Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΝΑΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

ΕΤΣΙ λοιπόν ο Ίβάν κίνησε αμέσως για το Σαρώφ. Το κελλί του οσίου Σεραφείμ βρισκόταν μέσα στο δάσος σε απόσταση περίπου δύο χιλιο­μέτρων από την μονή του Σαρώφ. Για τη συνάντηση του με τον ξακουστό στάρετς διηγείται ο ίδιος ο γέροντας Ίωνάς στο γράμμα πού έστειλε στον βασιλικό επίτροπο της Ιεράς Συνόδου Κιονσταντίν Πετρόδιτς Πομπεντονόστσεφ:

«"Όταν απαρνήθηκα για πάντα τον κόσμο και πα­ρέδωσα τον εαυτό μου στον Κύριο, στην Παναγία Θε­οτόκο και σ' όλους τους αγίους, ήρθα στη θεοφύλαχτη πόλη του Κιέβου. Προσκύνησα τα προσκυνήματα της και κατά την υπόδειξη της Παναγίας πήγα στο Σα­ρώφ, όχι στο μοναστήρι, αλλά κατ' ευθείαν στον στά­ρετς Σεραφείμ, πού ζούσε μόνος του στο δάσος. Βγήκε να με συναντήσει και μου είπε: «Γιατί άργησες; έχω δύο χρόνια πού σε περιμένω». και μ' έβαλε μαζί μ' έναν άλλον αδελφό, πού ήταν στην υπακοή του σαν δό­κιμος τέσσερα χρόνια. Έμεινα κοντά στον στάρετς οκτώ χρόνια παρά δύο μήνες.

»Έπειτα μας κάλεσε και τους δύο κλαίγοντας πι­κρά. Αφού έκλαψε πολύ, μας είπε:

» «Ή Παναγία Δέσποινα Θεοτόκος, ή καταφυγή, ή προστάτης και ή οδηγήτρια μας ευδόκησε να μου αναγ­γείλει ότι τώρα πια πρέπει να φύγετε από δω και μου υπέδειξε τον τόπο πού πρέπει να πάτε. Εσύ, αδελφέ Αλέξιε, πήγαινε στο γέροντα Θεοφάνη τον σοφό στη μονή του Βαλαάμ και συ, αδελφέ Ιωάννη, πήγαινε στη μονή Μπελομπερέσκαγια στον σοφό γέροντα μεγα­λόσχημο Θεόδωρο, πού είναι μαθητής του μακαριστού αρχιμανδρίτη Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ ηγουμένου του μοναστηρίου Νεάμτς της Μολδαβίας. Να εμπιστευθείς αυτόν, όπως εμένα. Άλλα δεν θα μείνει μαζί σου πολύ. Θα τον διώξουν. Τότε θα σε παραδώσει στον γέροντα Αθανάσιο τον σοφό, πού τον ονομάζουν προφήτη. Άλλα και μ' αυτόν 8έν θα μείνεις πολύ καιρό. Σε δύο χρόνια θα φύγει για την αιωνιότητα. Πριν πεθάνει όμως αυτός ο θεοφιλής γέρων Αθανάσιος, θα σε παρα­δώσει σ' έναν άλλον Αθανάσιο, επίσης έμπειρο και σο­φό γέροντα. Όλοι αυτοί είναι μαθητές του αρχιμανδρί­τη Παϊσίου, πού έφυγαν από τη Μολδαβία για να σωθούν από τις εισβολές των Τούρκων. Μ' αυτόν τον γέ­ροντα Αθανάσιο τον δεύτερο θα μείνεις πολύ καιρό.

Πριν κοιμηθεί, θα σε παραδώσει σ' άλλον γέροντα, τον Αβελ, όμοιο του στα χαρίσματα.

»Μετά από την κοίμηση αυτού του τελευταίου γέ­ροντα, θα πρέπει να είσαι έτοιμος για ένα μεγάλο έργο, πού έχουν αποφασίσει ο πανάγαθος Κύριος και Θεός, ή Παναγία Θεοτόκος και όλοι οι άγιοι. Πρέ­πει να πας στο Κίεβο και να κοπιάσεις, για να κτί­σεις μιαν ανδρική κοινοβιακή μονή, πού θα γίνει με­γάλη και θαυμαστή προς δόξα Θεού και πολλές ψυ­χές θα σώζονται σ' αυτήν. Ό Κύριος θέλησε να φα­νερώσει δι' αυτής τη δύναμη και τη χάρη του στις έσχατες ήμερες.

»Να είσαι πάντοτε ειρηνικός.

Να υπηρετείς πιστά τον Κύριο και να τον ευχαριστείς.

Πρόσεξε να υπακού­σεις πρόθυμα σε ότι σου πει, διότι πολλές φορές θα σε επισκεφθεί ο Πανάγαθος Δεσπότης και ή Παναγία Μητέρα του μαζί με πολλούς και μεγάλους αγίους για να σ' ευλογήσουν, ώστε να επιτελέσεις το άγιο αυτό έργο και θα σου υποδείξουν τον ορισμένο τόπο. Να είσαι έτοιμος για τις δυσκολίες, πού θα συναντήσεις" μη χάνεις το θάρρος σου και μην απελπίζεσαι. Στηρίξου στο έλεος του Θεού και στη βοήθεια της Παναγίας και όλων των αγίων».

»"0ταν είπε αυτά τα λόγια ο στάρετς Σεραφείμ, προσευχήθηκε στον Κύριο, στην Παναγία και σ' όλους τους αγίους με δάκρυα κι έτσι μας άφησε να φύγουμε. Μας έδωσε και λίγα παξιμάδια και κινήσαμε κατά την προορισμένη οδό. Δεν ήταν εύκολο ν' αφήσουμε τον πατέρα και δάσκαλο μας. Ό αδελφός μου Αλέξιος δεν υπέφερε τη θλίψη και πέθανε στον δρόμο. "Όμως έμένα τον αμαρτωλό ο Κύριος, ή Παναγία και όλοι οι άγιοι με φύλαξαν και ζω μέχρι τώρα...».

"Έζησε λοιπόν ο Ί6άν κοντά στον άγιο Σεραφείμ επί οκτώ χρόνια και διδάχθηκε από αυτόν την νοερά προ­σευχή. Αυτή ή περίοδος έθεσε το θεμέλιο για την πνευ­ματική του συγκρότηση. Όμως επί πλέον δεν ήταν τυ­χαίο το γεγονός ότι ο άγιος Σεραφείμ τον έστειλε στους μαθητές του όσιου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Τόσο ο όσιος Σεραφείμ, όσο και ο όσιος Παίσιος μαζί με τους μαθητές του υπήρξαν οι εκφραστές του γνήσιου μοναχισμού στη Ρωσία αυτής της περιόδου, κατά την οποίαν ακριβώς ο μοναχισμός βρισκόταν σε πολύ μεγάλη παρακμή. Ό όσιος Σεραφείμ και οι μοναχοί της λεγόμενης ασκητικής σχολής του οσίου Παϊσίου ήταν μάλλον εξαίρεση παρά κανόνας για τον μοναχισμό εκείνης της εποχής. Τα πε­ρισσότερα μοναστήρια τότε δεν τηρούσαν τον αρχικό κανονισμό λειτουργίας τους κι έμοιαζαν πιο πολύ με κο­σμικά ιδρύματα παρά με μοναστήρια. ΟΊ ηγούμενοι, πα­ραδείγματος χάριν, δεν ενδιαφέρονταν για την πνευμα­τική κατάσταση των μοναχών κι έτσι εκείνοι ζούσαν, όπως ήθελε ο καθένας: εύκολα μπορούσαν να βγαίνουν έξω από τη μονή, να μην πηγαίνουν στις ακολουθίες, να έχουν στενές επαφές με τις γυναίκες· γενικά παρέβαιναν τις κοινοβιακές αρχές. Σχεδόν παντού είχε ξεχαστεί ή παράδοση της νοεράς προσευχής. Όλη αύτη ή παρακμή θα γίνει φανερή από τον μετέπειτα βίο και τις περιπέ­τειες πού πέρασε ο ίδιος ο γέροντας Ίωνάς και πού πε­ριγράφονται στις προσωπικές του αναμνήσεις.

Αυτός όμως είχε την εξαιρετική ευλογία να διδαχθεί τον αληθινό μοναχισμό, ώστε αυτά πού έμαθε, να τα εφαρμόσει στο δικό του μοναστήρι της αγίας Τριάδος, πού υπήρξε το έργο της ζωής του.

Αύτη ή παρακμή θα γίνει φανερή από τον μετέπειτα βίο και τις περιπέ­τειες πού πέρασε ο ίδιος ο γέροντας Ίωνάς και πού πε­ριγράφονται στις προσωπικές του αναμνήσεις.

Αυτός όμως είχε την εξαιρετική ευλογία να διδαχθεί τον αληθινό μοναχισμό, ώστε αυτά πού έμαθε, να τα εφαρμόσει στο δικό του μοναστήρι της αγίας Τριάδος, πού υπήρξε το έργο της ζωής του.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΝΑΣ ΑΞΙΩΘΗΚΕ ΝΑ ΔΕΙ - ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΓΗ - ΚΑΙ ΤΟΝ -ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΟΥΡΑΝΟ-.

Παιδικά και νεανικά χρόνια

ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ίωνάς (κατά κόσμο Ίβάν Μιροσνιτσένκο) γεννήθηκε το 1805 στην κωμόπολη Κριούκοβ του νόμου της Πολτάβας, στην κεντρική Ουκρανία. Οι γονείς του Παύλος και Μαρία ήταν αγρό­τες. Ή οικογένεια ζούσε σε μεγάλη φτώχεια και δεν μπό­ρεσε να δώσει στον Ίβάν κατάλληλη παιδεία. Το μόνο πού έμαθε στα παιδικά του χρόνια, ήταν να διαβάζει. και αυτό το έμαθε, όπως και τα περισσότερα παιδιά της δικής του κοινωνικής τάξεως από το ωρολόγιο και το ψαλτήρι.

Από τη νηπιακή ακόμη ηλικία και σ' όλη του τη ζωή παρακολουθούσαν τον Ίβάν θεϊκές αποκαλύψεις και σημεία. Ό ίδιος περιγράφει τις θαυμαστές εμφανίσεις σ' αυτόν, όταν ακόμη ήταν μικρό παιδί, ενός σεβάσμιου γέροντα, πού τον ξεναγούσε στις ουράνιες μονές. Έτσι ο μικρός Ίβάν ευτύχησε να δει «την καινούργια γη», πού ήταν καθαρή και φωτεινή σαν διαυγέστατο κρύσταλλο και «τον καινούργιο ουρανό». Εκεί αξιώθηκε να δει και τον Κύριο μέσα στο ανέσπερο φως. Το πρόσωπο του ήταν λαμπερό, ειρηνικό, γεμάτο αγάπη, πού προσείλκυε την καρδιά και το πνεύμα προς τον θείον ερωτά.

Έγινε ακόμη θεατής της ουράνιας κι αιώνιας λειτουργίας, πού τελούσαν οι πολίτες του ουρανού: άγγελοι και αρχάγγελοι, χοροί των αγίων προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, βασιλέων, ιερέων, μαρτύρων και όλων των δι­καίων...

Τα ίδια οράματα ξαναείδε ο Ίβάν κι αργότερα, όταν ήταν επτά και δώδεκα χρόνων, με τον ίδιο πάντα οδηγό, πού ήταν ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, όπως ο ίδιος του αποκάλυψε. Ύστερα από τέτοια θεϊκά σημάδια, σαν εκλεκτό τέκνο του Θεού, δεν είχε κανένα δισταγμό ν' αφιερωθεί σ' αυτόν. Από μικρός αγαπούσε πολύ να επι­σκέπτεται τα μοναστήρια της γύρω περιοχής. "Έτσι το 1824, πού ήταν πια 19 χρονών, άφησε το πατρικό του σπίτι και πήγε να αναζητήσει το μοναστήρι, οπού θα εγκαταβίωνε.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

Την ενάτη Ιανουαρίου του 1902 ειρηνικά εκοιμήθη εν Κυρίω ο αρχιμανδρίτης Ίωνάς, κτίτωρ και ηγούμενος της Ί. Μονής Αγίας Τριάδος στο Κίεβο. Ή ζωή και τα έργα του είναι πολύ ψυχωφελή και μαρτυρούν τι μπορεί να κατορθώσει ένας άνθρωπος με τη συνεργεία του Θεού, εάν έχει αγάπη προς αυτόν.

Πράγματι, οπό τα παιδικά του χρόνια ο Ίβάν Μιροσνιτσένκο (αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα) είχε

μεγάλη αγάπη προς τον Θεό, ή οποία τον ώθησε να γίνει μοναχός.

Στην αρχή της μοναχικής του πορείας είχε τη σπάνια ευλογία να μαθητεύσει σαν δόκιμος επί οκτώ χρόνια κοντά στον κορυφαίο στάρετς όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ, του οποίου ή πλούσια άγιο-πνευματική χάρη άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην προσωπικότητα του μετέπειτα στάρετς Ίωνά.

Πριν κοιμηθεί ο όσιος Σεραφείμ, υπέδειξε στον Ίβάν να πάει στη Μονή Μπελομπερέσκαγια, στους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

Εκεί αξιώθηκε να δει κάποια θαυμαστά οράματα, πού σημάδεψαν ολόκληρη τη ζωή του. Στα οράματα αυτά έλαβε εντολή από τον Θεό να ιδρύσει μια καινούργια μονή στις όχθες του Δνείπερου. Υπακούοντας στη θεία εντολή ο π. Ίωνάς ήρθε στο Κίεβο και ίδρυσε εκεί τη Μονή της Αγίας Τριάδος, ή οποία χάρη στην πνευματική ακτινοβολία του αναπτύχθηκε με θαυμαστή ταχύτητα, ώστε σε 30 περίπου χρόνια μόναζαν σ' αυτήν 462 μοναχοί-εξελίχθηκε σ' ένα

άριστο κοινόβιο οπού εφαρμοζόταν το παλαιό μοναχικό τυπικό της Μονής Στουδίου.

Υπήρξε επίσης κέντρο καλλιέργειας της νοεράς προσευχής, την οποία δίδασκε ο ίδιος ο στάρετς, όπως την παρέλαβε από τον όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ και τους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Σ' αύτη την τελευταία περίοδο της ζωής του ή φήμη του ως χαρισματούχου πνευματικού και θαυματουργού με μεγάλο προορατικό χάρισμα εξαπλώθηκε σ' ολόκληρη τη Ρωσία.

Αναγνωρίστηκε Άγιος το 1996.

ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΕΖΗΣΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΠΟΣΤΟΛΗ ΜΟΥ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ ΣΙΒΗΡΙΑΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ

«Το φως εν τη σκοτία φαίνει...» (Ίωάν.1,5)

Τολμώ να προτείνω στους υπεύθυνους του «Χριστι­ανικού στοχασμού» την συγγραφή μου πού περιέχει τις διηγήσεις ενός Ρώσου μοναχού ιεραποστόλου της Σιβηρίας για όσα είδε και έζησε στη μακρινή άκρη της πα­τρίδας μας. Την συγγραφή αυτή την έκανα με κάθε δυ­νατή ακρίβεια, προσπαθώντας να διαφυλάξω την υψη­λή, κατά την άποψη μου, απλότητα του ιεραποστόλου πατρός. Εκείνος ποτέ δεν θα σκεφτόταν να δημοσιεύσει τις αναμνήσεις του και δεν τις έδινε καθόλου την σημα­σία ή οποία, κατά την πεποίθηση μου, αναμφίβολα της αξίζει. Μόνο υποχωρώντας στις επίμονες μου παρα­κλήσεις, ο συγκαταβατικός αυτός άνθρωπος και φίλος μου, δέχθηκε να συμμεριστεί μαζί μου τις αναμνήσεις του και να τις εκθέσει κατά χρονολογική σειρά.

Μου έ­δωσε και το δικαίωμα να τις δημοσιεύσω, αν, κατά την κρίση μου, αυτή ή δημοσίευση σε κάτι θα βοηθούσε την εκκλησιαστική οικοδόμηση της ζωής μας. Γι' αυτό εί­μαι πολύ σίγουρος ότι «Ό χριστιανικός στοχασμός» παρέχοντας τη δυνατότητα δημοσιεύσεως των αναμνήσεων του ιεραποστόλου, θα συμβάλει αποτελεσματικά στο έργο της εξωτερικής και ιδιαίτερα της εσωτερικής μας ιεραποστολής. Στην εποχή μας παρατηρείται ή αφύπνιση του ενδιαφέροντος για την εμπειρία της θρη­σκευτικής ζωής, για το πώς ή καρδιά του ανθρώπου εκλαμβάνει τη θρησκεία, πώς επηρεάζουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις την βούληση του και πώς στη ζωή του άν­θρωπου υψώνονται και πέφτουν τα κύματα του θρη­σκευτικού ενθουσιασμού...

Ό αρχιμανδρίτης Σπυρίδων περισσότερα από δέκα χρόνια υπηρετούσε ως ιεραπόστολος και ιεροκήρυκας στις φυλακές των κάτεργων στη Σιβηρία. Περιτριγύριζε τις φυλακές αυτές, συζητώντας με τους πολιτικούς και τους ποινικούς κατάδικους, των οποίων μπόρεσε να κα­τανοήσει την ψυχή και να αγαπήσει θερμά αυτούς τους κολαζομένους ανθρώπους. Αυτό όμως πού είναι το πιο σημαντικό και συναντάται πολύ σπάνια είναι, ότι κέρ­δισε τη θερμή τους αγάπη και την εμπιστοσύνη. Το με­γαλύτερο μέρος των αναμνήσεων μας μεταδίδει το δρά­μα της θρησκευτικής συνειδήσεως πού το δοκιμάζουν οι κατάδικοι μας. και αν οι «Σημειώσεις από το νεκρό σπίτι» του Ντοστογιέφσκι φώτισαν λίγο την ψυχική τους ζωή, τότε οι αναμνήσεις του δικού μας αγωνιστή του Χριστού και ιεραποστόλου είναι μία λαμπρή μαρ­τυρία του ότι, οποίες και να είναι οι περιστάσεις της ζωής, πάντα στην ψυχή του άνθρωπου παραμένει άσβη­στο το φως, το όποιο και «εν τη σκοτία φαίνει» (Ίωάν. 1, 5)... "Ίσως ή λογοτεχνική επεξεργασία θα έκανε αυτό το κείμενο πιο ελκυστικό, όμως, κατά την πεποίθηση μου, ή απόλυτη ακρίβεια της αποδόσεως του κειμένου ανταποκρίνεται καλύτερα στη σπουδαιότητα και την α­ξία πού έχουν οι παρατηρήσεις για τη ζωή της ανθρώπινης ψυχής και το θρησκευτικό της βίωμα. Γι' αυτό επιτρέπω στον εαυτό μου να εκθέτω όλη τη διήγηση σε πρώτο πρόσωπο όπως έλεγε και ο ίδιος ο αφηγητής.

Ἅγιος Ραφαήλ Ἐπίσκοπος Μπρούκλιν Η.Π.Α. (+ 1915)

Ἀραβικῆς καταγωγῆς, γεννήθηκε τό 1860 στήν Συρία. Τό 1879 ἔγινε μοναχός ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Ἱερόθεο, ὁ ὁποῖος τόν προσέλαβε στήν προσωπική του ὑπηρεσία. Φοίτησε στή Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης, μέ ὑποτροφεῖα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Διάκονος χειροτονήθηκε τό 1885 καί Πρεσβύτερος τό 1886. Ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Γεράσιμο (τοῦ ὁποίου ἦταν μόνιμος συνοδός - Ἱεροκήρυκας), στάλθηκε στή Ρωσία γιά ἀνώτερες θεολογικές σπουδές καί φοίτησε στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Τό 1889 χειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης ἀπό τόν Μητροπ. Μόσχας Ἰωαννίκιο καί ἀνέλαβε τόν Ναό τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας στή Μόσχα.
Μετά τήν μετάθεση τοῦ Πατριάρχου Γερασίμου στό Θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ π. Ραφαήλ ἀρθρογράφησε ὑπέρ τῆς ἐκλογῆς Ἄραβος Πατριάρχου στήν Ἀντιόχεια, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τόν Κυπριακῆς καταγωγῆς Πατριάρχη ΚΠόλεως Σπυρίδωνα καί νά τεθεῖ σέ ἀργία. Μετά τήν συμφιλίωσή του μέ τόν Πατριάρχη Σπυρίδωνα, ὑπήχθηκε στή δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί ἀνέλαβε τήν ἕδρα τῶν Ἀραβικῶν Σπουδῶν στή Θεολογική Ἀκαδημία τοῦ Καζάν.
Τό 1895 προσκλήθηκε ἀπό τήν Φιλανθρωπική Ἕνωση Συρορθοδόξων τῆς Νέας Ὑόρκης καί ἀνέλαβε τήν ἱεραποστολική αὐτή θέση, ἐργαζόμενος ὑπό τόν ἐπ. Τύχωνα, ἔπειτα Πατριάρχη Ρωσίας. Τό 1904 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Μπρούκλιν (ἦταν ὁ πρῶτος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος πού χειροτονήθηκε στήν Ἀμερικανική ἥπειρο). Μετά τήν μετάθεση τοῦ ἐπ. Τύχωνος συνέχισε τήν ἱεραποστολική του ἐργασία ὑπό τόν Μητροπ. Πλάτωνα, ἐργαζόμενος ἑνωτικά μεταξύ τῶν διαφόρων ἐθνικοτήτων Ὀρθοδόξων τῆς Ἀμερικῆς. Ὅταν κοιμήθηκε ἄφησε πίσω του 25. 000 περίπου πιστούς, μέ 30 ἐνορίες καί πολλούς Κληρικούς.
Κοιμήθηκε τό 1915 μετά ἀπό σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα. Τό Λείψανό του βρέθηκε ἀδιάφθορο κατά τήν μεταφορά του στό Ἀντιοχειανό χωριό Λιγκονιέρ τῆς Πενσυλβάνια, ὅπου καί σήμερα φυλάσσεται.
Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε τόν Μάρτιο τοῦ 2000 ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς καί τήν Ἀρχιεπισκοπή Βορείου Ἀμερικῆς τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας.
Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 27η Φεβρουαρίου.

ΔΙΔΑΧΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ

Ενα έργο ας είναι πολλά χαμηλόν, ας είναι πλέον ελάχιστον,

όμως όταν γίνεται με τέλος δια να αρέση είς μόνον το Θεόν και είς δόξαν του,

αξίζει απείρως περισσότερον - δια να ειπώ έτσι-

παρά άλλα πολλά έργα υψηλά, ένδοξα και μεγαλώτατα,

όπου να γίνονται χωρίς αυτό το τέλος, όθεν κοντά είς το Θεόν

πλέον ευάρεστον είναι ένα μόνον δηνάριον ,

όταν το δώσης έις ένα πτωχόν δια τούτο μόνο το αίτιον,

δια να αρέσης μόνον είς την θεία του μεγαλειότητα,

παρά το να γυμνωθής απο όλα τα πολλά υπαρχοντά σου

όταν το κάμης με άλλον σκοπό,

κάν και το κάμης δια να απολαύσης τα ουράνια αγαθά.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΟ ΚΟΣΜΟ ΑΛΛΑ ΧΑΡΜΟΣΥΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Είμαι πεπεισμένος ότι η γνήσια αναγέννηση της Εκκλησίας αρχίζει με την ευχαριστιακή αναγέννηση, στην απόλυτη έννοια της λέξης «αναγέννηση». Τραγικό ελάττωμα στην ιστορία της Ορθοδοξίας αποδείχτηκε όχι μόνο η ανεπάρκεια, αλλά – δεν ια φοβηθώ να πω – και η έλλειψη θεολογίας των μυστηρίων, ο περιορισμός της σε δυτικά πρότυπα και κατηγορίες σκέψης. Η Εκκλησιά δεν είναι ο οργανισμός, αλλά καινούργιος λαός του Θεού η Εκκλησία δεν είναι λατρειακή θρησκεία αλλά Λειτουργία που αγκαλιάζει μέσα της όλη την δημιουργία του Θεού, η Εκκλησία δεν είναι διδασκαλία για την μεταθανάτιο κόσμο, αλλά χαρμόσυνη συνάντηση της Βασιλείας του Θεού. Αυτή είναι το μυστήριο του κόσμου, το μυστήριο της Σωτηρίας και το μυστήριο της Σωτηρίας και τι μυστήριο της βασιλείας του Χριστού.

Π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΜΕΜΑΝ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΚΔ. ΑΚΡΙΤΑΣ ΑΘΗΝΑ 1987 ΣΣ. 254-255

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

Η αγάπη δυο ανθρώπων που τους οδηγεί στο γάμο και που όσο αληθινή και αν είναι υπόκειται ως κτιστή στη φθορά, ενισχύεται με το εκκλησιαστικό μυστήριο και διευρύνεται μέχρι το άπειρο, αιωνιοποιείται, αλλάζει ριζικά, μεταμορφώνεται χωρίς να καταργείται σε διάσταση της αγάπης που έχει ο Θεός για τον κόσμο. Η ένωση του άντρα και της γυναίκας εγκεντρίζεται στο μεγάλο μυστήριο της ένωσης του Χριστού με τον κόσμο που υψώνει τον κόσμο-και την καινούργια οικογένεια που δημιουργείται- σε Εκκλησία.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΖΩΟΝ ΘΕΟΟΥΜΕΝΟΝ, ΕΚΔ, ΑΡΜΟΣ, ΑΘΗΝΑ 1992 ΣΕ. 167

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με"," Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς", " Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι".

Στο κέντρο της Αγίας Τραπέζης, στην κεντρική κολώνα, πού συμβολίζει τον Κύριο, τοποθετούμε επίσης άγια Λείψανα Μαρτύρων, διότι στο Αίμα και στη Θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και στα αίματα των Μαρτύρων στερεώθηκε ή ' Εκκλησία, της οποίας ή πορεία είναι ματωμένη. Γι' αυτό και ή σωτηρία μας επιτυγχάνεται δια πολλών θλίψεων, κόπων, αγώνων και στεναγμών. Δεν βαδίζουμε επάνω σε βαμβάκι, ούτε σε βελούδο. Διερχόμεθα δια πολλών θλί­ψεων πονάμε πολύ, επειδή ακριβώς και ή ηδονή της αμαρτίας υπήρ­ξε πολλή στη ζωή μας.

Κάποιος ιερομόναχος, αυτοαποκαλούμενος "απελπισμένος", στο βιβλίο "ΝΗΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ", διηγείται δήθεν για κάποιον άλλον, στην πραγματικότητα όμως για τον εαυτό του, ότι ήρθε, την ώρα πού προσηύχετο με την ευχούλα, με το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με", σε έκστασι... και είδε ένα άπειρο πλήθος δαιμόνων - σαν την άμμο της θαλάσσης, τόσοι πολλοί ήσαν - να του επιτίθενται γεμάτοι λύσσα.

Οι διαθέσεις τους ήταν φονικές. Απ’ όλα τα μέρη, αγριεμένοι φοβερά, ορμούσαν εναντίον του, για να τον κατασπαράξουν...

Συνήλθε και έντρομος έτρεξε προς την Εκκλησία.

—Που θα καταφύγω; αναρωτήθηκε μες στον λογισμό του. Που άλ­λου, παρά στον φρικτό Γολγοθά, στην Αγία Τράπεζα, όπου καθημε­ρινά με δάκρυα και με συντριβή ιερουργώ τα Πανάχραντα Μυστήρια. Θα πέσω εκεί στα πόδια του Χριστού κοίτης γλυκύτατης Πανάχραντου Μητρός Του, της Ύπεραγίας Θεοτόκου.

Έχοντας αυτά στον νου και στον λογισμό του, τρέχοντας έφθασε στον Ναό. Μπαίνοντας μέσα είδε τον Κύριο και την Θεοτόκο Στις εικό­νες του τέμπλου σαν ζωντανούς και με βασιλική δόξα. Το Θείο Πρόσω­πο του Κυρίου είχε μία ανέκφραστη ωραιότητα και άστραφτε πιο δυ­νατά και από τον ήλιο. Όλο το εκκλησάκι ήταν λουσμένο από την θεϊκή Του ακτινοβολία. Τα πάντα στολίζονταν λαμπροφόρα. Οι καντήλες, τα μανουάλια, τα λίγα στασίδια, τα αναλόγια των ψαλτών, ο μικρός πολυ­έλαιος πού ήταν κρεμασμένος από πάνω, το μικρό δεσποτικό, το Άγιο Βήμα, ή Αγία Τράπεζα, τα άμφια, τα εξαπτέρυγα, ή Αγία Πρόθεσις, τα πάντα ήσαν ολόλαμπρα, γεμάτα φως και δόξα! και προπαντός οι αγιο­γραφίες, γύρω - γύρω στους τοίχους του Ναού: παρούσα, λαμπροφορεμένη και δε δοξασμένη ή Θριαμβεύουσα Εκκλησία.

' Ο ιερεύς εκείνος και ασκητής, δεν μπόρεσε να ξανακοιτάξη το Πρόσωπο της τρισηλίου Δόξης του Κυρίου! Μόνο προσκύνησε..., άγγι­ξε ή δεν άγγιξε το προτεινόμενο χέρι του Κυρίου για ασπασμό.

Με φόβο πλησίασε στην εικόνα της Παναγίας, ασπάσθηκε το παρ­θενικό Της χέρι επάνω στην εικόνα και τόλμησε να Την κοιτάξει στο Πρόσωπο. Στην άγια Της αγκαλιά είδε το Θείο Βρέφος καθισμένο σαν σε Θρόνο Χερουβικό... και ήταν τόσο ταιριαστό το θεϊκό αυτό σύμ­πλεγμα, όσο ή ομορφιά και ή ευωδιά σ' έναν πάλλευκο κρίνο ή σ' ένα μπουκέτο από μυρωμένα τριαντάφυλλα... Ομορφιά, ευωδιά!...

' Η Θεοτόκος κοίταζε τον Ιερέα με άπειρη γλυκύτητα και με τόση πραότητα, ώστε εκείνος πήρε θάρρος και ρώτησε:

—Παναγία μου! γλυκεία μου Παναγία και Μητέρα του Ιησού μου, πως θα γλιτώσω από τους δαίμονες που με κυνηγούν;

Με το Όνομα του Υιού μου και με το Όνομα το δικό μου θα νι­κάς και θα εξολοθρεύεις τους δαίμονες, απάντησε ή Θεοτόκος.

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με",

" Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς",

" Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι".

Και εδώ, μέσα στον Ναό, και στο κελλάκι και έξω, εργαζόμενος και ήσυχάζων, παντού και πάντοτε, το Όνομα του Υιού μου και το Όνομα το δικό μου να επικαλείσαι, συνέχισε ή Θεοτόκος.

Ό Ιερομόναχος έκανε μια στρωτή μετάνοια, βγήκε έξω από το εκ­κλησάκι και φώναξε με όλη του τη δύναμη:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με!"

"Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία!"

Αμέσως οι ανίσχυροι, οι αδύνατοι, οι δειλοί δαίμονες εξαφανί­στηκαν όλοι από μπροστά του σαν αστραπή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΑ, Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ, ΦΩΝΑΖΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ!!

ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΣΙΟΝΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ.

Έχουμε αναφέρει ότι δεν τελείται ή θεια Λειτουργία, εάν επά­νω στην Αγία Τράπεζα δεν υπάρχει ιερό Αντιμήνσιο. Είναι ένα ιερό κάλυμμα, διπλωμένο, επάνω στο οποίο σχηματίζει ο ιερεύς με το Ευαγγέλιο το σημείο του Σταυρού, λέγοντας το "Ευλογημένη ή Βασι­λεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος". Στις τέσσερις γωνίες του εικονίζονται οι τέσσερις Ευαγγελιστές. (Στύλος και εδραίωμα της αληθείας είναι το Ευαγγέλιο του Κυρίου.) Στο κέντρο του Αντιμηνσίου εικονίζεται το Πάθος (αριστερά ή Αποκαθήλωσις, δεξιά ή Ανάστασις, κάτω ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου και πάνω ο Γολγοθάς με τους τρεις Σταύρους). Έχουμε ακόμη την παρουσία των Αγγέλων - "των Αγγέλων ο δήμος κατεπλάγη όρων Σε..." τον στυλό όπου έδεσαν τον Κύριο, το φραγγέλιο, τον πετεινό, πού λάλησε τρεις φορές, τον σπόγγο, τον κάλαμο, την λόγχη και όλα τα άλλα, τα οποία χρησιμοποιήθησαν στο Μαρτύριο του Κυρίου. (' Υπάρχουν διάφοροι τύποι Αντιμηνσίων.)
Στο Αντιμήνσιο συρράπτεται ένα άλλο ύφασμα, κόκκινο, μετα­ξωτό, πού λέγεται "ειλητό" κι εκεί είναι αποτυπωμένος ο πανάγιος Τάφος. Εκείνο δεν μπορούμε να το δούμε. Στα Αντιμήνσια πολλές φορές ράβουμε και άγια Λείψανα Στις άνω γωνίες τους.
Επάνω στο Αντιμήνσιο τελείται ή Θεία Λειτουργία και χρησι­μοποιείται ενίοτε αντί Αγίας Τραπέζης. Μυρίζει άγιο μύρο, διότι με Αντιμήνσια σκουπίζουμε το μύρο κατά τον καθαγιασμό της Αγίας Τραπέζης. Έτσι "καθιερώνεται" και αγιάζεται και στη συνέχεια υπογράφεται, φέρον την σφραγίδα του καθαγιάζοντας επισκόπου.
Αρκετές φορές μου έχουν αναφέρει ευλαβείς ιερείς και διάκο­νοι ότι, κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας και μετά τον Χερουβικό Ύμνο, οπότε το Αντιμήνσιο είναι ανοικτό, και εις ανύποπτο χρόνο, εξέρχεται εξ αυτού άρρητος ευωδιά αγίων Λειψάνων!


Για παράδειγμα αναφέρω τον Ιερέα π, Δημήτριο Γκαγκαστάθη, πού ομολογούσε ότι: "Κατά την ώρα του Χερουβικού ή Αγία Τράπεζα έβγαλε άρωμα... "Έβγαινε ως ένας μικρός στύλος καπνού και ευωδίαζε όλον τον Ναό. Κατανυκτική Λειτουργία, πού δεν περιγράφεται. Να, ή Θρησκεία μας, φωνάζει ότι είναι ζωντανή!"
"Και τώρα σε κάθε Θεία λειτουργία ή Αγία Τράπεζα των Ταξιαρχών βγάζει άρωμα μετά την Μεγάλη Είσοδο, πού βάζω τα "Άχραντα Μυ­στήρια επάνω".


Εκ. Ορθόδοξος Κυψέλη, "Παπα - Δημήτρης Γκαγκαστάθης, Βίος – θαύματα νουθεσιαι και επιστολαί", Θεσ/νικη 1975, σελ,

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΣΤΗΝ Ι.ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ

Η ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

ΤΟ ΑΣΚΗΤΙΚΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ Γ.ΠΑΙΣΙΟΥ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ 08-2009

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΝΟ- ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ -ΕΚΔΟΣΗΣ "ΖΩΗ" ΚΑΙ "ΣΩΤΗΡ"

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΡΑΣ- ΒΙΒΛΙΑ

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΙΕΡΕΣ ΜΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΛΤΕΖΩΝ

http://girismata.skai.gr/

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ

Ο ΜΥΣΤΡΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΣ

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΟΡΟΣ

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΠΑΡΘΕΝΗ

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΣΙΦΝΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ ΛΕΒΙΔΙ

http://girismata.skai.gr/

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΕΝΙΕΣ ΑΝΔΡΟΥ

" Εκλαιγα, έκλαιγα. Τί ήτανε αυτό, Θεέ μου;!!"

"ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΩΘΕΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΝ ΨΥΧΩΝ ΗΜΩΝ, ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΗΘΩΜΕΝ"

Ό μακαριστός π. Χαράλαμπος, πού διετέλεσε και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, όταν ήταν στη Νέα Σκήτη το 1964, σε ανύποπτη στιγμή και στην ερώτηση μου "τι διαφέρει ή ειρήνη του Χριστού από την ειρήνη του κόσμου", απάντησε: "Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεραστία διαφορά από την ειρήνη πού δίδει ο Θεός, Ούτω κάποτε προσευχόμενος πλησίον του παραθύ­ρου του κελιού μου, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφραση κανείς. Εκεί πού προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μια βοή "σσσ, συσ.,. σσσσ". Οι αισθήσεις μου οι εξωτερικές κόπηκαν και "άνοιξε" μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστος γλυκύτης, γαλήνη, ειρήνη... Δεν περιγράφεται! Αισθανόμουν Παράδεισον μέσα μου. Αυτό ίσως κράτησε μία ώρα. Κατόπιν υποχώρησε. Έμεινε όμως μέσα μου. Βεβαίώς, ελάχιστο πράγμα παρέμεινε. Και έκτοτε ό,τι κι αν συνέβαινε, οιαδήποτε φροντίδα, ταραχή, πειρασμός κλπ, ή ειρήνη από μέσα μου δεν χανόταν. Όταν έφυγε εκείνη ή μεγάλη και ανέκφραστος ειρήνη, έκλαιγα, φώναζα: τι ήτανε αυτό, τι ήτανε αυτό; Θεέ μου, έλεγα, αύτη ήτανε ή ειρήνη πού έδωσες στους Αγίους Αποστόλους: "ειρήνη την εμήν διδωμι υμίν"; Δεν μπορούσα να βαστάξω. " Έκλαιγα, έκλαιγα. τι ήτανε αυτό, Θεέ μου;!!"

ΒΙΒΛ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΚΑΝΔΗΛΙ

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα, Ή ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και ή πείνα είχαν πάρει τρο­μακτικές διαστάσεις και ο Θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και με­γάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μια μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές της 29 "ς Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρό­φιμα της είχαν απομείνει ένα δάκτυλο ελαιόλαδο και μια "χούφτα" κα­λά μποκάλευρο.
Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφθηκε ότι αύριο, του Ευαγγε­λισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάκτυλο λαδάκι,
Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο κανδήλι, πού ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι. και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού;
Αποφασιστικά όμως έκαμε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία: "Παναγία μου! ' Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί ή μέρα πού ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου θρέψης τα παιδιά".
Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ' αυτό άναψε το καντήλι της Πανα­γίας. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και ή καρδιά της γέμι­σε από γαλήνη. Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.
Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, ή θεία μου άνοιξε το ντου­λάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τι βλέπει; Το "λαδερό" γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δυο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!...
Σταυροκοπήθηκε ή γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαρι­στώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανένα τίποτα.Για δυο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι "σώθηκε" ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στό­ματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Άλλα και το κανδήλι παρέμεινε από τότε μέρα - νύχτα αναμμένο, μαρτυ­ρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλο­γημένης γυναίκας.

ΒΙΒΛ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΗΣ ΕΙΠΕ…..ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ!!!

Κάποτε μια ψυχή μου διηγήθηκε αυτό πού της συνέβη κατά τη διάρκεια νυκτερινής προσευχής. Προσήυχετο με κομποσχοίνι στο Ό­νομα του Ιησού Χριστού, "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...Ιησού μου, έλεος..." Έκανε αυτή την προσευχή μια ώρα, δύο ώρες, τρεις, τέσσερες... πολλή προσευχή. Σκυμμένη, βυθισμένη μέσα στο "χώρο" της καρδιάς της.
Κάποια στιγμή, μέσα στην ησυχία, και σε μια κατάστασι πού δεν μπορεί να ορίσει ή ψυχή, εμφανίσθηκε μπροστά της, μπροστά στην προσευχόμενη ψυχή, την ευρισκομένη εν έκσταση, ο διάβολος ολό­κληρος! ' Ο διάβολος έπεσε στα γόνατα κοίτης είπε:
-- Σε παρακαλώ... (Ό διάβολος να παρακαλή!!! Ό διάβολος, πού είναι ο φόβος και ο τρόμος ημών των χριστιανών, των δειλών και ολιγόπιστων... ο διάβολος να γονατίζη και να παρακαλή!) σε παρακαλώ, της είπε, μη λες αυτό το Όνομα, σε παρακαλώ μη το λες! Μη το λες αυτό το Όνομα (του Χριστού δηλαδή) κι εγώ θα σου χαρίσω όλον τον κόσμο!Της είπε: "Μην προσκυνάς το Όνομα του Κυρίου, κι εγώ θα σου χαρίσω όλον τον κόσμο. Θα σου δώσω όση δόξα θέλεις, εξουσία και δύναμι." και επειδή επρόκειτο για νεαρό άτομο, πρόσθεσε: "Και έρωτες πολλοί θα σέρνονται στα πόδια σου, μόνο μη λες αυτό το Όνομα!"

ΒΙΒΛ. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τι είναι Θεία Λειτουργία.

Τι είναι Θεία Λειτουργία.

Ή Θ. Λειτουργία είναι ή ακολουθία εκείνη ή οποία τελείται στους Ναούς για τρεις κυρίως βασικούς σκοπούς:

1) Δια διδασκαλία των πιστών, τόσον εκ των αναγνωσμάτων και των κηρυγμάτων, όσον και εκ της υμνολογίας και των βίων των Αγίων,

2) Δια δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό. και

3) Δια τον κυρίως σκοπό, ο οποίος είναι ή ένωσις του άνθρωπου μετά του Θεού δια της Θείας Κοινωνίας.

Ό κυρίως λόγος, ο μοναδικός, εάν θέλετε, σκοπός δια τον οποίο συντελείται, ή Θ. Λειτουργία είναι αυτός, είναι ή Θεία Ευχαριστία. Όλα τα αλλά έχουν προστεθή δια την ενίσχυσιν του πιστού προς τον σκοπό της Θ. Κοινωνίας.

Ή λέξις λειτουργία σημαίνει έργον και υπηρεσία υπέρ του λαού. Εις την Καινήν Διαθήκην ως λειτουργία χαρακτηρίζεται ή λατρεία προς τον Θεόν και κάθε αγαθόν έργον υπέρ του λαού. και τέλος, λειτουργία επεκράτησε να λέγεται ή τελετή (ή ακολουθία αν θέλετε) του Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας, ή οποία είναι ή κατ' εξοχήν μυστηριώδης υπη­ρεσία υπέρ του λαού.

Λειτουργίαι κατά την παράδοσιν, έχουν γραφεί πολλαί. Λέγεται ότι είχαν γραφεί δώδεκα.

Επεκράτησαν όμως τρεις.

1) Του θείου Αποστόλου Ιακώβου του Άδελφοθέου, 2) του Μ. Βασιλείου, 3) του Ιερού Χρυσόστομου και 4) των Προηγιασμένων.

και ή μεν του Ιακώβου τελείται, άπαξ του έτους —κατά την μέρα της εορτής του 23 Οκτωβρίου. Του Μ. Βασιλείου τελείται δέκα φοράς το έτος, ήτοι: τάς πέντε πρώτας Κυριακάς τής Μ. Τεσσαρακοστής, τη μεγάλη Πέμπτη, τω μεγάλω Σαββάτω τη πρώτη Ιανουαρίου, καθ' ην και ή μνήμη αυτού, και τάς εορτάς της του Χριστού Γεννήσεως και των Θεοφανείων.

και ή του Ι. Χρυσοστόμου τελείται συνεχώς καθ' όλον το έτος, πλην Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης, Πέμπτης και Παρασκευής της Μ. Τεσσαρακοστής.

Ή Θ. Λειτουργία διαιρείται εις τρία κυρίως τμήματα, τα εξής: α) Των Κατηχουμένων, το όποιον αρχίζει από τα «ειρηνικά» και φθάνει μέχρι του Χερουβικού ύμνου.

β) Των Πιστών. Το οποίον αρχίζει από του Χερουβικού ύμνου έως του «Πιστεύω». και

γ) Το τμήμα της Θυσίας ομού μετά της Θείας Κοινωνίας.

Ή Θ. Λειτουργία είναι ή αδιάκοπος συνέχεια της σταυρικής θυσίας του Ιησού Χριστού. Δηλαδή είναι ή συνέχεια του απολυτρωτικού έργου του Θεού. Είναι δε το μόνον μέσον δια του οποίου επιτυγχάνει ο χριστιανός την τελείωσίν του και την θέωσίν του. και ως εκ τούτου είναι ανάγκη μεγάλη να συμμετέχει ο Χριστιανός δια τους έξης λόγους:

Πρώτον από αυτήν ταύτη την ανάγκην.

Δεύτερον από συμφέρον.

και τρίτον από υποχρέωσιν.

Από ανάγκην μεν, διότι μακράν αυτής είναι ή απώλεια. Από συμφέρον δε, διότι δι' αυτής ενούμεθα με τον Θεόν και

ενοικεί εις τάς καρδίας μας ολόκληρος ή Αγία Τριάς. και από υποχρέωσιν, διότι δι' αυτής ομολογούμεν παντού και συνεχώς την προς τον Θεόν μας πίστιν και αγάπη. Γινόμεθα δηλαδή και στον κόσμο «φως» και «άλας» προς δόξα του Τριαδικού Θεού και προς ωφέλεια των άλλων. Αλλά τα περισσότερα βεβαίως θα τα δούμε όταν συν Θεώ

φθάσωμεν στην Θεία Λειτουργία.

και τώρα ευρισκόμεθα στο τελευταίον προς συζήτησιν ερώτημα,

το όποιον είναι:

Τι ωφελούμεθα εκ της συμμετοχής μας εις όλα αυτά (Μυστήρια,

Ακολουθίας κ .λ .π.) και Τι ζημιούμεθα εκ της αποχής μας από αυτά. Νομίζω πώς δε χρειάζεται και πολλή φιλοσοφία δια να διαπίστωση

κανείς και τάς δύο αυτάς πλευράς του θέματος. Δηλαδή το Τι χάνει ή

το Τι κερδίζει από τη ζωήν της Εκκλησίας ο άνθρωπος. Αρκεί να τονισθή το εξής:

Ή Εκκλησία μας, όπως είδαμε, είναι το Πανδοχείο εκείνο, είναι, θα λέγαμε στο απλούστερο, το Νοσοκομείο εκείνο στο όποιον εισέρχονται οι παντός είδους ασθενείς και θεραπεύονται και μάλιστα από οιανδήποτε ασθένεια και αν έχουν προσβληθή: «Υγιής εγίνετο ω δήποτε κατείχετο νοσήματι» (Ίωάν. ε' 4). Κατά συνέπεια, εάν ο ασθενής δεν εισέρχεται εις το Νοσοκομείον Τι θα πάθη ; Απλούστατα θα ασθενήσει περισσότερο και τελικώς θα αποθάνη. Τι κερδίζει λοι­πόν εισερχόμενος στο Νοσοκομείον αυτό, την Εκκλησία δηλαδή, ο πιστός; Την ζωήν! Τι ζημιούται . Όταν δεν εισέρχεται; Ζημιούται, χάνει τον αγιασμό, χάνει την ζωή του!

