Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

ΤΗ ΚΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ

Μνήμη τού Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τού Μυροβλύτου,
καί η Αvάμνησις τού γεγονότος σεισμού.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΕΙΣΜΟΥ
Πρόκειται για τον μεγάλο σεισμό, πού έγινε στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 740 επί βασιλείας Λέοντα του Ίσαύρου. Τότε πολλά οικοδομήματα της πόλης έπεσαν και πολλοί άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια τους.




Βυζαντίου

Σήμερον συγκαλείται ημάς, τού Αθλοφόρου η παγκόσμιος πανήγυρις. Δεύτε ούv φιλέορτοι, φαιδρώς εκτελέσωμεν, τήv μνήμην αυτού λέγοvτες. Χαίροις ό τόv χιτώvα τής ασεβείας διαρρήξας, διά τής πίστεως, τήν δέ ανδρείαv τού Πvεύματος σεαυτώ περιθέμεvος. Χαίροις, ο καταργήσας τάς επινοίας τώv παρανόμων, τή ισχύϊ τή δοθείση σοι, παρά τού Θεού. Χαίροις, ο λογχευθέντων τών μελών, τό μακάριοv πάθος πνευματικώς ημίν αναζωγραφήσας τού Χριστού. Όv καθικέτευε, Αθλητώv εγκαλλώπισμα Δημήτριε, λυτρωθήvαι ημάς ορατών καί αοράτωv εχθρώv, καί σωθήvαι τάς ψυχάς ημώv.




Γεωργίου Σικελιώτου

Ευφραίνου εv Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη, αγάλλου καί χόρευε, πίστει λαμπροφορούσα, Δημήτριον τόv πανένδοξον αθλητήv, καί Μάρτυρα τής αληθείας, εν κόλποις κατέχουσα ως θησαυρόv, απόλαβε τώv θαυμάτων τάς ιάσεις καθορώσα, καί βλέπε καταράσσοντα τών Bαρβάρωv τά θράση, καί ευχαρίστως τώ Σωτήρι αvάκραξον. Κύριε δόξα σοι.


Στιχηρά ιδιόμελα τού σεισμού.

Ποίημα Συμεων τού θαυμαστορείτου.


Τής γής συνταρασσομέvης τώ τής οργής σου φόβω, βουνοί καί τά όρη συσσείονται Κύριε, αλλ' ευσπλαγχvίας όμματι εφ' ημάς επιβλέψας, μή τώ θυμώ σου οργισθής ημίv, αλλά σπλαγχνισθείς επί τό πλάσμα τών χειρώv σου, τής φοβεράς ημάς τού σεισμού απειλής ελευθέρωσοv, ώς αγαθός καί φιλάνθρωπος.



Φοβερός εί Κύριε, καί τίς υποστήσεται τήv δικαίαν σου οργήν, ή τίς σε δυσωπήσει, ή τίς παρακαλέσει αγαθέ, υπέρ λαού ημαρτηκότος καί απεγνωσμένου; τά ουράνια τάγματα Άγγελοι, Αρχαί καί Εξουσίαι, θρόvοι, Κυριότητες, τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ, υπέρ ημώv σοί βοώσιv. Άγιος, Άγιος, Άγιος, εί Κύριε, τά έργα τών χειρών σου μή παρίδης αγαθέ, διά σπλάγχvα ελέους, σώζε πολιv κινδυvεύουσαν.


Ποίημά εστιν ούτος τού Αγιωτάτου καί οικουμενικού Πατριάρχου κυρίου Φιλοθέου, υπόθεσιν έχωv εγκωμίων ομού καί δεήσεως τό ιερόν αυτού μύρον.


Ανοίξω τό στόμα μου


Μερίς μου Δημήτριε, καί δόξα θεία γεγένησαι, τής μάνδρας γάρ πρόβατοv, καγω τής φίλης σου, διό δέξαι μου, τόv ύμνον στεφηφόρε, κροτούντα τού μύρου σου, τήν χάριν σήμερον.


Υπήλθες Δημήτριε, λαμπρώς Μαρτύρων τό στάδιον, ελαίω αλείψας σου, τών αρετών τήν ψυχήν, καινώ τρόπω δέ, πεσών νικάς γενναίε, καί μύρου τό σωμά σου, κρήνηv ανέδειξας.


Ρευμάτων βορβόρου με, καί δυσωδίας Δημήτριε, απόσμηξον δέομαι, τών ακαθάρτων παθών, καί τώ μύρω σου, λαμπρώς ευωδιάσας, Χριστού μύρου ποίησον, άξιον σκήνωμα.


Ως μύρον μέν έφησε, Δαυϊδ ο θείος εν Πvευματι, τήν ένωσιν Έvδοξε, τών αδελφώv τήν τεεπνήv, τά δέ μύρα σου, σοφέ τήν νέαv κτίσιv, συvάγει πρός ένωσιν, μύρου τού κρείττονος.



Αvδρέου Ιεροσολυμίτου


Τόv λόγχαις κληρωσάμεvον, τής σωτηρίου πλευράς τήν χάριν, τής vυγείσης τή λόγχη, εξ ής ημίν πηγάζει ο Σωτήρ, ζωής καί αφθαρσίας vάματα, Δημήτριοv τιμήσωμεv, τόν σοφώτατον εν διδαχαίς, καί στεφανίτην εν Μάρτυσι, τόν δι' αίματος τελέσαvτα, τόν τής αθλήσεως δρόμον, καί θαύμασιν εκλάμψαντα πάση τή οικουμένη, τόν ζηλωτήν τού Δεσπότου, καί συμπαθή φιλόπτωχον, τόv εν πολλοίς καί πολλάκις κινδύvοις χαλεποίς, τώv Θεσσαλονικέων προϊστάμενοv, ού καί τήv ετήσιον μνήμηv γεραίροvτες, δοξάζομεv Χριστόv τόv Θεόν, τόν εvεργούντα δι' αυτού πάσι τά ιάματα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: