Εκεί Που Συναντιούνται Οι Προσευχές.

Εκεί Που Συναντιούνται Οι Προσευχές

Η έρημος δεν ενώνει μόνο όσους κατοικούν κοντά, αλλά κυρίως όσους έμαθαν να αναπνέουν μέσα στην ίδια προσευχή. «Ἵνα ὦσιν ἓν» είπε ο Κύριος, και το μυστήριο αυτό δεν εκπληρώνεται μόνο με λόγια και παρουσία, αλλά με την αθέατη κοινωνία των καρδιών που αγαπούν τον Θεό περισσότερο κι από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Δύο πνευματικά αδέλφια, δεμένα με δεσμό αθόρυβο και άφθαρτο, άφησαν τον κόσμο και συμφώνησαν να σηκώσουν τον σταυρό της ερήμου. Δεν αναζήτησαν παρηγοριά ανθρώπινη ούτε γλυκύτητα συνομιλιών. Διάλεξαν κελλιά μακρινά μεταξύ τους, ώστε να μείνει ανάμεσά τους μόνο ο Θεός. Έθεσαν κανόνα αυστηρό και φοβερό για την ανθρώπινη φύση· να μη βλέπει ο ένας τον άλλον, να μη μιλούν, να μη γράφουν, να μη στέλνουν κανένα σημείο ζωής. Μόνο η νοερά προσευχή. Μόνο το «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Μόνο η μνήμη του Θεού να κινείται μέσα τους σαν θυμίαμα μυστικό.

Και περνούσαν τα χρόνια μέσα σε σιωπή αγγελική. Ούτε γνώριζε ο ένας αν ο άλλος ασθενεί, αν πεινά, αν ακόμη ζει. Μα κάθε νύχτα, την ώρα που ο κόσμος κοιμόταν, οι καρδιές τους ανέβαιναν μαζί ενώπιον του Θρόνου του Θεού σαν μία φλόγα.

Κάποτε ήρθε η ώρα ο μεγαλύτερος να αναχωρήσει προς τον Κύριο. Κανείς άνθρωπος δεν το γνώριζε. Μα εκείνη τη νύχτα, ενώ ο νεότερος στεκόταν στην προσευχή με δάκρυα και τα χέρια υψωμένα, άνοιξε εμπρός του ο ουρανός σαν χρυσή αυγή. Και είδε τον αδελφό του λευκοντυμένο, φωτεινό σαν ήλιο ανατολής, περιστοιχισμένο από αγγέλους.

«Πού πορεύεσαι, αδελφέ;» αναστέναξε μέσα του.

Κι εκείνος γύρισε με ειρήνη το πρόσωπό του και του είπε:

«Πηγαίνω εκεί όπου ανέβαινε κάθε βράδυ η προσευχή μας χωρίς λόγια. Εκεί όπου οι ψυχές ενώθηκαν περισσότερο απ’ όσο ενώνονται τα σώματα. Στην αγκαλιά του Πατρός, “τοῦ βλέποντος ἐν τῷ κρυπτῷ”.»

Την ίδια στιγμή το κελλί γέμισε φως χωρίς λυχνάρι, και η καρδιά του νεότερου πλημμύρισε πόνο γλυκύ σαν μύρο. Δεν ήταν λύπη ανθρώπινη. Ήταν μυστική κοινωνία. Ήταν η βεβαιότητα πως η αγάπη που γεννιέται μέσα στον Χριστό δεν διαλύεται ούτε από τάφο ούτε από θάνατο.

Και μετά από τρεις ημέρες οι Πατέρες τον βρήκαν γονατιστό, με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό, ειρηνικό σαν να προσευχόταν ακόμη. Και επάνω στο πρόσωπό του είχε αποτυπωθεί μια γλυκύτητα ουράνια, σαν να τον είχε αγγίξει Άγγελος Κυρίου.

Τότε κατάλαβαν όλοι πως όταν δύο ψυχές αγαπηθούν αληθινά μέσα στον Χριστό και πορευθούν στην έρημο με καθαρή καρδιά, ούτε ο θάνατος τις χωρίζει. Διότι ο ένας κρατά τον άλλον μέσα στην προσευχή του πιο δυνατά κι από ανθρώπινο χέρι. Όπως λέγει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος· «Ἡ ἀγάπη Θεοῦ δεσμός ἐστίν ἀδιάλυτος».

«Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ· ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.»

Μέσα στη σιωπή της προσευχής γεννιούνται οι πιο αληθινές ενώσεις. Εκεί όπου δεν φθάνει ο λόγος, μιλά η χάρις.

Αφιερωμένο σε όσους αγαπούν σιωπηλά, προσεύχονται κρυφά και κρατούν ψυχές ολόκληρες μέσα σε ένα “Κύριε ελέησον”.

Δύο κελλιά μακριά στη γη. Μία προσευχή ενωμένη στον ουρανό.