Επίσης το Πανδοχείων δεν διαθέτει μόνον φάρμακα προς ίασιν, αλλά διαθέτει και τροφή κατάλληλο δια την συντήρησιν και την ανάπτυξιν των εισερχομένων εις αυτό. και εάν φυσικά δεν τρέφεται κα­νείς τακτικώς και όπως πρέπει ούτε να αναπτυχθή ούτε και να ζήση είναι ποτέ δυνατόν.

Ό,τι λοιπόν συντελείται και γίνεται εις το Νοσοκομείον, η το πανδοχείο, το αυτό γίνεται και συντελείται και στην Εκκλησία. και στη αυτήν εισερχόμεθα πληγωμένοι και τραυματισμένοι από τον πόλεμο με τον διάβολο από τον όποιον κάθε τόσο δεχόμεθα πληγάς και τραύ­ματα. εισερχόμεθα ασθενείς, έχοντες πάθη και κακίας, μεταβαίνομεν εις τον πνευματικόν, δεχόμεθα τάς επεμβάσεις του, δεχόμεθα και τα φάρμακα τα όποια μας παρέχει και ολίγον κατ' ολίγον και με την χάριν του Θεού θεραπευόμεθα αλλά και αναπτυσσόμεθα πνευματικώς και θεούμεθα!

Ή επέμβασης είναι ή εξομολόγησες των αμαρτημάτων, τα φάρμακα είναι αι συμβουλαί και ο «κανόνας» (νηστείαι, μετάνοιαι, ελεημοσύναι και ότι άλλο κρίνει αναγκαίον προς τούτο ο πνευματικός). και εις την συνέχειαν τρεφόμεθα με τον αιώνιον «Άρτον» και γενικώς λαμβάνομεν την χάριν όλων των Μυστηρίων της Εκκλησίας.

Ώστε καταλήγομεν εις το απλούν και ορθόν συμπέρασμα ότι όχι μό­νον ωφελούμεθα κάτι, ολιγότερο η περισσότερο, αλλά δι' αυτής -της Εκκλησίας- σωζόμεθα, θεούμεθα, γινόμεθα τέκνα του ουρανίου Πατρός και τέλος πολίται της αιωνίου ζωής και Βασιλείας. Δεν είμεθα όμως ημείς εις θέσιν να εννοήσωμεν και να καταλάβωμεν με τον μικρόν μας τον νουν το μέγεθος αυτό της ωφελείας και δι' αυτό δεν δίδομεν και την πρέπουσα προσοχή και σημασία.

Συνεπώς, ζών ο πιστός εντός της Εκκλησίας και γευόμενος όλα αυτά τα οποία ή αγάπη και ή θυσία του Θεού μας χορηγεί, κερδίζει το πάν. και εις περίπτωσιν αντιθέτου διαγωγής τότε ζημιούται όχι κάτι, αλλά χάνει το πάν!

Με όλα αυτά τα οποία ελέχθησαν έως εδώ καλύψαμεν έναν αρκετά μεγάλο κύκλο. Είδαμε Τι είναι Εκκλησία, Τι είναι Ναός. Τι είναι Μυστήρια, Τι είναι Άκολουθίαι, Τι είναι Θ. Λειτουργία, Τι ωφελούμεθα εξ αυτών και Τι ζημιούμεθα όταν μένωμεν μακράν αυτών. Ήσαν όλα αυτά λίαν απαραίτητα, προκειμένου να ιδωμεν και να γνωρίσωμεν την Εκκλησία και τα εν αύτη τελούμενα. Όχι βεβαίως ότι έκλεισε το σοβαρό και μεγάλο αυτό θέμα, κάθε άλλο' μάλλον τώρα ανοίγει. Όλα τα θρησκευτικά, τα θεολογικά, τα μυστηριακά και εν γένει τα εκκλησιαστικά θέματα δεν κατανοούνται, δεν μανθάνονται τελείως, ποτέ δεν τελειώνουν, δεν κλείνουν ποτέ.

Ή Εκκλησία, το Θεοσύστατον αυτό έργον το επί της γης ιδρυθέν υπ' Αυτού του θυσιασθέντος δι' αυτήν Ιδρυτού Ιησού, από της συστάσεως της έως πέρατος των αιώνων, όσον δηλαδή υπάρχουν επί της γης άνθρωποι και διάβολος, θα βάλεται, θα διώκεται, θα πολεμείται από τον διάβολο και τα μίσθαρνα όργανα του λυσσαλέος και έξοντωτικώς.

Ό πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας ήρχισε δύναται τις να ειπεί, προ της ιδρύσεως της. Ό πόλεμος αυτός ήρχισε με την σταυρική θανάτωσιν του Ιδρυτού της. Άλλα και όταν τελικώς ίδρύθη και συνεστήθη «επάγη» ή Εκκλησία δια του Πνεύματος του Αγίου και του έργου των Αποστόλων, τότε άρχισε συστηματικός πόλεμος.

και τους τρεις περίπου πρώτους αιώνας επολεμήθη ή Εκκλησία μας ως γνωστόν από τον διάβολον μέσω της ειδωλολατρίας. Ήτο ή χρυσή και ευλογημένη εποχή. Εποχή κατά την οποίαν επληρούτο, γέμιζε ο Παράδεισος με Αγίους, με Μάρτυρας. Ήτο ή εποχή κατά την οποίαν εποτίσθη το δένδρο της Πίστεως μας με ποταμούς αιμάτων μαρτυ­ρικών.

Ευδόκησε όμως ο Θεός και ετερματίσθη, σταμάτησε κάποτε -επί Μ. Κωνσταντίνου-ο πόλεμος αυτός. και ναι μεν ο πόλεμος αυτός σταμάτησε, ο διάβολος όμως δεν σταμάτησε, ούτε και πρόκειται να σταματήση ποτέ το έργον του. και συνεχίζει τον πόλεμο όχι πλέον έξωθεν αλλά εσωθεν. Εντός της Εκκλησίας, μέσω των ανθρώπων της Εκκλησίας, Πατριαρχών, Επισκοπούν και Ιερέων. Ό πόλεμος αυτός είναι των αιρέσεων. Ηρχισεν από το έτος 317 μ.Χ. με πρώτον πολέμιο και πρώτον αιρεσιάρχη τον πρωθιερέα της Αλεξανδρείας

Αρίων.

Ό πόλεμος αυτός συνεχίζεται έως την σήμερον και δη εξαπλούται ολοέν και περισσότερο. Ή Εκκλησία όμως, πάντοτε αντεστάθη, ημύνθη, αντεπολέμησε και κατήγαγε πολλάς και μεγάλας νίκας. Εκέρδισεν όλας τάς μάχας, δι' αυτό και ή Νίκη της ορθοδοξίας είναι μόνιμος πλέον εις την Εκκλησία. Νίκας ναι, κέρδισε πολλάς, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται ως ελέχθη, θα συνεχίζεται όσον υπάρχει διάβολος.