Ο Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρέλιν) για τις πνευματικές ασθένειες της εποχής μας

 

Αντόν Ποσπέλοβ

 

Ο ασκητής, πνευματικός και συγγραφέας, Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρέλιν), απαντάει στις ερωτήσεις της πύλης pravoslavie.ru.

 

– Πατέρα Ραφαήλ, είχατε μακρά ζωή και προλάβατε διάφορα πολιτικά συστήματα και εποχές. Την κάθε μια από αυτές την χαρακτηρίζουν οι δικές της ιδιαίτερες ασθένειες. Ποια είναι η κυριότερη πνευματική ασθένεια της εποχής μας;

 

– Θεωρώ πως η κυριότερη ασθένεια της εποχής που διανύουμε είναι το ψέμα και η διπροσωπία που γίνονται τρόπος ζωής του σημερινού ανθρώπου. Η θρησκεία παύει να κυριαρχεί στη ζωή του ανθρώπου και να είναι καθοδηγητής της συμπεριφοράς του. Μάλλον, η θρησκεία εξυπηρετεί και ικανοποιεί ορισμένες ψυχικές ανάγκες, όπως η τέχνη εξυπηρετεί και ικανοποιεί την αισθητική του ανθρώπου.

 

Στην πραγματικότητα, η θρησκεία, εν πολλοίς, είναι θέμα θέλησης. Η εσωτερική ζωή του χριστιανού είναι συνεχής πάλη με τα πάθη και τις αμαρτωλές συνήθειες, αντιπαράθεση με τον κόσμο, ο οποίος, σύμφωνα με τον Χριστό, «ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται». Αυτή η πάλη φαίνεται βασανιστική για πολλούς σύγχρονους χριστιανούς, γι΄αυτό, η θρησκευτικότητά τους αποκτά εξωτερικές μορφές και παγιώνεται σε αυτές.

 

Άλλη μια ασθένεια της εποχής μας είναι η αποξένωση των ανθρώπων και η συναισθηματική τους ψυχρότητα. Στην τεχνολογική εποχή, ο άνθρωπος χρειάζεται λιγότερο τη βοήθεια ενός άλλου ανθρώπου και τον εκτιμά λιγότερο: τον αντικαθιστά μηχάνημα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης συντελούν στην τυποποίηση της κρίσης του ανθρώπου. Η τηλεόραση, ο υπολογιστής και άλλα τεχνολογικά εφευρήματα όλο και πιο πολύ αντικαθιστούν τη ζωντανή επικοινωνία: ο άνθρωπος καταφεύγει στον εικονικό κόσμο, ο οποίος γίνεται η δεύτερη πραγματικότητά του. Σε αυτόν τον κόσμο δε φέρει ευθύνη, νιώθει ελεύθερος από υποχρεώσεις και φροντίδες. Ο κόσμος των ψευδαισθήσεων δεν απαιτεί τίποτα. Η πνευματική αποξένωση συχνά μετατρέπεται σε αυτισμό. Ο άνθρωπος νιώθει την μοναξιά του αλλά, και σε αυτήν την περίπτωση, η τηλεόραση και ο υπολογιστής του προτείνουν επικοινωνία από απόσταση, εικονικές σχέσεις χωρίς αγάπη, μια νεκρή επικοινωνία που μοιάζει με επικοινωνία σκιών. Η τεχνολογία μειώνει μεν τη φυσική απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα, σε συναισθηματικό επίπεδο, απομακρύνει τον έναν από τον άλλον. Ο άνθρωπος παύει να αγαπάει τον άνθρωπο. Ο πλησίον γίνεται μακρινός. Χάνει την επιθυμία να συναντιέται με φίλους. Αισθάνεται πιο άνετα να κάθεται στον υπολογιστή. Εδώ η φαινομενική άνεση μεταφέρει την επικοινωνία των ανθρώπων σε πραγματιστική βάση.

 

Η τεχνολογία μειώνει μεν τη φυσική απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά, σε συναισθηματικό επίπεδο, απομακρύνει τον έναν από τον άλλον

 

Η συναισθηματική ψυχρότητα και η αποξένωση αποκτούν διαστάσεις ηθικής κρίσης, η οποία είναι πιο επικίνδυνη από την οικονομική κρίση.

 

Αυτή η διαδικασία εκδηλώνεται παντού με διαφορετικές μορφές, αλλά στις τεχνολογικά εξελιγμένες χώρες αυτή εκδηλώνεται με μεγαλύτερη δύναμη και καταστροφικότατα.

 

– Δημιουργείται η αίσθηση ότι στους σύγχρονους χριστιανούς τα ζητήματα δογματικής μπήκαν σε δεύτερο πλάνο. Όταν μιλάνε για την πίστη, αναφέρονται μόνο στην κοινωνική διακονία και τα παρόμοια. Για τις διαφορές στην πίστη δεν συνηθίζουν να μιλάνε. Είναι έτσι;

 

– Η δογματική σκέψη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, και ιδιαίτερα με τις μυστικιστικές του διαισθήσεις. Όταν φθίνει η προσευχή και φιλελευθεροποιείται η ηθική, ο άνθρωπος παύει να νιώθει την ενέργεια της χάριτος στην ψυχή του, χάνει την ορθόδοξη σκέψη και την εσωτερική ομολογία της αλήθειας. Είναι χαρακτηριστικό που για τους Αγίους το δόγμα δεν ήταν μια αφηρημένη έννοια, αλλά ήταν ζωντανή αλήθεια και την απόκλιση από το δόγμα την αντιλαμβάνονταν και την ένιωθαν ως απώλεια της χάριτος. Οι σύγχρονοι άνθρωποι την έχουν εξασθενημένη αυτήν την εσωτερική ομολογία. Τα δόγματα τα αντιλαμβάνονται ως φιλοσοφικά αξιώματα και θέσεις. Τα βλέπουν σε επίπεδο σαρκικής νοητικής κρίσης και, γι΄αυτό, σε αυτούς εξαλείφεται το όριο ανάμεσα στην δογματική αλήθεια και στο πνευματικό ψέμα. Ο θεολογικός μαξιμαλισμός των προηγούμενων χρόνων όλο και πιο πολύ εκτοπίζεται από τον ουμανιστικό ανθρωπολογισμό. Ταυτόχρονα, τα ορόσημα προσανατολισμού της αλήθειας χάνονται, τα πνευματικά κέντρα της ύπαρξης και η σκάλα των ηθικών αξιών μετακινούνται και μετατοπίζονται από τις θέσεις τους.

 

 

Η δογματική αδιαφορία είναι η τύφλωση εκείνων, στους οποίους οι θρησκευτικές διαισθήσεις έχουν στομώσει ή έχουν ατροφήσει. Η διανοητική «παμφαγία» προσλαμβάνεται ως ευρυμάθεια και ως πιστοποίηση αγάπης, ακόμα.

 

Αυτό το ερώτημα είναι πολύ σημαντικό, γι΄ αυτό, ας επαναλάβουμε τη σκέψη μας.

 

Οι μυστικιστικές διαισθήσεις κάνουν το δόγμα πραγματική, απτή αλήθεια. Ο σύγχρονος άνθρωπος με στομωμένες τις πνευματικές διαισθήσεις του, προσλαμβάνει το δόγμα ως προϊόν συγκεκριμένης χρονικής στιγμής και εποχής. Το βλέπει ως φιλοσοφική αφηρημένη έννοια. Συνειδητά ή ασυνείδητα εφαρμόζει την αρχή της Εξέλιξης στην Εκκλησία και την Αποκάλυψη, και με αυτόν τον τρόπο, κάνει το δόγμα σχετικοκρατική και πλουραλιστική έννοια. Κατά τη γνώμη τους, τα δόγματα μπορεί να τα σέβεται κανείς μέχρι ενός σημείου, όπως σέβονται τους ηλικιωμένους, αλλά μπορεί επίσης να τα αλλάζει ανώδυνα ή να τα αγνοεί. Πρακτική εκδήλωση αυτού του ορθολογισμού στη θρησκεία αποτελεί ο οικουμενισμός, η ουνία και η πολυκέφαλη ύδρα του μοντερνισμού.

 

Τις ερωτήσεις στον Αρχιμανδρίτη Ραφαήλ (Καρέλιν)

έκανε ο Αντόν Ποσπέλοβ

Ευχαριστούμε την Ταμάρα Μανελασβίλι για ανεκτίμητη βοήθειά της

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

 

Pravoslavie.ru

 

5/27/2022

π.Θ.Μουρτζανός : ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ του Έσσεξ, "Περί Λειτουργικής Προσευχής & γλώσσας" (18.5.2022)

 

Μια «ιστορική» αποκαλυπτική πρωθυπουργική ομιλία Παναγιώτη Τσαγκάρη Θεολόγου, Υπ. Δρ. Θεολογίας

 

Μια «ιστορική» αποκαλυπτική πρωθυπουργική ομιλία

 

Παναγιώτη Τσαγκάρη

Θεολόγου, Υπ. Δρ. Θεολογίας

 

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρόσφατη (16-17 Μαΐου 2022) επίσημη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησε μια ομιλία που χαρακτηρίστηκε «ιστορική» -και λόγω περιεχομένου και επειδή ήταν η πρώτη εμφάνιση Έλληνα πρωθυπουργού-, στο Κογκρέσο στην Κοινή Σύνοδο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων(17/5/2022).

Μάλιστα, η Υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας κ. Νίκη Κεραμέως, η οποία σχεδόν πάντα, συνοδεύει τον πρωθυπουργό στα επίσημα ταξίδια του στην Αμερική -προφανώς θα υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος για τον οποίον γίνεται αυτό-  τόνισε στον προσωπικό της λογαριασμό στο twitter, για την παρουσία και την ομιλία του πρωθυπουργού στην αίθουσα του Καπιτωλίου, ότι:  «Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στις ΗΠΑ και ιδιαιτέρως η ομιλία του στο Κογκρέσο είναι μια ιστορική στιγμή για την Ελλάδα. Και αυτό για πολλούς λόγους:

είναι σπάνιο να καλείται ξένος ηγέτης να μιλήσει στο Κογκρέσο,

είναι πιο σπάνιο η ομιλία να απευθύνεται και στα δυο σώματα του Κογκρέσου,

είναι ακόμη πιο σπάνιο η πρόσκληση να υπογράφεται διακομματικά,

είναι εξαιρετικά σπάνιο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας, να χειροκροτούν όρθιοι οι γερουσιαστές τον ξένο ηγέτη για πάνω από 10 φορές (37 φορές για την ακρίβεια) και

είναι εντυπωσιακό η Πρόεδρος της Βουλής να χρειάζεται να ανατρέξει 30 χρόνια πίσω για να βρει ομιλία άλλου ξένου ηγέτη, που να συγκρίνεται με αυτήν του Πρωθυπουργού σήμερα.

Και κάτι ακόμη... Το χειροκρότημα ήταν πάρα πολύ ζεστό. Η Ελλάδα ισχυρός και αξιόπιστος πρωταγωνιστής. Η εθνική υπερηφάνεια όλων μας πάρα πολύ μεγάλη».

Δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην αναφέρουμε και να μην αποδεχθούμε τις παραπάνω διαπιστώσεις της κ. Κεραμέως καθώς θεωρούμε ότι δεν είμαστε τόσο μίζεροι, ώστε να αμφισβητούμε τα οφθαλμοφανή και αυταπόδεικτα και να παραβλέπουμε τα θετικά των πολιτικών γεγονότων. Από την άλλη όμως πλευρά, πιστεύουμε ότι είμαστε σε θέση να διακρίνουμε την ουσία από τον τύπο και το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, που συνοδεύει τις πολιτικές ενέργειες των πολιτικών εκπροσώπων μας και των κομμάτων τους.

Εν προκειμένω, σημειώνουμε ότι μπορεί να ήταν, όπως χαρακτηρίστηκε, μια καταπληκτική ομιλία, ενός καταπληκτικού πρωθυπουργού, σε καταπληκτικούς ανθρώπους, που δημόσια αρέσκονται στο να εκπλήσσονται και να καταπλήσσονται από κοινοτοπίες, κατ΄  ιδίαν, βέβαια, να συγκλονίζονται από άλλα πράγματα. Ωστόσο, η ομιλία αυτή υπήρξε αποκαλυπτική των πεποιθήσεων του Έλληνα πρωθυπουργού και επεξηγηματική των στάσεων και των συμπεριφορών του και όσον αφορά στη σχέση του με την ορθόδοξη πίστη.

Ήταν πραγματικά μια ομιλία πολιτικά ορθή ενός  ανθρώπου που πιστεύει στην αξία της πολιτικής ορθότητας σε ανθρώπους που οικοδομούν την ζωή τους στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας. Μια ομιλία που φανερώνει ένα άνθρωπο κοσμοπολίτη, ο οποίος πιστεύει στην αξία του ανθρώπου σε τέτοιο βαθμό, που αρχίζει πλέον να διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει μέσα σ΄ αυτόν η πίστη στον Θεάνθρωπο στον οποίον καμία αναφορά δεν έγινε. Ίσως κάποιος καλοπροαίρετος βέβαια, να αντιτείνει : Μα θα έπρεπε να μιλήσει για Θεό μέσα σε μια τέτοια ομιλία;

Την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα μας τη δίνει ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο βετεράνος ιρλανδοαμερικανός πολιτικός, ο Τζο Μπάϊντεν, ο οποίος, κατά την ομιλία του στην αίθουσα δεξιώσεων του Λευκού Οίκου, πριν από τη δεξίωση προς τιμήν του Κυριάκου Μητσοτάκη, επέτρεψε στον εαυτό του μια πολύ προσωπική αφήγηση εξηγώντας πώς έγινε… Μπαϊντενόπουλος και γιατί κάνει τον Σταυρό του σαν τους Έλληνες. Συγκεκριμένα, αφού αναφέρθηκε με τα μικρά τους ονόματα σε κάποιους από τους ομογενείς που βρίσκονταν στην αίθουσα δεξιώσεων, είπε πως η φιλία του με τους Έλληνες ομογενείς και ιδιαίτερα με τον επί 30 χρόνια ισχυρό άνδρα  της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, πατέρα Αλέξανδρο Καρλούτσος, τον γνωστό στην Αμερική ως «father Alex», με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία επί 40 συναπτά έτη, είναι ο λόγος που κάνει τον Σταυρό του… λάθος (έδειξε πως κάνει το Σταυρό του, όπως και οι ορθόδοξοι, με αντίθετη φορά από ό, τι οι καθολικοί).

Ο Πρόεδρος της Αμερικής, λοιπόν, δεν δίστασε, με τον πλέον επίσημο τρόπο, να μιλήσει για τα θρησκευτικά του πιστεύω, ερχόμενος έτσι και αντιμέτωπος, θα έλεγε κανείς, με τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες της χώρας του, να μιλήσει για ελληνορθοδοξία, να κάνει το Σταυρό του ενώπιον όλων όσων παρακολουθούσαν την εκδήλωση, μεταξύ των οποίων ήταν και οι ελληνορθόδοξοι της Αμερικής.

Το ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ομολογεί δημόσια ότι κάνει τον Σταυρό του, όπως οι ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι τιμητικό για τους ορθοδόξους. Όμως, η θρησκευτική αυτή αναφορά του Προέδρου Μπάϊντεν είναι, ταυτόχρονα, καθοριστική και της διαφοράς αντιλήψεων των δύο ηγετών, του Προέδρου της Αμερικής και του πρωθυπουργού της Ελλάδας.

Διότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αντίθετα από τον κ. Μπάϊντεν, έκανε μια ομιλία στο Κογκρέσο, από την οποία απουσίαζε ο Θεός, μια ομιλία χωρίς Θεό μπροστά σε έναν λαό που θέλει να πιστεύει σε Θεό και αναζητεί τον αληθινό Θεό, έχοντας ως επίσημο σύνθημα του το «In God We Trust». Τι σημαίνει αυτό άραγε; Η πρωθυπουργική ομιλία, ανέδειξε έναν  άνθρωπο που ίσως δεν έχει Θεό ή δεν τολμάει να μιλήσει για τον Θεό και την  πίστη του αλλά ωστόσο εκπροσωπεί έναν λαό, που στην συντριπτική του πλειονοψηφία πιστεύει στον Αληθινό Θεό και που οι πρόγονοι αυτού του λαού έχουν δώσει και την ζωή τους ακόμη, γι΄ αυτή τους την ορθόδοξη πίστη.

Η «ιστορική» ομιλία του πρωθυπουργού στο Κογκρέσο, σαφώς έχει διαγράψει το πολιτισμικό υπόβαθρο του Ελληνισμού, το σταυρικό πολίτευμα, τη ρωμιοσύνη, τη μισή δηλαδή, ιστορία του ελληνικού έθνους, παραμένοντας μονομερώς κολλημένη στην αρχαιότητα και τη Δημοκρατία παρουσιάζοντας έτσι, μια Ελλάδα κολοβωμένη πολιτισμικά.

Η μόνη αναφορά του πρωθυπουργού σε θέματα πίστης ήταν όταν αναφέρθηκε στην κοινή πίστη και ιστορία που συνδέει τον ελληνικό  με τον ρωσικό λαό, χωρίς φυσικά και σε αυτή την περίπτωση,   να κατονομάζει ούτε κατ΄ ελάχιστο αυτήν την πίστη ως ορθόδοξη.

Ο συμβολισμός και το ιστορικό και θεολογικό περιεχόμενο της Ορθοδοξίας φαίνεται ότι προκαλεί έντονη αλλεργία στους συντάκτες αυτής της «ιστορικής» ομιλίας, οι οποίοι λογικά, πρέπει να έχουν στενή σχέση με τα λαμπερά προσκήνια και κυρίως με τα οργιώδη παρασκήνια του διεθνούς πολιτικού κατεστημένου αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την ορθόδοξη πίστη του λαού μας και, πάντως, δεν δείχνουν να είναι καθόλου περήφανοι με αυτήν την πίστη.

Μετά από όσα προαναφέραμε έρχεται στο νου για κάποιο ανεξήγητο λόγο, η εμμονή του Κολοκοτρώνη να συμπεριληφθεί στην επιστολή που θα έστελναν οι Έλληνες στον Πρίγκιπα του Sachsen-Goburg Gotha, Λεοπόλδο Α’, ο όρος που έλεγε ότι «ο Κυβερνήτης των Ελλήνων να έχει και την πίστη των Ελλήνων»!

Βέβαια, υπάρχει μια αναφορά στην ομιλία του πρωθυπουργού «στους άγραφους νόμους των οποίων η παραβίαση προκαλεί ντροπή» καθώς και σε «τρεις ισχυρές δυνάμεις, που συλλογικά συνδέουν τις επιτυχημένες δημοκρατίες: το κοινωνικό κεφάλαιο, και με αυτό εννοώ εκτεταμένα κοινωνικά δίκτυα, με υψηλά επίπεδα εμπιστοσύνης, που τόσο θαύμαζε ο Alexis de Tocqueville. Οι ισχυροί θεσμοί. Και κοινές αφηγήσεις που σφυρηλατούν μια ενοποιημένη εθνική ταυτότητα. Και οι τρεις αυτές δυνάμεις σήμερα διαβρώνονται.» Αλλά ο πρωθυπουργός δεν προχώρησε σε αυτά τα σημεία περισσότερο τη σκέψη του για να μας διασαφηνίσει σε ποιους άγραφους νόμους αναφέρεται ή πάλι  πως, από ποιους και γιατί διαβρώνονται αυτές οι ισχυρές δυνάμεις που συλλογικά συνδέουν τις επιτυχημένες δημοκρατίες και κυρίως πως «οι κοινές αφηγήσεις που σφυρηλατούν μια ενοποιημένη εθνική ταυτότητα» αποδομούνται, διαρκώς, συστηματικά στην εποχή μας.

Ίσως αυτά τα ερωτήματα απαντηθούν σε νεότερη πρωθυπουργική ομιλία. Οψόμεθα.

Πρώην «Γκρίζος Λύκος»βαπτίστηκε Ορθόδοξος!

 

 Θα διαβάσετε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην γκρίζου λύκου, που από "λύκος του Ισλάμ" έγινε χριστιανός, ονόματι Γεώργιος.

Η ζωή του σαν κρυπτοχριστιανός δεν είναι καθόλου εύκολη, αφού, όπως έχει πει ο ίδιος, δημόσια αναγκάζεται να κάνει τον σταυρό του με τη γλώσσα του κινώντας την σταυροειδώς μυστικά μέσα στο στόμα του.

Η εξιστόρηση που ακολουθεί έγινε δημόσια, στο αρχονταρίκι της Κρητικής Μονής, στα Χανιά, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, κάποια στοιχεία αποκρύπτονται για την ασφάλεια του νεοφώτιστου αδελφού μας και την προστασία των εκεί Ρωμιών.

 

Αξίζει να την διαβάσετε...

Μετά το πέρας της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας, οι προσκυνητές περνώντας στο αρχονταρίκι της Μονής άκουσαν με ενδιαφέρον την ηγουμένη να τους ανακοινώνει:

«Σήμερα θα ακούσουμε την καταπληκτική ιστορία ενός πρώην μουσουλμάνου, που έγινε Χριστιανός. Όμως ας τα πει καλύτερα ο ίδιος. Γιώργο, θα μας μιλήσεις;», είπε η Γερόντισσα και το λόγο πήρε ο πρώην μουσουλμάνος.

 

«Ήμουν ηγετικό στέλεχος των Γκρίζων Λύκων και κατείχα τη θέση του (…). Πολλές φορές είχα συμμετάσχει σε επιθέσεις κατά του Πατριαρχείου και γενικά των Χριστιανών, καθότι ήμουν φανατικός κεμαλιστής, αλλά και μουσουλμάνος».

Σε αυτό το σημείο η Γερόντισσα τον διακόπτει και του λέει αστειευόμενη:«Δηλαδή, Γιώργο, μας πετροβόλησες κι εσύ, όταν είχαμε έρθει στο Πατριαρχείο;»«Όχι», απάντησε εκείνος και συμπλήρωσε: «Σε άλλες πόλεις όμως έχω συμμετάσχει και έχω κάνει και άλλα πολλά…»

Κάποιοι από τους προσκυνητές αλληλοκοιτάχτηκαν συνειδητοποιώντας σιγά σιγά, ότι μπροστά τους είχαν έναν από τους πρώην κορυφαίους Χριστιανομάχους και Ελληνομάχους της Πατρίδας μας.

«Είχα πάει μαζί με ομάδα μας, των γκρίζων λύκων, να προκαλέσουμε επεισόδια σε συγκέντρωση ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα στο (…). Εκεί μερικοί δικοί μας και εγώ ανακατεμένοι στο πλήθος κοιτάζαμε τους Ρωμιούς έτοιμοι να τους επιτεθούμε, όταν αισθάνθηκα κάποιον ιερέα να μου τραβάει το χέρι και να με αποκαλεί Γιώργο.

«Δεν με λένε έτσι, δεν είμαι Γιώργος», του απάντησα αγριεμένα.

«Θα γίνεις Γιώργος!», μου απάντησε εκείνος. «Θα βαπτισθείς Χριστιανός!»

«Τι είναι αυτά, που λες;», του απάντησα με θυμό και τον απείλησα λέγοντας: «Γι’ αυτό, που είπες, θα σου κάνω μήνυση και θα φυλακιστείς!»

Ο ιερέας όμως χωρίς να φοβηθεί μου απάντησε, ότι θα γίνω Χριστιανός, όπως ήταν οι πρόγονοί μου και λέγοντας αυτό έφυγε.

Μετά από λίγο καιρό η γιαγιά μου αρρώστησε βαριά και ετοιμοθάνατη όπως ήταν, καθόμουνα δίπλα στο κρεβάτι της και της διάβαζα το κοράνι. Ξαφνικά ακούω τη γιαγιά μου να έχει τον επιθανάτιο ρόγχο και έκπληκτος την βλέπω να κάνει τον σταυρό της και να λέει «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…» και στη συνέχεια να καταλήγει.

«Τι ήταν αυτό;», φώναζα σοκαρισμένος. «Η γιαγιά δαιμονίστηκε τώρα στα τελευταία της!»

Ρώτησα τους γονείς μου, δεν γνώριζαν τίποτα και μου είπαν να μην δίνω σημασία σε αυτά. Ρώτησα και τον παππού μου. Δεν γνώριζε τίποτα.Το περιστατικό αυτό με τη γιαγιά μου άρχισε να μου προκαλεί μεγάλα ερωτήματα προσωπικά και θεολογικά. Απευθύνθηκα στον ιμάμη της περιοχής μου κρατώντας το κοράνι καθώς και ένα ευαγγέλιο και του έθεσα πολλά ερωτήματα συγκρίνοντας τα λόγια του ευαγγελίου και του κορανίου ψάχνοντας να βρω την αλήθεια. Ο ιμάμης όμως δεν ήξερε τι να μου απαντήσει και μου είπε απλά να μην δίνω σημασία σε αυτά τα πράγματα. Έτσι λοιπόν έφυγα απογοητευμένος και σκέφτηκα να ρωτήσω ορθόδοξους ρωμιούς  στο (…). Εκείνοι όμως δεν με δέχτηκαν φοβούμενοι το τουρκικό κράτος, όσο κι αν επέμεινα».

«Έφυγα θυμωμένος από το (…) λέγοντας μέσα μου, ότι εγώ απευθύνθηκα στη θρησκεία τους και αυτοί δεν με δέχτηκαν. Λίγο καιρό μετά ξαναπήγα απαιτώντας να με δεχτούν, γιατί ποθούσα να μάθω την αλήθεια. Εκείνοι όμως εξακολουθούσαν να μην με δέχονται. Αποφάσισα να φύγω ξανά και τότε ένα λεωφορείο σταμάτησε στην είσοδο του (…). και μία ομάδα προσκυνητών και ιερέων βγήκε από αυτό. Ανάμεσά τους αναγνώρισα τον ιερέα εκείνο, που με είχε αποκαλέσει Γιώργο, ο οποίος με θυμότανε και με κάλεσε κοντά του. Του εξέθεσα τα παράπονά μου, ότι δεν μου επιτρέπουν να συναντηθώ με τον (…) (σημείωση: το όνομα κάποιου μεγάλου ιερέως) και εκείνος τότε με πήρε μαζί του και μπήκαμε μέσα.

Η αλήθεια είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται μέσα μου. Εκείνος ο ιερέας, που με είχε αποκαλέσει Γιώργο, μου είπε ακόμα ότι οι Χριστιανοί πρόγονοί μου είχαν το επίθετο (…), γιατί στον τόπο τους, κάπου στην περιοχή του Πόντου, εξασκούσαν ένα επάγγελμα που έχει σχέση με αυτό το επίθετο. Όταν μετά από λίγο καιρό έψαξα στο ληξιαρχείο για το γενεαλογικό μου δέντρο, διαπίστωσα ότι τα λόγια του ιερέως ήταν αληθινά. Οι πρόγονοί μου ήταν όντως Ρωμιοί Χριστιανοί, ασκούσαν το συγκεκριμένο επάγγελμα και είχαν το συγκεκριμένο επίθετο.Πήγα στην Αθήνα και καθ’ υπόδειξη του ιερέως γνώρισα τον πατέρα (…), ο οποίος με κατήχησε και με βάπτισε Γεώργιο, το όνομα που είχαν οι περισσότεροι πρόγονοί μου. Κατόπιν πήγα στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στο μοναστήρι, όπου βρίσκεται ο ιερέας που με πρωτοαποκάλεσε Γιώργο. Έμεινα εκεί μερικούς μήνες και κατόπιν επέστρεψα στην Τουρκία ως κρυπτοχριστιανός. Οι γονείς μου δεν μου το συγχωρούν αυτό, ενώ ο παππούς μου μού είπε μυστικά, ότι του έδωσα πολύ μεγάλη χαρά με τη βάπτισή μου. Πριν κλείσει τα μάτια του έκανε τον σταυρό του και πέθανε λέγοντας αυτό, που είχε πει και η γιαγιά μου: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…»

αυτή η θάλασσα είναι η Συρία και το Ιράκ, όταν θα ρίξουν τα πυρηνικά.

 

O Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος προσκεκλημένος της Ενορίας Αγίου Νικολάου Λεμεσού στις 23 Μαρτίου 2016, περιγράφει μια αληθινή ιστορία ενός Σύριου μουσουλμάνου μετανάστη, ο οποίος πήγε στην Κύπρο, στην Λεμεσό να δουλέψει αφήνοντας πίσω στην Συρία την γυναίκα του και τα παιδιά του. Μετά λοιπόν από κάποια συμβάντα, τα οποία αναφέρονται αναλυτικά στο βίντεο από τον Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο.., σε αυτόν τον Σύριο μετανάστη συνέβη ένα συγκλονιστικό γεγονός!!! Του εμφανίστηκε ο Αβραάμ ο Δίκαιος, Πατριάρχης στην προσευχή του και του είπε:

– Μην έχεις έννοια, θα φροντίσω εγώ να συναντηθείς με την οικογένεια σου, θα έχεις λίγες περιπέτειες, αλλά θα φροντίσω εγώ…

Καθώς συνέβαινε αυτό το συγκλονιστικό θαύμα, ο Σύριος πίσω από τον Αβραάμ τον Πατριάρχη, είδε μια κίτρινη θάλασσα και τον ρώτησε:

– τι είναι αυτή η θάλασσα;

Και εκείνος του απάντησε:

– αυτή η θάλασσα είναι η Συρία και το Ιράκ, όταν θα ρίξουν τα πυρηνικά.

Οι Άγγελοι ως διάκονοι της σωτηρίας - Αρχιμ. π. Μάξιμος Κυρίτσης (29 Μαΐου 2022)

 

2022 05 25 Ten at Ten. Luke 10: 29 - 37 Bible Study

 

Η καλυβα του μπαρμπα Θωμα

 

Οι χιλιάδες νεομάρτυρες της Εκκλησίας των Κατακομβών στη Ρωσία | Αντώνιος Μάρκου

«Στην εποχή του σοβετοποιημένου Πατριαρχείου, ο πιστός που ήθελε να κρατήσει του στον τομέα της θρησκείας ήταν υποχρεωμένος να δραστηριοποιηθεί “παράνομα” στο σπίτι του» τονίζει ο θεολόγος, φιλόλογος Αντώνιος Μάρκου

Η Ρωσική Εκκλησία των Κατακομβών ήταν η παράνομη για το αθεϊστικό καθεστώς εκκλησιαστική δραστηριότητα στην Σοβιετική Ένωση, από την Επανάσταση του 1917 μέχρι την πτώση του, το 1989.

Όταν λέμε Εκκλησία των Κατακομβών, δεν εννοούμε κατακόμβες ρωμαϊκού τύπου, υπόγειες δηλαδή στοές, στις οποίες οι Χριστιανοί συγκεντρώνονταν για να τελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και να θάψουν τους νεκρούς τους. Το σοβιετικό καθεστώς ήταν εξ ορισμού αθεϊστικό και η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετώπιζε έναν διωγμό, με σκοπό την φυσική Της εξόντωση και την αντικατάστασή Της με ένα νέο «εκκλησιαστικό» μόρφωμα, δημιούργημα του καθεστώτος, στην υπηρεσία του καθεστώτος. Ο κ. Αντώνιος Μάρκου, θεολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας. γνωρίζοντας τη Ρωσική γλώσσα έχει ερευνήσει επί χρόνια για την Εκκλησία των κατακομβών αλλά και για τους χιλιάδες νεομάρτυρες της.

Πώς ζούσε την πνευματική και εκκλησιαστική ζωή εκείνη την εποχή ο πιστός που είχε συνείδηση;

Στην εποχή του σοβιετοποιημένου Πατριαρχείου, ο πιστός πού ήθελε να κρατήσει την ελευθερία του στον τομέα της θρησκείας και της λατρείας, ήταν υποχρεωμένος να δραστηριοποιηθεί «παράνομα» στο σπίτι του. Οπότε, ο όρος που εκφράζει περισσότερο την Εκκλησία των Κατακομβών, είναι η «κατ΄ οίκον εκκλησία» του Αποστόλου Παύλου.

Σ΄ αυτή λοιπόν την «κατ΄ οίκον εκκλησία», γίνονταν η θρησκευτική διδασκαλία/κατήχηση των παιδιών, η ατομική και κοινή προσευχή, μυστικές Λειτουργίες από περιοδεύοντες μυστικούς Ιερείς και η τέλεση Μυστηρίων γάμων και βαπτίσεων. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει στα απομνημονεύματά του ο τελευταίος Σοβιετικός Ηγέτης, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ότι τον είχε βαπτίσει κρυφά η γιαγιά του στο σπίτι, σε μία πλαστική λεκάνη!

Οι ιερείς βίωναν διωγμό

Η Εκκλησία των Κατακομβών εμφανίζεται στο ιστορικό προσκήνιο ήδη από το 1917. Όταν μία εκκλησία έκλεινε και στη συνέχεια άλλαζε χρήση ή καταστρέφονταν, ο εφημέριος έπρεπε να βρει μία εργασία για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του. Ο Ιερέας όμως και χωρίς ράσα παρέμενε Ιερέας και κάτω από το κάλυμμα του ταχυδρομικού ή σιδηροδρομικού υπαλλήλου ή ενός ηλεκτρολόγου δρούσε σαν Ιερέας, εξυπηρετώντας μυστηριακά τους πιστούς που του το ζητούσαν.

Με αυτόν τον τρόπο τα μυστήρια της εκκλησίας θα ήταν απρόσιτα στους ορθοδόξους.

Ακριβώς. Γι αυτό οι πιστοί επινοούσαν τρόπους για να λάβουν την ευλογία της Εκκλησίας, στις κορυφαίες στιγμές της ζωής τους. Έκαναν μεν πολιτικό γάμο για να είναι νόμιμοι απέναντι στην Πολιτεία, έστελναν όμως τις βέρες τους να ευλογηθούν από έναν Ιερέα, ο οποίος ιερολογούσε τον Γάμο στις…βέρες! Τελούσαν την πολιτική κηδεία, αλλά έστελναν λίγο χώμα από τον τάφο για να διαβάσει εκεί ο Ιερέας την θρησκευτική κηδεία και μετά το έριχναν στο τάφο.

Εφόσον το σύνολο σχεδόν των μοναστηριών έκλεισε, τι απέγιναν οι μοναχοί και όσοι είχαν κλήση για τον μοναχισμό;

Οι πιστοί που ήθελαν να μονάσουν, δέχονταν μυστικά μοναχική κουρά και δραστηριοποιούνταν στα νοσοκομεία σαν γιατροί και νοσηλευτές ή έφευγαν στα δάση και τα βουνά, κάτι που το καθεστώς ήξερε ότι συμβαίνει και όταν το ανακάλυπτε ξεσπούσε πάνω σε αυτούς τους μυστικούς μοναχούς με ιδιαίτερη μανία. Λ.χ. την 26η Οκτωβρίου 1930 εκτελέστηκαν 21 μοναχοί του Νέου Άθωνα στο Σουχούμι, όπου είχαν ιδρύσει μυστικό μοναστήρι στα απάτητα βουνά του Καυκάσου.

Σταδιακά, αυτή η παράνομη για το καθεστώς εκκλησιαστική δραστηριότητα, μπήκε στον Σοβιετικό Ποινικό Κώδικα (συνήθως χαρακτηρίζονται σαν φιλομοναρχική δραστηριότητα) και αντιμετωπίζονταν με συλλήψεις, εξορίες, εκτοπίσεις σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως και εκτελέσεις. Αργότερα δε και με εγκλεισμό σε ψυχιατρικές κλινικές, διότι το καθεστώς έπρεπε να πείσει την κοινή γνώμη ότι οι πιστοί ήταν αντικοινωνικά στοιχεία, επικίνδυνα για την κοινωνία.

Στρατόπεδο Σολόβκι, το μοναστήρι κολαστήριο των ορθοδόξων πιστών

Είναι γνωστό ότι οι τρεις αιώνες των Ρωμαϊκών διωγμών έδωσαν στην Εκκλησία περίπου 11.000.000 γνωστούς Μάρτυρες! Αυτό που δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό είναι ότι, στα 70 χρόνια του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού στην τέως Σοβιετική Ένωση, υπήρξαν περίπου 20.000.000 θύματα που θανατώθηκαν για την πίστη τους στον Χριστό! Πρόκειται για τους Ρώσους Νεομάρτυρες. Τι βρίσκουμε στην βιβλιογραφία γι' αυτούς;

Ο Ρώσος Θεολόγος και Μοναχός Επιφάνιος Τσέρνωφ, ενδεχομένως μυστικός Επίσκοπος, που κοιμήθηκε στα 1994, γράφει χαρακτηριστικά: Ποτάμια, θάλασσες καί λίμνες οἱ τάφοι τῶν ἀνωνύμων Μαρτύρων. Η βιβλιογραφία είναι εκτεταμένη και εξαιρετικά ακριβής. Μετά την πτώση του καθεστώτος άνοιξαν αρχεία (της Μυστικής Αστυνομίας KGB, των Δήμων και διαφόρων κρατικών υπηρεσιών), από τα οποία προέκυψαν συγκλονιστικοί αριθμοί διώξεων, εξοριών, εκτοπίσεων και εκτελέσεων Σοβιετικών πολιτών, λόγω της θρησκευτικής τους πίστης. Από τις Αρχές της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών ανακοινώθηκε ότι θανατώθηκαν (για διάφορους λόγους) περίπου 80 εκατομμύρια άνθρωποι! Στο Μπούτοβο της Μόσχας λ.χ. μόνο κατά την περίοδο 8.8.37 – 19.12.38 εκτελέστηκαν 20.764 άνθρωποι, από τους οποίους οι 430 ήταν εκκλησιαστικοί.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Στρατοπέδου Σολόβκι στη Λευκή Θάλασσα. Επρόκειτο για μοναστήρι που ιδρύθηκε τον 15^ο αιώνα από τους Οσίους Γερμανό και Σαββάτιο. Κατά την Επανάσταση το μοναστήρι μετατράπηκε σε κολαστήριο, όπου το καθεστώς έστελνε τους επικίνδυνους γι΄ αυτό Ορθοδόξους πιστούς, κυρίως κληρικούς. Χιλιάδες κρατούμενοι έζησαν εκεί, στοιβαγμένοι στα κατεστραμμένα κτίρια της μονής και σε άθλιες παράγκες, ντυμένοι με κουρέλια, υποχρεωμένοι να εργάζονται πολλές ώρες στους -25 βαθμούς και με ανεπαρκή τροφή. Το 1927 οι κρατούμενοι Επίσκοποι στο Σολόβκι ήταν 80.

Η Ρωσίδα διανοήτρια Τατιάνα Γκορίτσεβα γράφει σχετικά: Η ώρα του μαρτυρίου ήταν για την Ρωσική Εκκλησία η καλύτερη ώρα, η ώρα της ανθήσεως. Η Εκκλησία που εξωτερικά δεν είχε σχεδόν καμία δύναμη, έγινε εσωτερικά τόσο δυνατή, τόσο καθαρή, που τώρα είναι πραγματικά Εκκλησία. Δεν είναι οργανισμός, δεν είναι ίδρυμα. Είναι το Σώμα του Χριστού που υποφέρει, που σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Περιπτώσεις ανείπωτης φρίκης και βασανιστηρίων

Περιγράψτε μας κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις Νεομαρτύρων.

Μόνο το 1918· ο Επίσκοπος Ισίδωρος του Μιχαήλωφ ψήθηκε στη σχάρα, σαν τον Αρχιδιάκονο της Ρώμης άγιο Λαυρέντιο· ο Αρχιεπίσκοπος Ιωακείμ του Νίζνι Νόβγκοροντ, μαρτύρησε κρεμασμένος ανάποδα, στην Ωραία Πύλη του Μητροπολιτικού Ναού της Σεβαστουπόλεως· ο Ιερέας Κωνσταντίνος του Κιρζεμάνι, σταυρώθηκε στην πόρτα της εκκλησίας του (το 1992 το λείψανο του Ιερομάρτυρα βρέθηκε άφθαρτο)· ο Ιερέας Γρηγόριος Δημητριέφσκυ αποκεφαλίστηκε στο Σμολένσκ, αφού προηγουμένως του έκοψαν τα αυτιά και την μύτη· ο Ιερέας Θεόδωρος Βογκογιαλένσκυ τελειώθηκε θαμμένος ζωντανός, με το κεφάλι προς τα κάτω, στην περιφέρεια του Τομπόλσκ· ο Ιερέας Τιμόθεος Στρελκώφ αποκεφαλίστηκε, αναστήθηκε θαυματουργικά, έζησε κρυπτόμενος 12 χρόνια, για να εκτελεστεί το 1930· ο Ιερέας Γαβριήλ Μοκώφσκυ διαμελίστηκε ζωντανός και όταν η Πρεσβυτέρα του προσπάθησε να μαζέψει τα κομμάτια του την εκτέλεσαν, αφού προηγουμένως της έκοψαν τα χέρια, τα πόδια και τους μαστούς!

Το 1922 εκτελέστηκαν 2.691 Κληρικοί, 1.922 Μοναχοί και Μοναχές και 3.447 μέλη λαϊκῶν Ἀδελφοτήτων (μεταξύ αυτών και ο Μητροπολίτης Βενιαμίν της Πετρουπόλεως), με αφορμή την αντίδραση κατά της δημεύσεως των ιερών σκευών.

Το 1930 ο Επίσκοπος Σέργιος του Μπουζουλούκ, μαζί με κάποιον Ηγούμενο, κλείστηκαν σε ένα άθλιο κελί, όπου φαγώθηκαν ζωντανοί από τους αρουραίους!

Το 1933 έκλεισε η Μονή αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στο Ριαζάν και περίπου 180 μοναχοί της οδηγήθηκαν στο παρακείμενο δάσος και αφέθηκαν να πεθάνουν από το κρύο!

Το 1934, ο Επίσκοπος Βίκτωρας της Βιάτκας, μετά από πολλές φυλακίσεις και εξορίες (ακόμη και στο Στρατόπεδο Σολόβκι), βρέθηκε νεκρός από το κρύο στην παγωμένη τάϊγκα. (Το 1997 το Λείψανό του ανακαλύφθηκε αδιάφθορο και σήμερα φυλάσσεται στη Μονή Αγίας Τριάδος Βιάτκας).

Το 1934 επίσης εκτελέστηκαν στο Ροστώφ 120 Ιερείς και Ιερομόναχοι.

Το 1990 στα υπόγεια του Ναού της Αγίας Σκέπης, στο Τερνοπόλ της Ουκρανίας, βρέθηκαν τα Λείψανα 150 θυμάτων της Μυστικής Αστυνομίας· ανάμεσά τους και τρείς Ιερείς, ντυμένοι με τα άμφιά τους. Ένας, γέροντας σήμερα, κάτοικος κατέθεσε, ότι μετέφερε ασβέστη στο ναό, μετά από διαταγή της Αστυνομίας, γιά να περιλουστοῦν τα πτώματα!

Η Λυδία της Ούφα

Η Νεομάρτυρας Λυδία της Ούφα (πόλεως της Σιβηρίας), ήταν υπάλληλος της Δασικής Υπηρεσίας και μέλος της Εκκλησίας των Κατακομβών. Το έγκλημά της κατά του καθεστώτος ήταν ότι στην γραφομηχανή του γραφείου της πληκτρολογούσε το Πάτερ ημών, το οποία μοίραζε σε όσους το ήθελαν. Όταν κάποια αντίγραφα έπεσαν στα χέρια της Μυστικής Αστυνομίας, ένας παρατηρητικός αστυνομικός πρόσεξε ότι το Κ στη γραφομηχανή που είχε πληκτρολογηθεί είχε μία σπασμένη άκρη. Άρχισε τότε ένας μεγάλος έλεγχος σε όλες τις γραφομηχανές της περιοχής και η επίμαχη βρέθηκε στο γραφείο της Λυδίας.

Η Λυδία ανακρίθηκε επί 10 ημέρες και υπέστη φοβερά ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια (μεταξύ άλλων τις έβγαλαν τις αρθρώσεις), για να αποκαλύψει άλλα μέλη των Κατακομβών, αλλά δεν «έσπασε». Τότε αποφάσισαν να τη βιάσουν ομαδικά και ζήτησαν τη βοήθεια του στρατιώτη Κύριλλου Ατάεφ, 23 ετών, αυτός όμως όταν είδε την κατάσταση της κοπέλας προσπάθησε να την υπερασπιστεί, με αποτέλεσμα να εκτελεστεί επί τόπου. Πέθανε ζητώντας από την Μάρτυρα «να τον πάρει μαζί της»! Αυτή η ομολογία Πίστεως ενός νέου που είχε μεγαλώσει μέσα στην Επανάσταση και γαλουχηθεί με τις αρχές της, προκάλεσε αμόκ στους βασανιστές και η Λυδία εκτελέστηκε επί τόπου. Αργότερα ένας από τους δράστες ομολόγησε το έγκλημα στο φίλο του Λοχία Αλέξιο Ικόνικωφ, ο οποίος μεταστράφηκε στην Πίστη και έγινε διαπρύσιος κήρυκας του μαρτυρίου της Λυδίας και του Κυρίλλου, με αποτέλεσμα να εκτελεστεί και ο ίδιος. Η μνήμη των Νεομαρτύρων τιμάται την 20^η Ιουλίου.

* * *

Όταν βλέπουμε χριστιανούς να εξουθενώνονται από μαρτύρια καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για τις σπάνιες στιγμές στην ιστορία που εξισώνονται κάποιοι από εμάς, με τους αλιείς μαθητές του Χριστού και τότε ξέρουμε στα σίγουρα ότι συνεχίζεται η πορεία της Εκκλησίας με αυθεντικό τρόπο

Είναι χαρακτηριστικό ότι την αγιότητα των Ρώσων Νεομαρτύρων διακήρυξε αρχικά η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς και τελικά και το ίδιο το Πατριαρχείο Μόσχας.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

Ορθόδοξη Αλήθεια, 25.05.2022

______

 

ακούστε συνέντευξη στο ραδιόφωνο:

https://youtu.be/4DDgVprhvjw