α. Ἡ Ἱερατική του οἰκογένεια
Συμπαραστεκόµενος ἀπό τήν πρεσβυτέρα Ἀναστασία, δηµιούργησαν οἰκογένεια καί ἀνέθρεψαν τά τέσσερα κορίτσια τους µέσα σέ πνευματικό ἐκκλησιαστικό περιβάλλον «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Ἡ Ἐλευθερία καί ἡ Μαρία ἀφιερώθηκαν στήν Ἐκκλησία ὡς μοναχές. ( Ἡ Ἐλευθερία έγινε μοναχή στή Μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς µέ τό ὄνομα Παϊσία καί ἡ Μαρία μοναχή στἠ Μονή τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου Φλώρινας µέ τό ὄνομα Μαριάμ, ) καί ἡ Ἑλένη καί ἡ Εἰρήνη δημιούργησαν χριστιανικές οἰκογένειες µέ εὐσεβέστατους συζύγους.
β. Ποιμένας ἀληθινός
Ἔγραφε σέ ἔκθεση του: «Καί εἰς τόν τοµέα τῆς πνευµατικῆς ἐν γένει, διοικητικής καί ποιµαντικῆς δράσεως καί κινήσεως διακάτατέχοµαι ἀπό τά ἰδανικά τοῦ καλοῦ ἀγῶνος ἐν γένει ἐν τῇ ἐνορία. Ὁ Ιερός αὑτός ἀγών Σεβασμιώτατε, καί ἡ ἀγωνία διά τά ποικἰλά προβλήµατα ἐν τῇ ἐνορίᾳ κατέχουν τό εἶναι µου».
«Ταῦτα ἐκ καθήκοντος ἀναφέρω πρὀς Ὑμᾶς Σεβασμιώτατέ, και οὐχί ὡς ἐπιτελέσας τι μεγάλο ἐν σχέσει µέ τό μέγεθος τῶν καθηκόντων τοῦ καλοῦ ποιµένος. Ἐν τῇ ἑνορίᾳ ἐπί ἑπτά καί ἤμισυ συνεχή ἔτη ὑπηρετῶ, σύν Θεῷ Ἁγίῳ, ἔθεσα ἕνα λιθαράκι εἰς τό οἰκοδόµηµα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἤ ἄλλως ἤνοιξα ἕνα µέρος τῆς ὁδοῦ πού ὁδῃγεῖ πρός τὀν Σωτῆρα Χριστόν. Μένει νά ἀνοίξη τό ὑπόλοιπον τῆς ὁδοῦ, ὑπάρχει δηλαδή εἰσέτι ἔδαφος δι’ ἐργασίαν, ἥτις δύναται νά συνεχισθῇ καί φθάση εἰς τὀν Γολγοθᾶ, εἰς τήν Ἀνάστασιν «εἰς µέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. δ᾽, 13), ἕκαστος εὐσεβής, πιστός καί συνετός ἐνορίτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς οὔσις ἐν Ἁγ. Προδρόμῳ, ἐν Ἀρναίᾳ...«καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. α’.8).
Περαίνων τήν παροῦσαν µου Σεβασμιώτατε πνευµατικέ µας πάτερ, ἀναγνωρίζω, ὅτι ἔχω ἁρκετάς ἐλλείψεις. Σεῖς γνωρίζετε ἴσως κάλλιον ἐμοῦ τά περί ἐμοῦ, καί δύνασθε νά συντάξετε ἀκριβέστερον ἐμοῦ τήν ἀφορῶσαν εἰς τήν µετριότήτα καί ἐλαχιστότητα µου ἔκθεσιν...»
γ. Τό ἐνοριακό ἔργο
Στήν ἔκθεση του γιά τό ποιμαντικὀ ἔργο σημειώνει: «Ταῦτα βεβαίως γράφω ἐν σχετικῇ συντοµίᾳ και ἐκ καθήκοντος κατά τόν νόµον καί ἀποδίδω οὐχί εἰς τήν ἡμετέραν ἀξίαν-(τό καθῆκον µου προσπαθῶ νά ἐκπλήρώνω καί τοῦτο πολλάκις ἐλλειπῶς, κατά τήν ρῆσιν τοῦ Εὐαγγελίου «δοῦλος ἀχρεῖός εἰμι» (Λουκ.Ι6, ἱ0)-ἀλλ' εἰς τήν διά τῶν ὀργάνων τής εὐλογοῦσαν, ἐλεοῦσαν καί ἐπαυξάνουσαν χάριν τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καί Πατρός...»
Ο Ναός πὼν Ἁγίων Ἀναργύρων ἀνεδείχθη κυριολεκτικά "ιατρόν ἄμισθον» καί των θλιβοµένων παραμύθιον.
