The Presence of Monasticism in the Contemporary World.

.

Archimandrite Christodoulos Abbot of Koutloumous Monastery

μετάφραση: Hieromonk Chrysostomos, Anthony Smith.

As men in the trade go down naked into the deep of the sea, into the watery death, to find there pearls that will do for a royal crown, and purple dye, so those who embrace the single life go naked out of the world, and go down into the deep of the sea of evil and into the gulf of darkness, and from those depths they take and bring up precious stones suitable for the crown of Christ, for the heavenly church, for the new age, and the city of light, and a people of angels.(Macarius, Spiritual Homilies, 15.51)

Η παρουσία του μοναχισμού στον σύγχρονο κόσμο.

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου

Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, 2011.

Καθώς οι έμποροι γυμνοί καταδύονται στο βυθό της θάλασσας, στα επικίνδυνα νερά, να βρουν μαργαριτάρια για το βασιλικό στέμμα και τις πορφύρες, έτσι και οι μονάχοι εξέρχονται γυμνοί από τον κόσμο και κατέρχονται στο βυθό της θάλασσας των παθών και σε σκοτεινή άβυσσο,
κι από τα βάθη συλλέγουν και ανασύρουν πολύτιμους λίθους για το στέμμα του Χριστού, την επουράνια εκκλησία, τον καινό αιώνα, τη φωτεινή πόλη και τον δήμο τών αγγέλων.

(Αγίου Μακαρίου, Ομιλίαι Πνευματικαί, 15,51)

Από τα "Κόκκινα φανάρια" στο Περιβόλι της Παναγίας Η ζωή και το έργο του Αλέκου Γαλανού .

Από τα "Κόκκινα φανάρια" στο Περιβόλι της Παναγίας

Η ζωή και το έργο του Αλέκου Γαλανού

Γιώργος Π. Καμβυσέλλης

Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, 2011.

Πολυκύμαντο, πότε φουρτουνιασμένο, πότε γαληνεμένο και πότε εφιαλτικό το επί γης ταξίδι του Αλέκου Γαλανού. Τα γεγονότα, όλα αληθινά και τεκμηριωμένα, ανιστορούνται με θρησκευτική ευλάβεια. Απ' τη Μικρασιατική καταστροφή και το ριψοκίνδυνο άλμα του πατέρα του που έσωσε την Ασημίνα, τη σεβάστηκε και μετά την έκανε γυναίκα του, μέχρι την επεισοδιακή "προταφή" του εν ζωή, σε ένα υγρό υπόγειο.

Ο θεατράνθρωπος αυτός που, δεκάχρονος είδε την αδερφούλα του να ξεψυχά και τα τραύματα τον συνοδέψανε ως το τέλος, σπούδασε γεωπονία κι όλες τις μορφές της έβδομης τέχνης κι εξορίστηκε στα σύνορα να εκπαιδεύσει αγρότες κι αγροτόπαιδα. Κατάφερε να διανθήσει το Υπουργείο Γεωργίας, με την αίγλη του, ανέβηκε όλα τα σκαλοπάτια, κι έφερε το θέατρο, ραδιόφωνο και κινηματογράφο στα καπνοχώραφα, στη στάνη, στα λιοχώραφα, μέχρι και στο σαλόνι το αριστοκρατικό.Ύμνησε τις πόρνες που πέφτουν θύματα σωματεμπόρων, και το κλασικό του έργο "Κόκκινα Φανάρια" συνεχίζει να παίζεται σε όλη την Ελλάδα κι εξωτερικό.

Ως ταινία πήγε μέχρι το Όσκαρ και πήρε τη δεύτερη θέση μετά τον Φελίνι.Η δοκιμασία ήλθε ξανά με τον διπλό θάνατο των γονιών του μέσα σε ένα μήνα, κι αργότερα του Γέροντα Παΐσιου. "Τι μου απομένει τώρα-, η σειρά μου" είχε πει στο συγγραφέα.Ήρθε κι ο τελευταίος εφιάλτης, με απανωτά χτυπήματα του καρκίνου. Στα πρόθυρα της κατάρρευσης έγινε η απρόσμενη ανατροπή κι ο σχεδόν άθεος θεατράνθρωπός μας που μεγάλωσε στην Τρούμπα, βρέθηκε στο Άγιο 'Ορος. Κι αντί δύο μήνες, έζησε 22 χρόνια. Τα πιο πολλά ως δόκιμος μοναχός.Όλα τούτα, με πολλές εκπλήξεις κι εικόνες ζωντανές, τα βιώνει ο αναγνώστης του βιβλίου που κρατάτε. Πότε χαμογελάει, πότε βουρκώνει και πάντα αγωνιά για την ύστατη προσπάθεια του Αλέκου να λυτρωθεί, να σώσει την ψυχή του.

Ο Άγιος Γουρίας (Καρπόβ) Αρχιεπίσκοπος Ταυρίδας (Κριμαίας), 1814-1882: Βίος και διδασκαλία

Ο Άγιος Γουρίας (Καρπόβ)

Αρχιεπίσκοπος Ταυρίδας (Κριμαίας), 1814-1882: Βίος και διδασκαλία

Ιεροδιάκονος Βασίλειος Μαρουσιάκ

μετάφραση: Λίζα Ξανθοπούλου

επιμέλεια: Νεκτάριος Αντωνόπουλος

Δομή - Αρχονταρίκι, 2011

Μεταξύ των μεγάλων αγίων αρχιερέων που έλαμψαν τον 19ο αιώνα, συγκαταλέγεται, αναμφίβολα, και ο άγιος Γουρίας Αρχιεπίσκοπος Ταυρίδας. Η μορφή του Αγίου Γουρία υπήρξε φως μέγα, που με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος έλαμψε και φώτισε χιλιάδες ανθρώπους. Γνήσιος ποιμένας, οικονόμος των Μυστηρίων του Θεού, θαυμάσιος ιεροκήρυκας, πολυμαθής θεολόγος, αλλά κυρίως ιεραπόστολος είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την πολύπλευρη προσωπικότητά του.

Στη διάρκεια της επίγειας ζωής του η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε σε μέρη μακρινά, όπου με παρρησία κήρυξε τον Χριστό και ανέπτυξε αξιοθαύμαστη ιεραποστολική και ποιμαντική δράση.

Метеоры. Обитель святого Стефана. ΜΕΤΕΩΡΑ Ι.Μ. ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ.

Ομιλία για τη φοβερή Κρίση και τον Αντίχριστο. Του αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς.

Σήμερα είναι Κυριακή της φοβερής Κρίσεως και είναι φυσικό για μας να μιλούμε για τη φοβερή Κρίση και για τα σημεία του τέλους του κόσμου. Κανείς δεν γνωρίζει εκείνη την ημέρα- μόνο ό Θεός Πατέρας τη γνωρίζει- αλλά τα σημεία της προσέγγισης της μας δίνονται στο Ευαγγέλιο και στην Αποκάλυψη του Άγιου Αποστόλου Ιωάννη του Θεολόγου. Ή Αποκάλυψη μιλά για τα γεγονότα του τέλους του κόσμου και για τη φοβερή Κρίση, κυρίως με εικόνες και μ' έναν απόκρυφο τρόπο. Όμως οι Άγιοι Πατέρες την εξήγησαν και υπάρχει μία αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση πού μας διδάσκει και για τα δύο, δηλαδή για τα σημεία της προσέγγισης του τέλους του κόσμου και για τη φοβερή Κρίση.

Πριν το τέλος του κόσμου, θα υπάρξει σύγχυση, πόλεμοι, εμφύλια διαμάχη, λιμοί και σεισμοί. Οι άνθρωποι θα υποφέρουν από τον τρόμο θα εκπνέουν από τον φόβο επερχόμενων συμφορών. Δεν θα υπάρχει ζωή ή χαρά της ζωής, αλλά μία βασανιστική κατάσταση απουσίας ζωής. Θα υπάρχει μία αποξένωση όχι μόνο από τη ζωή, αλλά και από την πίστη επίσης: «Πλην ό υιός του άνθρωπου ελθών άρα εύρήσει την πίστιν επί της γης; (Κατά Λουκάν 18:8).

Οι άνθρωποι θα γίνουν περήφανοι και αχάριστοι, αρνούμενοι τον θείο Νόμο• μαζί με την απομάκρυνση από τη ζωή, θα υπάρξει επίσης έλλειψη ηθικότητας.

Θα υπάρξει μία συρρίκνωση του καλού και μία ανάπτυξη του δαιμονικού. Ό Άγιος Απόστολος Ιωάννης ό Θεολόγος, στο θεόπνευστο έργο του, την Αποκάλυψη, μιλά επίσης για την εποχή του. Ό ίδιος λέει ότι «ήταν εν Πνεύματι», πού σημαίνει ότι το ίδιο το Άγιοι Πνεύμα ήταν μέσα του, όταν ή πορεία της Εκκλησίας και του κόσμου του αποκαλύφθηκε σε ποικίλες εικόνες και γι' αυτό αποτελεί θεία Αποκάλυψη.

Αναπαριστά την πορεία της Εκκλησίας με την εικόνα μιας γυναίκας, ή όποια σ` εκείνους τούς καιρούς, κρύβεται στην έρημο: δεν εμφανίζεται στην δημόσια ζωή - όπως σήμερα στην Ρωσία.

Εκείνες οι δυνάμεις πού ετοιμάζουν την εμφάνιση του Αντίχριστου θα έχουν έναν ηγετικό ρόλο στην δημόσια ζωή. Ό Αντίχριστος θα είναι ένας άνδρας και όχι ό Διάβολος ενσαρκωμένος. «Αντί» είναι μία λέξη πού σημαίνει «στην θέση κάποιου» ή «εναντίον». Ό άνδρας εκείνος θέλει να είναι στην θέση του Χριστού, να καταλάβει τη θέση Του και να κατέχει αυτό πού ό Χριστός πρέπει να κατέχει. Θέλει να ασκεί την ίδια έλξη και εξουσία πάνω σ' όλο τον κόσμο.

Και θα λάβει αυτή την εξουσία, πριν τη δική του την καταστροφή και αυτήν όλου του κόσμου. Θα έχει ένα βοηθό, ένα Μάγο («θηρίον»), πού με τη δύναμη απατηλών θαυμάτων θα ικανοποιήσει τη θέλησή του και θα αφανίσει αυτούς πού δεν αναγνωρίζουν την εξουσία του Αντίχριστου. Πριν την καταστροφή του Αντίχριστου, δύο δίκαιοι άνδρες θα εμφανιστούν, πού θα τον καταγγείλουν. Ό Μάγος θα τούς σκοτώσει και τα σώματά τους θα κείτονται άθαφτα για τρεις ημέρες- και ό Αντίχριστος κι οι υπηρέτες του θα χαρούν πάρα πολύ. Τότε ξαφνικά αυτοί οι δίκαιοι άνδρες θα αναστηθούν και ολόκληρος ό στρατός του Αντίχριστου θα βρεθεί σε σύγχυση και τρόμο, ενώ ό ίδιος ό Αντίχριστος θα πέσει ξαφνικά νεκρός, σκοτωμένος από τη δύναμη του Πνεύματος.

Αλλά τί είναι γνωστό γι' αυτό τον άνδρα, τον Αντίχριστο; Ή ακριβής καταγωγή του μας είναι άγνωστη. Ό πατέρας του μας είναι εντελώς άγνωστος, ενώ ή μητέρα του είναι μολυσμένη, προσποιούμενη την παρθένο. Θα είναι Εβραίος από τη φυλή του Δαν. Υπάρχει μία ένδειξη γι' αυτό, σ' αυτό πού ό Ιακώβ, πεθαίνοντας, είπε: «Και γενηθήτω Δαν όφις εφ' οδού, έγκαθήμενος επί τρίβου, δάκνων πτέρναν ίππου, και πεσείταί ό ιππεύς εις τα οπίσω» (Γένεσις. 49:17). Αυτό είναι μία μεταφορική ένδειξη ότι θα ενεργήσει με πανουργία και κακία.

Στην Αποκάλυψη, ό Ιωάννης ό Θεολόγος λέει για τη σωτηρία των υιών του Ισραήλ, ότι πριν το τέλος του κόσμου ένα πλήθος Εβραίων θα πιστέψουν στον Χριστό αλλά ή φυλή του Δαν δεν περιλαμβάνεται στην απαρίθμηση των φυλών πού σώζονται.

Ό Αντίχριστος θα είναι πολύ έξυπνος και προικισμένος με την ικανότητα να επικοινωνεί με τούς ανθρώπους. Θα είναι γοητευτικός και στοργικός.

Ό φιλόσοφος Βλαδίμηρος Σολοβιέφ εργάστηκε εκτεταμένα πάνω σ' αυτό το θέμα, για να παρουσιάσει την έλευση και την προσωπικότητα του Αντίχριστου. Έκανε προσεκτική χρήση όλου του σχετικού υλικού, όχι μόνο πατερικών, αλλά και μουσουλμανικών πηγών, και παρήγαγε μία εντυπωσιακή εικόνα.

Πριν τον ερχομό του Αντίχριστου, ή εμφάνιση του είναι ήδη προετοιμασμένη στον κόσμο. «Το γάρ μυστήριον ήδη ενεργείται» (βλ.: Προς Θεσσαλονικείς Β' 2,7) και οι δυνάμεις πού ετοιμάζουν την εμφάνιση του αγωνίζονται, προπάντων εναντίον της νόμιμης βασιλικής εξουσίας. Ό Άγιος Απόστολος Παύλος λέει ότι ό Αντίχριστος δεν μπορεί να εμφανιστεί μέχρι να απομακρυνθεί «αυτός πού εμποδίζει». Ό Ιωάννης ό Χρυσόστομος εξηγεί, ότι αυτός «πού εμποδίζει» είναι ή νόμιμη, θεία εξουσία.

Τέτοια εξουσία αγωνίζεται εναντίον του κακού. Το «μυστήριον» πού εργάζεται στον κόσμο δεν το θέλει αυτό- δεν θέλει μία εξουσία πού πολεμά κατά του κακού αντίθετα, θέλει μία εξουσία αδικίας για την έλευση του Αντίχριστου. Δεν θα είναι μόνον έξυπνος και γοητευτικός. Θα είναι σπλαχνικός, θα είναι συμπονετικός και θα κάνει το καλό, για να εδραιώσει τη δύναμή του. Και όταν θα την έχει εδραιώσει αρκετά, ώστε όλος ό κόσμος να την αναγνωρίζει, τότε θα δείξει το πραγματικό του πρόσωπο.

Θα διαλέξει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, γιατί εδώ αποκάλυψε ό Σωτήρας τη θεία διδασκαλία Του και το πρόσωπο Του και όλος ό κόσμος κλήθηκε στην ευλογία της αγαθότητας και της σωτηρίας. Αλλά ό κόσμος δεν δέχτηκε τον Χριστό, και τον σταύρωσε στην Ιερουσαλήμ ενώ, κάτω από την κυριαρχία του Αντίχριστου, ή Ιερουσαλήμ θα γίνει ή πρωτεύουσα του κόσμου, πού αναγνώρισε την εξουσία του Αντίχριστου.

Εφόσον έχει κορυφώσει τη δύναμή του, ό Αντίχριστος θα απαιτήσει οι άνθρωποι να αναγνωρίσουν το επίτευγμα του ως κάτι το όποιο καμιά άλλη επίγεια δύναμη και κανείς άλλος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιτύχει, και θα ζητήσει οι άνθρωποι να υποκλιθούν ενώπιον του, όπως μπροστά σε μία ανώτερη οντότητα, ένα Θεό.

Ό Σολοβιέφ περιγράφει καλά τον χαρακτήρα της ενέργειας του ως Ανώτατου Άρχοντα. Θα κάνει αυτό πού ευχαριστεί τούς ανθρώπους, υπό τον όρο να αναγνωρίσουν την Ανώτατη Εξουσία του. Θα αφήσει την Εκκλησία να λειτουργεί και θα της επιτρέψει να τελεί τα Ιερά Μυστήρια, θα υποσχεθεί να χτίσει υπέροχους ναούς, με την προϋπόθεση ότι θα αναγνωριστεί ως «Ανώτερο Όν» και ότι θα λατρεύεται. Θα έχει ένα προσωπικό μίσος ενάντια στον Χριστό. Θα ζει μ' αυτό το μίσος και θα χαίρεται να βλέπει ανθρώπους να αποστατούν από τον Χριστό και την Εκκλησία. Θα υπάρξει μία μαζική αποσκίρτηση από την πίστη ακόμη και πολλοί επίσκοποι θα προδώσουν την πίστη, δικαιολογώντας τούς εαυτούς τους επισημαίνοντας την κυρίαρχη θέση πού αποκτά δήθεν ή Εκκλησία...

Μία αναζήτηση για συμβιβασμό θα είναι ή χαρακτηριστική διάθεση των ανθρώπων. Ή ευθύτητα της ομολογίας θα εξαφανιστεί. Οι άνθρωποι έξυπνα θα δικαιολογήσουν την πτώση τους και ένα ελκυστικό κακό θα υποστηρίζει αυτήν τη γενική διάθεση. Οι άνθρωποι θα συνηθίσουν την αποστασία από την αλήθεια και τη γλυκύτητα του συμβιβασμού και της αμαρτίας.

Ό Αντίχριστος θα επιτρέψει στους ανθρώπους τα πάντα, αναστηθούν μόνο «πέσουν κάτω και τον προσκυνήσουν». Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες ήταν παρόμοια έτοιμοι να εγγυηθούν στους χριστιανούς ελευθερία, αναστηθούν μόνο αναγνώριζαν τη θειότητα (του αυτοκράτορα) και τη θεία ανώτατη εξουσία τους βασάνιζαν τούς χριστιανούς μόνο γιατί ομολογούσαν: «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις» (Κατά Ματθαίον 4:10).

Όλος ό κόσμος θα υποκύψει σ' αυτόν και τότε θα αποκαλύψει το μίσος του για τον Χριστό και τη Χριστιανοσύνη. Ό Άγιος Ιωάννης ό Θεολόγος λέει ότι όλοι αυτοί πού τον προσκύνησαν θα έχουν ένα σημάδι στο μέτωπο και στο δεξί τους χέρι. Δεν είναι ξεκάθαρο, αναστηθούν αυτό θα είναι ένα πραγματικό σημάδι στο σώμα ή αναστηθούν αυτό είναι μία μεταφορική έκφραση του γεγονότος ότι οι άνθρωποι θα αποδεχτούν την αναγκαιότητα να προσκυνούν τον Αντίχριστο, όπως επίσης να υποτάσσουν τα θελήματά τους στο δικό του. Και όταν όλος ό κόσμος επιδείξει μία τέτοια πλήρη υποταγή -και των δύο, θελήματος και συνείδησης- τότε οι δύο δίκαιοι, πού (ήδη) αναφέρθηκαν, θα εμφανιστούν και θα κηρύξουν άφοβα την πίστη και θα αποκαλύψουν τον Αντίχριστο.

Ή Άγια Γραφή λέει ότι πριν από την έλευση του Σωτήρα «δύο μάρτυρες» θα εμφανιστούν, «δύο ελιές», «δύο λυχνίες», «δύο δίκαιοι άνδρες». Ό Αντίχριστος θα τούς σκοτώσει με τη δύναμη του Μάγου. Ποιοι είναι αυτοί οι άνδρες; Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησία, αυτοί είναι δύο δίκαιοι πού ποτέ δεν γεύτηκαν θάνατο: ό Προφήτης Ηλίας και ό Προφήτης Ενώχ. Υπάρχει μία προφητεία ότι αυτοί οι Άγιοι πού δεν είχαν γευτεί θάνατο, θα τον γευτούν για τρεις ημέρες αλλά μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθούν.

Ό θάνατος τους θα είναι μεγάλη χαρά για τον Αντίχριστο και τούς υπηρέτες του. Ή ανάσταση τους, τρεις ημέρες αργότερα, θα τούς φέρει ανείπωτο τρόμο, φόβο και σύγχυση. Και τότε θα έλθει ή συντέλεια του κόσμου.

Ό Απόστολος Πέτρος λέει ότι ό πρώτος κόσμος δημιουργήθηκε από το ύδωρ και καταστράφηκε από το ύδωρ. Το «από το ύδωρ» είναι επίσης μία εικόνα του χάους και της φυσικής μάζας, ενώ το «καταστράφηκε από το ύδωρ» είναι μία εικόνα του κατακλυσμού. Και τώρα ό κόσμος διατηρείται μέχρι «... στοιχεία δεν καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εναντίον αυτή έργα κατακαήσεται» (Πέτρου Β' 3:10). Όλα τα στοιχεία θα λειώσουν. Ό παρών κόσμος θα χαθεί μέσα σε μία στιγμή. Στην στιγμή όλα θα αλλάξουν.

Και το σύμβολο του Υιού του Θεού θα εμφανιστεί, δηλαδή το σημείο του Σταυρού. Όλος ό κόσμος, πού με τη θέληση του υπέκυψε στον Αντίχριστο «θα ξεσπάσει σε θρήνο». Όλα τελείωσαν. Ό Αντίχριστος είναι νεκρός. Το τέλος της βασιλείας του, το τέλος του πολέμου του με τον Χριστό. Το τέλος και ό απολογισμός για όλη τη ζωή του κάθε άνθρωπου τώρα ό λόγος στον αληθινό Θεό!

Τότε από τα βουνά της Παλαιστίνης θα εμφανιστεί ή Κιβωτός της Διαθήκης. Ό Προφήτης Ιερεμίας έκρυψε την Κιβωτό και το Άγιοι Πυρ σ' ένα βαθύ πηγάδι. Όταν άντλησαν νερό από το πηγάδι ξέσπασε φωτιά. Αλλά την 'ίδια την Κιβωτό δεν τη βρήκαν.

Όταν βλέπουμε σήμερα τη ζωή, αυτοί πού μπορούν να δουν, βλέπουν ότι όλα όσα προειπώθηκαν για το τέλος του κόσμου εκπληρώνονται.

Ποιός είναι τότε αυτός ό άνθρωπος - ό Αντίχριστος; Ό Άγιος Ιωάννης ό Θεολόγος συμβολικά του δίνει το όνομα 666 αλλά όλες οι προσπάθειες να κατανοηθεί ή ονομασία αυτήν υπήρξαν μάταιες.

Ή ζωή στον σύγχρονο κόσμο μας δίνει μία αρκετά ξεκάθαρη αντίληψη της πιθανότητας να καεί ό κόσμος, όταν όλα τα στοιχεία θα λειώσουν με διάπυρη θερμότητα. Ή διάσπαση του άτομου μας δίνει αυτή την αντίληψη.

Το τέλος του κόσμου δεν σημαίνει τον αφανισμό του, αλλά τη μεταμόρφωσή του. Όλα θα αλλάξουν αιφνίδια, εναντίον ριπή οφθαλμού. Οι νεκροί θα αναστηθούν σε νέα σώματα -τα δικά τους αλλά ανανεωμένα- όπως ό Λυτρωτής αναστήθηκε με το σώμα Του και πάνω σ' αυτό υπήρχαν τα σημάδια από τις πληγές, από τα καρφιά και τη λόγχη- αλλά είχε νέες ιδιότητες και, από' αυτή την άποψη, ήταν ένα νέο σώμα. Δεν είναι σαφές το αναστηθούν θα είναι ένα εντελώς καινούργιο σώμα ή αυτό με το όποιο δημιουργήθηκε ό άνθρωπος.

Και ό Κύριος θα εμφανιστεί πάνω στα σύννεφα με δόξα. Πώς θα Τον δούμε; Με τα πνευματικά μας μάτια. Ακόμη και τώρα, κατά τον θάνατο, δίκαιοι άνθρωποι βλέπουν αυτό πού άλλοι άνθρωποι γύρα» τους δεν βλέπουν.

Οι σάλπιγγες θα ηχήσουν, με ένταση και δύναμη. Θα σαλπίσουν στις ψυχές των ανθρώπων, στην συνείδησή τους. Τα πάντα στην ανθρώπινη συνείδηση θα ξεκαθαρίσουν.

Ό Προφήτης Δανιήλ, μιλώντας για τη φοβερή Κρίση, διηγείται πώς στις Έσχατες Ημέρες ό Κριτής είναι στον θρόνο Του και μπροστά Του ένας ποταμός φωτιάς. Ή φωτιά είναι ένα εξαγνιστικό στοιχείο. Ή φωτιά καίει την αμαρτίας, την καταφλέγει- αναστηθούν ή αμαρτίας έχει γίνει φυσική κατάσταση στον άνθρωπο, τότε καταφλέγει επίσης και τον ίδιο τον άνθρωπο.

Αυτή ή φωτιά θα φουντώσει μέσα στον άνθρωπο: βλέποντας τον Σταυρό μερικοί θα νιώσουν αγαλλίαση, ενώ άλλοι θα πέσουν σε απελπισία, ταραχή, τρόμο. Μ' αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι θα χωριστούν αμέσως. Ή ίδια ή κατάσταση της ψυχής του άνθρωπου τον θέτει στην μία πλευρά ή στην άλλη, στα δεξιά ή στα αριστερά. Όσο πιο συνειδητά και επίμονα ό άνθρωπος αγωνίζεται για να πλησιάσει τον Θεό στην ζωή του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι ή χαρά του, όταν θα ακούσει τα λόγια «δεύτε, οι ευλογημένοι του πατρός μου» (Κατά Ματθαίον 25:34) και αντιστρόφως, αυτά τα ίδια λόγια θα προκαλέσουν τη φωτιά του τρόμου και της βασάνου σ' αυτούς πού δεν Τον θέλουν, πού τράπηκαν σε φυγή ή πολέμησαν ή βλασφήμησαν Αυτόν κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Ή φοβερή Κρίση δεν χρειάζεται μάρτυρες ή δέλτους κατηγορίας. Τα πάντα είναι καταγεγραμμένα στις ψυχές των ανθρώπων και αυτά τα αρχεία, αυτά τα «βιβλία» είναι άνοιχτά. Όλα γίνονται φανερά σ' όλους και στον καθένα- και ή κατάσταση της ψυχής του ανθρώπους τον ορίζει στα δεξιά ή στα αριστερά.

Κάποιοι πάνε στην χαρά, άλλοι στην φρίκη.

Όταν τα «βιβλία» θα είναι άνοιχτά, θα φανεί καθαρά σ' όλους ότι οι ρίζες κάθε ακολασίας βρίσκονται στις ψυχές των ανθρώπων. Εδώ είναι ένας μέθυσος, ένας πόρνος - μερικοί μπορεί να νομίζουν ότι με τον θάνατο του σώματος πεθαίνει και ή αμαρτίας επίσης. Όχι- ή διάθεση ήταν στην ψυχή και στην ψυχή ή αμαρτίας ήταν γλυκιά.

Και αναστηθούν (ή ψυχή) δεν έχει μετανοήσει για την αμαρτίας και δεν έχει απελευθερωθεί από' αυτήν, θα έρθει στην φοβερή Κρίση με την ίδια επιθυμία για την απόλαυση της αμαρτίας, επιθυμία πού δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ. Μέσα της θα είναι ό πόνος του μίσους και της κακίας. Αυτή είναι ή κατάσταση της κόλασης.

Ή «πύρινη Γέεννα» είναι ή εσωτερική φωτιά αυτή είναι ή φωτιά της ακολασίας, ή φωτιά της αδυναμίας και της κακίας και θα υπάρχει ό οδυρμός, ό βρυγμός των οδόντων της ανίσχυρης πλέον κακίας.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ,

ΒΙΒΛ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ.

«Σύ, ό Θεός, ό όποιος διαμέσου τού Προφήτου Νάθαν συγχώρησες το Δαβίδ, όταν εξομολογήθηκε τα αμαρτήματα του, καθώς επίσης (συγχώρησες) και στον Πέτρο την άρνηση, αφού έκλαψε πικρά, και την αμαρτωλή, όταν δάκρυσε στα πόδια σου, και τον τελώνη και τον άσωτο. Αυτός ό ίδιος ό Θεός• είθε διαμέσου εμένα τού αμαρτωλού να σού τα συγχωρήσει όλα, και στον κόσμο αυτό και στον άλλο, και είθε να σε παρουσιάσει αθώο μπροστά στο φοβερό Του Θρόνο. Και, δίχως να έχεις καμιά ανησυχία για τα αμαρτήματα πού εξομολογήθηκες, συνέχισε το δρόμο σου ειρηνικά».

ΕΥΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ.

«Σύ ό Θεός, ό άγιος, πού έπλασες από ύλη τον άνθρωπο και από την πλευρά του δημιούργησες τη γυναίκα και την ένωσες μαζί του για να τού είναι κατάλληλη σύντροφος, γιατί έτσι ήταν αρεστό στην μεγαλειότητα Σου, δηλαδή να μην είναι ό άνθρωπος μόνος του επάνω στην γη• Σύ ό ίδιος και τώρα, Κύριε, άπλωσε το χέρι Σου από το άγιο κατοικητήριό Σου και ένωσε το δούλο Σου (τάδε) και τη δούλη Σου (τάδε), γιατί από Σένα δένεται σφικτά ή γυναίκα με τον άνδρα. Συνένωσε τους με ομόνοια, στεφάνωσέ τους με αγάπη ένωσε τους σε μια σάρκα • χάρισέ τους καρπό κοιλίας, δώσ' τους να άπολαύσουν καλά παιδιά».

Ή ευχή παρουσιάζει συνοπτικά τούς κυριότερους σκοπούς τού γάμου, πού είναι ή αλληλοσυμπλήρωση των συζύγων και ή τεκνογονία. Όλη ή περικοπή είναι γεμάτη από βιβλικές εκφράσεις (Γεν. β', 7, 21, 18• Παροιμ. δ', 14• Γεν. β', 24- λ', 2' Ψαλμ. 131, 11 κ.ά.).

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ (ΙΚΕΤΗΡΙΑ ΔΕΗΣΗ) (ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ).

«Θυμήσου, Κύριε, το λαό πού στέκεται ολόγυρα, και εκείνους πού δικαιολογημένα απουσίασαν (από τη Λειτουργία), και ελέησε αυτούς και εμάς σύμφωνα με το πλούσιο έλεος Σου. Γέμισε τις αποθήκες τους με κάθε αγαθό • διατήρησε τούς συζυγικούς δεσμούς τους με ειρήνη και ομόνοια • ανάθρεψε τα νήπια • παιδαγώγησε τη νεότητα • στήριξε τα γηρατειά • παρηγόρησε τούς μικρόψυχους (δειλούς) • μάζεψε τούς διασκορπισμένους• επανάφερε τούς πλανημένους και ένωσέ τους με την Αγία Σου Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ελευθέρωσε όσους μαστίζονται από ακάθαρτα (πονηρά) πνεύματα • συντρόφευσε στο ταξίδι αυτούς πού ταξιδεύουν στη θάλασσα • συνόδευσε αυτούς πού οδοιπορούν• προστάτευσε τις χήρες• υπεράσπισε τα ορφανά• ελευθέρωσε τούς αιχμαλώτους- θεράπευσε τούς ασθενείς.

Θυμήσου, Κύριε ό Θεός μας, εκείνους πού βρίσκονται στα δικαστήρια και στα καταναγκαστικά έργα μέσα στα μεταλλωρυχεία και στις εξορίες και σε πικρές δουλείες και σε κάθε θλίψη και ανάγκη και δύσκολη περίσταση, καθώς και όλους πού έχουν ανάγκη από τη μεγάλη Σου ευσπλαχνία • και αυτούς πού μάς αγαπούν, και εκείνους πού μάς μισούν, και αυτούς οι όποιοι παράγγειλαν σ' εμάς τούς αναξίους να προσευχόμαστε γι' αυτούς. Θυμήσου, Κύριε ό Θεός μας, και όλο το λαό Σου και να εκχύσεις σε όλους μας το πλούσιο έλεος Σου, παρέχοντας σε όλους την εκπλήρωση των αιτημάτων, τα όποια αποβλέπουν στην σωτηρία. Επίσης και εκείνους, τούς όποιους δεν αναφέραμε, γιατί δεν τούς ξέρουμε ή γιατί τούς λησμονήσαμε ή γιατί είναι πάρα πολλά τα από τότε πού ήταν στην κοιλιά της μητέρας του. Γιατί Σύ, Κύριε, είσαι ή βοήθεια των αβοήθητων, ή ελπίδα των απελπισμένων, ό σωτήρας αυτών πού αντιμετωπίζουν τρικυμίες, το λιμάνι αυτών πού ταξιδεύουν στη θάλασσα, ό γιατρός των ασθενών. Σύ ό ίδιος να γίνεις τα πάντα για όλους • Σύ πού γνωρίζεις τον καθένα και καθετί πού ζητεί, την οικογένεια και τις ανάγκες της. Σώσε, Κύριε, την πόλη (ή την μονή) αύτη και κάθε πόλη και χώρα από πείνα, επιδημία, σεισμό, καταποντισμό, πυρκαγιά. σφαγή, επιδρομή αλλοφύλων και εμφύλιο πόλεμο».

Περικοπή από την ίκετήρια δέηση τής Λειτουργίας πού άποδίδεται στο Μ. Βασίλειο. Ή δέηση αύτη γίνεται από τον "ιερέα μετά την Επίκληση και τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων.

Πραγματικές παρατηρήσεις: Ή ίκετήρια αυτή δέηση φανερώνει ότι ή θ. Λειτουργία δεν έχει μόνο ουράνιο και μυσταγωγικό χαρακτήρα, άλλα ενδιαφέρεται από τότε πού ήταν στην κοιλιά της μητέρας του. Γιατί Σύ, Κύριε, είσαι ή βοήθεια των αβοήθητων, ή ελπίδα των απελπισμένων, ό σωτήρας αυτών πού αντιμετωπίζουν τρικυμίες, το λιμάνι αυτών πού ταξιδεύουν στην θάλασσα, ό γιατρός των ασθενών. Σύ ό ίδιος να γίνεις τα πάντα για όλους• Σύ πού γνωρίζεις τον καθένα και καθετί πού ζητεί, την οικογένεια και τις ανάγκες της. Σώσε, Κύριε, την πόλη (ή τη μονή) αυτή και κάθε πόλη και χώρα από πείνα, επιδημία, σεισμό, καταποντισμό, πυρκαγιά, σφαγή, επιδρομή αλλοφύλων και εμφύλιο πόλεμο».

Η ΚΑΛΗ Η ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ. (ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ).

«Από τα πράγματα πού μάς έδωσε ό Θεός προς χρήση, άλλα βρίσκονται μέσα στην ψυχή, άλλα στο σώμα και άλλα έξω από το σώμα. Για παράδειγμα, μέσα στην ψυχή βρίσκονται οι δυνάμεις της, στο σώμα τα αισθητήρια όργανα και τα υπόλοιπα μέλη, και έξω από το σώμα οι τροφές, τα κτήματα και τα άλλα. Ή καλή λοιπόν ή, ή κακή χρήση αυτών ή και όσων συμβαίνουν γύρω από αυτά, μάς κάνει ενάρετους ή φαύλους... Από αυτά άλλα θεωρούνται από τούς ανθρώπους ως καλά και άλλα ως κακά, ενώ κανένα τους δεν είναι κακό από δική του αιτία. Ανάλογα λοιπόν προς τη χρήση τους, θεωρούνται είτε κακά είτε αγαθά. Ή γνώση καθαυτή είναι καλή το ίδιο και ή υγεία άλλα τούς πολλούς ωφέλησαν περισσότερο τα αντίθετα, παρά αυτά. Γιατί στους φαύλους ή γνώση δεν βγαίνει σε καλό, ανθρώπους και καθαυτή είναι καλή, όπως έχει ειπωθεί. Επίσης ούτε ή υγεία, ούτε ό πλούτος, ούτε ή χαρά. Και τούτο, γιατί δεν χρησιμοποιούν αυτά κατά τρόπο πού πραγματικά θα τούς συνέφερε. Άρα λοιπόν σ' αυτούς συμφέρουν τα αντίθετα. Λοιπόν ούτε κι εκείνα τυχαίνει να είναι κακά από δική τους αιτία, ανθρώπους και φαίνονται πώς είναι κακά...

Δεν είναι οι τροφές το κακό, άλλα ή γαστριμαργία • ούτε τα χρήματα, άλλα ή φιλαργυρία ούτε ή δόξα, άλλα ή ματαιοδοξία. Ανθρώπους αυτό είναι αληθινό, τότε ανάμεσα στα όντα πού δεν έχουν λογική, δεν υπάρχει κανένα κακό • κακό υπάρχει μόνο στην κακή χρήση τους από τούς ανθρώπους πού έχουν λογική».

Η αρχή της Ινδίκτου 2011 στο Φανάρι

1η Σεπτεμβρίου 2011 στο Φανάρι, Συγχοροστασία των προκαθημένων των Πρεσβυγενών Ορθόδοξων Πατριαρχείων και της Εκκλησίας της Κύπρου

Ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Κύριλλος επισκέφθηκε το Sayan-Shushenskaya μονάδα παραγωγής ενέργειας.

«Γοργοϋπηκόου τήν θαυμαστήν καὶ σεπτήν Εἰκόνα προσκυνήσωμεν, ἀδελφοί…»

Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου το Μετόχι της Ι. Μ. Δοχειαρίου, Αγίου Όρους, η «Ιερά Μονή Παναγίας Θεοσκεπάστου», Σοχού, που είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου.
Την Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου, στις 6.00 το απόγευμα, στην κεντρική πλατεία του Σοχού θα γίνει επίσημη υποδοχή της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, της Ι. Μ. Δοχειαρίου, Αγίου Όρους, από το Δήμο Λαγκαδά

Θα ακολουθήσει λιτάνευση της Θαυματουργής Εικόνας από το Σοχό προς την Ιερά Μονή Παναγίας Θεοσκεπάστου.

Στη συνέχεια, στο Καθολικό της Μονής, θα τελεσθούν οι Ιερές Ακολουθίες του Μικρού Αγιασμού και του Μικρού Εσπερινού.

Στις 8.00 το βράδυ, θα τελεσθεί η Ιερή Αγρυπνία της Εορτής της Γεννήσεως της Θεοτόκου, κατά το Αγιορείτικο Τυπικό και την Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου, κυριώνυμο ημέρα της εορτής, στις 7.00 το πρωί, Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, κ. κ. Ιωάννου.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας θα ακολουθήσει λιτάνευση της Θαυματουργής Εικόνας στα πέριξ της Μονής.
Το Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου και την Τρίτη , 13 Σεπτεμβρίου στις 8.00 μ. μ. θα τελεσθεί Ιερή Αγρυπνία κατά το αγιορείτικο τυπικό.

Η Θαυματουργή Εικόνα θα παραμείνει για προσκύνηση στο Μετόχι του Σοχού μέχρι και την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. (14 Σεπτεμβρίου, και ώρα 2.00, το μεσημέρι). Κάθε μέρα, στις 7.00 το πρωί, θα τελείται η Θεία Λειτουργία, και στις 5.00 το απόγευμα ο Εσπερινός. Μετά τη Θεία Λειτουργία, το πρωί, και μετά τον Εσπερινό, το απόγευμα, θα ψάλλεται η Παράκληση της Θαυματουργής Εικόνας της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου.

Από την Ιερά Μονή
Παναγίας Θεοσκεπάστου Σοχού

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com

Ι.Ν. ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΟ ΜΑΓΚΑΝΤΑΝ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΣΙΒΗΡΙΑ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΘΡΕΔΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΩ ΑΝΑΤΟΛΗ.

Στη Δυτική Σιβηρία, ήταν ο τόπος όπου εκατομμύρια άνθρωποι εξορίστηκαν από το καταπιεστικό καθεστώς του Στάλιν, έχασαν τη ζωή τους σαν μάρτυρες, μακριά από τους τόπους καταγωγής στις τρομερές χιονοθύελλες της Σιβηρίας.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΚΛΕΟΠΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΗΣΥΧΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ.

Σ Υ Μ Β Ο Υ Λ Ε Σ

Στους προσερχομένους στις Ακολουθίες της εκκλησίας έλεγε:

«Εδώ κάνουμε μεγάλες Ακολουθίες, αλλά εάν ο άνθρωπος δεν κάνει τίποτα, εκπληρώνεται αυτό που λέγει η Αγία Γραφή:

«Όταν ο ένας προσεύχεται και ο άλλος δεν προσεύχεται, ο ένας κτίζει και ο άλλος γκρεμίζει!

Λοιπόν, αυτή την συμβουλή σας δίνω:

«Μετά την πρωϊνή προσευχή να διαβάζετε τον Ακάθιστο Ύμνο της Θεοτόκου, με το καντήλι της ή το κερί αναμμένο. Και θα ιδείτε ότι η Θεοτόκος θα είναι στην ζωή σας πρόθυμος βοηθός». (σελ. 155)

Πολλοί Χριστιανοί σήμερα φοβούνται τους μάγους και τα μαγικά που κάνουν.

Σ' αυτούς ο π. Κλεόπας συμβούλευε: «Μη φοβείσθε τους μάγους! Να φοβείσθε μόνο τον Θεό και μη Τον στενοχωράτε με τις αμαρτίες σας.

Διότι τα μαγικά δεν μπορούν να κάνουν κάτι κακό! Αφού εξομολογηθείτε, νηστεύσετε και κάνετε και το Άγιο Ευχέλαιο, μη φοβείσθε πλέον.(σελ. 157)

Τους προσερχομένους ασθενείς, τους έγραφε στο τετράδιο ονομάτων για μνημόνευση και τους έλεγε:

«Η μεγαλύτερη Ακολουθία για τους ασθενείς είναι το Άγιο Ευχέλαιο. Αλλά δεν ωφελεί, εάν ο άνθρωπος δεν είναι εξομολογημένος.

Συνεπώς πρώτα θα εξομολογηθείτε όλα τα αμαρτήματα σας και ύστερα θα κάνετε και το Ευχέλαιο με τρεις ιερείς το λιγότερο, αν είναι δυνατόν». (σελ. 157)

Έλεγε ακόμη ο π. Κλεόπας: «Να μην κάνεις κανένα έργο, χωρίς να το σφραγίζεις με τον Τίμιο Σταυρό!

Όταν αναχωρείς για ταξίδι, όταν αρχίζεις το έργο σου, όταν πηγαίνεις να διδάξεις στο σχολείο σου, όταν είσαι μόνος σου ή και με άλλους μαζί, σφράγισε με τον παντοδύναμο Σταυρό το μέτωπο σου, το σώμα σου, την καρδιά σου, τα χείλη σου, τα μάτια σου, τα αυτιά σου και όλα τα μέλη σου να τα σφραγίζεις με το σημείο της νίκης του Χριστού επί του Άδου.

Και τότε μη φοβάσαι από τα μαγικά ή τα ξόρκια και τους μάγους.

Διότι όλα αυτά λύνονται από την δύναμη του Σταυρού, όπως το κερί λειώνει μπροστά στην φλόγα της φωτιάς και όπως φεύγει η σκόνη στον άνεμο!» (σελ. 169)

«Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, Ρουμάνου Ησυχαστού καί Διδασκάλου».Α ρ χ ι μ.Ι ω α ν ν ι κ ί ο υ

Μπαλάν, έκδοση«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

ΜΕΓΙΣΤΗ ΛΑΥΡΑ ΜΑΓΕΙΡΕΙΟ - ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Το φαγητό και οι συνταγές είναι πολιτιστική κληρονομιά, δείχνει την ποιότητα ζωής. Όταν πρόκειται καθαρά για επιβίωση, δεν ενδιαφέρεσαι για ιδιαίτερες γεύσεις ή για ένα καλό ψάρι ή να φτιάξεις μια προσεγμένη συνταγή που να είναι εκλεπτυσμένη, με αρώματα και ωραίες γεύσεις. Αυτό δείχνει το βιοτικό επίπεδο.

Οι μοναχοί δεν τρώνε κρέας και πολλές μέρες το χρόνο τρώνε αλάδωτα φαγητά.

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ο ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΙΝΟΣ

Ο ουρανός απειλητικός, μαύρα σύννεφα και η οσμή της βροχής στον αέρα. Οι πρώτες βροχές του χειμώνα επισκέπτονται των Άθω... το τάλαντο χτυπά!

ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΠΑΝΩΛΗΣ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 250 Μ.Χ (ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ)

«Τώρα πραγματικά όλα θρηνούν και όλοι πενθούν, και ολόγυρο στην πόλη ακούγονται γοερά κλάματα εξαιτίας τού πλήθους εκείνων πού έχουν πεθάνει και πεθαίνουν κάθε μέρα. Γιατί όπως έχει γραφτεί για τα πρωτότοκα των Αιγυπτίων, έτσι και τώρα «έγινε κραυγή μεγάλη • αφού δεν υπάρχει σπίτι, μέσα στο όποιο να μην υπάρχει κάποιος πεθαμένος...» {

Οι περισσότεροι λοιπόν από τούς αδελφούς μας από πολύ μεγάλη και αδελφική αγάπη, αφοσιωμένοι ό ένας στο άλλο και χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες για τον εαυτό τους, έκαναν επισκέψεις στους άρρωστους, τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, τους περιποιούνταν «εν Χριστώ» και πέθαιναν πολύ ευχαρίστως μαζί τους, αφού προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση από την επαφή τους με τούς άλλους, κολλούσαν την αρρώστια από τους πλησίον και, με τη θέλησή τους, δοκίμαζαν τούς πόνους.

Και πολλοί, αφού περιποιήθηκαν τούς άλλους στην αρρώστια τους και τούς έδωσαν δύναμη, οι ίδιοι πέθαιναν, μεταφέροντας κατά κάποιο τρόπο τον θάνατο εκείνων στους εαυτούς τους. Οι άριστοι λοιπόν από τούς αδελφούς μας και μερικοί πρεσβύτεροι και διάκονοι και λαϊκοί με αυτό τον τρόπο έφυγαν από τη ζωή, επαινούμενοι πολύ, έτσι ώστε και αυτό τον είδος του θανάτου, πού ήταν αποτέλεσμα μεγάλης ευσέβειας και δυνατής , πίστεως, να μη φαίνεται καθόλου ότι είναι κατώτερο από τον μαρτύριο.

Και αφού με απλωμένα χέρια σήκωναν τα σώματα των άγιων στην αγκαλιά τους, και τούς έκλειναν τα μάτια και τα στόματα και τούς μετέφεραν πάνω στους ώμους, και τούς σαβάνωναν και τούς έλουζαν και τούς στόλιζαν με τη νεκρική στολή, μετά από λίγο χρόνο, τον ίδιο γινόταν και σ' αυτούς, γιατί, πάντοτε εκείνοι πού απέμεναν στην ζωή, άκολουθούσαν στο θάνατο αυτούς πού πέθαναν προηγουμένως. Οι ειδωλολάτρες όμως έκαναν τελείως τα αντίθετα έδιωχναν ακόμη και εκείνους πού μόλις άρχιζαν να αρρωσταίνουν, και απέφευγαν τούς αγαπημένους τους και τούς πετούσαν στους δρόμους , μισοπεθαμένους, και τούς νεκρούς τούς έριχναν άταφους στα σκουπίδια, στην προσπάθειά τους να μην τούς πλησιάσει ό θάνατος, πράγμα πού δεν ήταν εύκολο να αποφύγουν, παρ' όλο ότι μηχανεύονταν πολλά».

ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ (ΒΕΠΕΣ 17 217-218)

Ενώπιον μας εκτείνονται οι δρόμοι των δύο ληστών. Ποιό δρόμο θα ακολουθήσουμε; Ή ανθρωπότητα πάντοτε ακολούθησε τον έναν ή τον άλλο δρόμο.

«Εν μέσω δύο ληστών, ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ό Σταυρός σου

του μεν καταγομένου εις άδην, τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφίζομένου πταισμάτων, πρός γνώσιν θεολογίας· Χριστέ ό Θεός, δόξα σοι».

(Ακολουθία 9ης Ωρας, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα)

Αυτό είναι ότι λέγεται σχετικά με τον Σταυρό του Κυρίου. Μια ισορροπία δικαιοσύνης διαπιστώθηκε μεταξύ των δύο ληστών. Ό Πιλάτος στύλωσε τρεις σταυρούς στον Γολγοθά - δύο για τούς ληστές και ένα για τον Ζωοδότη. Αλλά, μόνο ό σταυρός του Σωτήρα πρόσφερε λύτρωση σ' όλη την ανθρωπότητα, εκείνος ό σταυρός πού υψώθηκε στον κέντρο ήταν ένα όπλο ειρήνης, μία ακατανίκητη δύναμη - μία νίκη πάνω στον Διάβολο και τον θάνατο. Σχετικά με τούς δύο άλλους σταυρωμένους, ή ψυχή του ενός ληστή σώθηκε ενώ για τον άλλον ό σταυρός ήταν μία σκάλα για τον Αδη.

Δύο ληστές υπήρχαν σταυρωμένοι δίπλα στον Ιησού Χριστό- ό ένας δεν σταμάτησε να καθυβρίζει Αυτόν ό άλλος αρχικά υβρεολογούσε εναντίον Του, στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησε τα αμαρτήματα του και αναφώνησε προς τον Κύριο: «μνήσθητί μου, Κύριε, όταν ελθης εν τη βασιλεία σου»· και ό Κύριος απάντησε: «αμήν λέγω σοι, σήμερον μετά εμού εση εν τω παραδείσω». Έτσι, διά του Σταυρού, διό του Πάθους, ό σοφός ληστής πίστεψε στον σταυρωθέντα Χριστό· πίστεψε, όπως λέγεται, στη «γνώση τής θεολογίας».

Όταν ό Κύριος συγχώρησε τις αμαρτίες του, αυτός αναγνώρισε ότι Εκείνος ήταν ό Υιός του Θεού- αναγνώρισε ότι ό Άνθρωπος πού ήταν κρεμασμένος με ατίμωση και εξευτελισμό ήταν ό λαμπρός βασιλιάς τής δόξας· αναγνώρισε ότι Εκείνος, ό Όποιος τη συγκεκριμένη στιγμή φαινόταν τόσο αδύναμος και ανίσχυρος, ήταν ό παντοδύναμος Δημιουργός και Κυβερνήτης του σύμπαντος. Μέσω τής μετάνοιας και τής ταπεινοφροσύνης, ό ληστής πού ήταν κρεμασμένος στα δεξιά έφτασε στη γνώση· τα μάτια του νου και τής ψυχής άνοιξαν. Ό Χριστός ταπεινώθηκε περισσότερο απάντησε' όλους τούς ανθρώπους προκειμένου να εξαλείψει τον αμάρτημα του εγωισμού του Αδάμ. Παρομοίως, και ό ληστής με ταπεινοφροσύνη αναγνώρισε τις αμαρτίες του και ζήτησε τη συγχώρηση του Κυρίου και μέσω αυτής ό Κύριος του φανερώθηκε σε όλη Του τη δόξα.

Αλλά, ό άλλος ληστής, στα αριστερά του Χριστού, αδιάκοπα περιέπαιζε Αυτόν Τον χλεύαζε επειδή αναγνώριζε ότι ό ίδιος ήταν ένας αμαρτωλός, ένας εγκληματίας, ότι είχε παραβιάσει τους νόμους των ανθρώπων και του Θεού, ωστόσο δεν ήθελε να μετανοήσει, να ταπεινώσει τον εαυτό του- αντιθέτως υβρεολογούσε εναντίον των νόμων πού είχε παραβιάσει- υβρεολογούσε εναντίον του ίδιου του Νομοθέτη, ό Όποιος είχε ορίσει τούς νόμους της φύσης και είχε προικίσει τούς ανθρώπους με μία συνείδηση, στην όποια στηριζόμενοι δημιουργούν τούς δικούς τους ανθρώπινους νόμους· ό Όποιος ταπείνωσε τόσο τον εαυτό Του μέχρι του σημείου ή ψυχή Του να κατέλθει στον Αδη.

Ενώπιον των ανθρώπων υπάρχουν δύο δρόμοι. Ενώπιον μας κείται ό Ζωοδότης Σταυρός του Κυρίου. Ό Κύριος είπε: «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, άπαρνησάσθω εαυτόν και άράτω τον σταυρόν αυτού και άκολουθείτω μοι». Να Τον άκολουθήσουμε που; Καταρχήν, διά των παθημάτων, όπως ακριβώς ό Ίδιος υπέφερε- έπειτα θα εισέλθουμε με τον Χριστό στην αιώνια Βασιλεία, στη Βασιλεία των Ουρανών, όπου ό Κύριος Ιησούς Χριστός κάθεται στον θρόνο Του. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να άκολουθήσουμε τον Κύριο.

Ό ληστής πού ήταν κρεμασμένος στα δεξιά Τον αναγνώρισε ως Θεό και με την ψυχή Τον άκολούθησε. Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να μεταμορφωθεί θαυματουργικά, και αυτό δεν ήταν απαραίτητο- ακολούθησε τον Χριστό με την ψυχή του, αναγνωρίζοντας Τον ως Θεό ό Όποιος ταπεινώθηκε για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ό ληστής, παρομοίως, ταπείνωσε τον εαυτό του, ομολογώντας τα αμαρτήματα του, και ακολουθώντας τον Χριστό στον Παράδεισο.

Ενώπιον μας εκτείνονται οι δρόμοι των δύο ληστών. Ποιό δρόμο θα ακολουθήσουμε; Ή ανθρωπότητα πάντοτε ακολούθησε τον έναν ή τον άλλο δρόμο. Ό Σταυρός του Κυρίου ήταν για τούς μεν Ιουδαίους ένα πρόσκομμα, για τούς δε Έλληνες -δηλαδή τούς παγανιστές- μια μωρία: πώς θα μπορούσε κάποιος να υποκλιθεί μπροστά σ' ένα όργανο εξευτελισμού και μαρτυρίου; Δεν καταλάβαιναν ότι μέσω αυτού τού οργάνου ό Κύριος έσωσε όλη την ανθρωπότητας από την εξουσία τού Διαβόλου, από την εξουσία της αμαρτίας, από τον αιώνιο θάνατο. Για τούς Ιουδαίους επίσης, ό Σταυρός τού Κυρίου ήταν ύβρις· προσδοκούσαν τον Μεσσία τους ως ένα βασιλιά της δόξας, ως έναν επίγειο βασιλιά πού θα εξύψωνε τον ιουδαϊκό γένος. Ό Σταυρός πάνω στον όποιο ό Χριστός σταυρώθηκε ήταν γι' αυτούς ένα πρόσκομμα· ή σταύρωση του Χριστού θεωρήθηκε σαν προσβολή, σαν κάτι παράλογο και επιπλέον, όπως ό Απόστολος Παύλος μας λέει, αυτό τον σκάνδαλο για τούς Ιουδαίους, αυτή ή μωρία για τούς Έλληνες είναι για μας «Χριστός Θεού δύναμις και Θεού σοφία» (Προς Κορινθίους Α' 1:24). Αυτό πού για κάποιους σήμαινε θάνατος, γι' άλλους ήταν ή πηγή της σωτηρίας.

Ό Σταυρός τού Κυρίου χώρισε τούς ανθρώπους σε δύο μέρη. Βλέπουμε ότι κάποιοι πίστεψαν στον Χριστό, ενώ άλλοι σκόνταψαν στον λίθο του προσκόμματος (βλ.: Προς Ρωμαίους 9:32) και καταδίωξαν την Εκκλησία του Χριστού, τον Σώμα του Χριστού, του οποίου Κεφαλή είναι ό ίδιος ό Κύριος Ιησούς Χριστός. Ή Εκκλησία του Χριστού είναι τον Σώμα του Χριστού - ό Ίδιος είναι ή κεφαλή της και με τον Θείο Σώμα και Αίμα Του τροφοδοτεί τούς πιστούς, συντηρεί τα τέκνα της Εκκλησίας Του, ενώνοντας μας μ' Αυτόν. Ενωνόμαστε με τον Χριστό σωματικά και πνευματικά διά της Θείας Κοινωνίας και της τήρησης των εντολών Του.

Όλοι αμαρτάνουμε- ωστόσο κάποιοι αμαρτάνουν και μετανοούν, ενώ άλλοι χλευάζουν τούς νόμους πού παραβαίνουν. Αυτό συνέβαινε και σε παλαιότερες περιόδους, όταν ό Άρειος και άλλοι αιρετικοί απέρριψαν τα δόγματα της Αγίας Εκκλησίας. Και τότε οι πιστοί συχνά υπέφεραν από ασεβείς κυβερνήτες πού τούς έστελναν στην εξορία. Ό Άγιος Αθανάσιος, ό Μέγας, πέρασε είκοσι από τα σαράντα επτά χρόνια ως ιεράρχης στην εξορία. Παρομοίως, και άλλοι ιεράρχες υπέφεραν για την Αλήθεια, όπως και πολλοί από τούς πιστούς. Αλλά εκείνοι μέσα στη γνησιότητα της Ορθοδοξίας βρήκαν τη σωτηρία και άνοιξαν τις θύρες της αιώνιας ζωής, τις θύρες της Βασιλείας των Ουρανών.

Υπήρχαν εποχές κατά τις όποιες οι άπιστοι θριαμβολογούσαν, όταν ή Εκκλησία τού Χριστού διωκόταν οι ψυχές τους, όμως, στάλθηκαν στα αιώνια μαρτύρια, όπως ακριβώς ό Χριστός έστειλε στον Άδη την ψυχή τού Ηρώδη και εκείνων πού είχαν επιζητήσει τη ζωή Του.

Έχουμε ένώπιόν μας τον δρόμο της σωτηρίας ή τον δρόμο του αιωνίου θανάτου. Ακόμη και σε κάποιους χριστιανούς ό Σταυρός αποδείχτηκε σκάνδαλο κατά την εικονοκλαστική περίοδο, όταν διώκονταν οι ιερές εικόνες και άλλα ιερά αντικείμενα δυσφημούνταν, συμπεριλαμβανομένου και του Σταυρού τού Κυρίου. Οι εικονοκλάστες θεωρούσαν τούς εαυτούς τους «ορθόδοξους» και ή αίρεση τους επικράτησε για εκατόν πενήντα χρόνια προτού εκριζωθεί τελειωτικά.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ,

ΒΙΒΛ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Πριν από την εποχή του Χριστού, ό Σταυρός ήταν ένα όργανο τιμωρίας, το όποιο προκαλούσε φόβο και αποστροφή. Αλλά, μετά τον σταυρικό θάνατο του Χριστού, έγινε το μέσο και το σύμβολο της σωτηρίας. Μέσω του Σταυρού, ό Χριστός καταπάτησε τον Διάβολο. Από τον Σταυρό κατήλθε στον Αδη και ελευθερώνοντας εκείνους πού υπέφεραν εκεί, τούς οδήγησε στη Βασιλεία των Ουρανών. Το σημείο του Σταυρού κατατρομοκρατεί τούς δαίμονες, και ως σύμβολο του Χριστού, τιμάται από τούς Χριστιανούς. Ό Κύριος το φανέρωσε στον ουρανό ενώπιων του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου στον δρόμο του για τη Ρώμη, όπου πήγαινε να πολεμήσει τούς δυνάστες πού είχαν καταλάβει με τη βία την εξουσία. Ό αυτοκράτορας σχημάτισε ένα έμβλημα σε μορφή σταυρού και νίκησε ολοκληρωτικά.

Έχοντας βοηθηθεί από τον σταυρό του Κυρίου, ό αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ζήτησε από τη μητέρα του, την αυτοκράτειρα Ελένη, να βρει τον πραγματικό Ζωοποιό Σταυρό. Ή ευσεβής Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ όπου, έπειτα από μεγάλη αναζήτηση, τον βρήκε.

Πολλές θεραπείες και άλλα θαύματα έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται μέσω του Ζωοποιού Σταυρού και, επίσης, μέσω της απεικόνισης του. Μέσω του Σταυρού ό Κύριος προστατεύει τον λαό Του από' όλους τούς ορατούς και αοράτους εχθρούς. Ή Ορθόδοξη Εκκλησία πανηγυρικά εορτάζει την ανεύρεση του Σταυρού του Κυρίου, ανακαλώντας την ίδια στιγμή τη φανέρωση του Σταυρού στον ουρανό ενώπιων του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Κατ' αυτή την ημέρα, καθώς και τις άλλες ήμερες τις αφιερωμένες στον Άγιο Σταυρό, ικετεύουμε τον Θεό να παράσχει το έλεός Του, όχι μόνο στον καθένα ατομικά, αλλά σε ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη, σε ολόκληρη την Εκκλησία. Αυτό πλήρως εκφράζεται από το τροπάριο για τον Σταυρό του Κυρίου, πού συντέθηκε τον όγδοο αιώνα, όταν ό Άγιος Κοσμάς, Επίσκοπος Μαϊουμα, φίλος του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, έγραψε την ακολουθία της Υψώσεως του Σταυρού του Κυρίου:

«Σώσον, Κύριε, τον λαό σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σόν φυλάττων διά του Σταυρού σου πολίτευμα».

Ή αρχή της προσευχής αυτής προέρχεται από τον 27ο ψαλμό. Στην Παλαιά Διαθήκη ή λέξη «λαός» όριζε μόνο εκείνους πού ομολογούσαν την αληθινή πίστη, εκείνους πού ήταν αφοσιωμένοι στον Θεό. Ή «κληρονομιά» αναφερόταν σε οτιδήποτε ευπρεπώς άνηκε στον Θεό, στην κυριότητα του Θεού, πού στην Καινή Διαθήκη είναι ή Εκκλησία του Χριστού. Προσευχόμενοι για τη σωτηρία του λαού του Θεού -των Χριστιανών-, τόσο από αιώνιες οδύνες όσο και από επίγειες καταστροφές, ικετεύουμε τον Κύριο να ευλογήσει και να αποστείλει τις δωρεές Του σε ολόκληρη την Εκκλησία και, επίσης, να την ενισχύσει εσωτερικά.

Ή παράκληση για χορήγηση νικών στους φορείς της ανώτατης εξουσίας έχει. τη βάση της στον 143ο ψαλμό, στίχος 10, πού μνημονεύει τις νίκες του βασιλιά Δαβίδ πού πραγματοποιήθηκαν με τη δύναμη του Θεού- με τον ίδιο τρόπο, χορηγήθηκαν και οι νίκες στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο μέσω του Σταυρού του Κυρίου. Αυτή ή φανέρωση του Σταυρού μετέβαλε τους αυτοκράτορες, οι όποιοι προηγουμένως είχαν διώξει τούς Χριστιανούς, σε υπερασπιστές της Εκκλησίας από εξωτερικούς εχθρούς σε «εξωτερικούς επισκόπους» κατά την έκφραση του Άγιου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου.

Ή Εκκλησία, εσωτερικά ισχυρή από τη θεία Χάρη και εξωτερικά προστατευμένη είναι, για τούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, «ή πόλη του Θεού», ή κοινότητα του Θεού, ή πολιτεία Του, όπου ή οδός για την Επουράνια Ιερουσαλήμ έχει την αρχή της.

Ποικίλες καταστροφές έχουν συγκλονίσει τον κόσμο, ολόκληροι λαοί έχουν εξαφανιστεί, πόλεις και κράτη έχουν αφανιστεί, αλλά ή Εκκλησία, παρά τούς διωγμούς και τις εσωτερικές διαμάχες, στέκεται αήττητη· «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Κατά Ματθαίον 16:18). Σήμερα, όταν οι κοσμικοί ηγέτες προσπαθούν μάταια να εδραιώσουν την τάξη στη γη, το μόνο αξιόπιστο όργανο ειρήνης είναι αυτό για το όποιο ή Εκκλησία -ψάλλει:

«Σταυρός ό φύλαξ πάσης της οικουμένης· Σταυρός ή ώραιότης της Εκκλησίας, Σταυρός βασιλέων κραταίωμα· Σταυρός πιστών το στήριγμα, Σταυρός αγγέλων ή δόξα και των δαιμόνων το τραύμα».

(Έξαποστειλάριον της Υψώσεως του Σταυρού)

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ,

ΒΙΒΛ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

Η ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΑΡΕΣΤΟΥΝΤΩΝ ΤΟΝ ΘΕΟ.

Η αγιότητα δεν είναι απλώς δικαιοσύνη, για την όποια οι δίκαιοι ανταμείβονται με μακαριότητα στη Βασιλεία του Θεού- μάλλον είναι τέτοιο το ύψος της δικαιοσύνης, ώστε οι άνθρωποι πληρούνται με την Θεια Χάρη ,η οποία μεταδίδεται ακόμη και σ` εκείνους που σχετίζονται μαζί τους .

Η μακαριότητά τους είναι υψίστη και απορρέει από την άμεση θεωρία της δόξας του Θεού. Επιπλέον, πληρούμενοι με αγάπη για τους ανθρώπους, πού προέρχεται από την αγάπη του Θεού, ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ανθρώπων, και στις ικεσίες τους ενεργούν ως μεσολαβητές και μεσίτες γι' αυτούς ενώπιων του Θεού.

Τέτοιοι, πρώτα απλώς' όλα, ήταν οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης -τούς οποίους ό Χριστός ελευθέρωσε από τον Αδη και τούς οδήγησε στον Παράδεισο- και ό Ιωάννης ό Βαπτιστής, όλοι γεννημένοι από γυναίκες. Έπειτα έρχονται οι Απόστολοι και οι άμεσοι διάδοχοι τους. Κανένας από τούς Χριστιανούς δεν αμφέβαλλε για την αγιότητα τους, και μετά τον θάνατο τους -ή πλειονότητα των οποίων έγιναν μάρτυρες- άρχισαν αμέσως να τούς τιμούν και να τούς επικαλούνται στις προσευχές τους.

Τέτοιοι ήταν και οι μάρτυρες στους πρώτους αιώνες των διωγμών, στους όποιους ό πνευματικός ζήλος αφθονούσε. Ένας μαρτυρικός θάνατος ήταν κατεξοχήν μία πύλη εισόδου στα ουράνια και οι Χριστιανοί άρχισαν να επικαλούνται τούς μάρτυρες ως άγιους ανθρώπους ευαρεστούντες τον Θεό.

Θαύματα και σημεία επιβεβαίωναν αυτή την πίστη των Χριστιανών και αποδείκνυαν την αγιότητα των μαρτύρων. Με τον ίδιο τρόπο, οι Χριστιανοί μετέπειτα άρχισαν να τιμούν τούς μεγάλους ασκητές. Δεν υπήρχε επίσημη εκκλησιαστική απόφαση πού όριζε ότι ό Μέγας Αντώνιος, ό Μέγας Μακάριος, ό Μέγας Βασίλειος, ό Γρηγόριος ό Θεολόγος, ό Νικόλαος ό Θαυματουργός και πολλοί άλλοι σαν και αυτούς να τιμούνται ως Άγιοι, ωστόσο, τιμήθηκαν ομοίως από Ανατολή και Δύση, και ή αγιότητα τους μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο από εκείνους πού δεν πιστεύουν στην αγιότητα.

Ή σύναξη των ευαρεστούντων τον Θεό αύξανε συνεχώς οπουδήποτε υπήρχαν χριστιανοί, νέοι ασκητές εμφανίζονταν. Συνολικά, όμως, ή ζωή των χριστιανών άρχισε να εξασθενεί- ό πνευματικός ζήλος άρχισε να εκλείπει και δεν υπήρχε πια καθαρή επίγνωση του τί είναι ή θεία δικαιοσύνη. Γι' αυτόν τον λόγο ή συλλογική συνείδηση των πιστών δεν μπορούσε πάντοτε να αναγνωρίσει ποιός ήταν ένας γνήσιος ασκητής και ευαρεστών τον Θεό. Σε κάποια μέρη εμφανίστηκαν δυσπιστούντες, οι όποιοι, μέσω νόθων ασκητικών άθλων, παραπλάνησαν μερικούς από το ποίμνιο. Ως εκκλησιαστική τούτου, οι εκκλησιαστικές αρχές άρχισαν να επιβλέπουν την απόδοση τιμής στους Άγιους, με την μέριμνα να προστατεύσουν το ποίμνιο από δεισιδαιμονίες.

Άρχισαν να εξετάζουν τις ζωές εκείνων των ασκητών στους οποίους απέδιδαν τιμή οι πιστοί και να ελέγχουν, προς επαλήθευση, μαρτυρίες των θαυμάτων τους. Μέχρι την εποχή τού εκχριστιανισμού των Ρώς, είχε εδραιωθεί ή αναγνώριση ενός νέου Άγιου να γίνεται από τις εκκλησιαστικές αρχές. Σ` αυτή την περιοχή, οι αποφάσεις βρίσκονταν στη δικαιοδοσία των εκκλησιαστικών αρχών. Συνήθως, άλλες τοπικές Εκκλησίες αναγνώριζαν, επίσης, και τούς Άγιους πού τιμούνταν κάπου άλλου, χωρίς απαραιτήτως να τούς εντάξουν στον δικό τους αγιολόγιο. Σε τελευταία ανάλυση, οι εκκλησιαστικές αρχές απλώς και μόνο επιβεβαίωναν την αγιότητα. Οι δίκαιοι έγιναν Άγιοι όχι μέσω κάποιας απόφασης μιας επίγειας εκκλησιαστικής αρχής, αλλά με την ευλογία και την χάρη τού Θεού. Οι εκκλησιαστικές αρχές απλώς επικύρωναν την εξύμνηση ενός νέου Άγιου και την επίκληση του στην προσευχή.

Ποιά αρχή όφειλε και θα έπρεπε να το κάνει αυτό, δεν ήταν επακριβώς καθορισμένο- σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να ήταν επισκοπική αρχή.

Υπήρχαν Άγιοι πού τιμούνταν από τις ανώτερες εκκλησιαστικές αρχές μιας ολόκληρης τοπικής Εκκλησίας. Σ' αυτή την περίπτωση τα ονόματα των νέων Αγίων εντάσσονταν στη συνέχεια στα αγιολόγια όλων των εκκλησιών αυτής τής Εκκλησίας. Άλλοι Άγιοι τιμούνταν περισσότερο τοπικά, και ή αναγνώριση τους βαθμιαία επεκτάθηκε και σ' άλλα μέρη.

Συνήθους, ή απόδοση τιμής σ' έναν Άγιοι τελούταν κυρίως σ' εκείνη την περιοχή, όπου ό Άγιος είχε ζήσει ή πεθάνει. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν πάντοτε ό κανόνας. Για παράδειγμα, ό νεαρός Γεώργιος από την σερβική πόλη του Κρατόφ, ό όποιος μαρτύρησε το 1515 στα χέρια των Τούρκων στη Σόφια (Σρέντετς, Βουλγαρία), τιμήθηκε ως Άγιος δεκατέσσερα χρόνια αργότερα στον Νόβγκοροντ. Μολονότι, οι συμπατριώτες του επίσης τον τιμούσαν ως Νεομάρτυρα και, επιπλέον, ό πνευματικός του είχε συνθέσει ακολουθία προς τιμήν του, ό φόβος των Τούρκων τούς εμπόδιζε να το φανερώσουν δημοσίως.

Γι' αυτόν τον λόγο, ό Αρχιεπίσκοπος του Νόβγκοροντ, ό όποιος είχε εμπορικούς δεσμούς μ' εκείνες τις περιοχές, όρισε να συγκροτηθεί ακολουθία και ή μνήμη του Νεομάρτυρα Γεωργίου άρχισε να τιμάται εκεί, απλώς' όπου διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ρωσία. Αργότερα, όταν ή Σερβία και ή Βουλγαρία απελευθερώθηκαν από τούς Τούρκους, άρχισαν να χρησιμοποιούν την ακολουθία πού συγκροτήθηκε στη Ρωσία, ενώπιων ή αρχική ακολουθία πού συγκροτήθηκε στη Σόφια παραμένει μέχρι σήμερα μία πολύτιμη περιουσία τής βιβλιοθήκης.

Στον διάβα των δύο τελευταίων αιώνων, όταν ή Ρωσία ήταν σε κατάσταση δόξας και ευημερίας, ή απόδοση τιμής σε νέους Άγιους εορταζόταν με μεγάλη επισημότητα με απόφαση της Ανώτατης Αρχής και κάποιες φορές -αλλά όχι πάντοτε- λάμβανε χώρα σε ολόκληρη την Ρωσία και ειδικότερα στον μέρος όπου τα θαυματουργικά λείψανα βρίσκονταν. Αυτό, ωστόσο, δεν μεταβάλλει την γενική τάξη στην Εκκλησία εάν, υπό την μάστιγα της άθεης εξουσίας, ό ρωσικός λαός δεν μπορεί φανερά να εξυμνήσει και να επικαλεστεί έναν Άγιοι, δοξασμένο από τον Θεό, είναι καθήκον εκείνου του μέρους της Ρωσικής Εκκλησίας, ή όποια δεν μαστίζεται από τούς άθεους, να εξυμνήσει και να επικαλεστεί εκείνον τον Θαυματουργό, όπως τον Άγιοι Ιεράρχη Νικόλαο, ό όποιος αινείτε σ' όλον τον κόσμο, και να προσευχηθεί στον Άγιοι και δίκαιο Ιωάννη της Κρονστάνδης για την προσωπική μας βελτίωση και για δοθεί ένα τέλος στις συμφορές πού, όπως προφήτευσε, έχουν επισυμβεί στην πατρίδα μας.

Είθε ό Κύριος να εισακούσει την επιθυμία για την έλευση εκείνης της ημέρας, κατά την οποία, από τα Καρπάθια όρη μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, θα βροντοφωνήσουμε: «Σε εξυμνούμε, ώ δίκαιε πατέρα Ιωάννη και τιμούμε την άγια μνήμη σου, εσύ προσευχήσου για μας στον Χριστό και Θεό μας».

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ,

ΒΙΒΛ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ.

Λέγε μου, π ά τ ε ρ, πότε θα έλθη το τέλος του κόσμου;

Mια φορά συνάντησε ο Γέροντας (Κλεόπας) στο δάσος έναν άγιο Ερημίτη και τον ερώτησε:

- Λέγε μου,π ά τ ε ρ, πότε θα έλθη το τέλος του κόσμου;

Και ο όσιος Ησυχαστής στενάζοντας του είπε:

- Γνωρίζεις πότε θα ελθη το τέλος του κόσμου; Όταν δεν θα ύπάρχη δρόμος από την μια γειτονιά στην άλλη!

Δηλαδή, όταν θα έκλειψη η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. (σελ. 165)

Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι ότι ο Αντίχριστος έρχεται, ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια ο π. Κλεόπας τους έλεγε με δυνατή φωνή:

«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!» Πάρτε και διαβάστε τους στίχους 10 -11 του ψαλμού 32:

«Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων, η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει, λογισμοί της καρδίας αυτού εις γενεάν και γενεάν».

Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:

«Μη ταράζεσθε και μη φοβείσθε,διότι δεν θα γίνει, όπως θέλουν αυτοί.

Ότι θέλουν αυτοί ας κάνουν!

Εσείς να μη φοβείσθε. Προσεύχεσθε και κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστη και θα φύγουν οι δαίμονες!» (σελ. 169)

…Μία φορά κάποια γυναίκα ερώτησε τον Γέροντα:

«Πάτερ, πώς ξέρετε κάθε τι πού θα συμβή; Και ο Γέροντας της απήντησε σύντομα:

«Η προσευχή σε ανεβάζει σε βαθμίδες γνώσεως. Όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο περισσότερα γνωρίζεις και ακόμη καλλίτερα είναι.

Μη φοβάσαι ποτέ κανέναν και για κανένα πράγμα. Μόνο προσεύχου!

Ο Θεός και η Μητέρα του σε βλέπουν και σε ακούνε!». (σελ. 184)

Άλλοτε έλεγε ό π. Κλεόπας: «Μάθετε να νηστεύετε διότι θα έλθει καιρός, που θα τρώτε μια πατάτα την εβδομάδα!». (σελ. 181)

Ένας πατήρ ερώτησε τον Γέροντα: «Τι θα γίνει Γέροντα, μετά την αναχώρησή σου προς τον Κύριο; Και εκείνος απήντησε:

«Θα έλθουν δυνατότερα κρύα και σκληρές παγωνιές».(σελ . 184)

-Εδώ εννοεί βέβαια το πνευματικό κρύο, από την ενασχόληση όλων με τα γήινα, την

έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πνευματικά, και την μεγαλύτερη υποδούλωση στα πάθη.-

Λίγο πριν αναχωρήσει από τα επίγεια ο π. Κλεόπας, τον επισκέφθηκαν δύο γυναίκες από την Κοινότητα Ποϊάνα Τεΐου και πήραν την ευλογία του. Κατόπιν του εζήτησαν πνευματικό λόγο και εκείνος τους είπε:

«Εγώ πηγαίνω στον Κύριο τώρα, αλλά εσείς να περιμένετε δύσκολους καιρούς!». (σελ. 184)

«Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, Ρουμάνου Ησυχαστού καί Διδασκάλου».Α ρ χ ι μ. Ι ω α ν ν ι κ ί ο υ Μπαλάν, έκδοση«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ.

ΣΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΩΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ....

ΣΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΩΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΑΝ ΣΤΡΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΟΥ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟ ΛΟΓΟ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ "ΠΑΖΛ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

Official Ottawa Greek Festival (GreekFest) Flash Mob

The Ottawa Greek Community put on a Greek dance flash mob in the Byward market to promote the 2011 Ottawa Greek Festival. The weather held out and we all had a good time! Remember to Live a Day the Greek Way!

Αλέξανδρος Τσανγκ, επιχειρηματίας: Με έσωσε η βαθιά μου πίστη, όταν με καταδίωκαν.

Απέδρασε από τη Βόρειο Κορέα το 1950 και βρήκε καταφύγιο ζωής στην Ελλάδα.

Του Ηλια Μαγκλινη

Ο μικρός Προτεστάντης που καταδίωκαν οι Αθεϊστές Βορειο-Κορεάτες Κομμουνιστές, για να τον δολοφονήσουν όπως την οικογένειά του, έμελλε να βρει την αληθινή Εκκλησία, και να αποτελεί ως σήμερα ένα ενεργό και υπεύθυνο μέλος τής Ελληνικής κοινωνίας, παράδειγμα για όσους από εμάς, αν και γεννηθήκαμε σε μια πιο ελεύθερη κοινωνία και δεν διωχθήκαμε ποτέ για την πίστη στον Χριστό, δεν εκτιμήσαμε όσο έπρεπε την Ορθόδοξη κληρονομιά μας.

Δεκέμβριος του 1950, νύχτα. Κάπου κοντά στα σύνορα Βορείου και Νότιας Κορέας, εν μέσω ενός πολέμου που μαίνεται. Θερμοκρασία είκοσι βαθμοί υπό το μηδέν. Ενα δεκαεξάχρονο παιδί πασχίζει να διαβεί κολυμπώντας τα παγωμένα νερά ενός ποταμού. Πίσω του, στρατιώτες που το καταδιώκουν. Μπροστά του, η ελευθερία, και κάπου στα βάθη του νότου, ο χαμένος μεγάλος του αδελφός.

Κάποιος τον συμβούλευσε, μόλις βγει απ’ το νερό να μην τρέξει κοντά στη φωτιά. «Πολλοί έτρεξαν να ζεσταθούν σε μικρές εστίες φωτιάς που είχαν ανάψει. Οι περισσότεροι πέθαναν – η καρδιά τους δεν άντεξε την απότομη εναλλαγή από το ψύχος στο θερμό. Εγώ κυλίστηκα στο χιόνι, τρίφτηκα καλά, έτρεξα να ζεσταθώ και τα κατάφερα», μου εξομολογείται. Διότι το παιδί εκείνο επέζησε και σήμερα είναι εβδομήντα τεσσάρων ετών (δεν του φαίνεται καθόλου), είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας, έχει δημιουργήσει οικογένεια, έχει παιδιά κι εγγόνια. Το όνομα αυτού: Αλέξανδρος Τσανγκ. Κορεάτης που ζει στην Ελλάδα. «Το 1954 βαφτίστηκα Χριστιανός Ορθόδοξος από τον συνταγματάρχη, τότε, Ιωάννη Γεννηματά, διοικητή του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας. Το 1955 ακολούθησα το Εκστρατευτικό Σώμα στην Ελλάδα», μου λέει ο κύριος Τσανγκ, με τον οποίο συντρώγουμε στο κορεατικό εστιατόριο Dosirak, στο Σύνταγμα.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το 1936 ο κ. Τσανγκ γεννιέται σε μια μικρή πόλη βορείως της Πιονγιάνγκ, σημερινής πρωτεύουσας της κομμουνιστικής Βορείου Κορέας. «Τότε το όνομά μου ήταν Τσανγκ, Ρίο Σαν. Τα κορεατικά ονόματα αποτελούνται πάντα από τρεις λέξεις και πάντα μπαίνει μπροστά το επώνυμο». Η Κορέα τελεί τότε υπό ιαπωνική κατοχή. Οι Κορεάτες είναι υποχρεωμένοι να μιλούν ιαπωνικά, ακόμα και τα ονόματά τους πρέπει να είναι ιαπωνικά. «Θυμάμαι, στο δημοτικό ήμουν, αν σε άκουγαν να λες έστω και μία κορεατική λέξη, σου έδιναν ένα νόμισμα. Αν έως το σχόλασμα δεν ξεστόμιζε κανείς άλλος κάτι στα κορεατικά και σου έμενε το νόμισμα, σε κλείδωναν μέσα για τιμωρία. Καθάριζες όλη νύχτα το σχολείο κ.τ.λ.».

Η οικογένεια του κ. Τσανγκ ήταν προτεστάντες και ο ίδιος θυμάται ότι οι χριστιανοί κυνηγήθηκαν ανηλεώς τόσο από τους Ιάπωνες όσο και από τους κομμουνιστές, μετά το 1945. «Κι αυτό διότι ειδικά οι προτεστάντες πάντοτε προέβαλαν αντίσταση όταν καταπιέζονταν», τονίζει. «Οι χριστιανοί είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό, είχαν ταξιδέψει – αυτοί ξεσήκωναν τους υπόλοιπους. Εννοείται ότι και στην εκκλησία, η λειτουργία έπρεπε να γίνεται στα ιαπωνικά».

– Τι θυμάστε από την ημέρα που απελευθερωθήκατε από τους Ιάπωνες και η χώρα όπου ζούσατε έγινε κομμουνιστική;

– Απελευθερωθήκαμε στις 15 Αυγούστου του 1945. Μετά έγινε η συνθήκη της Γιάλτας και χωρίστηκε η Κορέα στα δύο: κομμουνιστικός βορράς, καπιταλιστικός νότος. Στα δικά μου μέρη εμφανίστηκε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, λίγο μετά οι Σοβιετικοί και αμέσως ξεκίνησε ο διωγμός των χριστιανών».

Ο μεγάλος αδελφός του κ. Τσανγκ ήταν οργανωμένος σε αντικομμουνιστική αντιστασιακή οργάνωση. «Σε αυτή ανήκαν ακόμα και κυβερνητικά πρόσωπα», διευκρινίζει. «Ο δήμαρχος της περιοχής μας, για παράδειγμα. Επισήμως ήταν κομμουνιστής, από κάτω όμως υπονόμευε το καθεστώς. Υπό την προστασία αυτού και άλλων αξιωματούχων σώθηκαν πολλοί αντιστασιακοί. Τους ενημέρωναν για διώξεις κ.τ.λ. Ετσι πέρασε τα σύνορα στα κρυφά ο αδελφός μου, κατέφυγε στον νότο κι έγινε αξιωματικός του πυροβολικού στη Νότιο Κορέα».

Μόλις συνέβη αυτό, η οικογένεια που έμεινε πίσω στοχοποιήθηκε: διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια. «Με είχαν νηστικό επί τρεις ημέρες και με χτυπούσαν σε όλο μου το σώμα. Θυμάμαι, ενώ με χτυπούσε ο βασανιστής, μονολογούσε: “Ξέρω, τώρα εσείς οι χριστιανοί θα προσεύχεστε ο Θεός να με συγχωρέσει”. Εκείνος ο δήμαρχος πάντως μας βοήθησε πολύ. Να σκεφτείτε, οι κομμουνιστές είχαν μεγάλες σιδερένιες βέργες και χτυπούσαν το χώμα. Αν το έβρισκαν κούφιο, έσκαβαν κι έβρισκαν ανθρώπους. Διότι κρυβόμασταν και κάτω από το χώμα».

Στις 5 Δεκεμβρίου του 1950, έξι μήνες μετά το ξέσπασμα του πολέμου ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, ο νεαρός τότε Τσανγκ πέρασε τα σύνορα. «Ημασταν τριάντα τρία παιδιά – εγώ ήμουν ο νεότερος. Στην περιοχή του ποταμού Ιμτζίν, οι κάτοικοι μας έλεγαν, γυρίστε σπίτια σας, ο νοτιοκορεατικός στρατός έχει φτάσει στην Πιονγιάνγκ, δεν υπάρχει λόγος να περάσετε στον νότο. Προπαγάνδα κομμουνιστική. Τριάντα παιδιά γύρισαν πίσω, εγώ, ένας ξάδελφός μου κι ένας βουδιστής μοναχός συνεχίσαμε. Ηθελα να βρω τον αδελφό μου, με τον οποίο ανταμώσαμε τελικά έπειτα από κάμποσους μήνες. Πίσω έμειναν οι γονείς μας και τα τρία μας αδέλφια. Αργότερα μάθαμε ότι εκτελέστηκαν όλοι».

Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν σχέδιο για ξένες επενδύσεις

Ο Αλέξανδρος Τσανγκ σπούδασε μεν θεολογία και αρχαιολογία, ασχολήθηκε όμως με το εμπόριο. «Δεν είχα ιδέα από επιχειρήσεις αλλά άρχισαν σιγά σιγά να έρχονται Κορεάτες επιχειρηματίες στην Ελλάδα κι εγώ έγινα κάτι σαν επιτετραμμένος, επίσημος σύνδεσμος. Πρεσβεία ακόμα δεν υπήρχε κι ήμουν ακόμα ο μοναδικός Κορεάτης στην Ελλάδα. Σταδιακά, απέκτησα και διασυνδέσεις με την κορεατική κυβέρνηση κι άρχισα να δουλεύω κυρίως με καπνά. Συνέχισα έτσι για πολλά χρόνια αλλά αργότερα, συνεργάστηκα και με τον Κυριακόπουλο, πατέρα του Οδυσσέα Κυριακόπουλου, του πρώην προέδρου του ΣΕΒ, κι έγινα αντιπρόσωπος της ΚΙΑ Motors στην Ελλάδα».

Το 1988, λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ, ο Αλέξανδρος Τσανγκ ήταν ο τρίτος λαμπαδηδρόμος που μετέφερε την Ολυμπιακή Φλόγα από την Ολυμπία. Καθώς δοκιμάζουμε από διάφορα πιάτα (εκείνος κανόνισε το μενού), μου δείχνει τη σχετική φωτογραφία. «Ηταν μια μεγάλη στιγμή αυτή για μένα».

– Πόσοι Κορεάτες ζουν σήμερα στην Ελλάδα;

– Περίπου 200-250. Κάποτε ήταν γύρω στους τετρακόσιους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν σχέδιο και πρόγραμμα για ξένες επενδύσεις. Η Τουρκία κάνει σωστή πολιτική και τραβάει πολύ τους Κορεάτες. Σκεφτείτε ότι οι δύο μεγάλες κορεατικές αεροπορικές εταιρείες πάνε κατευθείαν Κωνσταντινούπολη. Το 1993, σε επίσημη αποστολή, με τον τότε πρωθυπουργό κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πήγαμε στην Κορέα και προσπαθήσαμε να φέρουμε επιχειρηματίες στην Ελλάδα. Πράγματι, ενδιαφέρθηκε ένας μεγάλος επιχειρηματίας. Τον ενδιέφερε η αγορά της ΠΥΡΚΑΛ αλλά, μετά την αλλαγή της κυβέρνησης το 1993, το τότε υπουργείο Εθνικής Αμυνας πάγωσε την υπόθεση. Εκείνος ο Κορεάτης επιχειρηματίας αγόρασε όμως την τότε Τράπεζα Αθηνών αλλά αναγκάστηκε να την πουλήσει μετά στον Λάτση, διότι η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τότε δεν τήρησε ορισμένα σημεία της αρχικής συμφωνίας που είχε γίνει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οπως είπα, η τράπεζα πουλήθηκε στον Λάτση, είναι η σημερινή Eurobank.

– Η Δημοκρατία της Κορέας πέρασε κρίσεις ανάλογη με αυτή που περνάει η Ελλάδα, σήμερα όμως είναι μία από τις ισχυρότερες οικονομίες στον κόσμο.

– Η ζωή στην Κορέα τη δεκαετία του ’70 και του ’80 ήταν ένα δράμα. Πέρασε και από δικτατορίες η χώρα, εξάλλου υπήρχε πάντα η ένταση με τον Βορρά. Μετά τις δώδεκα απαγορευόταν η κυκλοφορία. Υπήρχε ενεργειακό πρόβλημα, αγοράζαμε φτηνό ηλεκτρικό από την Πιονγιάνγκ και αργότερα μπήκαμε κι εμείς στο ΔΝΤ. Οι Κορεάτες όμως έχουν πολύ φιλότιμο. Δούλεψαν σχεδόν αμισθί για δύο, περίπου, χρόνια, έκαναν υπομονή. Η κυβέρνηση τότε ζήτησε από τον λαό να παραδώσει τα χρυσαφικά του στο κράτος και να βοηθήσει με αυτό τον τρόπο. Εδωσαν ακόμα και τα χρυσά τους δόντια – και τίποτα δεν πήγε χαμένο. Κι όταν οι εταιρείες ανέκαμψαν, άρχισαν πάλι να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους. Το τρομερό είναι ότι όλη η βαριά βιομηχανία ήταν στον Βορρά. Αλλά το καθεστώς εκεί είναι τόσο μονολιθικό, τόσο άκαμπτο που δεν το εκμεταλλεύτηκε αυτό. Και σήμερα ο κόσμος πεθαίνει από την πείνα. Γιατί όμως να δουλέψεις αν ξέρεις ότι όλα θα σου τα πάρει το κράτος; Οταν εκμηδενίζεις την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ατομική προσωπικότητα, δεν μπορείς να έχεις κανένα μέλλον. Ολοι ελπίζαμε ότι ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, θα ήταν καλύτερος απ’ τον πατέρα του, τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, αλλά διαψευστήκαμε. Είναι τελείως παρανοϊκός.

– Σήμερα τι σας έχει μείνει απ’ όλη εκείνη την περιπέτεια;

– Με έσωσε η βαθιά μου πίστη. Θυμάμαι να τρέχω και οι κομμουνιστές πίσω μου να πυροβολούν, οι σφαίρες να σκάνε στα πόδια μου και να μη φοβάμαι. Ο δικός μας ο παπάς είχε σφαγιαστεί μπροστά σε όλο το ποίμνιο από τους Ιάπωνες. Ο γιος του έσερνε μαζί του το ματωμένο σακάκι του πατέρα του. Δεν το άφηνε ποτέ του. Ακόμα και στη φυλακή, όπου τον έκλεισαν μετά οι κομμουνιστές. Ετρεχαν τότε οι πιστοί και διαδήλωναν μπροστά από τη φυλακή, πλήθος ολόκληρο, οπότε τον άφηναν ελεύθερο. Αυτό, ξανά και ξανά. Τους νίκησε, όμως, στο τέλος.

– Θα θέλατε να πάτε στη Βόρειο Κορέα ξανά;

– Η επιθυμία μου προτού πεθάνω είναι να επισκεφθώ ξανά τα μέρη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα…

«Παρών» στις μάχες με το Ελληνικό Τάγμα

Ενώ μαίνεται ο πόλεμος της Κορέας, η κυβέρνηση του Νότου ζήτησε από τους νέους άνδρες να καταταγούν εθελοντικά σε ξένα στρατεύματα και να συμμετέχουν ως βοηθητικοί. Ο κ. Τσανγκ έσπευσε από τους πρώτους. «Υπήρχαν τόσοι ξένοι στρατοί, μας είχαν ανάγκη: κάναμε τους αγγελιαφόρους και τους διερμηνείς, κυρίως στην ανάκριση των αιχμαλώτων, και βέβαια οδηγούσαμε τους στρατιώτες: ξέραμε τους δρόμους, βρίσκαμε τα μονοπάτια στα σκοτεινά, τις κρυψώνες, βγαίναμε μαζί τους περίπολα κ.τ.λ.».

Τον Ιούλιο του 1951 ο κ. Τσανγκ τοποθετήθηκε στο ελληνικό Τάγμα. Οπως γράφει σε ειδική αναφορά ο Ι. Γεννηματάς, διοικητής τότε του Εκστρατευτικού Σώματος (ΕΚΣΕ), ο κύριος Τσανγκ ακολούθησε το ΕΚΣΕ σε όλες του τις μετασταθμεύσεις και έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες: ύψωμα Σκοτς, (28 νεκροί, 77 τραυματίες), ύψωμα Μεγάλο Νόρι (16 νεκροί, 27 τραυματίες), ύψωμα Χάρι (5 νεκροί, 20 τραυματίες), τελικές μάχες 24-27 Ιουλίου 1953 (14 νεκροί, 25 τραυματίες). «Μάζευα τραυματίες και σκοτωμένους. Μπαίναμε σκυφτοί, διπλωμένοι μέσα στα χαρακώματα, φτάναμε ώς τις προφυλακές. Ημουν μαζί με τον πατήρ Ανδρέα Χαλκιόπουλο, ο οποίος έδινε κουράγιο στους φαντάρους, προσευχόταν γι’ αυτούς κι έκλαιγε. Θυμάμαι, στο ύψωμα Χάρι, οι Κινέζοι μας μιλούσαν με ντουντούκα στα ελληνικά. “Παραδοθείτε”, φώναζαν. Πρέπει να είχαν και Ελληνες στις γραμμές τους, ίσως από αυτούς που κατέφυγαν μετά το 1949 στην Ανατολική Ευρώπη, αλλιώς δεν εξηγείται. Είχαμε πολλές απώλειες εκείνη τη νύχτα. Μερικοί τραυματίες μού πέθαιναν πάνω στο φορείο, πριν προλάβω να τους πάω πίσω. Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν με παραμύθια. Τότε όμως…».

Ο πόλεμος τελείωσε το 1953, το ΕΚΣΕ παρέμεινε στην Κορέα άλλα δύο χρόνια και το 1955 δόθηκε η ευκαιρία στον 19χρονο Αλέξανδρο –πλέον– Τσανγκ να έρθει με υποτροφία στην Ελλάδα. «Δόθηκαν τότε δύο υποτροφίες, μία σ’ εμένα και άλλη μία σε ένα άλλο παιδί. Ο πατέρας του, Κορεάτης χριστιανός ορθόδοξος παπάς, είχε εκτελεστεί από τους κομμουνιστές. Σπουδάσαμε θεολογία και αρχαιολογία στην Αθήνα, εκείνος όμως έφυγε μετά για την Αμερική. Μέναμε στους Αμπελοκήπους, στο οικοτροφείο της “Ζωής”. Ημασταν κάπου διακόσιοι φοιτητές από διάφορες σχολές. Ηταν εκεί ο Ιερώνυμος, ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, ο Μητροπολίτης Ανθιμος, ο Χρήστος Γιανναράς, με τον οποίο έκανα πολύ παρέα. Βρήκαμε πολλή αγάπη εκεί, ήταν πολύ συγκινητικό».

Η συνάντηση

Το γεύμα ήταν για την ακρίβεια ένα εξαιρετικό δείπνο στο κορεατικό (και ιαπωνικό) εστιατόριο Dosirak, Βουλής 33, στο Σύνταγμα. Ο κύριος Τσανγκ παρήγγειλε πουλ κο γκι (ωραιότατα κομμάτια μοσχαρίσιου κρέατος), τα κο γι (επίσης εξαιρετικά κομμάτια κοτόπουλου με μανιτάρια και λαχανικά), το ιδιαίτερο τσαπ τσε, που μοιάζει με νουντλς αλλά είναι πατάτα και έχει διάφορα λαχανικά, τηγανητό ρύζι («το παραδοσιακό κορεάτικο είναι του ατμού βέβαια»), το κλασικό κορεατικό έδεσμα κιμτσί (λάχανο που απαντά στην Κορέα και που σερβίρεται με σκόρδο – κάπως πικάντικο) και αναψυκτικά. Στον επάνω όροφο, όπου καθίσαμε, υπάρχει ειδικό δωμάτιο που παραπέμπει σε παραδοσιακή κορεατική αίθουσα για δείπνο (βγάζεις παπούτσια και κάθεσαι σταυροπόδι στο πάτωμα), ενώ τους σερβιτόρους τους ειδοποιείς με ένα κουδούνι. Λογαριασμός: 55 ευρώ.

ΠΗΓΗ.Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή τής Κυριακής 25 Ιουλίου 2010.

Ο Μητροπολίτης Σερρών κ. Θεολόγος στα Ιεροσόλυμα.

Επ ευκαιρία της συμμετοχής στους εορτασμούς του Δεκαπενταυγούστου, όπως και κάθε χρόνο, ο Μητροπολίτης Σερρών & Νιγρίτης κ. Θεολόγος με 90 προσκυνητές από τη Μητρόπολή του και με το γραφείο του κ. Μυστακίδη ήλθε στα Ιεροσόλυμα και επεσκέφθη την Α.Θ.Μακαριότητα τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο Γ από τον Οποίο έγινε ενθέρμως δεκτός. ...

Feast of the Dormition 2011.

http://www.holycross-hermitage.com/holycrosshermitage/gallery68/