ΜΟΝΑΧΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΠΙΤΣΟΥ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΛΑΜΠΗ ΤΟΥ ΑΟΜΜΑΤΟΥ

Η κατά κόσμον Ελένη ζούσε στην Αθήνα και την καθοδήγηση της ψυχής της την είχε εμπιστευτεί στον Γέροντα Μιχαήλ Λαμπή τον αόμματο.

Μαζί με την αχώριστη φίλη της και ύστερον μοναχή Θεοφίλη διέμεναν στον επί της οδού Φλέμινγκ 45 στον Βύρωνα σπιτάκι και αυτό για να είναι κοντά και να εκκλησιάζονται τακτικά στον ιερό μετόχιο των Παμμε­γίστων Ταξιαρχών στον Βύρωνα το όποιο από το 1937 μέχρι προ τίνος ανήκε στην αδελφότητα Θεοφιλαίων του Αγίου Όρους. Εκεί εκκλησιάζονται όπως και 5 ακόμη μοναχές πού παρέμεναν σε πλησιόχωρα προς το μετόχι διαμερίσματα και είχαν την ευκαιρία να απολαμβάνουν τα πνευματικά αγαθά, των αγίων μυστηρίων και των θείων κηρυγμάτων από εκλεκτούς Αγιορείτες πατέρες.

Μαζί με την φίλη της για να εξοικονομούν το προς το ζην ήργάζοντο στον κέντρο τής πόλεως των Αθηνών και μάλιστα στην κατοικία ενός πλουσίου αλλά εκλεκτού και φιλάνθρωπου κυρίου, ονόματι Σταματελάτου. Όταν τελείωναν την εργασία τους ως οικονόμοι, στον 'ίδιο κατώι πού παρασκεύαζαν το φαγητό τής οικογενείας, προετοίμαζαν με την άδειά τους και το φαγητό για πάμπολλους πατέρες Αγιορείτες και μη τούς οποίους και πλουσιοπάροχα φιλοξενούσαν, όπως τον ιερομόναχο Γαβριήλ Λαμπή Άγιαννανίτη αδελφό κατά σάρκα τού Γέροντος Μιχαήλ του αόμματου.

Το φιλάνθρωπο ζεύγος Σταματελάτου δεν είχε τέκνα. Άντ' αυτών είχαν υιοθετήσει τρόπον τινά τις δύο κοπέλες και επειδή αυτές ήταν ειλικρινείς και φιλότιμες δεν τους χαλούσαν κανένα χατίρι.

Έτσι όταν κάποτε έγινε λόγος για την περιουσία του ζεύγους και το πώς θα διετίθετο αυτή μετά το θάνατο τους ή Ελένη τούς πρότεινε θαρρετά: «Αν μού τα εμπιστευτείτε, θα κτίσω μοναστήρια για να μνημονεύεται το όνομά σας εις αιώνας αιώνων».

Έτσι και έπραξε ό αείμνηστος Σταματελάτος. Με τα χρήματά του ανεγέρθη «ενός μια νυκτί» ή Ιερά Μονή Παναγίας Γοργοεπηκόου στην τοποθεσία Πέτα έξω από το χωριό Κουβαρας Αττικής όπου και έκάρησαν μοναχές οι 2 φίλες και αργότερα ή Μονή των Αγίων Θεοδώρων στην Πάρο στην οποία εγκατεβίωνε και ονομαστός Γέροντας Μάρκος Χανιώτης ό όποιος ήταν και πνευματικός της Ελένης και κατόπιν Ευθυμίας μοναχής.

Σαν μοναχή ή Ευθυμία ήταν πολύ ελεήμων. Κανείς δεν την επισκέφτηκε χωρίς να αναπαυθεί και να οικοδομηθεί πνευματικά. Ήταν απλή στους τρόπους της και πολύ προσηνής έτσι ώστε να την αισθάνονται όλοι και ιδίως οι νέοι σαν μάνα. Αγαπούσε πολύ την προσευχή και την μόνωση. Στην δίαιτά της ήταν λιτότατη. Όλη την εβδομάδα είχε δίαιτα άνέλαιο και σχεδόν πάντα ξηροφαγία και μόνο το Σαββατοκύριακο κατέλυε λάδι και αυτό το τυπικό το βαστούσε όλο το χρόνο.

Τις πληροφορίες μας έδωσε ό Γέρων Χερουβείμ (Αποστόλου) Άγιαννανίτης, Δίκαιος τής Σκήτεως τής Αγίας Αννης ό όποιος οφείλει πολλά στην μακαριστή, καθόσον εκείνη τον σύστησε στον Γέροντά του Όσιο Άνθιμο Άγιαννανίτη (+ 1998) για να τον έντάξη στην συνοδεία του στον Αγιον Όρος.

ΒΙΒΛ. ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΥΝΑΞΙΣ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ.

ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ .

ΑΘΗΝΑ 2005.

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ

«Αγρυπνία πλούτου εκτήκει σάρκας, και η μέριμνα αυτού αφιστά ύπνον. Μέριμνα αγρυπνίας απαιτήσει νυσταγμών, και αρρώστημα βαρύ εκνήψει ύπνος... Ο αγαπών χρυσίον ού δικαιωθήσεται, και ο διώκων διαφθορόν αυτός πλησθήσεται. Πολλοί εδόθησαν εις πτώμα χάριν χρυσίου, Και εγενήθη απώλεια αυτών κατά πρόσωπον αυτών. Ξύλον προσκόμματος έστι τοις ενθουσιάζουσιν αυτώ, και πας άφρων αλώσεται εν αυτώ» (λα'. 1-2. 5-7). «Μή έπεχε επί τοις χρήμασί σου και μή είπος- αυτάρκη μοι έστι.., Μή έπεχε επί χρήμασιν αδίκοις- ουδέν γάρ ωφελήσει σε εν ημέρα επαγωγής» (ε'. 1.8).

Η απόκτησις των χρημάτων, σύμφωνα με την σοφήν παρατήρησιν του Σειράχ, συνδυάζεται με αϋπνίες και αγωνιώδεις μέριμνες, που καταπονούν και εξαντλούν το ανθρώπινο σώμα. Οι αγωνιώδεις μέριμνες διά τον πλουτισμό διώχνουν τον ύπνον και προκαλούν σοβαρές ψυχικές και σωματικές διαταραχές. Ακόμη όμως, όποιος αγαπά τα χρήματα, δεν θα αποφύγη αδικίες και αμαρτήματα. Και όποιος επιδιώκει το παράνομο κέρδος, θα διαφθείρη τον εαυτόν του και θα γεμίση με κακίες. Πολλοί, προκειμένου να αποκτήσουν πλούτη, έγιναν ερείπια και ξαφνικά εκαταστράφησαν. Ο χρυσός έγινε, δι' όσους ενθουσιάζονται χάριν του, ξύλο στον δρόμο της ζωής τους, πάνω στο οποίο σκοντάπτουν. Και κάθε ασύνετος άνθρωπος θα συλληφθή μέσα στις παγίδες του άδικου και αχόρταστου πλουτισμού.

Δικαιολογημένα λοιπόν ο Σειράχ, διά να κτυπήση την μάταιην αυτοπεποίθησιν, που τα χρήματα καλλιεργούν, και να μας προφύλαξη από τον κίνδυνον της προσκολλήσεως της καρδίας μας στον άδικον θησαυρισμόν, τονίζει στον καθένα μας: Μή στηριχθης στα χρήματα σου και μή καυχηθής ποτέ ότι, επειδή έχεις αρκετά χρήματα, είσαι ασφαλισμένος. Πολύ περισσότερον μή στηριχθης σε χρήματα, που αποκτώνται με αδικίες και άνομα μέσα. Διότι τα χρήματα της αδικίας καμμιάν ωφέλειαν ή υποστήριξιν δεν θα σου προσφέρουν στις ημέρες των δοκιμασιών της ζωής σου και μάλιστα κατά την ημέραν της κρίσεως από τον Κύριον. Αντίθετα τότε θα επισύρουν εναντίον σου την δίκαιην οργή του.

Διδάγματα Σοφίας Σειράχ Χωρεπισκόπου Σαλαμίνας Βάρνάβας

Η ΣΧΕΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΩΝ ΣΤΟ «ΘΙΑΣΟ ΣΚΙΩΝ»

Εικάζεται -ανεξάρτητα από απώτερη καταγωγή- ότι ο «Θίασος Σκιών», ο γνωστός Καραγκιόζης, στην ελληνική του έκφραση διαμορφώθηκε στην Ήπειρο, στα Γιάννινα, υπό την βαρειά σκιά των Αλβανών πασάδων, ιδίως του Αλή πασά, που το Σεράι του είναι το βασικό σκηνικό κάθε παραστάσεως μαζί με την καλύβα του Καραγκιόζη. Όλα τα φυλλάδια του Καραγκιόζη ξεκινούν με τη στερεότυπη φράση: «Δεξιά το σεράι του Πασά ή του Βεζύρη, αριστερά η καλύβα του Καραγκιόζη.

Ο Καραγκιόζης εξερχόμενος τραγουδεί... ». Συνήθως τραγουδάει τον «εθνικό» μας ύμνο: Τον ύμνο της πείνας και της απενταρίας. Το σεράι εκφράζει τον πλούτο και τη δύναμη του κυριάρχη, η παράγκα τη φτώχεια, την αθλιότητα του ραγιά, «του φακίρ φουκαρά», του φτωχού και εξαθλιωμένου. Η απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στον ραγιά, που συμβολοποιείται με τον πονηρό και περιπαικτικό Καραγκιόζη και τον δουλόφρονα Χατζηαβάτη, και τον κυρίαρχο Οθωμανό, καλύπτεται από τον Δερβέναγα, Βεληγκέκα, που είναι ο τύπος του Αλβανού που συμβολοποιεί το ρόλο των Αλβανών στα χρόνια της μακράς οθωμανικής κυριαρχίας.

Οι Αλβανοί, όπως είπαμε, έγιναν το μαστίγιο της σουλτανικής εξουσίας, ιδίως εις βάρος των χριστιανών και περισσότερο των Ελλήνων. Ο Βεληγκέκας απειλεί, βρίζει, δέρνει, «φυλακώνει». Τσακίζει τα κόκκαλα των Ελλήνων, όπως του ήρωα και μάρτυρα Κατσαντώνη. Άλλοτε πάλι παλουκώνει. Εφόσον όμως το απελευθερωμένο έθνος αποτίναξε σιγά-σιγά την ψυχολογία του ραγιά, χρειαζόταν μια αντίρροπη δύναμη να αντιπαραταχθεί στην αλβανική βαναυσότητα.

Έτσι γεννήθηκε ο Μπαρμπαγιώργος, η ελληνική απάντηση στην αλβανική πρόκληση του Δερβέναγα. Ιδού πως εξιστορεί τη «γέννηση» του Μπαρμπαγιώργου ο Γ. Κ. Κυριακίδης σ' ένα έξοχο μελέτημά του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εκλογή» της Ελένης Βλάχου τον Αύγουστο του 1950:«Αυτός ο έξοχος τύπος του Μπαρμπαγιώργου, μια την χαρακτηριστική και ρουμελιώτικη προφορά του ως το 1900 δεν υπήρχε στο Καραγκιοζαίικο θέατρο, το ελληνικό. Ως εκείνη τη χρονιά στη σκηνή των Καραγκιόζηδων βασίλευε ο Δερβέναγας. Έδερνε και τσάκιζε τα κόκαλα των Γκιαούρηδων.

Τότε ο καραγκιοζοπαίχτης Γιάννης Ρούλιας από τον Καρβασαρά, σκέφθηκε και είπε:

-Ρε, αυτός, δηλαδή, ο Ντερβέναγας όλο και θα δέρνει όλο τον κόσμο; Ο παληαρβανίτης δηλαδή, αιωνίως και τουμπανίως, θα είναι κυρίαρχος; Τούρκος κι Αρβανίτης πέρασε πια η δόξα τους... Γιατί, λοιπόν, το ξύλο; Κι εκείνα τα λόγια του, πω να το κάνη, πω να το βροντάη στα βιλαέτια, πω να το πατάει σαν το γάτα...»

Χάλασε ο κόσμος από τα ζήτω, τις φωνές και τα χειροκροτήματα, στο Καραγκιοζοθέατρο του Ρούλια, τη νύχτα που πρωτοβγήκε στο πανί ο Μπαρμπαγιώργος με τις άσπρες φουστανέλλες του γεμάτες τσάκισες και σου τον άρπαζε τον Βεληγκέκα και στον έκανε παστό, την ώρα που φτάνοντας ο Μπαρμπαγιώργος είδε τον Καραγκιόζη, «τ' ανηψούδ' τ'» γονατιστό να παρακαλάη τον Βεληγκέκα!

Μεγάλο το όνομα σου, γαλανά τα μάτια σου και μακριά η ουρά σου, μη μεδέρνεις τον κακομοίρη, Βεληγκέκα μου, έτσι που να χιλιάσουν τα πεθαμένα σουκαι να συχωρεθούν τα... ζωντανά σου» (τεύχος 58, σ. 83).

Το απόσπασμα αυτό δείχνει έντονα και σπαρταριστά τη σπαρακτική θέση του ραγιά που γονυπετεί αλλά σαρκάζει ευχόμενος και αντευχόμενος τον τραχύ και άξεστο κατακτημένο που έγινε όργανο του κατακτητή, αλλά και την αντιστασιακή, επιθετική διάθεση του λαού την οποία προσωποποιεί ο Μπαρμπαγιώργος, που είναι ακατάλυτη ψυχή του λαϊκού Ελληνισμού

ΒΙΒΛΙΟΓ. Σ. ΚΑΡΓΑΚΟΣ - ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΛΕΜΠΕΣΗΔΕΣ

Είναι λέξη τουρκική και δηλώνει τον κλέφτη με την έννοια του άτακτου, του αντάρτη, του ζορμπά. Στην Τουρκοκρατία Λεμπέσηδες λέγονταν στρατιωτικά τμήματα Αλβανών που ανελάμβαναν την φύλαξη διαφόρων περιοχών, όπως τα περάσματα των Δερβενοχωρίων.

Η λέξη χρησιμοποιήθηκε -και χρησιμοποιείται- ως επώνυμο. Από την επανάσταση του 1821 γνωστοί είναι οι Σπετσιώτες αγωνιστές Ανάργυρος Λεμπέσης, που διακρίθηκε στη ναυμαχία του Γέροντα (ιδιοκτήτης των πλοίων «Ασπασία» και «Κυπρία») και ο αδελφός του Γεώργιος. Επίσης Γεώργιος Λεμπέσης λεγόταν και ο οπλαρχηγός του Κρανιδίου, που πιάστηκε στις 10 Απριλίου 1821 (ημέρα του Πάσχα) και ανασκολοπίσθηκε στο Ναύπλιο προς εκφοβισμό των Ελλήνων που είχαν αρχίσει την πολιορκία. Από τη Σαλαμίνα κατάγεται και ο επιφανής ζωγράφος Πολύχρονης Λεμπέσης.

ΒΙΒΛΙΟΓ. Σ. ΚΑΡΓΑΚΟΣ - ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η λέξη Ντρέδες.

Ντρέδες ονομάζονταν ομάδες πολεμιστών από την περιοχή των Σουλιμοχωρίων. Άνω και Κάτω Σουλιμά ονομάζονταν παλαιά τα χωριά που σήμερα είναι γνωστά με το όνομα Δώριον και Άνω Δώριον, στην επαρχία της Τριφυλίας. Η ονομασία Δώριον δόθηκε από την αρχαία πόλη που υπήρχε στην εκεί πεδιάδα, στο σημείο όπου άλλοτε βρισκόταν του Κόκλα το Χάνι.

Η λέξη Ντρέδες από το αλβανικό DHRES που δηλώνει τον ανυπότακτο. Οι κάτοικοι της περιοχής είχαν όντως μια τραχύτητα στα ήθη μέχρι νεωτέρας εποχής. (Βλ. το κεφάλαιο περί «Μασχαλισμού»), Στη διάρκεια της Επαναστάσεως συμμετείχαν καθολικά στον Αγώνα με αρχηγό τον Μήτρο Αναστασόπουλο. Αυτός μετά την ήττα του Δράμαλη, με 200 Ντρέδες πέρασε τον Ισθμό κι έφθασε στα Μέγαρα και στα Κούντουρα και επί δύο μήνες πολεμούσε τις εκεί τουρκικές δυνάμεις, θέλοντας να συμβάλει στην απελευθέρωση της περιοχής.

Οι Ντρέδες ήσαν οπαδοί του Θεοδ. Κολοκοτρώνη. Στο Β' εμφύλιο πόλεμο νικήθηκαν από τους κυβερνητικούς και μετά τη σύλληψη του Αναστασόπουλου μειώθηκε η δύναμή τους. Για τους Ντρέδες ο Αμβρόσιος Φραντζής, που έδρασε στην περιοχή τους κατά την έναρξη του Αγώνα γράφει τα εξής: «Καθότι οι λεγόμενοι Ντρέδες (χωρικοί) της επαρχίας εκείνης αείποτε ανθίσταντο κατά των Οθωμανών, και διαφόρους εξ αυτών κατά διαφόρους εποχάς και περιστάσεις εφόνευον» («Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος», τόμ. Α', σελ. 359).

Γράφει ακόμη ο Φραντζής για τους Ντρέδες τα ακόλουθα: «Και παρά πάντων ομολογούμενον (είναι) ότι εις τας πρώτας των εφορμήσεις εν οποιαδήποτε μάχη και αν ευρέθησαν, εστάθησαν γενναίοι και ατρόμητοι» (όπ. παρ. σ. 409).

Όμως στη συνέχεια, λέει ο Φραντζής, αμαύρωναν την ανδραγαθία τους, γιατί αμέσως επέστρεφαν στα χωριά τους. Αυτή ήταν η συνήθειά τους. Ίσως όμως, λέει ακόμη ο Φραντζής, αυτό να οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν είχαν ηγεσία ικανή. Διότι ο μεν Μήτρος Αναστασόπουλος ήταν ιδιοτελής, κατά τον Φραντζή, ενώ ικανοί Ντρέδες πολεμιστές, όπως ο Γιαννάκης Μέλλιος και ο Παναγιώτης Ντούφας χάθηκαν νωρίς. Από τους Ντρέδες ξεχώρισε για την παλληκαριά του ο θρυλικός Γιαννάκης Γκρίτζαλης, που ηγήθηκε (μαζί με τον Μητροπέτροβα) αντιοθωνικού κινήματος στη Μεσσηνία και εκτελέστηκε (1834). Μαζί με τα δύο αδέλφια του είχαν σημαντική συμμετοχή στον Αγώνα. Όμως πολλοί ήσαν εκείνοι που έτρεμαν τον Γκρίτζαλη για την αγριότητά του.

ΒΙΒΛΙΟΓ. Σ. ΚΑΡΓΑΚΟΣ - ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΤΗ ΚΗ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ.

Του Οσίου Πατρός ημών Στεφάνου τού Σαββαϊτου.

Σύ Στέφανε, Μοναζοντων εγένου στεφάνωμα, ού λίθον πολύτιμον, αλλ' αρετήν περικείμενος, ώφθης γάρ μακάριε, θεοχαρίτωτον όντως ενδιαίτημα.

Τήν ένθεον, θεοφόρε σοφίαν τετίμηκας, διό τών χαρίτων σε, αύτη στεφάνοις ελάμπρυνε, δόξαν τήν αϊδιον, σοί προξενήσασα Πάτερ παναοίδιμε.

Επόθησας, ολοκλήροις καρδίας κινήμασιν, ορεκτόν τό έσχατον, κόσμου λιπών τήν τερπνότητα, πόθω δέ κατάλληλον, καί τήν απόλαυσιν εύρες Παμμακάριστε.

Πάτερ θεοφόρε Στέφανε, θεία φρονήσει τόν νούν, οχυρώσας λαμπρότατα, τόν θυμόν ανδρεία τε, σωφροσύνη τήν έφεσιν, δικαιοσύνη πάσαν τήν δύναμιν, ψυχής ιθύνας φιλοσοφώτατα, άρμα τερπνότατον, αρετών συνήρμοσας, ού επιβάς, χαίρων ανελήλυθας, πρός ύψος Όσιε.

Πάτερ θεορρήμον Στέφανε, θεολογία τόν νούν, κατελάμπρυνας Όσιε, δορυφόρον οίά περ, τόν θυμόν προτεινόμενος, κατά βλασφήμων μάκαρ αιρέσεων, επιθυμία τρυφής τής άνωθεν, ής κατηξίωσαι, μετασχείν θεσπέσιε, περεστηκώς, θρόνω τού Παντάνακτος, καί Παντοκράτορος.

Πάτερ θεορρήμον Στέφανε, δι' εγκρατείας τόν νούν, πιαινόμενος πάντοθεν, πρός τό πρώτον αίτιον, ανατρέχειν εποίησας, καί κατευνάσας, παθών τόν τάραχον, καί τούς θορύβους αποσεισάμενος, νού καθαρότητι, συνεκράθης πάνσοφε, πρός εφετών, όντως τό ακρότατον, θεόφρον Όσιε.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΛΥΒΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ομιλία για την "κάρτα του πολίτη" από τον π. Σαράντη Σαράντο στον Ι. Ν Αγίου Νικολάου Νικαίας.

Η λέξη Αρναούτης και οι Αρναούτογλου.

Η λέξη είναι τουρκική και δηλώνει γενικά τον Αλβανό. Πιο ειδικά, Αρναούτηδες, ονομάζονταν οι Αλβανοί της Άνω Αλβανίας. Η λέξη όμως, όπου δεν χρησιμοποιήθηκε ως επώνυμο, χρησιμοποιείται προς υποδήλωση των αγρίων, των άξεστων και κακόβουλων Αλβανών.

Στη ναυτική γλώσσα «αρναούτης» λέγεται και ο ναυτικός κόμπος που είναι γνωστός και ως «αραβόκομπος». Σχετικά με τη δράση των Αρναούτηδων χαρακτηριστική είναι η πληροφορία που είναι χαραγμένη στον ενδέκατο στύλο της νότιας πλευράς του Θησείου, η οποία λέει: «1770 εχαλάσανε Αρνανουτάδες του Πιρί (προάστειον των Θηβών) και ηρίθανε οι Πιριώτες στην Αθήνα» (Δημ. Καμπούρογλου: «Ιστορία των Αθηνών, εκδ. 1969, τόμ. Α', σ. 189).

Η λέξη «Αρναούτης», πέρα από ονόματα επιφανών αγωνιστών, όπως ο Κωνσταντίνος Αρναουτάκης από τα Βρουλά της Σμύρνης, ο Δημήτριος και ο Ευστάθιος Αρναούτης από την Παρνασίδα, ο Μανόλης Αρναούτης από την Κύμη, ο Αναγνώστης Αρναούτης από τη Μικρομάνη, αποτελεί το πρώτο συνθετικό προς υποδήλωση μιας επιφανούς τουρκικής οικογένειας του Μοριά, των Αρναούτογλου, προφανώς αλβανικής καταγωγής, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του τόπου. Όπως μας πληροφορεί ο Αμβρόσιος Φραντζής, η οικογένεια αυτή μαζί με άλλες έξι, εγκαταστάθηκε στην Πελοπόννησο μετά την εκδίωξη των Αλβανών το 1715 και την επάνοδο των Τούρκων («Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος», τόμ. Δ', σσ. 146-147). Πολλοί διοικητές της Πελοποννήσου κατάγονταν από την οικογένεια αυτή, που είχε σαν βάση την Τριπολιτσά.

Κατά την Επανάσταση του 1821, ζούσε στην Τριπολιτσά ο Αβδούλ μπέης Αρναούτογλου, που είχε μια πανέμορφη μελαχρινή κόρη την Αντιλλέ, που εκτός της σπανίας ομορφιάς, διέθετε και σπάνια ευφυία. Όταν ελευθερώθηκε η Τριπολιτσά, η Αντιλλέ πιάστηκε αιχμάλωτη, μεταφέρθηκε στη Σπάρτη και προστατεύθηκε από τον Αναγνωσταρά. Όταν έγινε ανταλλαγή αιχμαλώτων, η Αντιλλέ δεν θέλησε να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Βαπτίστηκε χριστιανή από τον Καποδίστρια, πήρε τ' όνομα Χαρίκλεια και σαν προίκα μια περιοχή χιλίων στρεμμάτων στις Μυκήνες και νυμφεύθηκε τον βουλγαρικής καταγωγής Παύλο Τουρναβίτη, ταγματάρχη του ιππικού, σύντροφο του θρυλικού Χατζηχρήστου,

Ένας άλλος Αρναούτογλου ήταν ο Ιμπραήμ, που μεταξύ των ετών 1820-1821 ήταν διοικητής Καλαβρύτων, άνθρωπος έκδοτος σης ηδονές και οινοπότης, που έγινε υποχείριος του Μιχαήλ Κούκα, γραμματέα του Σωτήρη Χαραλάμπη. Έτσι δεν κατάλαβε τίποτα από τις συνωμοτικές κινήσεις που γίνονταν στην περιοχή του και διαβεβαίωνε τους Τούρκους της Τριπολιτσάς πως όλα πάνε καλά στην επαρχία του και να μην ακούν τους φθονερούς που επιβουλεύονται τους ειρηνικούς Αχαιούς.

Ο ίδιος δεν φοβόταν τους Αχαιούς, παρόλο που αυτοί εκόμιζαν προς αυτόν άφθονα δώρα. Όταν ο Χουρσίτ πασάς έφυγε από το Μοριά, για να πολεμήσει τον Αλή πασά, και άφησε στη θέση του τον Μεχμέτ Σαλήχ, αυτός άρχισε θορυβημένος από τις ύποπτες κινήσεις, να καλεί αρχιερείς και προκρίτους στην Τριπολιτσά. Οι πρόκριτοι των Καλαβρύτων, ξέροντας ότι επίκειται εξέγερση, και συνεπώς, αν πήγαιναν στην Τριπολιτσά, θα έβαζαν «το κεφάλι τους στο ντορβά», έπεισαν τον Ιμπραήμ πως ο Σαλήχ τους καλεί, διότι επιβουλεύεται την περιουσία τους. Όταν όμως περί τα μέσα Μαρτίου 1821 άρχισαν οι φόνοι Τούρκων σε διάφορες περιοχές, τότε ο Ιμπραήμ κατάλαβε την απειλή κι έσπευσε να σωθεί στην Τριπολιτσά. Μπροστά έστειλε έναν Αράπη φροντιστή, που τον σκότωσαν οι Πετμεζαίοι στον Πλατανιά. Ο Αρναούτογλου πληροφορήθηκε το συμβάν κι έντρομος κλείστηκε με άλλες τουρκικές οικογένειες σε τρεις πύργους στα Καλάβρυτα.

Εναντίον του έσπευσαν 600 οπλοφόροι υπό τους Σωτ. Χαραλάμπη, Ασημ. Φωτήλα, Πετμεζά, Σουλιώτη, Θεοχαρόπουλο κ,λπ. και τον υποχρέωσαν να παραδοθεί. Σκοτώθηκε αργότερα μέσα στον αναβρασμό του αγώνα.

Περισσότερο γνωστός είναι ο τρίτος Αρναούτογλου, ο Σουλεϊμάν·, βοεβόδας της Καλαμάτας, που όπως και ο συνώνυμος του των Καλαμών, τίποτα δεν αντιλήφθηκε από τα συμβαίνοντα κοντά στην περιοχή του, παρόλο που η Μάνη είχε γίνει τόπος συγκέντρωσης όλων των επαναστατικών στοιχείων. Και μόνο όταν έφθασε στην Καρδαμύλη της Μάνης ένα πλοίο από τη Σμύρνη γεμάτο πολεμοφόδια, που ο Νικηταράς μετέφερε με 200 ζώα σε διάφορα μέρη του Μοριά, κατάλαβε τον κίνδυνο και αποφάσισε να διαφύγει στην Τριπολιτσά. Όμως ο Νικηταράς, σκοτώνοντας έναν προπορευόμενο «Μουράτη» του έκοψε το δρόμο. Ο Σουλεϊμάν Αρναούτογλου κλείστηκε στο φρούριο Καλαμάτας και με έκπληξη είδε μετ' από λίγο (22-23 Μαρτίου) να ζώνεται ολόγυρα από οπλοφόρους, υπό τον Πετρόμπεη και τον Κολοκοτρώνη. Ήλθε σε διαπραγματεύσεις με τον Πετρόμπεη και παραδόθηκε σε οκταμελή επιτροπή. Έτσι οι Μανιάτες έγιναν αμαχητί κύριοι της Καλαμάτας.

Ο Αρναούτογλου και οι λοιποί αιχμάλωτοι διασκορπίσθηκαν σε διάφορα χωριά της Μάνης και της Μεσσηνίας. Αλλ' όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Φραντζής, όλους «εκ διαλειμμάτων κατέφαγε το Φεγγάρι»! Και σε υποσημείωση επεξηγεί: «Η μεταφορά αυτή «τον έφαγε το Φεγγάρι» εσυνειθίσθη να λέγεται μεταξύ των Ελλήνων, καθότι ως επί το πλείστον εθανάτωναν την νύκτα τους τοιούτους· το δε πρωί ερωτώμενοι τι έγινεν ο (δείνα) Αγάς, ή άλλος τις απεκρίνοντο «τον έφαγε το Φεγγάρι»· ώστε εμεινεν η μεταφορά αυτή και λέγεται ακόμη εις κανέναν δολοφονηθέντα, ή και διά νυκτός απαχθέντα εις φυλακήν εφ' απλή υποψία» (Φραντζής: όπ. παρ., τόμ. Α', σ. 335).

ΒΙΒΛΙΟΓ. Σ. ΚΑΡΓΑΚΟΣ - ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΛΩΤ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΙΚΗ ΖΟΑΡΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΓΗΣ.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ

Το μοναστηριακό συγκρότημα του Αγίου Λωτ βρίσκεται στο Νοτιοανατολικό άκρο της Νεκρός Θάλασσας, κτισμένο σε μια απότομη πλαγιά με προσανατολισμό προς τον σύγχρονο οικισμό SAFI (Βιβλική Ζοάρα), που αποτελεί το χαμηλότερο σημείο της γης. Απεικονίζεται, με ακρίβεια, στον χάρτη του ψηφιδωτού δαπέδου της Μαδιβά που χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ., ως Ιερό του Αγίου Λωτ (ΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Λ[ΩΤ]) δίπλα στην Ζοάρα

Η Βιβλική αυτή θέση εντοπίστηκε το 1986, κατά την διάρκεια επιφανειακής έρευνας στην περιοχή. Τα επιφανειακά ευρήματα παρακίνησαν το ενδιαφέρον του Κωνσταντίνου Πολίτη, ο οποίος επέστρεψε το 1987 προκειμένου να πραγματοποιήσει τοπογραφική έρευνα στην περιοχή (Ρolitis 1988). Το 1988, ο Κ. Πολίτης άρχισε σωστική ανασκαφή στην θέση, με χρηματοδότηση από το Βρετανικό Μουσείο. Η ανασκαφή του χώρου συνεχίστηκε μέχρι το 1996 με επιχορηγήσεις από άλλα ακαδημαϊκά ιδρύματα και ιδιωτικές χορηγίες συμπεριλαμβανομένου και του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Τα ευρήματα ξεπέρασαν κάθε προσδοκία [Ρolitis 1990, 1992, 1993,1995, 1997].

Όπως προέκυψε από την ανασκαφική έρευνα, η Μονή του Αγίου Λωτ αποτελείται από ένα Πρώιμο Βυζαντινό μοναστηριακό συγκρότημα με αρκετά κελιά ασκητών. Το κεντρικό οικοδόμημα του συγκροτήματος αποτελεί μία τρίκλιτη Βασιλική, κτισμένη μπροστά από μία φυσική σπηλιά, για την οποία οι πρώτοι Χριστιανοί θεώρησαν ότι αποτελούσε το μέρος, όπου βρήκε καταφύγιο ο Λωτ με τις κόρες του μετά την καταστροφή των Σοδόμων, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Εκεί έμειναν απομονωμένοι χωρίς καμία επαφή με τους ανθρώπους. Οι κόρες του Λωτ φοβόντουσαν ότι δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να βρουν ένα σύζυγο και έτσι σκέφτηκαν να μεθύσουν τον πατέρα τους με κρασί και να κοιμηθούν μαζί του. Το αποτέλεσμα αυτής της πράξης ήταν δύο γιοι, ο MOAB από τη μεγαλύτερη κόρη και ο AMMON από τη μικρότερη (Γένεσις 19). Οι απόγονοι τους ήταν οι ιστορικοί Μοαμπίτες της νότιας Ιορδανίας και οι Αμμωνίτες του Βορρά.

Η Βασιλική πλαισιώνεται από ένα μεγάλο υδραγωγείο προς νότο και από μία τραπεζαρία με φούρνο, ένα ομαδικό τάφο και ένα ξενώνα προσκυνητών . Η Βασιλική κοσμείται με πέντε ψηφιδωτά δάπεδα, τα οποία φέρουν Βυζαντινές επιγραφές, που χρονολογούνται στο 605 και 691 μ.Χ ( Τρεις άλλες επιγραφές σε πέτρα που επικαλούνται τον Άγιο Λωτ, επιβεβαιώνουν την Χριστιανική ταυτότητα του χώρου ως Ιερό αφιερωμένο στο Λωτ.

Το σύνολο των ευρημάτων που συσχετίζεται με την εκκλησία και το μοναστηριακό συγκρότημα χρονολογείται στην Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο (5°-7° αιώνα μ.Χ). Η παρουσία κεραμικής της Όψιμης Ελληνιστικής περιόδου (1° π.Χ.- 1° μ.Χ.) υποδηλώνει την προγενέστερη κατοίκηση στο χώρο που μπορεί να σχετίζεται με την θεμελίωση του. Επιπλέον, ταφές που βρέθηκαν μέσα στην σπηλιά και γύρω από το μοναστήρι και που χρονολογούνται στη Πρώιμη και την Μέση Εποχή του Χαλκού (3000 και 2000-1500 π.Χ. αντίστοιχα) παραπέμπουν στον ιερό χαρακτήρα της περιοχής Αin Abata και κατά την προχριστιανική περίοδο. Η τελευταία χρήση του χώρου κατατάσσεται στο πρώιμο Χαλιφάτο των Αββασιδών (8° - 9° μ. Χ.), πράγμα το οποίο, πιθανά, υποδεικνύει τον συνεχιζόμενο θρησκευτικό σεβασμό στο πρόσωπο του Λωτ, τόσο από Χριστιανούς όσο και Μωαμεθανούς [Ρolitis 1996].

Τα Ψηφιδωτά Δάπεδα της Βασιλικής του Αγίου Λωτ.

Κατά την διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας στην Μονή του Αγίου Λωτ, αποκαλύφθηκαν έξι ψηφιδωτά δάπεδα. Τέσσερα από αυτά βρίσκονται στον χώρο της Βασιλικής, ένα μέσα στην σπηλιά και ένα έξω από την νότια πλευρά της Βασιλικής, το οποίο πιθανότατα κοσμούσε έναν διάδρομο που οδηγούσε στην κύρια είσοδο του ναού .

Το ψηφιδωτό του βόρειου κλίτους φέρει γεωμετρικό μοτίβο και ένα tabula ansata μπροστά από την είσοδο της σπηλιάς. Το tabula ansata εσωκλείει μία επιγραφή σε τέσσερις γραμμές, η οποία αναφέρει το όνομα του επισκόπου και του ηγουμένου της μονής καταλήγοντας με την χρονολογία Απρίλιος 605 μ.Χ.

Ένα δεύτερο ψηφιδωτό, χωρίς διακοσμητικά μοτίβο, βρίσκεται μέσα στην σπηλιά Αποτελείται από ψηφίδες διάφορων χρωματισμών τοποθετημένες έτσι ώστε να θυμίζουν την χρωματική χροιά του κροκαλοπαγούς σχηματισμού της πλαγιάς.

Ένα τέταρτο ψηφιδωτό δάπεδο είναι αυτό του κεντρικού κλίτους- σηκός Κοσμείται με φυτικά μοτίβα που παραπέμπουν στην διακόσμηση της κεραμικής των Ναβαταίων, καθώς και ζωικές μορφές που σώζονται αποσπασματικά.

Μία ακόμα Ελληνική επιγραφή, σε έξι σειρές, βρίσκεται στο κέντρο του ψηφιδωτού αυτού. Αναφέρει τα ονόματα των κληρικών και των αξιωματούχων, που σχετίζονταν με την μονή, κατά την περίοδο που ψηφοθετήθηκε το δάπεδο. Η χρονολογία που αναφέρεται είναι ο Μακεδονικός μήνας Ξανθικός (περίπου Μάιος) του 691 μ.Χ

ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ.

Βρήκαμε τουλάχιστον δεκαπέντε αδερφούς έξω από το κελί του να περιμένουν. Σε λίγο ο Γέροντας φάνηκε στην πόρτα. Ακριβώς απέναντι απο το πασίγνωστο υπαίθριο αρχονταρίκι του , ο ίδιος έχει σκάψει απο χρόνια την τελευταία του κατοικία ... -Σας εύχομαι όλοι να πάτε στον Παράδεισο !!! Η Παναγιά μας και ο Χριστός μας να σας σκεπάζουν!!!

-Να μάθετε να είστε ολιγαρκείς γιατί έρχονται δύσκολες μέρες …Ετοιμαστείτε …Στα δύσκολα όμως ο Θεός δεν θα μας αφήσει ... Η φωνή του Γέροντα ήρεμη ,η ματιά του διαπεραστική και γαλήνια …Τα λόγια του ξυπνούν την υπνωτισμένη μας ζωή , προβληματίζουν , ελέγχουν ,δυναμώνουν ,γεμίζουν από προσδοκία Παραδείσου .

Μας ευλογούσε συνεχώς με το δεξί του χέρι. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι μας ευλογούσε με κλεισμένη την γροθιά του και όχι με έναν από τους συνήθεις τρόπους . -Γιατί άραγε μας ευλογεί έτσι ; ρώτησα έναν διπλανό μου …Δεν μπόρεσε να το εξηγήσει .Αργότερα μάθαμε από κάποιον άλλον Γέροντα ότι είτε το κάνει από την μεγάλη του ταπείνωση ,είτε εκείνη την ημέρα μας ευλογούσε κρατώντας σφιχτά ένα κομμάτι τιμίου λειψάνου κάποιου Αγίου…

Μέσα στο κελί του γέροντα πολλά βιβλία αφού του αρέσει να διαβάζει και να μελετά ατέλειωτες ώρες ,ειδικά την αγαπημένη του ετυμολογία λέξεων και ιερών ονομάτων …Από παλαιότερες συναντήσεις μαζί του θυμάμαι πως η εντύπωση πως σου έδινε αυτός ο χαριτωμένος παππούλης είναι αυτή ενός πανεπιστήμονος ανθρώπου !!! Βαθιά αστείρευτη γνώση και φωτισμένος θεόπνευστος λόγος ,μαγνητίζουν κάθε επισκέπτη προσκυνητή …Λίγο πιο μέσα στο μικρό μα λαμπρότατο εκκλησάκι της Καλύβης πολλές μικρές εικόνες ..ανάμεσά τους και μια χάρτινη εικόνα της Θεομήτορος …Ο Γέροντας δεν λέει τίποτα για αυτήν από ταπείνωση , μα ένα κομμάτι βαμβάκι με μύρο από αυτήν !!!! ναι την χάρτινη εικόνα …αξιωθήκαμε να πάρουμε ως ευλογία σε μια προηγούμενη επίσκεψή μας από έναν Μοναχό της συνοδείας του ….

http://sotiriapsixis.blogspot.com

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΑΡΝΑΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ.

Εμφάνιση Αγίου Κοσμά στην Αρναία, 23 Ιουλίου 1943.

"Μη φοβάσθε, δεν θα πάθετε τίποτα, θα σας φυλάξω εγώ".

Η Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή Αγίου Κοσμα του Αιτωλού θεμελιώθηκε στις 22 Αυγούστου 1999. Τα θυρανοίξια τελέστηκαν στις 23 Ιουλίου 2001 (ημέρα εμφανίσεως Αγίου Κοσμά το 1943 στο Χολομώντα). Στην Ιερά Μονή διαμένουν δύο αδελφές. Το κύριο διακόνημα της Μονής είναι οι εκδόσεις βιβλίων και η παρασκευή παραδοσιακών γλυκών του κουταλιού.

http://skamnipatrokosma.wordpress.com

Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα στην Ιερά Μονή του Οσίου Ξενοφώντος,

Στα πλαίσια του προσκυνήματος στο Άγιο Όρος, στις 24 Οκτωβρίου 2010, η αντιπροσωπεία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα έφτασε στην Ιερά Μονή του Οσίου Ξενοφώντος, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο Τροπαιοφόρο. Τα μέλη της προσκυνήματος μετέβησαν στο Καθολικό, όπου παρακολούθησαν τον Εσπερινό. Μετά το τέλος του Εσπερινού ο Καθηγούμενος Αλέξιος απεύθυνε λόγο στους υψηλούς προσκεκλημένους όπου τόνισε τη διαχρονική προσφορά της Αγιορείτικης Πολιτείας στη ζωή της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.

Σε ανάμνηση της επίσκεψης των Ιεραρχών της Ρωσικής Εκκλησίας στη Μονή ο Καθηγούμενος πατήρ Αλέξιος τους προσέφερε την εικόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, η οποία φιλοτεχνήθηκε στη Μονή.

Αντιφωνώντας εκ μέρους των προσκυνητών ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας ανέφερε συγκεκριμέν:

«Άγιε Καθηγούμενε! Αγαπητοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί! Το Άγιο Όρος είναι τόπος μοναδικός όπου σενέρχονται οι Ορθόδοξοι μοναχοί από όλο τον κόσμο για να προσεύχονται υπέρ του σύμπαντος κόσμου. Κάθε αγωνιστής ταυτόχρονα μαθαίνει το μοναχικό πολίτευμα αλλά και προσφέρει τον όβολό του στη διαμόρφωση της αγιορείτικης μοναχικής παράδοσης. Από΄εδώ απλώθηκε σε όλες τις γωνιές του Ορθόδοξου κόσμου.

Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το Άγιο Όρος αισθανόμαστε την ιδιαίτερη χαρά από την προσευχητική κοινωνία μαζί σας. Μέσα σας γινόμαστε μέτοχοι του αθωνικού μοναχικού πολιτεύματος. Εδώ έχουμε δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή με υλικούς θησαυρούς της Ορθοδοξίας, οι οποίοι επί αιώνες συσσωρεύοντο και μετ΄επιμελείας διαφυλάσσοντο από τους Αγιορείτες μοναχούς. Είναι και τα ιερά λείψανα, οι εικόνες, οι τοιχογραφείς, και τα χειρόγραφα των πατερικών έργων. Εκείνο το οποίο προσελκύει τους προσκυνητές, είναι το μοναχικό τυπικό με την αυστηρή τάξη, με κορυφή την προσευχή στο Ναό.

Η ιδιαίτερη προστασία του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου είναι εκείνη, η οποία μας καθιστά συγγενείς με τη Μονή σας. Με τη Θεία πρόνοια ο Άγιος Γεώργιος αναδείχθηκε προστάτης άγιος της Ρωσικής Πολιτείας και η εικόνα του τοποθετήθηκε στο κέντρο του ρωσικού εθνοσήμου. Επίσης θεωρείται προστάτης του ρωσικού στρατού. Και εδώ δια πρεσβειών του αναδεικνύεσθε νικητές στον αόρατο πνευματικό πόλεμο, τον οποίο αντιμετωπίζει κάθε μοναχός.

Σας ευχαριστώ και πάλιν για την κοινή προσευχή και σας καλό να εύχεσθε για την αγαπητή σας Ρωσική Εκκλησία».

Μετά την τράπεζα οι προσκυνητές προσκλήθηκαν στο Συνοδικό όπου έγιναν δεκτοί από τον Καθηγούμενο και τους γέροντες της Μονής. Πατήρ Αλέξιος μοιράστηκε τις εντυπώσεις από την επίσκεψη του ως μέλος της αγιορείτικης αντιπροσωπείας στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 1985. Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας ενημέρωσε τους αδελφούς για τη σύγχρονη κατάσταση του Πατριαρχείου Μόσχας και την αναβίωση του μοναχικού πολιτεύματος στη χώρα. Σε ανάμνηση της επίσκεψης στη Μονή ο Πρόεδρος του ΤΕΕΣ προσέφερε για τη βιβλιοθήκη της Μονής έκδοση «Μοναστήρια της Ρωσίας».

Εν συνεχεία στο γραφείο του Καθηγουμένου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση του Μητροπολίτης Ιλαρίωνα με τον Αρχιμανδρίτη Αλέξιο με θέμα τη σύγχρονη κατάσταση του μοναχικού βίου στο Άγιο Όρος. Ο π. Αλέξιος παρακάλεσε να μεταδοθούν τα σέβη στο Αγιώτατο Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο, εκφράζοντας την ελπίδα ότι κατά την επικείμενη του επίσκεψη στο Άγιο Όρος θα επισκεφθεί και την Ιερά Μονή Ξενοφώντος.

http://www.mospat.ru

Ομιλία π. Βασίλειος Λαμπρόπουλος.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2010.

Ενοριακό Νεανικό ᾿Αρχονταρίκι·
῾Ο Πανοσιολογιώτατος ᾿Αρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Λαμπρόπουλος, ἀπό τήν ῾Ιερά Μονή Προφήτου ᾿Ηλιού ῾Ηλιοβουνίων τῆς ῾Ιερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης, συζητᾶ μέ νέους καί νέες γιά θέματα ὀρθοδόξου πνευματικότητος.

ΝΑ ΔΟΞΑΖΕΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ.

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π.Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος

από την Σιέρρα Λεόνε μιλάει με την γλώσσα της αλήθειας και αφυπνίζει...
Να δοξάζετε τον Θεό και όχι την γκρίνια.

Ομιλία π. Εφραίμ Σιμωνοπετρίτη.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2010.

῾Ομιλία μέ θέμα· «Μαρτυρία καί Θεία Χάρις».
῾Ομιλητής· ῾Ο ῾Οσιολογιώτατος ῾Ιερομόναχος π. ᾿Εφραίμ Σιμωνοπετρίτης, ἐφημέριος ῾Ιεροῦ Μετοχίου ᾿Αναλήψεως Κυρίου τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας ῾Αγίου ῎Ορους, Δήμου Βύρωνος

Ομιλία π. Γερμανού Ιβηρίτη.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2010

Ομιλία μέ θέμα· «Πόθεν προῆλθεν τό κακόν».
῾Ομιλητής· ῾Ο Πανοσιολογιώτατος ᾿Αρχιμανδρίτης π. Γερμανός ᾿Ιβηρίτης – ᾿Αδρακτᾶς, ῾Ηγούμενος ῾Ιεροῦ Μετοχίου «Παναγία Πορταΐτισσα» Νέας Κηφισιᾶς τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς ᾿Ιβήρων ῾Αγίου ῎Ορους.

Ο Γέροντας του Γένους:.

Ο Πατροκοσμάς με τις διδαχές του στήριξε το Γένος μας στα χρόνια της Σκλαβιάς και το στηρίζει και στην εποχή μας. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται οι διδαχές του κατανεμημένες κατά θέματα.

Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη Πρωτοσυγκέλλου Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού.

Έκδοση: Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά Αιτωλού

Αρναία, Αύγουστος 2009

Σελίδες 272

Ομιλία του π. Κωνσταντίνου Μαλτέζου, εφημέριος Ι. Ν. Αγίου Παντελεήμονος Ασκληπιείου Βούλας.

ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2010

Ο Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντῖνος Μαλτέζος, ἐφημέριος Ιεροῦ Ναοῦ Αγίου Παντελεήμονος Ασκληπιείου Βούλας, τῆς ῾Ι. Μητροπόλεως Γλυφάδας.

Ομιλία μέ θέμα· «Τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως».

ΤΗ ΚΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

Μνήμη τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τού Μυροβλύτου,

καί η Αvάμνησις τού γεγονότος σεισμού.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΕΙΣΜΟΥ

Πρόκειται για τον μεγάλο σεισμό, πού έγινε στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 740 επί βασιλείας Λέοντα του Ίσαύρου. Τότε πολλά οικοδομήματα της πόλης έπεσαν και πολλοί άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια τους.

Βυζαντίου

Σήμερον συγκαλείται ημάς, τού Αθλοφόρου η παγκόσμιος πανήγυρις. Δεύτε ούv φιλέορτοι, φαιδρώς εκτελέσωμεν, τήv μνήμην αυτού λέγοvτες. Χαίροις ό τόv χιτώvα τής ασεβείας διαρρήξας, διά τής πίστεως, τήν δέ ανδρείαv τού Πvεύματος σεαυτώ περιθέμεvος. Χαίροις, ο καταργήσας τάς επινοίας τώv παρανόμων, τή ισχύϊ τή δοθείση σοι, παρά τού Θεού. Χαίροις, ο λογχευθέντων τών μελών, τό μακάριοv πάθος πνευματικώς ημίν αναζωγραφήσας τού Χριστού. Όv καθικέτευε, Αθλητώv εγκαλλώπισμα Δημήτριε, λυτρωθήvαι ημάς ορατών καί αοράτωv εχθρώv, καί σωθήvαι τάς ψυχάς ημώv.

Γεωργίου Σικελιώτου

Ευφραίνου εv Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη, αγάλλου καί χόρευε, πίστει λαμπροφορούσα, Δημήτριον τόv πανένδοξον αθλητήv, καί Μάρτυρα τής αληθείας, εν κόλποις κατέχουσα ως θησαυρόv, απόλαβε τώv θαυμάτων τάς ιάσεις καθορώσα, καί βλέπε καταράσσοντα τών Bαρβάρωv τά θράση, καί ευχαρίστως τώ Σωτήρι αvάκραξον. Κύριε δόξα σοι.

Στιχηρά ιδιόμελα τού σεισμού.

Ποίημα Συμεων τού θαυμαστορείτου.

Τής γής συνταρασσομέvης τώ τής οργής σου φόβω, βουνοί καί τά όρη συσσείονται Κύριε, αλλ' ευσπλαγχvίας όμματι εφ' ημάς επιβλέψας, μή τώ θυμώ σου οργισθής ημίv, αλλά σπλαγχνισθείς επί τό πλάσμα τών χειρώv σου, τής φοβεράς ημάς τού σεισμού απειλής ελευθέρωσοv, ώς αγαθός καί φιλάνθρωπος.

Φοβερός εί Κύριε, καί τίς υποστήσεται τήv δικαίαν σου οργήν, ή τίς σε δυσωπήσει, ή τίς παρακαλέσει αγαθέ, υπέρ λαού ημαρτηκότος καί απεγνωσμένου; τά ουράνια τάγματα Άγγελοι, Αρχαί καί Εξουσίαι, θρόvοι, Κυριότητες, τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ, υπέρ ημώv σοί βοώσιv. Άγιος, Άγιος, Άγιος, εί Κύριε, τά έργα τών χειρών σου μή παρίδης αγαθέ, διά σπλάγχvα ελέους, σώζε πολιv κινδυvεύουσαν.

Ποίημά εστιν ούτος τού Αγιωτάτου καί οικουμενικού Πατριάρχου κυρίου Φιλοθέου, υπόθεσιν έχωv εγκωμίων ομού καί δεήσεως τό ιερόν αυτού μύρον.

Ανοίξω τό στόμα μου

Μερίς μου Δημήτριε, καί δόξα θεία γεγένησαι, τής μάνδρας γάρ πρόβατοv, καγω τής φίλης σου, διό δέξαι μου, τόv ύμνον στεφηφόρε, κροτούντα τού μύρου σου, τήν χάριν σήμερον.

Υπήλθες Δημήτριε, λαμπρώς Μαρτύρων τό στάδιον, ελαίω αλείψας σου, τών αρετών τήν ψυχήν, καινώ τρόπω δέ, πεσών νικάς γενναίε, καί μύρου τό σωμά σου, κρήνηv ανέδειξας.

Ρευμάτων βορβόρου με, καί δυσωδίας Δημήτριε, απόσμηξον δέομαι, τών ακαθάρτων παθών, καί τώ μύρω σου, λαμπρώς ευωδιάσας, Χριστού μύρου ποίησον, άξιον σκήνωμα.

Ως μύρον μέν έφησε, Δαυϊδ ο θείος εν Πvευματι, τήν ένωσιν Έvδοξε, τών αδελφώv τήν τεεπνήv, τά δέ μύρα σου, σοφέ τήν νέαv κτίσιv, συvάγει πρός ένωσιν, μύρου τού κρείττονος.

Αvδρέου Ιεροσολυμίτου

Τόv λόγχαις κληρωσάμεvον, τής σωτηρίου πλευράς τήν χάριν, τής vυγείσης τή λόγχη, εξ ής ημίν πηγάζει ο Σωτήρ, ζωής καί αφθαρσίας vάματα, Δημήτριοv τιμήσωμεv, τόν σοφώτατον εν διδαχαίς, καί στεφανίτην εν Μάρτυσι, τόν δι' αίματος τελέσαvτα, τόν τής αθλήσεως δρόμον, καί θαύμασιν εκλάμψαντα πάση τή οικουμένη, τόν ζηλωτήν τού Δεσπότου, καί συμπαθή φιλόπτωχον, τόv εν πολλοίς καί πολλάκις κινδύvοις χαλεποίς, τώv Θεσσαλονικέων προϊστάμενοv, ού καί τήv ετήσιον μνήμηv γεραίροvτες, δοξάζομεv Χριστόv τόv Θεόν, τόν εvεργούντα δι' αυτού πάσι τά ιάματα.