δ. Λειτουργική ζωή
Ἀγαποῦσε τήν λειτουργική ζωή καί µέσα στὀν Ναό καί την Προσευχή στό σπίτι. Ἐντύπωση ἔκανε στούς ἐπισκέπτες τοῦ σπιτοῦ νά βλέπουν καί τά τέσσερα κορίτσια γονατιστά νά κάνουν τό Ἀπόδειπνο καί τούς Χαιρετισμούς, Κυριολεκτικά ξεχνιόταν µέσα στὀν Ναό τακτοποιῶντας τό Ιερά προσευχόµενος καί τελῶντας Παρακλήσεις πρός τούς ἰαματικούς Ἁγίους Ἀναργύρους γιά τούς πονεµένους χριστιανούς, Πλῆθος χριστανῶν προσέτρεχαν ἀπό τά γύρω χωριά νά ἐξομολογηθοῦν, νά ζητήσουν τήν προσευχή του, νά ποῦν τόν πόνο τους καί τόν καηµό τους.
Σέ ἀναφορά του πρός τόν Σεβ. Μητροπολίτη Νικόδηµο ἀναφέρει γιά τήν ἀγάπη του στή Θεία Λειτουργία: «Μέ τήν χάρι τοῦ
Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τάς εὐχάς Σας, Σεβασμιώτατε πάτερ ἐν συνέσει καί ἐν ἐπιγνώσει τῆς µεγάλης ἱερατικῆς µου εὐθύνης
τολμώ νά εἴπω, ὅτι ἐν τῇ νεοσυστάτῳ ἐνορίᾳ τῶν ἁγίων Ἀναργύρων ἔνθα ὑπηρετῶ τῇ ἀνοχῇ τοῦ Κυρίου καί τῇ ἡμετέρα ἐντολῇ καί ευλογίᾳ, ἐτελέσθη ἀνελλειπῶς ἡ Θα. Λειτουργία, κατά τάς Κυριακάς καί ἑορτάς... Κατά τήν τέ]εσιν τῆς Θ.Λειτουργίας, τῆς χρονικής αὐτῇς περιόδου Ιδιαίτερα προσεπάθησα νά ἐντρυφήσω εἰς τό µεγαλειον τοῦ Θείου Μυστηρίου, Εἰς τοῦτο συνετέλεσε, Σεβασμιώτατε, Και ὅλή προσπάθεια Σας, εἰς τό νά ζήσωμεν πιό ἔντονα, µέ ὅσον
τόν δυνατόν πληρεστέραν συμμετογήν εἰς τό µυστήριον τῆς Θείας Λειτουργίας, εἰς τό χαρακτηρίσθεν διά τήν Ἱ. Μητρόπολιν µας, ὡς Λειτουργικού ἔτους τούτου, Κάί ἐνθυμοῦμαι νοσταλγικά τήν τέλεσιν της Λειτουργίας ἐν Άγ, Ὄρει, ἔνθα κατεβλήθη προσπάθεια ἀξιόλογος ίνα ζησουμεν τόν χαρακτῆρα αὐτόν κατά τήν προσκυνηµατικήν μας ἐκδρομήν εἰς τινας Μονάς τοῦ ἁγιωνύμου Ἄθω».
«Ἔχων συναίσθησιν τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς τοῦ κληρικοῦ προσπαθῶ εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί μυστηρίων, ἔντε ταῖς καθημεριναῖς καί ἑορταῖς νά εἶμαι Τακτικὀς πρός ἁγιασμόν τῶν ἐνοριτῶν καί ἐμοῦ»".
ε. Κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ
Γιά τὸ κήρυγμα ἔγραφε: «Έχων ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι ἀναπόσπαστον μέρος τῆς Θ. Λατρείας εἶναι τὸ κήρυγμα, προσεπάθησα, Χάριτι θείᾳ, καί ὅσον ἠδυνάμην, νά κηρύττω, ἔστω δι᾽ ὀλίγων εἰς ἑκάστην Θ. Λειτουργίαν. Ἀπό τοῦ διορισμοῦ µου ὡς ἐφημερίου, τό ἔτος 1961, µέ τήν ἐντολήν τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Τοπικῆς Ἐκκλήσίας, ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι «ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δέ ἀκοή διά ρήματος Θεοῦ» (Ῥωμ. 10, 17), ἔβαλα ὡς ἀρχήν µου νά κηρύττω, κατά τό δυνατόν, τακτικά εἰς τὰς Ἱ. Συνάξεις τῶν πιστῶν, διό καί συνέθησα κύκλον μελέτης Ἁγ. Γραφῆς, καί σειράν ὁμιλῶν ἐπί Μυστηριακῶν θεμάτων. Τήν ἀρχήν ταύτην συνεχίζω καθ’ ὕλην τήν Ἱερατικήν µου ζωήν, Κατά τά τελευταῖα ἔτη εἴχομεν σειράν κηρυγµάτων τῆς Ἱ. Μήτροπόλεως µας, καί ἀνεγίνωσκον ταῦτα. Καθ ἅς ἑορτάς δἑν ὑπῆρχεν τοιοῦτον κήρυγμα, καί εἰς ἄλλας εὐκαιρίας, προσεπάθουν ἵνα µή µείνη ἄνευ αὐτοῦ ἡ Θ. Λειτουργία. Καὶ οὕτω καταβάλλεται ἡ προσπάθεια, Σεβασμιώτατε, ἵνα διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Θ, Λειτουργίας καί τοῦ κηρύγματος ἁγιασθοῦν καί καλλιεργηθοῦν αἱ ψυχαί τῶν ἐνοριτῶν, καί µέ τήν χάριν τοῦ «αὐξάνοντος Θεοῦ» εὐλογηθοῦν καί δημιουργηθῆ εἰς τήν ἐνορίαν ἡ συνειδητή χριστιανική ζωή».
στ. Πνευματικὸς ποὺ ἀνέπαυε
Σάν ἐξομολόγος κυριολεκτικά ἔσταζε βάλσαμο παρηγοριᾶς στίς βασανισμένες ἀπό τήν ἁμαρτία καὶ τήν θλίψη ψυχές.
Περαίνων τήν ἀναφοράν του διά τήν περιοδείαν του ὡς ἐξοµολόγησεως διά τήν τέλεσιν τοῦ µυστηρἰσυ τῆς ἐξομολογήσεως ἀναφέρει: «παρακαλω συγχωρήσατε µε διά τυχόν παραλήψεις µοι κα εὔχεσθε καί ὑπέρ ἐμοῦ, ἵνα εὐωδοῦται τό φιλανθρωπότατον τοῦ ἔργον τῆς Θείας ἁγάπης πρός τούς μετανοῦντας καί ἐξοµολογουμένους χριστιανούς, πρός σωτηρίαν ψυχῶν καί δόξαν τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνυµένου Θεοῦ ἡμῶν».
δ. Ὁ ἄγγελος μᾶς ἔφυγε
Πικράθηκε ἀπό τούς ἄπονους καί ἄψυχους ἀρχαιολόγους πού σταμάτησαν τίς ἐργασίες ἐπισκευῆς τοῦ Ναοῦ ἀπό τούς σεισμούς, Κυριολεκτικά τόν πέθαναν, διότι πρίν ἀπό τὀν θάνατό του, εἶχε δεχθῆ τήν ἀχαρακτήριστη συµπεριφορά τους. Βγῆκε ἀπό τήν Ἐφορία Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων καί µετά ἀπό λίγες ὧρες ἔπεσε, ἦταν 28 Ἰανουαρίου 1999, νεκρός ἀπό ἀνακοπή καρδιᾶς στό πεζοδρόμιο τῆς Θεσσαλονίκης ἐπί τῆς Τσιμισκῆ µπροστά στό ζαχαροπλαστεῖο «Ἀγαπητός», τριάντα µέτρα ἀπό τό σπίτι τῆς κόρης του Ἑλένης, Καί µετά τόν θάνατο του οἱ ἀρχαιολόγοι τόν ἔσερναν στἁ δικαστήρια µαζί µέ τήν ἐκκλησιαστική ἐπιτροπή, ἐνῶ ἄλλοι ἦταν οἱ ὑπεύθυνοι, Ἀπό προσωπική µου ἐμπειρία θά ἤθελα ἐδῶ νά μεταφέρω τήν τελευταία συνομιλία πού κάναµε στὀ αὐτοκίνητο µου καθώς κατεβαίναµε στήν Θεσσαλονίκη γιά τήν Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία.
Μοῦ ἔλεγε, ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ταραχῆς ποὺ συνέβη σὲ ἀγρυπνία στὀ Ναό, «γιά τὸν ἀπαράδεκτο θυμό πού δείχνουµε κατά τὴν Θεία Λειτουργία, τήν σύγχυση καί τήν Ταραχή πού μᾶς ἀναστατώνει καί διώχνει τήν εἰρήνη καί τήν κατάνυξη ἁπό τήν ψυχή
Ἐπίσης μιλούσαμε γιἀ τὸν προσωπικό ἀγώνα πού πρέπει νά κάνει ὁ ἱερεὺς καί γιὰ ἐπιπτώσεις πού ἔχει στὀ ἔργο τῆς ἑνορίας καὶ στοὺς χριστιανούς. Έλεγε: «Ὅταν ἐμεῖς ἁμαρτάνουμε, δὲν πᾶνε Καλά στἀ πνευματικά καί οἱ χριστιανοί. Δέν προοδεύουν».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου