίσιο της εποχής μας. Ως, εδώ και καιρό, πνευματικός ηγέτης του Ναού του Άγιου Σάββα, σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει κάποιες ομοιότητες αλλά και οι διαφορές μεταξύ αυτής ιερής μορφής, κάποτε και τώρα.

 - Δεν είναι εύκολο να κάνεις μια σύγκριση εκείνου του χρόνου με αυτό σήμερα. Πρόκειται για διάφορα ιστορικά γεγονότα. Μεγάλη αναστάτωση στον κόσμο, παγκόσμιοι πόλεμοι και για παράδειγμα μεσαιωνικά γεγονότα, όπως εκείνα κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Άγιου Σάββα, αλλάζουν σαν ιστορικά γεγονότα και την εικόνα της εποχής και το ρυθμό της ζωής. Ο κόσμος συνεχίζει την πορεία του, αναπτύσσεται και καταρρέει, και αυξάνεται και πάλι στην αποκαλυπτική διαδρομή του, την οποία εμείς ακολουθούμε σε κάποιο βαθμό χάρη στα συγγράμματα των Πατέρων και την Καινή Διαθήκη. Λοιπόν, πώς θα βλέπαμε σήμερα, τον Άγιον Σάββα, ένα νεαρό άνδρα 17 περίπου ετών, τον οποίο προσέλκυσε πνευματική ζωή, και αντί για πλεονεκτήματα της ζωής της εποχής του, επέλεξε πνευματικό βάθος και την καθοδήγηση προς τη μοναστική ζωή; Ίσως η εποχή του Άγιου Σάββα ήταν πιο ελκυστική για τη μοναστική ζωή. Ίσως η μυστικιστική ζωή, που διέδωσαν οι μοναχοί, να ήταν πολύ ελκυστική, και η θέση του Ράστκο Νέμανιτς ως τότε πρίγκιπα της Σερβίας, στη Σερβία, η οποία ήταν στην αρχή του σχεδιασμού και της δημιουργίας της από ένα όραμα του πατέρα του, τον Στέφανο Νέμανια, το όραμα της επαφής μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής σκέψης, μπορεί να χρησίμευε σε αυτό. Ήταν μια τρομερή στιγμή χωρισμού των εκκλησιών, αλλά ο Ράστκο Νέμανιτς επίλεξε προηγουμένως τον Άγιον Σάββα, δηλαδή εκείνον τον οποίον εορτάζουμε σήμερα, και με του οποίου χαρακτήρα τρεφόμαστε και ζούμε, παρά τον πρίγκιπα Ράστκο Νέμανιτς, ο οποίος ήταν ένας ιππότης κάπου κοντά στο Ντουμπρόβνικ και κυβερνούσε με το Ζαχούμλιε, μοιράζοντας επίγεια αγαθά του χρόνου του.

Ο χρόνος μεταξύ 11ο και του 12ο αιώνα και σήμερα, έχουν εντελώς  διαφορετική εικόνα, εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα της ζωής και των κινήσεων του πνεύματος και των δυνατοτήτων ενός ανθρώπου, και ιδιαίτερα ενός νέου άνδρα, στον οποίο ο κόσμος είναι ανοικτός, όσο στον τομέα της κίνησης του υλικού και την ικανότητα να κινείτε γρήγορα μέσα στο χώρο, γρήγορα να δει τις διαφορές και τις ομοιότητες του κόσμου, και με βάση την εν λόγω διαλέξει, αλλά είναι ταυτόχρονα τυφλομένος με τον ρόλο του υλικού κόσμου στο χώρο. Πνευματικότητα νεαρού άνδρα σήμερα είναι κατά πολύ καταπιεσμένη. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να επιλέγει σαφές χριστιανικό-πνευματική ζωή, από ό, τι ήτανε στον Ράστκο Νέμανιτς στην εποχή του, και από τη θέση από την οποία αρνήθηκε τα πάντα, που του άνηκε ως νέου ιππότη και πρίγκιπα. Η σημερινή γενιά των νέων, ακόμη και εκείνοι που σήμερα στην χώρα μας έχουν τίτλους του πρίγκιπα ή του ιππότη και έχουν μια κληρονομιά της βασιλικής οικογένειας, μπορεί να είναι σε ακόμα πιο δύσκολη και πνευματικά πιο περίπλοκη κατάσταση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Αυτό δεν είναι απλά μόνο σέρβικο ή βαλκανικό ζήτημα, αλλά ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Έχουμε στην ιστορία μας περάσει τρομερά γεγονότα. Ο σέρβικος λαός έχει πέρασει δραματικά την ιστορία του μέχρι σήμερα. Όλα ακόμα σχετίζονται με το όνομα του Άγιου Σάββα, δηλαδή του Ράστκο Νέμανιτς. Οι Νέμανιτσοι ξεκίνησαν σχεδόν από το μηδέν, και έφτασαν μέχρι αυτοκρατορική εξουσία. Έτσι, εκείνος ως απλός μοναχός ήταν η αιτία του τελευταίου Σέρβου να γίνει Πατριάρχης, και ένας από τους συγγενείς του, όχι και τόσο μακρινούς, να γίνει βασιλιάς, και όλα μετά από αυτό μέχρι σήμερα, είναι τόσο τρομερή αναταραχή, τόσο φοβερά σκαμπανεβάσματα, και περισσότερο πτώσεις παρά αυξήσεις του έθνος μας. Στην εν λόγω περιοχή, η ιστορία μας είναι συνυφασμένη με εξαιρετικά δύσκολη θεατρική δράση. Μέσα από όλο αυτό το δράμα, το φως για τους ανθρώπους μας, γενικά σε όλους τους Σέρβους στην περιοχή, ήταν ευαγγελική εικόνα του Ράστκο Νέμανιτς, δηλαδή του Άγιου Σάββα. Ποιος ξέρει ποια θα ήταν η ιστορία μας εάν εκείνος δεν έλαβε αυτό το δρόμο ως λαμπαδηδρόμος και φώτιζαι τους δρόμους στους προγόνους μας και ιδιαίτερα στην νεολαία μέσω της επίπονης ολόκληρης ιστορίας;!

- Μιλήσατε για μια ορισμένη, στιγμέα τύφλωση και για τον Άγιο Σάββα σαν το λαμπαδηδρόμο, και όταν κοιτάμε τώρα, και περνάμε τη μεγάλη πόλη, το Βελιγράδι και συναντάμε έναν νεαρό άνθρωπο, μίπος αναγνωρίζουμε στον καθένα, έστω στα ίχνη, την μορφή του Ράστκο Νέμανιτς, δηλαδή του Άγιου Σάββα; Όταν παραιτήθε από κάτι κοσμικό για χάρη μιας περισσότερης προόδου και για ορισμένες ανθρώπινες αξίες, αν και τώρα έχει να κάνει περισσότερο με μια κοσμική και όχι μοναστική μορφή της θυσίας. Μπορούμε έτσι να το ερμηνεύσουμε; Μπορείτε να διευκρινίσετε αυτό το δίλημμα;

- Αυτό, δεν είναι μια ξένη ιδέα. Ίσως να είναι ένα πράγμα λίγο υπερβολικό, και ότι πολλοί δεν θα έχουν την κατανόηση έξω από την περιοχή μας, επειδή εμείς ενισχύουμε τη Διδασκαλία του Άγιου Σάββα, για την οποία πρέπει να πούμε Χριστιανισμός. Ο Χριστός είναι το κέντρο της σωτηρίας μας. Το Ευαγγέλιο είναι η νέα διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Και εμείς μέσα απ’ αυτό σωζόμαστε. Ο Άγιος Σάββας είναι ένας από εκείνους που μεταφέρουν τη δάδα στο έθνος μας, και εκείνος είναι για μας μορφή, η πιο κοντινή, να το πούμε έτσι, στον Χριστό, στον Θεάνθρωπο, στο Σωτήρα μας, και αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση όταν τυχαίνει κάποιοι Σέρβοι μερικές φορές να  τονίζουν ότι ίσως ο Άγιος Σάββας ήταν πιο σημαντικός από ό, τι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος. Αλλά όχι. Εκείνος είναι ένας στη σειρά από εκείνους που μετάφεραν τον Σταυρό Του, δηλαδή από εκείνους που συνειδητοποίησαν ότι η σωτηρία είναι δομημένη μέχρι την τελειότητα στη βυζαντινή ιστορία, στο βυζαντινό κράτος, στους βυζαντινούς λαούς. Εκείνος ένιωσε και είδε ότι εκεί είναι η ουσία της ζωής, και ότι εκεί είναι η σωτηρία του ανθρώπου στο υλικό, καθώς και στο πνευματικό τομέα, και ότι η ρίζα της ιστορίας μας, η οποία θα αποφέρει καρπούς και θα εκπαιδεύσει ένα έθνος, το οποίο σε αυτό τον χώρο έχει αρχίσει να σχηματίζει τη νέα του χριστιανική συνείδηση και δημιουργεί χώρο της ανοξείδωτης ζωής του, και εδώ είναι που εμείς μέχρι και σήμερα αυτούς τους καρπούς έχουμε.

Ένας νεαρός Σέρβος, τον οποίο θα συναντήσουμε σήμερα, να το πω έτσι, στο κέντρο του Βελιγραδίου, συνειδητά ή ασυνείδητα μεταφέρει μέσα του τον Άγιο Σάββα. Μεταφέρει το φύτρο του Θεανθρώπου μέσα του, φοράει προπομπό του Χριστού, το οποίο διαμόρφωσε ο Άγιος Σάββας σε ‘μας και μας το έδειξε στο πραγματικό του μεγαλείο. Το πιο πιθανό είναι ότι μια άγια προσωπικότητα, μια εικόνα ενός νεαρού άνδρα που έχει κάνει τόσα πολλά για τα εκατομμύρια και τα εκατομμύρια Σέρβους στην περιοχή αυτή, η οποία έλαμπε και για άλλες χώρες των Βαλκανίων, η οποίες δεν είχαν τέτοια δύναμη. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους βαλκανικούς Σλάβους. Εμείς σήμερα περνάμε από μια άλλη εποχή, από ένα αρκετά ταραχώδη και ανισόρροπη κατάσταση, στην οποία μας οδήγησε μια νέα εποχή. Βλέπετε και μόνη σας τι συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας και με εαυτό μας στον τομέα εκείνου που ο Άγιος Σάββας ως νεαρός άνδρας ζούσε: στον τομέα της πολιτείας, της εκκλησίας και του έθνους. Εγώ είμαι παιδί από αυτές τις γενιές της αθεϊστικής κοινωνίας και ως νέοι ιεροσπουδαστές, οι μαθητές του Άγιου Σάββα στο σχολείο στο Βελιγράδι, η γενιά μου και εγώ, ίσως να είχαμε το πνεύμα του Άγιου Σάββα μέσα μας, και ίσως να μας οδήγησε στα ίχνη του. Ή μήπως κατευθυνθήκαμε με το θέλημα των παππούδων, των πατεράδων μας, των συγγενών και όλων εκείνων που ξεδιψάγανε με τη δύναμη του Άγιου Πνεύματος στην Ορθοδοξία, οι οποίοι είδανε την αδυναμία και δυσκολία και την παγίδα στην οποία είχαν πέσει οι Σέρβοι και οι άλλοι λαοί γύρω μας; Μιλώ ως Σέρβως στα Βαλκάνια. Είναι πιθανό ότι οι απόψεις των παππούδων και των πατεράδων μας είχαν καθοριστικό ρόλο, αλλά αφήνουμε στο θέλημα του Θεού και στην πρόνοια του Θεού να κρίνουν και να απαντήσουν. Στη συνέχεια, είχαμε βγει από το περίοδο του ολοκληρωτισμού και αθεϊσμού, στο οποίο το αποκορύφωμα όλων ήταν ουσιωδώς κοινωνία, το οποίο έχει αποτύχει γι’ αυτό το λόγω. Αυτό ήταν η αρχή μιας καταναλωτικής κοινωνίας, η οποία σε αυτή την περιοχή είχε μια αυθεντική ανάπτυξη. Κι έχουμε δει ότι μια τέτοια κοινωνία στην κορυφή έχει ένα σύννεφο, απ’ το οποίο δεν βλέπουμε τίποτα. Ξέρετε ότι το Βυζάντιο κορυφώθηκε, και παρόλο που είχε άριστη οργάνωση του κράτους, της εκπαίδευσης, της χρηματοδότησης, του στρατού, πάνω απ’ όλα είχε τον Θεό ως υπέρτατη αξία. Ο Θεός ήταν η υπέρτατη αξία των βυζαντινών ανθρώπων. Η βασική ιδέα ήταν ότι ό, τι έρχεται, έρχεται μέσα από τον Θεό και στους τομείς και στα πεδία της ανθρώπινης ζωής μεγαλώνει σαν τη πυραμίδα, στο πεδίο της προσωπικότητάς του, του πολιτισμού και της θρησκείας του, και εδώ όλα ήταν ανάποδα. Έτσι, η πυραμίδα τελείωνε με ένα σκοτεινό σύννεφο. Σήμερα, το σύννεφο έχει διαλυθεί.

Η γνώμη μου είναι ότι η νεολαία μας, ακόμη περισσότερο από ό, τι οπουδήποτε αλλού, και επειδή έχει ευρωπαϊκή και ευρύτερη εμπειρία, είναι ανοιχτή στην αναζήτηση του ζωντανού Θεού, για να αναζητάει εκείνο το οποίο ο Άγιος Σάββας βρήκε στην καρδιά του, από πολύ νωρίς, στα νεανικά του χρόνια, και με το οποίο φώτισε τον εαυτό του και το λαό του. Ίσως η κατάστασή μας να είναι πιο δύσκολο από ό, τι από οποιονδήποτε άλλο λαό στην Ευρώπη σήμερα, εξαιτίας των άθλιων δυσκολιών και συνθήκων μας, οι οποίες συνέβουν στους Σέρβους, ξεκινώντας από τις Κράινες και τους ιστορικούς μας χώρους, μέχρι το Κοσσυφοπέδιο μας, το οποίο πιέζει το σώμα και την ψυχή του κράτους μας και της εκκλησίας μας και του κάθε άτομου. Η νεολαία μας όμως, παρόλα αυτά και παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση, αναζητά τις αλήθειες και τις αιώνιες αξίες της ανοικτής καρδιάς σε ένα μεγάλο αριθμό, έτσι σε πλειοψηφία η νεολαία μας, μέσα από την Εκκλησία αναζητά τον Θεό, τη σωτηρία και την έννοια. Δίπλα μας, οι οποίοι είμαστε στην ιερή πράξη, και οποίοι είμαστε υποχρεωμένοι να εξηγούμε και να ερμηνεύουμε τα ιερά μυστήρια του Ευαγγελίου, ανεξάρτητα από την αδυναμία μας για την αποστολή που ο Θεός μας έχει δώσει, έχουμε τα αποτελέσματα, τα οποία είναι καταπληκτικά. Εκτός από τα στερεότυπα των σχολείων μας, εκτός που το Βελιγράδι, ακόμη και η Σερβία δεν έχουν μια κανονική εξέλιξη του προόδου, ήδη εδώ υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και δυστυχισμένοι άνθρωποι που έχουν χάσει τα σπίτια τους, και όλα όσα είχαν, τα οποία δημιουργήθηκαν μέσα στις αιώνες, τις εκκλησίες τους, τις περιουσίες τους και ακόμη και τις οικογένειές τους, η κατάσταση παρόλο αυτό δεν είναι και τόσο κακή. Το Βελιγράδι έχει διπλασιαστεί, αλλά βλέπετε, δεν έχει ακόμη ένα γενικό φαινόμενο της κατάθλιψης και απελπισίας των νέων ανθρώπων, οι οποίοι είναι τώρα σε πλήρη δύναμη της δημιουργίας και του προβληματισμού τους. Παρόλα αυτά, παρ’ όλες  τις αδυναμίες μας, έχουμε πάνω από το 60% των νέων στην Εκκλησία, και αυτό αποδεικνύεται με την παρουσία τους για μεγάλες γιορτές εδώ μαζί μας, στο μεγάλο ναό, το οποίο, αν και ημιτελές, λαμβάνει 10 000 άτομα. Όταν κοιτάς από το βωμό τους πιστούς στην εκκλησία, βλέπεις τη συντριπτική πλειοψηφία του νέου κόσμου, ακόμη και κάτω των 30 ετών. Το Βελιγράδι καλύπτεται με ένα είδος θρησκείας, ίσως με πολύ αυστηρά στερεότυπους τρόπους κατηχήσεως της νεολαίας, το οποίο μερικές φορές δεν ανταποδίδει. Αλλά, ας πάρουμε για παράδειγμα ενά κοντινό σχολείο μας. Όταν πρόσφατα ήταν η γιορτή της Καύσης των λειψάνων του Άγιου Σάββα, μια δασκάλα (όχι τον θρησκευτικόν), έκανε μια δημοσκόπηση των φοιτητών σε ένα σχολείο που έχει κοντά στα χίλια φοιτητές με το θέμα, ποιος θέλει να νηστεύει για κάποιο χρονικό διάστημα για να λάβει την κοινωνία, και συνέβη ότι το 90% των μαθητών του σχολείο εκπληρώσε ένα θρησκευτικό μαξιμαλισμό, για να έρθουν στο ναό για να λάβει και να είναι στην λειτουργία, το οποίο είναι καταπληκτικό και δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.

Καθεδρικός Ναός του Άγιου Σάββα (φωτογ. του Δ. Γιεβρέμοβιτς)

Δεν μπορώ να μιλήσω για το Ισλάμ και τον Βουδισμό, και ποια είναι η κατάσταση που υπάρχει στη νεολαία εκεί πέρα, αλλά ξέρω ότι στη Δύση οι καθεδρικοί ναοί είναι άδειοι. Ένας αγαπητός φίλος μου, ο οποίος ήταν ιερέας στο Παρίσι, και δυστυχώς πέθανε νέος, με κάλεσε μια φορά, πριν από χρόνια, επειδή μια  ρωμαιοκαθολική οργάνωση μάζευε συνεισφορές και τους ανθρώπους για τις ημέρες της οικουμενικής συνάντησης σε ένα μεγάλο παρισινό καθεδρικό ναό, για να πάμε μαζί. Ήταν μια μέρα που θα έπρεπε εμείς να μιλήσουμε και να ερμηνεύουμε το Ευαγγέλιο, και σκέφτηκα ότι δεν ήμουν σε θέση να το κάνω αυτό, γιατί περίμενα ένα τεράστιο αριθμό των νέων ανθρώπων. Σκεφτόμουν πως αναμένεται να είναι στην Αρχιεπισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας εκει στο Παρίσι, πάρα πολύ κόσμο, γιατί έχει πολλά εκατομμύρια πιστών. Όταν φτάσαμε εκεί, ήμασταν όλο κι όλο 40 άτομα. Από αυτά ήταν, κατά τη γνώμη μου, περισσότερο από 15 Αφρικανούς, οι Ισπανοί 5-6, 2-3 Ιταλούς, και μια γυναίκα από τη Πολωνία, και μπορεί να  ήταν 10 άτομα της γαλλικής νεολαίας, που με άφησε εντελώς έκπληκτο. Μα, είναι δυνατόν να είναι έτσι; Νομίζω ότι, αν ήταν εδώ κάποια παράσταση ή οποιαδήποτε θέμα, σε κάθε περίπτωση θα είχε το λιγότερο από 100 νέους ανθρώπους να συγκεντρωθούν, για μια μέρα και έστω για λίγες ώρες. Τι είναι αυτό, δεν μπορώ να το εξηγήσω, και από που πηγάζει αυτή η δύναμη της νεολαίας; Αναζήτηση για το καλό, η αναζήτηση για τη σωτηρία. Εδώ μιλάω από τη θεολογική άποψη για τη ζωή. Ίσως εκείνοι να χρησιμοποίησαν μια διαφορετική ρητορική, διαφορετική διαλεκτική, αλλά ουσιαστικά είναι το ίδιο. Ίσως ο κόσμος είναι ζαλισμένος από κάτι άλλο. Όταν εμείς σπουδάσαμε στη Δύση, ήταν μια περίοδο κατά την οποία ο Πάπας ήταν από τη Πολωνία. Τότε ήταν μεγάλες εκδηλώσεις της νεολαίας, όταν μαζευόντουσαν μέχρι ένα εκατομμύριο νέους, κι εμείς όλοι ορθόδοξοι σκεφτόμασταν, «Θεέ μου, κοίτα πώς έχουν μεγάλες συγκεντρώσεις της χριστιανικής νεολαίας, τόσο ριζωμένη στη λειτουργία!». Αλλά ήταν σαν στο ένα ποδοσφαιρικό αγώνα . Έτσι, όταν αυτά είχαν περάσει, την επόμενη μέρα δεν ξέραμε ούτε τι ήταν. Ήμουν σε επαφή με υπεύθυνους ανθρώπους και τους καρδινάλιους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, και μου είπαν ότι αυτά τα τεράστια συλλαλητήρια έχουν καταστροφικά αποτελέσματα. Ακόμη και το αντίδωρο έβρισκες στους δρόμους, αλλά έχουν παρατηρήσει ακόμη σκληρότερα πράγματα και τα φαινόμενα. Ως εκ τούτου, η κατάσταση στον κόσμο προκαλεί ανησυχία, γιατί θα πρέπει να δούμε και το υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο προς τα που πηγαίνει, διότι δεν μπορούμε να σωθούμε από μόνη μας.

- Μήπως αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ευθύνη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ολόκληρου σύμπαν προς τους άλλους Ορθοδόξους Χριστιανούς με την έννοια της αποστολής και της αίσθησης αναβίωσης του πνευματικού λόγου του Ευαγγελίου;

- Απολύτως.

- Και αν η αποστολή δεν ζωντανέψει; Θα στραφεί προς τους Σέρβους σαν το μπούμερανγκ μέσα από τραγικά γεγονότα;

- Δεν είμαστε υπεύθυνοι για κανέναν. Είμαστε υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας. Πρέπει να χαιρόμαστε όταν η νεολαία αναζητά τον Θεό. Εμείς σίγουρα δεν θα εκπαιδεύσουμε και εκ νέου να διαδώσουμε το Χριστιανισμό στην Ευρώπη. Αυτό ούτε είναι ο στόχος μας ούτε το καθήκον μας. Νοιαζόμαστε και προσευχόμαστε για όσους χάνουν την πίστη τους, να μην εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Μπορείτε να δείτε στις τρέχουσες επίσημες στατιστικές της σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας, τι συμβαίνει με θρησκευτικούς όρους στο κάθε κράτος, και τι κατάσταση επικρατεί στις χώρες που είναι παραδοσιακά χριστιανικές και φωτισμένες, όπως είναι για παράδειγμα η Αυστρία, η οποία πρόσφατα δημοσίευσε τα στατιστικά στοιχεία τα οποία έδηξαν πως έχουν μόνο το 33% των ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως πιστοί. Δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα, αλλά είναι ένα θέμα, ένα δύσκολο θέμα, γιατί πρέπει να δείχνουμε χριστιανική αγάπη σε όλους. Πρέπει να μαρτυρούμε το Ευαγγέλιο, όπως το έχουμε λάβει, με τη μορφή των πατέρων μας στην Εκκλησία μας και να μην είμαστε επιθετική απέναντι σε οποιονδήποτε, ούτε να θεωρούμε πως εμείς ήμαστε εκπαιδευτές και ιεραπόστολοι για τους υπόλοιπους. Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση δεν είναι μόνο σε μας κάπως αισιόδοξη, τουλάχιστον στο θέμα αυτό, αλλά και στη Ρωσία, που παρόλο την αρνητικότητα, που συμβάλλει στη μείωση της θρησκείας και της θρησκευτικότητας, (θρησκευτικότητα - όχι ως μια τυπική διαδικασία, αλλά το θρησκευτικό πνεύμα, που είναι το Άγιο Πνεύμα το οποίο καταστρέφεται με τις δυνάμεις της αμαρτίας, η οποία υποκινείται υπό δαιμονικές δυνάμεις από τον κόσμο), η αλήθεια είναι ότι και στη Ρωσία υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός των νέων που αναζητούν στο σωστό δρόμο προς τον Θεό, τη σωτηρία, το φως και το διαφωτισμό του κόσμου μας στον οποίο ζούμε. Επίσης στη Ρουμανία, μπορεί ακόμη περισσότερο από εμάς, παρόλο που εκείνοι πέρασαν πιο δύσκολα και πιο βαθιά υπέφεραν στο παρελθόν, έχουν μια απίστευτα πιστή νεολαία στην Εκκλησία τους, σε χωριά και πόλεις και στα μοναστήρια. Όπως και στην Ελλάδα. Και στην Ελλάδα αισθάνεται μια αναταραχή, μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά οι Έλληνες είναι το κάτι άλλο. Εκείνοι οντολογικά νοούνε τον Χριστιανισμό, γιατί είναι τέτοιος λαός, του οποίου η γλώσσα είναι η βιβλική γλώσσα, δηλαδή η γλώσσα της Καινής Διαθήκης. Αντιλαμβάνονται οντολογικό ον. Επειδή η Αγία Γραφή είναι γραμμένη στη γλώσσα τους, την αντιλαμβάνουν πιο βαθιά. Εμείς έχουμε εκχριστιανιστεί από εκείνους, όπως και όλος ο κόσμος.

- Δηλαδή, έχουμε εκχριστιανιστεί έμμεσα; Δεδομένου ότι στο Χριστιανισμό είναι το βασικό θέμα, το θέμα της πίστης, και μέσα από την πίστη, η αγάπη όπως  Εσείς ο ίδιος το τονίσατε, μήπως πέρα από όλα τα στατιστικά στοιχεία, όταν βλέπουμε ένα νεαρό άτομο να είναι στη στιγμή της κρίσης, αυτό είναι στην πραγματικότητα μια κρίση της αγάπης; Η κρίση του σύγχρονου νεαρού άνδρα (δεν μηλάμε για τους νέους οι οποίοι σε 80% κοινωνούν), αρά ενός απομονωμένου νεαρού άνδρα και του πεπρωμένου του, και έχετε συναντήσει εκατοντάδες τέτοιους στο Βελιγράδι, οι οποίοι είναι διχασμένη εσωτερικά, και που ήθελαν να μιλάνε μαζί Σας. Σε αυτό το πλαίσιο αναφέρατε και την κατάσταση των νέων στη Δύση και σε άλλες χώρες. Κάθε νεαρός άνδρας στην αρχή αναζητά την αλήθεια και την αιώνια αφθαρσία. Γιατί δεν μπορεί να βρει την αιωνιότητα και πώς να το καταλάβει; Είναι ένα ζήτημα της κρίσης της αγάπης και της συμπόνιας για την ανθρωπότητα ή ίσως διαγενεακή; Τι ακριβός συμβαίνει;

- Πρώτα απ’ όλα, στην αναζήτησή τους οι νέοι βρίσκουν την προσφορά από εκείνα που είναι το προϊόν και υποκατάστατο της καταναλωτικής κοινωνίας, έχετε και τα ερείπια ενός συνολικού αθεϊσμού, την απώλεια της πίστης και την απώλεια του έρωτα, την απώλεια της ελπίδας και της πίστης στη ζωή, και την εμπιστοσύνη στην ικανότητα και δημιουργικότητα του ανθρώπου. Όσα και να του προσφέρουμε τώρα στο βαθμό που εμείς στο κήρυγμά μας του Ευαγγελίου και τη διάδοση της αγάπης του Θεού είμαστε επιμελής, έχουμε και την αντίθετη πλευρά. Επιπλέον, υπάρχουν περιπτώσεις, και των ασθενειών και των αρρωστιών, της φτώχειας, προσφορά από εκείνα που τον άνθρωπο καταρρέει και μειώνει ως ύπαρξη. Όλα αυτά, λίγο – πολύ, είναι συνέπειες της φτώχειας. Έχετε αυτό το τεράστιο συγκρότημα νέου κόσμου, οι οποίοι ήρθαν εδώ ως πρόσφυγες, που έχασαν τις ρίζες τους, τις οικογένειές τους, που αποσταθεροποιήθηκαν από όλα αυτά που ήταν κάποτε. Υπάρχει διαλυμένη νεολαία. Μερικοί δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε στο σχολείο. Άλλοι έχουν τη δυνατότητα, αλλά δε θέλουν. Υπάρχουν πολλές παρατυπίες που αποσταθεροποιούν τους νέους. Και στην προσπάθεια να βρουν διέξοδο, βρίσκουνε κάτι ακόμη χειρότερο το οποίο τους καταστρέφει. Έχετε ένα μεγάλο μίγμα από τη μια πλευρά του αστικού, παλιού κόσμου και από την άλλη νεοφερμένο κόσμο. Είναι δύσκολο να συναντηθούν και να ταιριάξουν. Είναι δύσκολο να βρείτε τους φίλους και συνομιλητές. Εκεί, κατά πολύ, γίνετε η κατάρρευσης της νεολαίας. Δεν έχουμε τους ιερείς που μπορούν να δεχθούν το νεαρό κόσμο, στον οποίο δεν είναι όλα διαθέσιμα, και οποίος δεν μπορεί να διαπεράσει το δρόμο προς ένα καλύτερο κήρυγμα, ή το περιβάλλον της εκκλησίας. Έχουμε ευτυχώς, κοντά στο Βελιγράδι τα μοναστήρια στη Φρούσκα Γκόρα και κάποια άλλα, τα οποία δέχονται και παρέχουν πνευματική παρηγοριά σε τέτοιο είδος της νεολαίας.

(

Αρχιμανδρίτης Δανιήλ (Λιουμπότηνα) 

 - Όταν ένας τέτοιος νεαρός αντιμετωπίζει την ψυχρή υποδοχή οπουδήποτε και όταν έρθει στην εκκλησία, αυτό μπορεί να προκαλέσει απώλεια της πνευματικότητάς του και περισσότερη περιπλάνησή του; Είναι ο τρόπος, αυτός ο νεαρός άνδρας να ανακτήσει την εμπιστοσύνη και την πίστη, και να ανάψει η φλόγα της αγάπης μέσα του, αν του δείξουμε εκείνη τη πιο σημαντική χριστιανική αρετή όταν κάποιος καθορίζει για τον ίδιο και τη ζωή του; Υπάρχει κάτι τέτοιο σήμερα στο Βελιγράδι; Έχετε παρατηρήσει αυτή τη πνευματική δύναμη και ανατροπές που ακολουθούν, όπως το παράδειγμα των ρωσικών Αγιορειτών, οι οποίοι μπορεί σ’ εκείνη την εποχή να έχουν λύσει ορισμένα διλήμματα του Ράστκο Νέμανιτς, για τα οποία δεν υποψιαζόμαστε;

- Είχαμε ένα χρονικό διάστημα, στη δεκαετία του '80, που πρέπει να τονίσω πως μπορεί να ήταν περίοδος της απίστευτης αναβίωσης του Χριστιανισμού, όταν ο Θεός δρούσε μέσα από κάποιους ανθρώπους, όταν έστειλε και κάλεσε μερικούς ανθρώπους, οι οποίοι τότε δούλεβαν ως καθηγητές στο Βελιγράδι και είχαν εξαιρετικές ικανότητες, σαν οι Άγιοι Πατέρες εκείνης της εποχής, και ήταν σε θέση να ανακτήσουν και την πιο δύσκολη περίπτωση, με την αγάπη τους να τον φέρουν πίσω στη ζωή, ακόμη και εκείνους τις εκκλησίας, που τους έπιανε απόγνωση. Πλησίασαν αυτούς τους ανθρώπους και με την αγάπη τους και τις προσευχές τους έβγαζαν από τα βάθη της κόλασης. Ήμουν εκείνη τη στιγμή ο γραμματέας της Θεολογικής Σχολής του Βελιγραδίου. Ήταν μια εποχή ευημερίας και μαρτυριών, και τότε ήμασταν η καλύτερη Εκκλησία. Ήμασταν τότε το φως και για τους Έλληνες. Μόνο μια πληροφορία θα σας πω: το 1982. καταχωρήθηκαν 2000 Έλληνες – φοιτητές στη Θεολογική Σχολή μας. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του έθνους μας ούτε και στο διδακτικό μας. Πλειοψηφία μεταξύ αυτών των σπουδαστών, είχαν οι γυναίκες. Λόγω του μεγάλου αριθμού δεν μπορούσανε να γραφτούν είτε στην Αθήνα είτε στη Θεσσαλονίκη, και έτσι έκαναν την εγγραφή σε πρώτο και δεύτερο έτος, σ’ εμάς. Από αυτό το θεολογικό και εκπαιδευτικό φαινόμενο, καθώς και από μια μεγάλη αγάπη για την πνευματική και εκκλησιαστική μαρτυρία προήλθαν μεγάλες προσωπικότητες οι οποίες ήταν μάρτυρες του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού σε αυτή την πόλη και τους ακολουθούσαμε χωρίς εμπόδια, και δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι δεν θα κληρονομήσουμε το δρόμο τους και τα ίχνη τους.

Αυτό ήταν, κατά τη γνώμη μου, εκ νέου το βάπτισμα του σερβικού λαού, και το κέντρο όλου αυτού ήταν η Μονή τα Εισόδια της Υπεράγιας Θεοτόκου στο Βελιγράδι με την τότε ηγουμένη και τις αδελφές της, όπου καθημερινά, εβδομαδιαία και μηνιαία βαφτίστηκαν πολλοί νέοι άνθρωποι. Ακτινοβολούσε αυτό, σε τότε Βελιγράδι, το οποίο πήγενε να καταρρεύσει ως αμαρτωλή κοινωνία. Απότομα κατέρρευσε και μας στερήθηκε η πρόσβαση στα μεγάλα κέντρα των φοιτητών. Εκείνοι όμως, δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Ο διάλογος με τους ανθρώπους που έκλαιγαν για το Ευαγγέλιο ήταν καταπληκτικός. Δεν είναι μόνο η ανταπόκριση, αλλά η γνήσια πνευματική πείνα των νέων, ήταν το κάτι αδιανόητο και ανείπωτο. Σήμερα είναι αδύνατο να εξηγήσουμε στους νέους πώς συνέβησε αυτό. Οι Πατέρες βάφτιζαν με εμβάπτιση και σε κανέναν αυτό δεν ήταν δύσκολο. Πολλοί νέοι και διανοούμενοι, ήταν εκεί. Πολλοί έγιναν μοναχοί και ιερείς. Μέχρι και σήμερα, έχουν μια αποστολή και τον ίδιο ενθουσιασμό που εξαπλώνουν. Θα ήθελα να αναφέρω έναν, γιατί ήταν πολύ αγαπημένος μου, και γιατί ξαφνικά απεβίωσε πρόσφατα. Ήταν ο Πατέρας Λουκά Άντιτς, ο οποίος αργότερα έγινε ηγούμενος της Μονής στο Τσετίνιε. Απεβίωσε, όπως και ο ηγούμενος του Νταϊμπάμπε μια απ’ αυτές τις μέρες. Πρόκειται για ένα πρόσωπο, ένα χαρακτήρα, που προέκυψε από τη μαρτυρία του Ευαγγελίου του Χριστού με την καλήτερη έννοια, και με την καλύτερη πίστη και την βαθύτερη γνώση. Δεν ήταν ούτε ένας θεολόγος, ούτε ήταν από τους κύκλους μας. Οι γονείς του ήταν υπάλληλοι στην τότε, Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. Ήταν απελπισμένοι που ο ίδιος ήταν χριστιανός, και ειδικά όταν αργότερα έγινε μοναχός. Ο νεαρός άνδρας μετέφερε τη φωτιά της θρησκείας του Χριστού, όπου και έτυχε να είναι στην πόλη. Υπήρξανε και πολύ άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι Πατέρες, οι οποίοι όπως και ο Λουκάς, ήταν τότε παρόντες.

Σημερινή εποχή είναι παράξενη. Πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι η οικονομική αγοραστική δύναμη της ανθρωπότητας, είναι το πιο σημαντικό στην κοινωνία και στον πολιτισμό της. Κάπως, τώρα βλέπουμε τι άλλοι έχουν βιώσει, ποια λάθη κάνανε, και πόσο βαθιά «ψήθηκαν» θρησκευτικά. Είναι ακόμα μέσα μας τόση δύναμη, που μπορούμε να δούμε και περαιτέρω τις φλόγες της σωτηρίας στην αρχική Ορθόδοξη πνευματικότητα, θρησκευτικότητα μας και της εκκλησίας, ανεξάρτητα από όλες τις δυσκολίες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, οι οποίες από τη αμαρτωλή φύση τους κάνουν επίθεση στο σώμα. Και όπως κάθε υγιές άτομο που μπορεί να αρρωστήσει, πρέπει να θεραπευτεί, προκειμένου να συνεχίσει να ζει. Όλο αυτό που διανύουμε από δυσκολίες της εποχής μας, ως κοινωνία, ως άτομα, ως εκκλησία, είναι μια κάθαρση, όπου υπάρχουν περίοδοι πότε ευκολότερη, πότε δύσκολη. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα μπορέσει ποτέ να σβήσει το φως του Άγιου Σάββα, ούτε ο λόγος του και την αποστολή του Ευαγγελίου του Χριστού, ειδικά επειδή ήδη περάσαμε από κάθαρση, ταπείνωση και τα βασανιστήρια ως λαός στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο, με περισσότερους από ένα εκατομμύριο θύματα, από τους οποίους ήταν το ενενήντα τοις εκατό εκείνους που ούτε έφταιγαν ούτε χρωστούσαν, που λέει ο λόγος, αλλά επειδή ήταν Ορθόδοξοι και από το άλλο έθνος. Αυτό δεν μας εμποδίζει, ακόμη και μετά από αυτές τις βαθιές πληγές, να ξαναβγούμε και πάλι στη σκηνή του παγκόσμιου φόρουμ, με πνευματικό και θρησκευτικό υλικό.

Είμαστε ακόμα μια δυναμική Εκκλησία. Είναι ειδική αναβίωση του λαού μας της Δημοκρατίας της Σερβίας. Όταν αυτά τα παιδιά με τα σχολεία τους, έρχονται να επισκεφθούν το Ναό του Άγιου Σάββα, έχετε την αίσθηση ότι ο Άγιος Σάββας είναι  μεταξύ τους, και ότι εκείνος είναι ιεροκήρυκας. Όλα τα ξέρουν. Ήδη στην 6η τάξη μπορεί να γνωρίζουν περισσότερα από τους μικρούς μας φίλους, που πάνε κανονικά στο κλασικό σχολείο της εκκλησίας. Το πιο πιθανό είναι πως στο μέλλον, εκείνοι θα φέρουν την διαφωτιστική δύναμη στον λαό μας, επειδή υπάρχουν μερικά μέρη στα οποία όταν τους ρωτάς ποιος ήταν ο Άγιος Σάββας, εκείνοι καημένοι το σκέφτονται. Αν ήταν πρώτος, δεύτερος ή τρίτος γιος, ή αν ήταν καθόλου από τους Νέμανιτς. Υπάρχει αυτό, αλλά πολύ σπάνια. Η ανάγκη για την πνευματική ζωή έχουν οι νέοι άνθρωποι με καθαρή ψυχή. Εμείς απλά δεν έχουμε τον τρόπο να τους, να το πω έτσι, κάνουμε μαγεία, για να τουσ φέρουμε στην εκκλησία. Εκείνοι έρχονται αυθόρμητα από τις ανάγκες του πνεύματος τους, στην αναζήτηση για τις αιώνιες και αρχικές αξίες. Για να νιώσει κάποιος κάτι τέτοιο πρέπει να έχει το υγιές πνεύμα, χρειάζεται πραγματικά την καθαρή καρδιά για να μεταφέρει τις αρχικές αξίες του Χριστιανισμού και του Ευαγγελίου, στην πραγματική έννοια της λέξης. Το αισθάνονται οι νέοι. Ήταν πάντα αισθητοί. Εμείς, που γεννηθήκαμε εδώ και πολύ καιρό, στην εποχή μας στο σχολείο, δεν μιλάγαμε για το Θεό. Ο Θεός αναφερότανε μόνο με έναν αρνητικό τρόπο. Ο Θεός ήταν ίδια η άρνηση της ύπαρξης και της ζωής. Είχαμε τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος τότε, για να γιορτάζουμε στα σπίτια μας. Ίσως για μας στις παραθαλάσσιες περιοχές ήταν πιο εύκολο από ό, τι αλλού, αλλά μια και ήμουν και μοναχός για ένα διάστημα στο Μοναστήρι Στουντενίτσα, ξέρω ότι υπήρξε μεγάλη πίεση στα σχολεία και στους νέους να μην έρχονται στην Εκκλησία, αλλά νομίζω ότι περισσότερο από το ήμισυ της νεολαίας έκανε τη νηστεία εκείνη την εποχή, στην ηπειρωτική περιοχή. Παρόλες τις προειδοποιήσεις και τους φοβισμούς, εκείνοι κοινωνούσαν. Πρόκειται για μια δύναμη, η οποία κατά τη γνώμη μου, υπάρχει μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλού είναι μειωμένη. Μπορεί κάπου αλλού, να έχει μεταμορφωθεί σε πολιτική εξουσία, η οποία έχει τη δική της ζωή, τα όριά της και την αδυναμία. Ενώ η Εκκλησία, δηλαδή η δύναμη του Θεού, προκύπτει μέσα από την αδυναμία. Έτσι οι δικοί μας, Ρώσοι και Έλληνες μετανάστες, στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική, έχουν δείξει το φως της Ορθοδοξίας.

- Οφείλω να ομολογήσω ότι έχετε εξαιρετική αισιοδοξία. Στη Σερβία σήμερα, ένας άνθρωπος που ζει σε μια μεγάλη πόλη συχνά αισθάνεται, όπως στη δεκαετία του '80, πως η φλόγα έχει σβηστεί. Μέσα από αυτή τη συζήτηση, έχουμε την ελπίδα ότι οι φλόγες θα καίνε και πάλι κατάλληλα με την εποχή μας και σε αυτή τη δεκαετία, και πως θα εμφανιστούν ειλικρινοί πνευματικοί ηγέτες, τους οποίους θα ακολουθούμε, όπως κι Εσείς εκείνους, που ήταν  σαν τον Πάτερ Λουκάς.

- Είχα την ευκαιρία να συναντήσω και άλλους κληρικούς. Ο Θεός μου επέτρεψε να δω τους εξαίσιους γέροντες του Αγίου Όρους, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους, αλλά ζούσαν άγιοι και ήταν φορείς του Αγίου Πνεύματος. Στο Άγιον Όρος, ιδίως, είχα την ευκαιρία να δω μερικούς από γέρους Ρώσους μοναχούς, απομονωμένους στα βράχια της Καρούλιας, οι οποίοι ήταν πραγματικά οι φορείς του Αγίου Πνεύματος. Από αυτή τη φωλιά, ήταν και ο Γέροντας Σωφρονίου, ο Γέροντάς  μου, και ο Γέροντας Σιλουανός, ο οποίος είναι ήδη ένας παγκοσμίου φήμης Γέροντας, με όλα αυτά που έχουν γραφτεί και ειπωθεί για εκείνον. Πρέπει να πω, ότι το φως ήρθε από εκεί σ’ εμάς. Οι Πατέρες, οι οποίοι στη συνέχεια ήρθαν ανάμεσά μας, σε αυτή την πόλη, έχουν αλλάξει εντελώς την εικόνα αυτής της πόλης, και είχαν την εξουσία. Το ξέρω αυτό, επειδή τους παρακολουθούσα και για χρόνια έζησα μαζί τους. Είχαν εξουσία πάνω από τη νεολαία της Αθήνας, και μάλιστα κάπως και στη Βουκουρέστι και στη Σόφια, και η μεγάλη Ρωσία κοίταζε το έργο τους και στην κατάθεσή τους, αν και, όπως είπε τις προάλλες ένας επίσκοπος, την πίστη μας έσωσαν οι «μπάμπουσκες», δηλαδή, οι μητέρες. Σ’ εκείνο το σκοτάδι, οι γιαγιάδες μας και οι μητέρες μας μιλάγανε, κήρυξαν, μας πήγαιναν στην εκκλησία, ενώ οι παππούδες λιγότερο, αλλά το κάνανε κι εκείνοι. Γιαγιάδες μας ήταν ιεροκήρυκες και μυροφόρες της γνήσιας χριστιανικής πίστης και παράδοσης.

Δεν είμαστε μια τυπογραφική εκκλησία, αυτό είναι που πρέπει να γνωρίζουμε. Δεν είμαστε μια εκκλησία, η οποία έχει μέσα της τα στρατεύματα, τους προφήτες ή μερικές ιεραποστολικές κοινότητες, που εκπαιδεύονται για συγκεκριμένες χώρες ή περιοχές. Είμαστε μια εκκλησία, η οποία χτίζεται στη δύναμη του πνεύματος του λαού της. Το πνεύμα του Χριστού είναι κατά βάθος το πνεύμα των ανθρώπων. Είναι η δύναμη του Αγίου Πνεύματος που εκδηλώνεται μέσα από αδυναμία, και όχι μόνο εδώ. Έζησα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και στην Αίγυπτο με τις χριστιανικές μειονότητες, και είχα υπέροχους φίλους από το κάτω μέρος της Αφρικής, από τις κοινότητες της Εκκλησίας της Αιθιοπίας. Η δύναμη του Θεού εκδηλώνετε εκεί έτσι, που αντιστέκονται κηρύττοντας το δόγμα του Χριστού εδώ και 2000 χρόνια, ενώ ζουν σε ένα «σάντουιτς» τρομερά δύσκολων γειτόνων, με τρομερά επιθετικές θρησκείες, τόσο από τις νέες, όσο και από τις ανατολικές. Για να γίνει αυτό, μόνο η δύναμη του Αγίου Πνεύματος είναι σε θέση να σας κρατήσει να μην πέσετε υπό την εξουσία της κυβέρνησης του κόσμου. Η αισιοδοξία του Χριστιανισμού θα σώσει τον κόσμο. Έτσι μίλησαν και κοσμικοί άνθρωποι, οι οποίοι έχουν δοκιμάσει τη δύναμη του Χριστού.

Και ο Ντοστογιέφσκι είπε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, και το φως του Χριστού θα σώσει τον κόσμο και θα του δώσει την ευκαιρία στον καθένα να βρει στον εαυτό του εκείνο τον κόκκο, το σπόρο της πίστης που μπορεί να μετακινεί τα βουνά. Είναι μια δύναμη, την οποία δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ορθολογικά. Το μυαλό μας δεν μπορεί, ενώ η πίστη μπορεί, ακόμη και την επίδρασή της. Εμείς στην Εκκλησία μας σήμερα, όσο μικροί και να είμαστε, ανάξιοι και αμαρτωλοί, έχουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, και μέσα από το ιερό μυστήριο μπορούμε να κάνουμε πραγματικά σπουδαία πράγματα, χάρι στην ομοούσια Άγια Τριάδα, η οποία φωτίζει αυτό το χώρο του σύμπαν πού βρισκόμαστε. Μας δίνει τη δύναμη, τη θέληση και την αίσθηση ότι ζούμε εδώ στη γη και στην αιωνιότητα.

Θέλω να πω κάτι σχετικά με αυτό το μέσο, το Ραδιόφωνο του Ευαγγελισμού της Μονής Λεπαβίνα. Ήταν αδύνατο να σκεφτούμε μερικές δεκαετίες πριν, πως θα είναι το Μοναστήρι Λεπαβίνα σήμερα. Πριν από 30 χρόνια ήταν άδειο. Ήταν μια μικρή οικονομική μονάδα, τόσο δα μικρή, μικρότερη από ένα αγροτικό νοικοκυριό. Σήμερα όμως, το Μοναστήρι ακτινοβολείται τόσο πολύ, που δεν μπορεί να συγκριθεί με οποιαδήποτε δύναμη του κόσμου, ούτε με κάποιο είδους αρνητικής δημοσιότητας, την οποία θα μπορούσε να το σκουρύνει. Βλέπετε μόνο σε ένα άνθρωπο, οπίος είναι μάρτυρας του Χριστού, της σταύρωσή Του, τα Πάθοι Του και την Ανάστασή Του, γίνονται τα θαύματα και μέσα από τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου της Λεπαβίνας, της Μητέρας του Θεού, η οποία είναι η προστάτιδα της ανθρωπότητας, κυρίως των γυναικών, και πάνω απ’ όλα της γέννησης. Έτσι, αυτό που είναι σημαντικό είναι, ο κόσμος να παραμένει, να γεννιούνται τα παιδιά φυσιολογικά, να γεμίσει τη γη και να κυβερνά, όχι με τις εξουσίες αυτού του κόσμου, αλλά με ψυχικές δυνάμεις και κυρίως με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, όπως εμείς οι Χριστιανοί κηρύττουμε και ζούμε κάπως έτσι, όσο μπορούμε και όσο μας έχει δοθεί, και όσο θα έχουμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να μπορέσουμε να απορροφήσουμε το Ευαγγέλιο μέσα από τα βάθη του.

- Σας ευχαριστώ για αυτή τη συνέντευξη. Ίσως κάτι καταφέραμε να πούμε. Ίσως καταφέραμε να δώσουμε τη χαρά και τη δύναμη σε κάποιον για να μην υποκύψει σε όλους τους πειρασμούς οι οποίοι κυνηγούν το σύγχρονο άνθρωπο, να συνεχίζει να αναζητά, επειδή ο Θεός είναι εκείνος που έχει την τελευταία λέξη, και ο Θεός είναι Θεός της αγάπης, Θεός της χαράς και της σωτηρίας. Όλους εσάς και τους ακροατές σας χαιρετώ με το γεμάτο από χαρά - Χριστός Ανέστη!

- Αληθώς Ανέστη!

Η συνέντευξη του Ράντομιρ Βούτσιτς

Βελιγράδι, 23.5.2013.

Μετάφραση στα ελληνικά:

Μπράνκιτσα Μπογκντάνοβιτς