Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 126.

"Ἐκεῖ ὅπου ἡ κρίση σωπαίνει"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Κάποιος σὲ κρίνει τώρα. Κάπου, ἴσως, μιὰ λέξη σου ζυγίζεται σὲ μιὰ ξένη σκέψη, ἕνα βλέμμα σὲ περνᾶ ἀπὸ τὸ ἀόρατο δικαστήριο τῶν ἀνθρώπων. Κι ὅμως, τὴν ἴδια στιγμή, κάποιος ἄλλος μπορεῖ νὰ βλέπει στὸ ἴδιο σου βῆμα μιὰ μικρὴ σπίθα καὶ νὰ παίρνει θάρρος γιὰ νὰ συνεχίσει. Παράξενο μυστήριο ἡ ἀνθρώπινη παρουσία: ὁ ἴδιος ἄνθρωπος γίνεται γιὰ κάποιον σκιὰ καὶ γιὰ κάποιον ἄλλον φῶς. 

Ὁ ἄνεμος δὲν ρωτᾶ τὰ δέντρα ἂν τοὺς ἀρέσει ὁ τρόπος ποὺ τὰ λυγίζει. Περνᾶ, τὰ ἀγγίζει, φεύγει. Καὶ τὸ δέντρο μένει νὰ κρατᾶ τὶς ρίζες του στὴ γῆ καὶ τὰ κλαδιά του πρὸς τὸν οὐρανό. Ἔτσι κι ἐμεῖς, μέσα στοὺς ἀνέμους τῶν κρίσεων, τῶν ἐπαίνων, τῶν παρεξηγήσεων καὶ τῶν προσδοκιῶν, καλούμαστε νὰ ἀκούσουμε μιὰ βαθύτερη σιωπή· ἐκείνη ποὺ δὲν χειροκροτεῖ οὔτε καταδικάζει, ἀλλὰ γνωρίζει.

Ἴσως ὁ Θεὸς νὰ μὴ μετρᾶ τὴ ζωή μας μὲ τὰ βλέμματα ποὺ στραφήκαν ἐπάνω μας, ἀλλὰ μὲ τὶς στιγμὲς πού, μέσα στὸ σκοτάδι, ἐπιλέξαμε το φῶς. Ὄχι μὲ τὸ πόσοι μᾶς κατάλαβαν, ἀλλὰ μὲ τὸ ἂν ἐμεῖς μείναμε ἀληθινοὶ ὅταν κανεὶς δὲν κοιτοῦσε. Ἡ χάρη ἐργάζεται συχνὰ ἀθόρυβα, ὅπως τὸ νερὸ ποὺ σμιλεύει τὴν πέτρα χωρὶς νὰ ὑψώνει φωνή.

Καὶ στὸ τέλος, ὅταν οἱ φωνὲς τῶν ἄλλων ἀπομακρυνθοῦν σὰν καμπάνες μέσα στὴν ὁμίχλη, θὰ μείνει ἡ ψυχὴ μόνη ἀπέναντι στὶς ἐπιλογές της. Ἐκεῖ δὲν θὰ χρειάζονται ἐξηγήσεις. Μόνο ἀλήθεια. Μόνο μετάνοια ὅπου χρειάζεται. Καὶ ἴσως μιὰ ἥσυχη ἐλπίδα πὼς ἀκόμη καὶ οἱ ρωγμές μας μποροῦν, κάποτε, νὰ ἀφήσουν το φῶς νὰ περάσει.

Α) Θὰ ζήσεις σύμφωνα μὲ τὸ βλέμμα τῶν ἄλλων ἢ σύμφωνα μὲ τὸ φῶς ποὺ ἀναγνωρίζει ὁ Θεὸς μέσα σου;

Β) Ἂν κανεὶς δὲν σὲ ἐπαινοῦσε καὶ κανεὶς δὲν σὲ κατηγοροῦσε, ποιόν δρόμο θὰ ἐπέλεγες;

Γ) Ὅταν σωπάσουν ὅλες οἱ ἀνθρώπινες φωνές, ποιά φωνὴ θὰ ἀναγνωρίσει ἡ καρδιά σου;