Τι γράφουμε άραγε στα χαρτιά της μνημόνευσης;

Τι γράφουμε άραγε στα χαρτιά της μνημόνευσης;

Καταρχήν τα χαρτιά της μνημόνευσης 

έχουν πλέον μια απίστευτη ποικιλία…

Όμως από τα στολισμένα 

με εκκλησιαστικά διάκοσμα και εικόνες

μέχρι το απλό χαρτί τετραδίου,

κι από εκείνα με τα γράμματα καλλιγραφίας 

μέχρι τα άλλα που' ναι τόσο δυσανάγνωστα

(σαν συνταγή γιατρού) 

όλα μα όλα έχουν κάτι κοινό,

τον πόνο που κουβαλάνε

αλλά και την τόση αγωνία μαζί με την ελπίδα….

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχει σημασία 

η διάθεση που κινεί το χέρι μας για να γράψει…

Βλέπεις 

άλλοτε το κινεί η ανάγκη 

μα άλλοτε η συνήθεια….

Κι άλλοτε βέβαια τίποτα….

Να το πούμε κι αυτό….

Ειδικά στα μνημόσυνα, υπάρχουν φορές,

που η οικογένεια 

θα φέρει μεν τα της λειτουργίας 

αλλά αφού είναι γνωστό 

το όνομα του κεκοιμημένου

δεν θα δώσει κανένα χαρτί μνημόνευσης!

Και όχι δεν είναι θέμα ελλιπούς κατήχησης 

(έχει γίνει κι αυτό καραμέλα 

δικαιολόγησης της αμέλειας).

Είναι λίγοι αυτοί που δεν τα γνωρίζουν αυτά.

Ενώ τους λέμε αυτό που έλεγε ο Αγ. Παΐσιος 

‘’η αμαξοστοιχία έχει πολλά βαγόνια 

είναι κρίμα να πάνε άδεια, 

γράψτε κι άλλα ονόματα αλλά και υπέρ υγείας

όχι μόνο το όνομα του μνημοσύνου,

μερικοί απλά δεν ασχολούνται 

ή το χειρότερο δεν ενδιαφέρονται δυστυχώς.

Για αυτούς που ενδιαφέρονται πάντως 

θα θυμίσουμε μερικά πράγματα.

Στα πολύτιμα αυτά χαρτάκια 

(γιατί πραγματικά είναι πολύτιμα)

γράφουμε μονάχα 

βαπτισμένους ορθόδοξα χριστιανούς 

και όχι δεν γράφουμε 

το αβάπτιστο παιδί ή εγγόνι μας

(αυτές τις περιπτώσεις μπορούμε να τις βάλουμε 

στην κατ’ ιδίαν προσευχή μας στο κομποσχοίνι

και δεν χρειάζεται να διαμαρτυρόμαστε 

κάτι ξέρουν παραπάνω 

οι Πατέρες της εκκλησίας μας από εμάς 

άλλωστε 

δεν είναι αμελητέα η βοήθεια κι από εκεί).

Επίσης γράφουμε τα βαπτιστικά όνομα 

κι όχι υποκοριστικά ή συντμήσεις ονομάτων.

Σε ανθρώπους ρασοφόρους τους γράφουμε 

όπως προσφωνούνται προς την Θεία Κοινωνία 

δηλαδή δίχως τίτλους τιμής ή θέσεις διακονίας 

λ.χ Ανδρέου Ιερέως και όχι πρωτοπρεσβυτέρου ,

 Χριστοδούλου αρχιερέως και όχι αρχιεπισκόπου,

Αγνής μοναχής και όχι ηγουμένης.

Από τα περίεργα και λανθασμένα 

που γράφονται είναι

όταν κάποιοι δίπλα στον όνομα 

προσθέτουν και το ‘’επιτρόπου’’...

Μια συμβουλή των πατέρων μας πάντως 

είναι να μην βαριόμαστε να γράφουμε 

όσες ψυχές πιο πολλές μπορούμε….

Υπάρχουν ψυχές που δεν έχουν κανέναν "πίσω"

να τους μνημονεύσει και δεν το βάζει ο νους μας 

πόσο ανάγκη έχουν της προσευχής μας….

Ναι και της δικής μας προσευχής!!!

Και άφησα για το τέλος το πιο δύσκολο για μας…

Ξέρεις πρώτη θα λέγαμε κίνηση συγχώρεσης 

ακόμα κι είναι αν ο άλλος 

δεν μας συγχωρέσει ποτέ 

είναι να τον γράψουμε 

όχι στα παλιά των υποδημάτων μας

μήτε στα υπέρ αναπαύσεως 

αλλά στα υπέρ υγείας!

 Ας ξεκινήσουμε λοιπόν βάζοντας

(ακόμα και δήθεν ότι θέλουμε βοήθεια)

το παιδί ή και το εγγονάκι μας

να γράφει ονόματα στα ευλογημένα χαρτάκια 

να μαθαίνει κι αυτό από μικρό 

να εμπιστεύεται(με τον κόπο του αυτό) 

κάποιες ψυχές στην αγκαλιά του Θεού!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.