"'Ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἠρεμίας"
τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Κάθομαι στὸ γνωστὸ καὶ ἀγαπημένο μου παγκάκι... Ἡ ἀλλαγὴ τῆς θερμοκρασίας μὲ ἀνάγκασε νὰ φορέσω τὴ ζακέτα μου, μὰ παράξενο· ἡ ψυχή μου δὲν κρυώνει. Μπροστά μου τὰ Μετέωρα ὑψώνονται ἥσυχα, σὰν πέτρινη προσευχὴ ποὺ αἰῶνες τώρα στέκεται ἀνάμεσα στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Ὁ νοῦς μου ταξιδεύει καὶ ἡ ψυχή μου δοξάζει τὸν Θεό. Τὰ χείλη μου ψελλίζουν προσευχές, τόσο χαμηλά, ὥστε μοιάζουν νὰ τὶς ἀκούει μόνο Ἐκεῖνος.
Κοιτάζω τοὺς βράχους. Τόσο μεγάλοι, τόσο ἀκίνητοι, κι ὅμως κάτω ἀπὸ τὸ φῶς μοιάζουν νὰ ἀναπνέουν. Ὁ οὐρανὸς ἁπλώνεται πάνω τους σὰν γαλάζιο πέπλο, ἐνῷ τὰ σύννεφα ταξιδεύουν ἀργά, σὰν λευκὲς σκέψεις. Πόση ἡσυχία μπορεῖ νὰ χωρέσει μέσα σὲ μιὰ εἰκόνα!
Κι ὕστερα σκέφτομαι τὴ δική μας ζωή. Ἐμεῖς βιαζόμαστε, ἐκεῖνοι στέκονται. Ἐμεῖς μιλοῦμε πολύ, ἐκεῖνοι σωπαίνουν. Ἐμεῖς ἀναζητοῦμε συνεχῶς κάτι καινούργιο, ἐνῷ οἱ πέτρες μοιάζουν νὰ μᾶς ψιθυρίζουν πὼς μερικὲς φορὲς τὸ σπουδαιότερο εἶναι νὰ μείνεις ἐκεῖ ὅπου βρίσκεσαι καὶ νὰ ἀκούσεις.
Στὰ Μετέωρα, ἡ πέτρα γίνεται ὕψος καὶ τὸ ὕψος γίνεται σιωπή. Καὶ μέσα στὴ σιωπή, ὁ ἄνθρωπος ἴσως συναντᾶ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό του. Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ἠρεμία μιὰ κρυφὴ μορφὴ προσευχῆς; Δὲν εἶναι ἡ γαλήνη ἕνας τρόπος νὰ ἀφήνουμε τὸν Θεὸ νὰ ἀγγίζει ἐκεῖνα ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε;
Ὁ ἥλιος χαμηλώνει. Οἱ σκιὲς μεγαλώνουν, μὰ τὸ φῶς δὲν χάνεται· ἁπλῶς ἀλλάζει θέση.
Κι ἐγὼ μένω γιὰ λίγο ἀκόμη στὸ παγκάκι μου.
Ἴσως ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς νὰ μὴν βρίσκεται σὲ ὅσα προλαβαίνουμε νὰ κάνουμε, ἀλλὰ σὲ ὅσα προλαβαίνουμε νὰ αἰσθανθοῦμε, ὅταν ἡσυχάσουμε. Γιατί, ὅταν σωπαίνει ὁ κόσμος μέσα μας, τότε μπορεῖ νὰ ἀκουστεῖ καθαρότερα ὁ Θεός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου