Για έναν άνθρωπο που βλέπει το φως της χάρης , που έχει βιώσει την πληρότητα, τη χαρά και την απερίγραπτη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού, δεν έχει απομείνει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί να τον δελεάσει. Κατά μία έννοια, η επίγεια ζωή γίνεται ένα βάρος, χωρίς χαρά, και αυτός αναζητά ξανά με κλάματα τη ζωή που του δόθηκε να αγγίξει. Ένας σύζυγος που χάνει τη σύζυγό του, ένα πολύ αγαπητό και βαθιά αγαπημένο ον, ή μια μητέρα που χάνει τον μοναδικό αγαπημένο της γιο, μπορούν μόνο εν μέρει να κατανοήσουν τη θλίψη κάποιου που έχει χάσει τη χάρη, γιατί η αγάπη του Θεού, στη δύναμή της, στην αξιοπρέπειά της, στη γλυκύτητά της και στην ασύγκριτη ομορφιά και δύναμή της, ξεπερνά ανυπολόγιστα κάθε άλλη ανθρώπινη αγάπη. Επομένως, ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μιλάει για εκείνους που έχουν χάσει τη χάρη ως υποφέροντες περισσότερο από εκείνους που είναι καταδικασμένοι σε θάνατο ή από εκείνους που θρηνούν τους νεκρούς τους.
Αγιος Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου