Sportime. gr:''Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!''

Sportime. gr:

''Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!''

Κάποτε οι πρόγονοι μας προτιμούσαν τον θάνατο παρά να ασεβήσουν σε μια εικόνα και σήμερα ασυνείδητοι κάφροι τις πετούν στα σκουπίδια!

...Πριν λίγες μέρες στην οδό Ζυμβρακάκηδων στα Χανιά, οι εργαζόμενοι απορριμματοφόρου αντίκρισαν ένα τραγικό θέαμα: σε έναν κάδο σκουπιδιών, κάποιος είχε πετάξει δεκάδες θρησκευτικές εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία, προορισμένα να συνθλιβούν στην πρέσα του δημοτικού οχήματος....

....Για σκεφτείτε ότι μόλις πριν 100 χρόνια, οι κυνηγημένοι Μικρασιάτες εγκατέλειπαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από την τουρκική χαντζάρα και το μόνο που έπαιρναν μαζί ως προίκα ξεριζωμού, ήταν το ιερό εικόνισμα του οίκου τους. Τέτοια ευλάβεια είχαν, που προτιμούσαν να έχουν συνοδοιπόρο τον άγιο, παρά χρυσαφικά, ασήμια και κειμήλια. Πλήθος οι θαυματουργές εικόνες που σώθηκαν έτσι και ήρθαν στην Ελλάδα, για να τις προσκυνούμε ως σήμερα.

Πόσο δηλητηριασμένο νερό κύλησε στο αυλάκι της ιστορίας και μέσα σε – μόνο – έναν αιώνα γίναμε πιο άθλιοι και από εκείνα τα αγαρηνά κτήνη; Οι Τσέτες απολάμβαναν να βασανίζουν τους Έλληνες, διατάζοντας τους να φτύσουν ή να ποδοπατήσουν τις εικόνες τους, με αντάλλαγμα ότι δήθεν θα τους χαριζόταν η ζωή τους. Μέχρι που σήμερα φτάσαμε από μόνοι μας να στέλνουμε τις εικόνες στη χωματερή!

Εικόνες φορτωμένες με – ποιος ξέρει πόσες – προσευχές, μυρωμένες με λιβάνι, καπνισμένες με την ευχαριστιακή φλόγα του καντηλιού. Εικόνες που πρεσβεύουν ζωντανούς αγίους που ευεργετούν καθημερινά τη χοϊκή ανημποριά μας. Μορφές άγιες που έχουν ποτιστεί με δάκρυα και έχουν αφουγκραστεί στερνές ανάσες. Αγαθοί μάρτυρες του Χριστού που δεν δείλιασαν ούτε μπροστά σε πυρωμένα καμίνια, να στοιβάζονται σαν απορρίμματα στο περιθώριο του «πολιτισμού» μας....

Αλλά τι παράδειγμα λαμβάνει αυτός ο παραστρατισμένος λαός από ένα κράτος που φιλοξενεί βλάσφημες καρικατούρες αγίων στα μουσεία του, σκουπίδια – κανονικά – της τέχνης; Όταν το σκουπίδι τιμάται ως εκλεκτό «σέβασμα», ωθείς την κατάσταση και προς το αντίστροφο: το πραγματικό σέβασμα να βλέπεται ως σκουπίδι. Τι παράδειγμα δίνει αυτό το κράτος, όταν κατεβάζει τις εικόνες από νοσοκομεία για να μην «ενοχλούν» και όταν καλοβλέπει τις προσφυγές της Ένωσης των Αθέων για αποκαθήλωση των εικόνων από τα δικαστήρια;Μια πραγματική χωματερή για κάθε ιερό έχει γίνει το ελληνικό κράτος και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σε αυτή τη μηδενιστική νοοτροπία.

«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων», λέει ο Χριστός. Μη δίνετε τα ιερά πράγματα στα σκυλιά και μη ρίχνετε τους μαργαρίτες σας στους χοίρους. Κι όμως εμείς φτάσαμε σε σημείο να συμπεριφερόμαστε χειρότερα από τα γουρούνια και τα σκυλιά. Άνθρωποι ανακαινίζουν σπίτια και βλέπουν τις εικόνες ως ανεπιθύμητα μπάζα, προφανώς γιατί τα νέα θεμέλια των σπιτικών είναι τα ερείπια της συνείδησης.

Τόσο αγροίκοι έχουν γίνει πολλοί, που τους φαίνεται περιττός κόπος να πάνε τις εικόνες σε μια εκκλησία. Μπορεί να τους δεις να μοιράζουν τα οικιακά απορρίμματα σε δέκα διαφορετικούς κάδους (για οργανικά υλικά, για αλουμίνια, για γυαλιά, για ρούχα κλπ), αλλά να αφήσουν τις εικόνες σε ένα κατάλληλο χώρο δεν μπορούν! Κι έτσι όλο και συχνότερα βλέπεις πεταμένες εικόνες, ανεκτίμητα εκκλησιαστικά βιβλία, θεολογικά αναγνώσματα, σταυρούς, κομποσχοίνια, λαδάκια, αγιασμούς! Πόσο κάφροι γίναμε αλήθεια!

Κάποτε θεωρείτο ντροπή ακόμα και να ακουμπήσεις ανάποδα μια εικόνα, μέχρι να τη μεταφέρεις κάπου. Ακόμα και χιλιοφθαρμένες εικόνες, δεν διανοούνταν να τις πετάξουν, αλλά τις φύλαγαν κάπου ή τις κρέμαγαν σε ξωκκλήσια.

Ταλαίπωρε άνθρωπε, όταν έρθεις στην ανάγκη σε ποιο κάδο θα ψάξεις την απελπισμένη προσευχή σου; Από ποια χωματερή μέσα σου, θα ξεθάψεις την ελπίδα; Πάνω σε αυτά τα εικονίσματα ορκίστηκε η λευτεριά της Ελλάδας, σε αυτά τα εικονίσματα χρωστάς την ασυδοσία σου, την ελευθερία σου να είσαι ένα αχάριστο ον και να καταχράσαι τη μακροθυμία του Θεού. Κάνει υπομονή και για σένα και για εμένα και για όλους, αλλά πόσο ακόμα θα Τον προκαλούμε.