Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 111

 

"Ὅταν ἡ σιγὴ ἀποκτά φωνὴ προσευχῆς"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Κάθομαι στὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι... Ἀτενίζω τὸ ὀλόγιομο φεγγάρι νὰ στέκει ἀκίνητο πάνω ἀπὸ τοὺς βράχους τῶν Μετεώρων, σὰν λευκὴ λαμπάδα ἀναμμένη στὸ καντήλι τοῦ οὐρανοῦ. Τὸ μικρὸ καμπαναριὸ φωτίζεται διακριτικὰ μέσα στὴ νύχτα, ἐνῷ οἱ πέτρινες κολόνες μοιάζουν νὰ βαστοῦν ὄχι μόνο τὴ στέγη, ἀλλὰ καὶ τὴ σιωπὴ αἰώνων. Ὅλα γύρω ἀναπαύονται. Μόνο ἡ καρδιὰ ξυπνᾶ.

Ὑπάρχουν νύχτες ποὺ δὲν ζητοῦν λόγια. Ζητοῦν παρουσία.

Τὸ φεγγάρι δὲν μιλᾶ, κι ὅμως φωτίζει. Οἱ βράχοι δὲν κινοῦνται, κι ὅμως μαρτυροῦν τὴν αἰωνιότητα. Ἡ καμπάνα σωπαίνει, κι ὅμως ἡ σιωπή της ἀκούγεται πιὸ δυνατὰ ἀπὸ κάθε ἦχο. Τότε καταλαβαίνω πὼς ἡ ἡσυχία δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀπουσία θορύβου· εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν ἄνθρωπο.

Πόσο διαφορετικὸς εἶναι ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν ψυχὴ ποὺ προσεύχεται! Ὁ κόσμος βιάζεται, ἐνῷ ἡ προσευχὴ περιμένει. Ὁ κόσμος φωνάζει γιὰ νὰ ἀκουστεῖ, ἐνῷ ἡ προσευχὴ ψιθυρίζει γιὰ νὰ εἰσακουστεῖ. Ὁ κόσμος γεμίζει τὰ χέρια, ἐνῷ ἡ προσευχὴ ἀδειάζει τὴν καρδιὰ ἀπὸ κάθε περιττὸ βάρος, γιὰ νὰ χωρέσει ἡ χάρη.

Ἀφήνω τὸ βλέμμα μου νὰ περιπλανηθεῖ στὶς σκοτεινὲς κορυφὲς τῶν Μετεώρων. Οἱ βράχοι ὑψώνονται ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανό, ὅπως ἡ προσευχὴ ὑψώνεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία πρὸς τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅπως ἐκεῖνοι μένουν ἀκλόνητοι στοὺς ἀνέμους τῶν αἰώνων, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ ποὺ ἔμαθε νὰ προσεύχεται δὲν γκρεμίζεται εὔκολα ἀπὸ τὶς θύελλες τῆς ζωῆς.

Μέσα στὴ γαλήνη τῆς νύχτας, οἱ σκέψεις καταλαγιάζουν σὰν λίμνη ποὺ ἔπαψε νὰ ταράζεται. Οἱ φόβοι χάνουν τὴ δύναμή τους, οἱ πληγὲς μαλακώνουν καὶ ἡ ἐλπίδα ἐπιστρέφει ἀθόρυβα, ὅπως ἐπιστρέφει κάθε αὐγὴ μετὰ ἀπὸ τὴ σκοτεινότερη νύχτα.

Δὲν χρειάζονται πολλὲς λέξεις. Μόνο μιὰ καρδιὰ ποὺ ξέρει νὰ σιωπᾶ. Γιατί ἡ πιὸ βαθιὰ προσευχὴ δὲν εἶναι πάντοτε ἐκείνη ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ χείλη, ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ μιὰ ψυχὴ γεμάτη ἐμπιστοσύνη.

Καὶ ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο μυστήριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς: ὅταν ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει νὰ ἀγαπᾶ τὴν ἡσυχία, ἡ προσευχὴ γίνεται ἡ ἀναπνοή του· καὶ ὅταν ἡ προσευχὴ γίνει ἡ ἀναπνοή του, τότε ἀκόμη καὶ ἡ πιὸ σκοτεινὴ νύχτα φωτίζεται ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Θεοῦ.