Ἀποχαιρέτησε τὴν ὁσία Μακαρία ψάλλοντας μαζί της
τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη»!
Η χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας
διακατεῖχε μόνιμα τὸν Γέροντα Νικόλαο, αὐτὴ ποὺ
παραμένει αναλλοίωτη μέσα στοὺς αἰῶνες καὶ πλημμυρίζει τὶς καρδιὲς τῶν ὅπου γῆς πιστῶν, αὐτῶν ποὺ
ὁμολογοῦν Χριστὸν «καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄Κορ. β΄ 2).
Ἡ χαρὰ αὐτὴ δὲν κρύβεται καὶ φανερώνεται
στοὺς χριστιανοὺς μὲ τὸν χαιρετισμό «Χριστὸς Ἀνέστη» καὶ τὸν ἀντιχαιρετισμὸ «Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος».
Μὲ τὸν χαιρετισμὸ αὐτὸ ὄχι μόνο τὴν Πασχαλινὴ περίοδο, ἀλλὰ ὅλο τὸν χρόνο ἀπευθυνόταν στοὺς πιστοὺς ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν καὶ ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τοῦ βορρᾶ, ὁ Ὅσιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, ὁ ὁποῖος
συνήθιζε νὰ λέει: «Χριστὸς Ἀνέστη, χαρά μου!»
Ὁ χαιρετισμὸς αὐτὸς δὲν εἶναι τυπικός, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ὁμολογία πίστεως, ἀφοῦ «εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν» (Α' Κορ. ιε' 17), ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Γι' αὐτὸ καὶ μὲ λύσσα προσπάθησαν πολλοὶ μέσα στοὺς αἰῶνες νὰ
διαστρεβλώσουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ἐφεύρουν δῆθεν
ἐπιχειρήματα λογικοφανῆ, μὲ τὰ ὁποῖα νὰ καταρρί
πτεται ἡ ἀλήθεια ἡ Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας, δηλαδὴ ἡ βάση τῆς πίστεώς μας.
Ἡ δύναμη ποὺ κλείουν αὐτὲς οἱ δύο λέξεις ὁμοιάζει μὲ ἀτομικὴ βόμβα, ποὺ καταστρέφει κάθε τὶ τὸ εἰδωλικό, τὸ ψεύτικο, τὸ
πρόσκαιρο και μεταμορφώνει τὸ σύμπαν σὲ ἕνα κόσμο
πνευματικό, ὁλοκληρωμένο, τέλειο.
Ὁ Γέροντας Νικόλαος βίωνε τὴν ἀνάσταση, ὁμολογοῦσε τὴν ἀνάσταση, δίδασκε τὴν ἀνάσταση, προσδοκοῦσε τὴν ἀνάσταση. Γι' αὐτὸ καὶ ἡ χαρά του ἐμπεριεῖχε πάντοτε τὴν χαρὰ τῆς ἀναστάσεως. Αὐτὴ τὴν ἴδια χαρὰ βίωνε καὶ ἡ ὁσία Μακαρία, ἡ Γερόντισσα τοῦ ὄρους τῶν Ἀμώμων, ἡ καθηγουμένη τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ βρεῖ τὰ χαριτόβρυτα
λείψανα τοῦ θαυματουργοῦ αὐτοῦ Ἁγίου καὶ ἡ ὁποία
ἦταν πνευματικὴ θυγατέρα τοῦ Γέροντα. Αὐτὴ εἶχε ἐπιλέξει γιὰ μιὰ περίπου εικοσαετία, μέχρι το 2000 μ.Χ., νὰ ἔχει τὸ Μοναστήρι πνευματικὸ καὶ νὰ ἀναπαύεται στὸ πετραχήλι τοῦ πατρὸς Νικολάου.
Καὶ αὐτὸς στήριζε τὶς ἀδελφὲς μεταδίδοντάς τες τὴν εὐλογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ποὺ ὁ ἴδιος βίωνε.
Λιτός, ὅπως ἦταν, παραδοσιακός, γαλήνιος, μὲ πρόσωπο ποὺ ἔλαμπε ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς κατὰ τὴν ὥρα τῆς
ἐξομολογήσεως καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Γέροντας
μετέδιδε στὶς ἀδελφὲς τὴν γαλήνη καὶ τὴν θεία χάρη.
Συγκινητικὸ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι αὐτὸς ἐπισκέφθη
κε τὴν ὁσία Μακαρία στο Νοσοκομεῖο, ὅπου ἐκείνη
νοσηλευόταν δύο ἡμέρες πρὶν τὴν ὁσιακή της κοίμηση.
Μὲ ταπείνωση ἀμφότεροι θεάρεστη αλληλοσυγχωρέθηκαν καὶ ὁ ἀναστάσιμος παιάνας ἀντήχησε ἀπὸ τὰ
στόματά τους καὶ πλημμύρισε μὲ ἀγγελικὲς παρουσίες
τὸν νοσοκομειακὸ θάλαμο.
Μὲ ὅση δύναμη εἶχαν καὶ
μὲ μάτια ποὺ πλημμύρισαν δάκρυα ἔψαλλαν τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Μετὰ εὐχήθηκαν «καλὴ ἀντάμωση» στὸν οὐρανὸ καὶ «καλὴ ἀπολογία» πρὶν τὸν πρόσκαιρο
ἀποχαιρετισμό τους.
Οἱ στιγμὲς ἦσαν μοναδικές, ἕνωναν γῆ καὶ οὐρανό.
Μὲ εὐγνωμοσύνη, σεβασμὸ καὶ ἀγάπη ἡ διάδοχος
τῆς ὁσίας Μακαρίας, Γερόντισσα Θεοδοσία, χρέη
Ἰωσήφ, τοῦ Ἀριμαθαίας, ἐπιτελοῦσα, ζήτησε να ταφεῖ
τὸ σκήνωμα τοῦ Γέροντος μετὰ τὴν κοίμηση του, στὸν
προαύλειο χῶρο τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ.
Καὶ αἰσθάνεται ἔκτοτε ὅλη ἡ ἀδελφότης ἰδιαίτερη τὴν
εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἔχει στὰ ἱερὰ χώματα τοῦ
ἀγωνιστικού της στίβου ἀναπαυόμενο τὸν Γέροντα,
γνωρίζοντας ὅτι ἦταν καὶ δική του ἐπιθυμία, μέχρι τὴν
κοινὴ ἀνάσταση.
Βιβλιογραφία.
Ο πνευματικός της Ανατολικής Αττικής γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης πρότυπο απλότητας ιεροπρεπειας υπομονής αγκαλιας ανοιχτής.
Δρ. Χαράλαμπος Μ.Μπούσιας.
Έκδοση Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρος Αμώμων Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου