ΜΕΤΑ ΘΕΟΝ Συγγραφέας ΕΝΓΚΕΛΧΑΡΤ ΤΡΙΣΤΡΑΜ 1

ΠΑΤΗΡ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΟΒΙΛΙΑΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΑΝΩ ΔΟΛΟΥΣ ΜΑΝΗΣ.

Ζωντανές Μεταδόσεις των Εκδηλώσεων Αγιοκατάταξης του Οσίου Ιακώβου του Εν Ευβοία

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΙΑΚΩΒΟ ΚΑΝΑΚΗ

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΠΝΕΎΜΑΤΟΣ. Ι. Ν. ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΕΤΡΟΎΠΟΛΗΣ.

ΕΟΡΤΉ ΙΕΡΟΎ ΝΑΟΎ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΕΤΡΟΎΠΟΛΗΣ ΛΙΤΑΝΕΊΑ.

Ἐκπομπὴ 64η. Ὁ Χριστὸς κατὰ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολὴ. 24 Μαΐου 2018. Ναυπάκτου Ἱερόθεος

Η αυθεντική Αγάπη.Με τον π. Θεοδόσιο Μαρτζούχο

Μην θυσιάζεις Την αγάπη.. για μια αγάπη ! - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

Icon: St. Paisios (right), his spiritual father Elder Tikhon (left)

“As the Lord put on the body, leaving behind all principality and power, so Christians put on the Holy Spirit, and are at rest.” St. Macarius the Great, "Spiritual Homilies" (Homily 26)

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Αν το δάχτυλο του Θεού δείχνει προς κάποια κατεύθυνση το χέρι του Θεού θα μας δώσει το δρόμο.

Θα σώσει τελικά ο Θεός όλους τους ανθρώπους;

Θα σώσει τελικά ο Θεός όλους τους ανθρώπους;   
Γιατί όσοι ισχυρίζονται το πρώτο είναι σε πλάνη;

Δυο μοναχοί συνομιλούσαν για τη σωτηρία.

Ο ένας έλεγε:

– Η ψυχή μου δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη σκέψη ότι κάποιος θα χαθεί αιώνια.

Νομίζω πως ο Κύριος θα βρεί τρόπο να τους σώσει όλους.

Ο άλλος απάντησε:

– Οι άγιοι Πατέρες λένε ότι ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον άνθρωπο χωρίς τη συνέργειά του, αλλά να τον σώσει χωρίς τη συμφωνία και τη συνέργεια του ιδίου του ανθρώπου είναι
αδύνατο.

Η σωτηρία και η απώλεια βρίσκονται στην ελευθερία του ανθρώπου.

Ο πρώτος:

– Νομίζω ότι ο Θεός με το πλήθος της αγάπης Του θα υπερβεί την αντίσταση του κτίσματος, χωρίς να καταλύσει την ελευθερία του.

Ο δεύτερος:

– Μου φαίνεται πως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ελευθερία του ανθρώπου είναι δυνητικά τόσο μεγάλη, που και στο επίπεδο του αιώνιου Είναι μπορεί να προσδιοριστεί αρνητικά απέναντι στο Θεό.

Όσοι δεν το γνωρίζουν αυτό ή το λησμονούν ή τρέφονται με «ωριγενικό γάλα».

– Αλλά, πραγματικά, αυτό είναι μωρία!

– Ναί, μωρία.

Τι λοιπόν να κάνουμε;

– Ο Θεός θέλει να σωθούν όλοι, και εμείς πρέπει να σκεφτόμαστε τη σωτηρία όλων και να προσευχόμαστε για όλους.

Αλλά ούτε η αποκάλυψη ούτε η πείρα μας μας δίνουν βάση να ισχυριστούμε ότι όλοι θα σωθούν.

Η ελευθερία είναι μεγάλο δώρο, αλλά φρικτό.

ΠΑΠΑ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο ΚΑΡΑΚΑΛΛΗΝΌΣ.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΔΟΧΕΙΑΡΙΤΗΣ.

I SHALL TEACH TRANSGRESSORS YOUR WAYS (Tuesday, May 29)

“Restore unto me the joy of your salvation, and with your governing Spirit establish me. I shall teach transgressors your ways (Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, научу беззаконныя путем твоим), and the ungodly shall turn back to you.” (Ps 50: 12-13)

One might ask, Can “I” really teach transgressors God’s ways? I mean, isn’t this verse of Psalm 50 a bit presumptuous for me, who is also a transgressor? 

No, it isn’t presumptuous, when I look at all of Psalm 50, and how it progresses, – or teaches me to progress, – from placing myself and all my “transgression” into the hands of God’s “great mercy,” and from there to open up to the gifts of the Holy Spirit and reliance on Him. It is in Him, not in “me,” in the self-isolation of self-reliance, that I not only regain the capacity to see “the joy of salvation”; I also regain true usefulness to myself and others, in the ways God intends for me to be useful, according to His purpose for me. When I open up, as I am, to God, and accept His “way” of being and doing, which is “great mercy,” I can approach my immediate challenges and relationships, be they professional or personal, with God’s creative, life-giving energies, like compassion, gratitude, patience, and humility. And indeed, God’s “way,” when I let it be mine in my life, does “teach transgressors,” including myself, by witnessing to the light and lightness of His way of doing things. Let me accept God’s great mercy today, and be merciful to myself and others. Amen!

(Happy Tuesday, and 3rd Day of Pentecost, dear zillions! For more on Psalm 50, check out our all-NEW audio-podcast, in which we discuss the first half of this Psalm, - and that's to be continued in this Thursday's podcast! Tune in or subscribe to join our well-informed & inspired listeners here:
www.patreon.com/sistervassa)

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ. Ο Θεός δεν επιλέγει τους ισχυρούς , αλλά δίνει δύναμη σε αυτούς που επιλέγει!

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Όπως ο αέρας είναι το μέσον , για τα πτηνά που αποδημούν σε φιλόξενους τόπους .... έτσι και η ζωή είναι το μέσον για τον άνθρωπο , ώστε να δυναμώσει τις πνευματικές του φτερούγες και να μπορέσει να πετάξει προς τους Θεοφώτιστους ορίζοντες της ουράνιας Βασιλείας ....

ΘΑΥΜΑΣΤΌ ΓΕΓΟΝΌΣ. Η γυναίκα εργαζόταν σε μια μονάδα συσκευασίας κρέατος. Μια μέρα, στο τέλος της εργάσιμης ημέρας.....

Η γυναίκα εργαζόταν σε μια μονάδα συσκευασίας κρέατος. Μια μέρα, στο τέλος της εργάσιμης ημέρας της, πήγε στον καταψύκτη για να ελέγξει κάτι, αλλά η πόρτα έκλεισε τυχαία - και η γυναίκα ήταν κλειδωμένη μέσα. 

Η γυναίκα φώναξε και χτύπησε σε όλους - με δύναμη, όλα ήταν μάταια, - κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν ήδη φύγει, και έξω από την κατάψυξη είναι αδύνατο να ακούσουν τι συμβαίνει μέσα. 

Πέντε ώρες αργότερα, όταν ο θάνατος φαινόταν αναπόφευκτος, η φυλακας του εργοστασίου άνοιξε την πόρτα - και η γυναίκα κατάφερε να δραπετεύσει με θαυμασμό εκείνη την ημέρα από το θάνατο. 

Αργότερα, η γυναίκα ζήτησε από τον φρουρό γιατί αποφάσισε να ελέγξει την κατάψυξη εκείνη την ημέρα, επειδή δεν ήταν δουλειά του. 

Ο φρουρός απάντησε: «Έχω εργαστεί στο εργοστάσιο για 35 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κάθε μέρα, αλλά είστε ένας από τους λίγους ανθρώπους που με χαιρέτησε το πρωί και λέει αντίο στο τέλος της εργάσιμης ημέρας. Πολλοί άνθρωποι με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι αόρατος ...

Σήμερα,  περάσατε όπως πάντα, και μου είπατε "Γεια σας". Αλλά μετά από μια δουλειά μιας ημέρας, παρατήρησα με περίεργο τρόπο ότι δεν άκουσα ", σε βλέπω αύριο", και δεν σας είδα να φευγεται από το εργοστάσιο. Έτσι αποφάσισα να ελέγξω το εργοστάσιο. Είμαι τόσο συνηθισμένος στο "γεια σας" και "αντίο" κάθε μέρα, επειδή μου θυμίζουν ότι χρειάζομαι κάποιον. Όταν δεν άκουσα σήμερα το αποχαιρετιστήριο σας, συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε συμβεί. Γι 'αυτό έψαξα παντού για εσάς. " 

Να είσαι ταπεινός, να αγαπάς και να σέβεσαι τους γύρω σου. 
Μετά από όλα, αυτά ποτέ δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΌΧΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΠΆΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.

ΜΕΓΑ ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.

Day of the Holy Spirit Comforter, Spirit of Truth, come and abide in us

The historical fact of the Resurrection was to be proclaimed throughout the world because the Church had been given the power to do so by the Holy Spirit. We are able to give witness to this fact because the Father sent us the Comforter and Spirit of Truth just as had been promised by Christ.

Our joy is in the Lord, and with this joy comes the power to be transformed. We continue to live in this world but are not of this world. We live our lives in Christ because the Holy Spirit has touched our hearts and made communion with God possible. Our experience of the living God gives us the right to say, “Yes, we know Him, whom we have loved, who has loved us, saved us and given us the gift of eternal life.” To Him we all cry, “Comforter, Spirit of Truth, come and abide in us.”

With love in Christ,
Abbot Tryphon

Ο ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ.

Κάποτε πολὺ παλιὰ σὲ ἕνα μοναστήρι στὸ Άγιον Ὅρος, πρὶν ἀκόμα ἡ ἀνθρωπότητα μάθει τί εἶναι τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα, ἦταν μία μικρὴ ἀδελφότητα νέων κατὰ βάσει μοναχῶν μὲ τὸν Γέροντά τους, ὁ ὁποῖος ἦταν καὶ αὐτὸς σχετικὰ νέος. 

Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἀδελφότητα ὑπῆρχε ὅμως καὶ ἕνας μεγάλος σὲ ἡλικία παππούλης. Ὁ παππούλης τῆς ἱστορία μας, λοιπόν, δὲν ἔλεγε ποτὲ καλημέρα καὶ περπατοῦσε πάντα μὲ κατεβασμένο τὸ βλέμμα.


Ὅποτε συναντοῦσε κάποιον ἀδελφό του σταματοῦσε μπροστά του χωρὶς νὰ σηκώσει τὰ μάτια του ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ κατευθείαν γυρνοῦσε τὴν πλάτη του καὶ ἄλλαζε πορεία. Δὲν πήγαινε ποτὲ στῆς Παρακλήσεις καὶ στοὺς Ἑσπερινούς. 


Μπορεῖ νὰ τὸν ἔβλεπαν καμιὰ φορᾶ στὸ ἀπόδειπνο μετὰ τὴν τράπεζα, ἀλλὰ θὰ ἔφευγε πρὶν τελειώσει. Μονάχα τὶς Κυριακὲς πήγαινε στὴν Λειτουργία καθυστερημένος καὶ καθόταν μέχρι νὰ τελειώσει. Ὅλοι οἱ ἀδελφοί του τὸν χαρακτήριζαν μονόχνωτο, παράξενο καὶ τὸν συκοφαντοῦσαν συνέχεια στὸν Γέροντά τους. Πολλὲς φορὲς ὁ Γέροντας μπῆκε στὸν πειρασμὸ νὰ τὸν ἐπιπλήξει γιὰ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ αὐτή, ἀλλὰ κάθε φορᾶ κάτι τὸν σταματοῦσε καὶ τὸν δικαιολογοῦσε λέγοντας πὼς εἶναι «καμώματα τῆς ἡλικίας». Κάποια μέρα λοιπὸν… κάλεσε ὁ Καλὸς Θεούλης τὸν Παππούλη μας καὶ αὐτὸς ἔφυγε γιὰ πάντα γιὰ ἕνα πολὺ μακρινὸ ταξίδι.


Οἱ ἀδερφοί του δὲν στεναχωρήθηκαν καθόλου γιὰ τὴν ἀπώλειά του. Ἴσα, ἴσα χάρηκαν κιόλας, γιατί δὲν θὰ ἔβλεπαν ἄλλο τὸ ξινισμένο γέρικο πρόσωπό του. Ἀναρωτιόντουσαν ὅμως: «τι κατάληξη θὰ ἔχει ἡ ψυχούλα αὐτοῦ του παράξενου γεράκου ποῦ δὲν τελοῦσε κανένα ἀπὸ τὰ θρησκευτικά του καθήκοντα;» Τὸ ρώτησαν στὸ Γέροντά τους καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρὰ τοῦ εἶπε νὰ κάνουν γιὰ 40 μέρες προσευχὴ καὶ νηστεία καὶ τότε θὰ τοὺς φανερώσει ὁ Καλὸς Θεούλης τί ἔγινε μὲ τὴν ψυχούλα τοῦ γέρου ἀδελφοῦ τους.



Μετὰ ἀπὸ 40 μέρες Ἄγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στὸ Γέροντα καὶ τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι ὁ Γεράκος τοὺς εἶναι στὸν Παράδεισο κοντὰ στὸν Καλὸ Θεούλη καὶ προσεύχεται γιὰ αὐτοὺς καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Ὁ Γέροντας ἀπόρησε. Ρώτησε τὸν Ἄγγελο: «Μα πῶς; Ἀφοῦ…»


Πρὶν προλάβει ὅμως νὰ τελειώσει αὐτὸ ποὺ ἤθελε νὰ πεῖ τοῦ ἀπάντησε ὁ Ἄγγελος: «Ὁ ἀδελφός σας εἶναι στὸν Παράδεισο γιατί ποτὲ δὲν εἶπε κακὸ λόγο γιὰ ἀδελφό του καὶ ποτὲ δὲν κατέκρινε κανέναν σας! Πάντα τὸ βλέμμα τοῦ κοιτοῦσε στὸ ἔδαφος γιὰ νὰ μὴν δεῖ κανέναν σας καὶ τὸν κακολογήσει, δὲν ἐρχόταν στὶς ἀκολουθίες γιὰ μὴν δεῖ κανέναν ἀδελφὸ νὰ κοιμᾶται στὸ στασίδι του, ἢ νὰ μὴν κάνει τὶς μετάνοιές του καὶ τὸν κρίνει». Ὁ Γέροντας ἔμεινε ἄφωνος.
Τὰ νέα γρήγορα διαδόθηκαν ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ὄχι μόνο στὸ μικρὸ κοινόβιο ἀλλὰ καὶ στὶς γύρω Μονὲς καὶ Σκῆτες. Ἀντὶ γιὰ χαρὰ ὅμως ἁπλώθηκε μία ἀπέραντη λύπη. Μέχρι καὶ τὰ πουλιὰ σίγησαν ἐκείνη τὴν μέρα. Ὁ ἀέρας δὲν φύσηξε καὶ τὰ λευκὰ προβατάκια τῆς θάλασσας σταμάτησαν νὰ γλύφουν τοὺς τοίχους τοῦ μοναστηριοῦ. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ οὔτε τὰ ἄστρα βγῆκαν στὸν οὐρανό. Θρηνοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ θρηνοῦσε καὶ ὅλη ἡ γῆ μαζί τους.
Μακάρι νὰ μπορούσαμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἔχουμε ἔστω λίγη ἀπὸ τὴν ταπείνωση τοῦ Ἅγιου αὐτοῦ Παππούλη καὶ ἂς μᾶς λέγανε παράξενους…

Άλλες φορές οι μέρες κυλούν γρήγορα. Λες 'πότε πέρασε ο καιρός'. Κάποιες άλλες, όμως, τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες.

Άλλες φορές οι μέρες κυλούν γρήγορα. 

Λες 'πότε πέρασε ο καιρός'. 

Κάποιες άλλες, όμως, 

τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες.

Όσο ανεβαίνεις

τα σκαλοπάτια της ζωής, 

γεμίζεις από εμπειρίες.

Αναμνήσεις.

Συναισθήματα διαφορετικά.

Αντίθετα ίσως.

Κι είναι κι αυτές οι στιγμές

που λες 'πώς ν'ανέβω;

Δεν έχω δυνάμεις πια'.

Τότε να θυμάσαι

πως ακόμη και τα πετούμενα 

Εκείνος τα τρέφει.

Τα φροντίζει.

Με τόση στοργή.

Κι αν σε δει να υποφέρεις,

είναι δυνατόν να σ'αρνηθεί

την παρηγοριά τη θεϊκή;

Φτερά θα σου δώσει.

Να πετάξεις.

Όπως κι αυτά.

Τ'άγνωστα πετούμενα 

τ'ουρανού...

"Δεν έχουμε πουθενά να τρέξουμε, μόνο με προσευχή στον Θεό". Αρχιμανδρίτης John Krestiankin

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΩΣ «ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΝ» ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΜΑΣ.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

Ή άσκηση ώς αγώνας εναντίον τού θανάτου και υπέρ της ζωής εν Χριστώ, πού είναι ό όντως Ων. Ή υποστατική βάση της ασκήσεως μας. Το «πιστεύω» δεν είναι αφηρημένη ιδέα αλλά προσωπική αναφορά. Από την προσωπική παράσταση μπροστά στον Θεό ως τήν πρόσληψη όλου τού Άδάμ. Ή έκπτωση από τήν πίστη λόγω της τεχνικής προόδου. Ή ανάπτυξη μας δεν πραγματοποιείται με ψυχοφυσικά γυμνάσματα αλλά με τήν τήρηση των εντολών γιά τήν αφομοίωση της ζωής τού Χριστού.

Ευγνωμονούμε τον Κύριο, πού μάς αξίωσε να συναχθούμε και πάλι έδώ στο Όνομά Του.

Ή προσοχή μου σήμερα στρέφεται σε εκείνο πού αποτελεί μοναδικό χαρακτηριστικό της χριστιανικής μας πίστεως. Σύμφωνα με τήν αποκάλυψη τού Θεού γιά τον Ίδιο τον Εαυτό Του, πού κείται ώς θεμέλιο της πίστεώς μας, Αύτός είναι ό αποκλειστικά όντως «’Ών», «’Εγώ ειμί ό Ων». Έκτος λοιπόν από Αυτόν κανένας και τίποτε δεν υπήρχε, όπως και περαιτέρω δεν υπάρχει άλλος έκτος από Αυτόν, σύμφωνα με τον προφητικό λόγο1. Αύτός δηλαδή είναι ό μοναδικός Ποιητής όλου τού ορατού και νοητού κόσμου.

Και χωρίς Αυτόν, κατά την έκφραση τού κατά Ίωάννην Ευαγγελίου, «έγένετο ούδέ εν o γέγονεν»2. Σε Αυτόν βρίσκεται ή ζωή του άνθρωπου. Ή θέση αύτή αποτελεί τη βασικότερη πλευρά της πίστεώς μας, πού πρέπει οπωσδήποτε να συλλάβουμε. Ή αποκάλυψη λέει ότι είμαστε τέκνα τού πρώτου Άδάμ, πού αθέτησε τη διαθήκη της Αγάπης μεταξύ τού Θεού Πατρός και του Άνθρωπου. Κάθε τόσο οι άνθρωποι αποπειρώνται να συλλάβουν με τον νου τους γιατί ό Κύριος επέτρεψε δίπλα στο δένδρο της άφθαρτης Ζωής να βρίσκεται το δένδρο της γνώσεως του Καλού και του Κακού. 'Η διαδικασία της δημιουργίας άφθαρτων θεών, φίλων και αδελφών του Χριστού, αποτελεί γιά μάς μυστήριο. Δεν είμαστε βέβαια εμείς πού θά κρίνουμε το «γιατί», αλλά επικεντρώνουμε τήν προσοχή μας στα γεγονότα. Αυτό έτσι είναι. Ό Αδάμ διέρρηξε τον σύνδεσμο με τον Θεό. Και εφόσον δεν υπάρχει άλλη πηγή ζωής, τότε βέβαια, μετά τήν πτώση στήν αμαρτία, άρχισε να ενεργεί ό θάνατος στο γένος των ανθρώπων. Ό απόστολος Παύλος λέει: «Δι’ ένός άνθρωπου ή αμαρτία εις τον κόσμον είσήλθε (και όλα τά έπακόλουθά της) και διά του ένός Χριστού ήρθε ή σωτηρία». 

Σε τί συνίσταται ή εν Χριστώ σωτηρία; Τυφλωμένοι από τήν αμαρτία αρχίσαμε να περπατούμε στο σκοτάδι της άγνοιας αμέσως μετά τήν έκπτωση από τήν κοινωνία μας με τον Θεό. Τώρα όμως όλος ό αγώνας μας έχει ώς σκοπό να άπομακρύνει από εμάς τήν αμαρτία, πού είναι αθέτηση της Πατρικής αγάπης, και στή θέση του θανάτου να μάς δοθεί ή Ζωή του Ίδιου του Θεού, σύμφωνα με το σχέδιό Του γιά τον άνθρωπο. Έτσι λοιπόν, παλεύοντας με κάθε εκδήλωση της αμαρτίας μέσα μας, αγωνιζόμαστε να ελευθερωθούμε από τις συνέπειες τού θανάτου. Πιστεύουμε στον Θεό πού είπε «Εγώ ειμί ό Ων» και ό Όποιος είναι Θεός προσωπικός. Σέ Αυτόν βρίσκεται ή Ζωή, σέ Αυτόν τά πάντα. Και έξω από Αυτόν όλα υπάρχουν μόνο κατά τήν ευδοκία Του.

Όταν περνάμε τις ή μέρες μας όπως αρμόζει σε μονάζοντες, δηλαδή με μετάνοια, τότε ό κάθε αγώνας, όλες οι προ-σπάθειες από τη δική μας πλευρά θά κατευθύνονται προς έναν μόνο στόχο: να μην αμαρτήσουμε. Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες αποτελούν ακόμη «αρνητικές» ενέργειες. Να μη διαπράξουμε αμαρτία είναι το ελάχιστο. Πρέπει επιπλέον ό Ίδιος ό Θεός να «έρθει και να σκηνώσει μέσα μας», γιά να ζήσει μέσα μας και να γίνει ή ζωή μας.

Γιατί εφιστώ τήν προσοχή σας στο θέμα αυτό; Διότι στον καιρό μας υπάρχουν πολλοί ανόητοι, διεστραμμένοι δρόμοι δήθεν προς το Απόλυτο, πού οδηγούν βέβαια σε βαθύτερο ακόμη σκότος αμαρτίας και θανάτου. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς τον Θεό. Δεν υπάρχει άλλο φώς παρά μόνο ό Θεός, πού είναι «Φώς, εν Ω σκοτία ούκ έστιν ούδεμία». Επομένως, όλη ή προσπάθειά μας κατευθύνεται στο να μάς δωρίσει ό Θεός τη Ζωή Του. Και γιά μάς τούς χριστιανούς διδάσκαλος και οδηγός σε όλα είναι ό Χριστός.

Μόλις ψάλαμε τήν προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα: «Ό θησαυρός των αγαθών και Ζωής [άκηράτου]* χορηγός, έλθέ και σκήνωσον εν ήμίν». Ό Λόγος του Πατρός, πού ήρθε σε μάς εν σαρκί, και το Πνεύμα το Άγιο, πού κατέβηκε υπό μορφή πύρινων γλωσσών στους Αποστόλους και σε μάς τούς πιστούς, είναι Θεός προσωπικός και όχι γενικά κάποιο απρόσωπο κοσμικό φαινόμενο. Γι’ αυτό είναι αδύνατον να περιοριστούμε στο να πάρουμε απλώς τη φύση τού άνθρωπου, όπως αύτή είναι, και μέσω διαφόρων ασκήσεων και διαλογισμών να αναπτύξουμε τις φυσικές ικανότητες της. Δεν έχουμε αυτό τον σκοπό. Ή οδός αύτή δεν οδηγεί στή σωτηρία. Στήν προσευχητική μας στάση πάντοτε παρουσιαζόμαστε ώς πρόσωπα ένώπιον τού Προσώπου τού Θεού. Και αυτό δεν πρέπει να το στερούμαστε.

Ό Κύριος είπε: «Χωρίς εμού ού δύνασθε ποιεΐν ουδέν». Γιατί; Διότι σε Αυτόν περιέχεται το αιώνιο είναι μας, σε Αυτόν επίσης και με τη δύναμή Του έχουμε και το πρόσκαιρο είναι, δηλαδή τήν ορατή και αισθητή ύπαρξή μας. Όλα προέρχονται από Αυτόν. Πάντοτε λοιπόν ή στάση μας οφείλει να είναι προσωπική, πράγμα πού εκφράζεται στο Σύμβολο της Πίστεως, όπου οι Πατέρες έδωσαν σύντομη έκθεση των βάσεών της.

Το Σύμβολο της Πίστεως αρχίζει με τη λέξη «Πιστεύω ...». Στρέψτε τήν προσοχή στο αξιοσημείωτο αυτό φαινόμενο: Δεν λέμε «πιστεύομεν» γενικά, όχι! Αλλά εγώ λέω στον Θεό: «Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα...». Αν όμως το λέμε αυτό συνειδητά, τότε όλα τα υπόλοιπα λόγια αυτού τού Συμβόλου οφείλουμε να τα διατηρούμε ώς προσωπική μας πεποίθηση. Ό καθένας από εμάς έχει τιμηθεί ώς πλήρης εικόνα τού Θεού. Και το κάθε πρόσωπο, ό κάθε άνθρωπος, επιβάλλεται να φέρει μέσα του τα πάντα, και τον Θεό και τον κτιστό κόσμο. Όταν σκεφτόμαστε σταθερά με τη διάθεση αύτή γιά τον Θεό ημέρα και νύχτα, τότε όλα αποκτούν μέσα μας κάποια «συνοχή». Και αύτή γίνεται στο Όνομα τού Χριστού: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ τού Θεού τού Ζώντος, ό αϊρων τήν αμαρτίαν τού κόσμου, έλέησον ή μάς». Επικαλούμαστε το Όνομά Του με τη συνείδηση της προσωπικής μας ευθύνης γιά κάθε έργο μας και γιά κάθε κίνηση της καρδιάς μας. Οφείλουμε λοιπόν να απορρίψουμε κάθε αφηρημένη «θεωρία». Οποιαδήποτε «θεωρία» αποτελεί αμαρτία. Καμιά φορά στον ησυχασμό παραχωρείται κάποια «παρέκβαση», με σκοπό μόνο να δοθεί εξήγηση πού είναι ή καρδιά ή ό νους μας. Γιατί όταν ή καρδιά είναι φυσιολογικά υγιής, τότε ό άνθρωπος δεν τήν αισθάνεται• είναι σαν αύτή να «μην υπάρχει». Όταν όμως ό άνθρωπος ερεθιστεί και καταπονηθεί, αρχίζει να θυμώνει και τότε καταλαβαίνει πού βρίσκεται ή «καρδιά» του. Αλλιώς, άν έρωτηθεϊ το παιδί «πού είναι ή καρδιά σου;», θά δείξει: «έδώ», στο στέρνο.

Συγχωρήστε με, επαναλαμβάνω και πάλι. Παρακαλώ, ώς τήν τελευταία σας αναπνοή να μη χάσετε τήν τέχνη της ασκήσεως μας και τήν ορθόδοξη προσευχή, δηλαδή τη συ-νεχή παράσταση πρόσωπο με Πρόσωπο...

Το εγχείρημα αυτό είναι απίστευτα μεγαλειώδες. Δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε πού πολλοί εκπίπτουν από τήν πίστη στον Χριστό. Είναι υπερβολικά μεγάλο πράγμα. Ή τεχνολογική πρόοδος από μόνη της δεν αποτελεί πρόοδο. Διαβάζοντας τούς αρχαίους Πατέρες μας βλέπουμε ότι ζούσαν με τον Θεό ασυγκρίτως βαθύτερα από άσο οι σύγχρονοί μας άνθρωποι. Συνεπώς ή τεχνολογική «πρόοδος», απαραίτητη για τη φυσική ύπαρξη της ανθρωπότητας, δεν αποτελεί κάτι «ανώτερο» σε σχέση με τήν αποκάλυψη του Θεού.

Θά περάσουμε τη ζωή ώς τήν τελευταία αναπνοή μας με τη συνείδηση ότι ό Θεός μάς βλέπει, έτσι πού τίποτε να μην είναι γιά μάς απρόσωπο, χωρίς ψυχοσωματικές ασκήσεις πού μπορούν να συνεργήσουν στή μία ή στήν άλλη «ανάπτυξη» μέσα μας. Γιά παράδειγμα, οι αθλητές αναπτύσσονται σωματικά, ό διανοούμενος άνθρωπος αναπτύσσεται διανοητικά με τον επιστημονικό μόχθο. Είναι λοιπόν δυνατόν να αναπτύξει κάποιος ιδιαίτερα τη διάνοια ή να αναπτύξει το σώμα και να γίνει μεγάλος αθλητής, αλλά να παραμένει άμαθής άνθρωπος. ’Άν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές τού Θεού, τότε μπορεί να μάς προκύψει και ή διαδικασία διανοητικής αναπτύξεως, ακόμη και σωματικής. Ωστόσο αύτή δεν είναι ή δική μας «τεχνική». 'Η δική μας καλλιέργεια είναι επακόλουθο της πίστεως και της προσευχής μας. Ή συνεχής παράσταση ένώπιον τού Θεού οδηγεί στο να ζούμε εσωτερικά προσλαμβάνοντας συνεχώς τη Ζωή, πού εκπορεύεται από τον Ίδιο τον Θεό. Και σε αυτό έγκειται ή προσπάθειά μας: ή Ζωή του Θεού να γίνει δική μας ζωή.

Πρέπει επίσης να προειδοποιήσουμε τούς νέους ανθρώπους ότι στον καιρό μας πολλοί βιάζονται πολύ γρήγορα να αποκτήσουν παγκόσμια και υπερκόσμια συνείδηση, δηλαδή θεία. Ή οδός μας είναι βραδεία. Εμείς πού κληρονομούμε από τούς γονείς μας τον θάνατο λόγω της αμαρτίας δεν αναγεννιόμαστε αμέσως. Πώς να νικήσουμε τον θάνατο αυτό; Όσο και άν φαίνεται παράδοξο, ή μέθοδος -ή προσπάθεια να περνούμε τήν κάθε ημέρα χωρίς αμαρτία- θά οδηγήσει στή γνώση τού Απολύτου Θεού, πού είναι ανέφικτη γιά τήν ανθρώπινη επιστήμη, γιατί θά αποδειχτεί συνέπεια της ενεργείας του Ίδιου του Θεού. Επομένως, πρέπει να είμαστε υπομονετικού πέντε χρόνια είναι λίγα, δέκα χρόνια είναι πάλι λίγα, είκοσι, ακόμη δεν αρκούν, σαράντα, και αυτά μπορεί να μην αρκέσουν• πρέπει επί μακρόν να υπομένει κάποιος και ποτέ να μην παραδοθεί. Είναι ανιαρό, αλλά δεν πρέπει να παραδοθούμε.

Επαναλαμβάνω ακόμη μία φορά, γιά να καταστεί σα-φέστερη ή βασική ιδέα του σημερινού λόγου: στον προσωπικό Θεό τίποτε δεν είναι απρόσωπο. Στή ζωή μας λοιπόν οφείλουμε να γίνουμε πρόσωπα κατ’ εικόνα του προσωπικού Θεού, ικανά να φέρουμε μέσα μας τα πάντα, και τη ζωή τού κόσμου και τη χάρη του Θεού, δηλαδή τήν αιώνια ζωή.

Να ελέγχετε τον εαυτό σας, ώστε να μην υπάρχει τίποτε το απρόσωπο. Οφείλουμε να ζούμε ώς πρόσωπα, υπεύθυνα γιά κάθε μας ενέργεια, γιά κάθε μας σκέψη. Όταν όμως έρθει ή προσευχή, πού ό Κύριος έδωσε στον πατέρα μας Σιλουανό, τότε ό άνθρωπος μπορεί να πει: «Νυν εν Σοι, Χριστέ, και εγώ είμι». Έτσι από τα τελείως μικρά πράγματα προκύπτει ένα απίστευτα μεγάλο άποτέλεσμα, πού ύπερ- βαίνει τα όρια κάθε σχετικού.

Στήν εποχή μας οι θεολόγοι είναι απασχολημένοι με το πρόβλημα του προσώπου. Και ή επιστημονική ψυχολογία και ή φιλοσοφία ασχολούνται με το ίδιο αυτό πρόβλημα. Γιά μάς όμως το πρόβλημα αυτό έχει λυθεί προ πολλού. Με ποιόν τρόπο λύθηκε; Βλέπουμε τον Χριστό και βλέπουμε τις ενέργειες Του. Πήρε επάνω Του τις αμαρτίες όλου του κόσμου, προσευχήθηκε στον κήπο της Γεθσημανή, ανέβηκε στον Γολγοθά. Αύτός είναι ό Άνθρωπος Πρόσωπο! Όταν λέει: «Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον», μάς καλεί στήν ίδια ακριβώς νίκη πού πραγματοποίησε ό Ίδιος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ. ΤΟΜΟΣ Β .ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ  . ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΣΚΗΤΗΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ ΣΤΟ ΚΟΝΕΒΙΤΣ.

ΚΑΠΟΙΟ ἔτος πέρασα μερικὲς ἑβδομάδες στὸ Κόνεβιτς, εὑρισκόμενο  στὸν ἄπω βορρᾶ, ζώντας σὰν ἕνας ἐρη μίτης σὲ καλύβα στὸ δάσος. Ἦταν στὰ τέλη τοῦ Ἰουλίου. Οἱ ἡμέρες ἦταν θερμὲς καὶ ἡλιόλουστες. Δάσος καὶ λίμνη, λίμνη καὶ δάσος. Ἡ Μονὴ ἐκεῖ ἦταν μικρή, οἱ Μοναχοὶ λίγοι καὶ ἡλικιωμένοι. Μεταξύ τους ὑπῆρχαν Μοναχοὶ ὑψηλῆς πνευματικότητος. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐνθυμοῦμαι καλύτερα τὸν π. Δωρόθεο.

Κάποτε τὸν ἐρώτησα:

«Πῶς νὰ ἀποκτήσουμε πνευματικὴ εἰρήνη;».

«Πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε ἡσυχία», ἀπάντησε χαμογελώντας.

«Τί σημαίνει νὰ ἀποκτήσουμε ἡσυχία;», ἐρώτησα.

«Σημαίνει τοῦτο· ὅταν ἤμουν νέος Δόκιμος στὴν Μονὴ Βαλαάμ, ὁ Γέροντάς μου, τὸν ὁποῖον ὑπηρετοῦσα, μοῦ εἶπε κάποτε: “Δημήτρη, θὰ εἶναι δύσκολο γιὰ σένα νὰ ἀποκτήσης ἡσυχία. Ὁ χαρακτῆρας σου εἶναι εὔθυμος καὶ πολὺ ζωντανός. Καὶ ἄν δὲν ἀποκτήσης ἡσυχία, δὲν θὰ ἀποκτήσης καθαρὴ προσευχὴ καὶ ὁ Μοναχισμός σου θὰ ἀποβῆ μάταιος”. Καὶ τὸν ἐρώτησα τότε αὐτὸ ποὺ σεῖς μὲ ἐρωτᾶτε τώρα: “Τί σημαίνει νὰ ἀποκτήσω ἡσυχία;”. Ὁ Γέροντας μοῦ εἶπε: “Αὐτὸ εἶναι πολὺ ἁπλό. Τώρα εἶναι καλοκαίρι καὶ σὺ σίγουρα περιμένεις νὰ ἔλθη τὸ φθινόπωρο, ὁπότε θὰ ἔχη λιγότερη δουλειὰ στὰ χωράφια”. “Αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, πατερούλη”, εἶπα. “Ὅταν ὅμως ἔλθη τὸ φθινόπωρο, τότε σὺ θὰ ἀρχίσης νὰ περιμένης μὲ ἀνυπομονησία νὰ ἔλθη ὁ χειμώνας, ὁ πρῶτος περίπατος στὸ χιόνι, οἱ Ἑορτές, καὶ ὅταν φθάσουν αὐτές, σὺ θὰ περιμένης γιὰ τὸ Πάσχα, τὴν Φωτοφόρο Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ”.

“Ἀλήθεια, ἔτσι εἶναι, πάτερ”, εἶπα πάλι.

“Τώρα εἶσαι Δόκιμος, ἀλλὰ σίγουρα περιμένεις νὰ ἔλθη ὁ καιρὸς ποὺ θὰ γίνης

Μοναχός, ἔτσι δὲν εἶναι;”. “Ναί, πάτερ”!

“Τότε ὅμως, φτωχὴ ψυχή, θὰ περιμένης μὲ ἀνυπομονησία γιὰ τὸ Μέγα Σχῆμα καὶ μετὰ γιὰ χειροτονία Ἱερομονάχου.

Λοιπόν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν θὰ ἔχης ἀποκτήση ἡσυχία. Ὅταν ὅμως βρίσκης ὅτι εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο εἴτε εἶναι ἄνοιξις εἴτε φθινόπωρο, χειμῶνας ἤ καλοκαίρι, Χριστούγεννα ἤ Πάσχα, εἴτε εἶσαι Δόκιμος εἴτε Μεγαλόσχημος, καὶ ὅταν ζῆς τὴν παροῦσα ἡμέρα κατὰ τὸ ῾ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία ἑαυτῆς’ καὶ δὲν ὀνειρεύεσαι οὔτε περιμένεις τίποτε, ἀλλὰ παραδίδεσαι ἐντελῶς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε θὰ ἀποκτήσης ἡσυχία”.

Πέρασαν πολλὰ χρόνια, ἔλαβα τὸν Μανδύα, ἔλαβα τὴν Ἱερωσύνη, καὶ πάλι περίμενα γιὰ κάτι. Μὲ τοποθέτησαν στὴν θέσι τοῦ βοηθοῦ μαγείρου. Δὲν τὸ ἤθελα αὐτό, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ ὑποταχθῶ. Λοιπόν, τελικὰ μᾶς ἔστειλαν ἐδῶ [στὸ Κόνεβιτς], καὶ ἦλθα εὐχαρίστως, ἐνῶ ἄλλοι ἔκλαιγαν. Κάθετι εἶναι θέλημα Θεοῦ. Ἄν δεχθῆς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γαλήνια καὶ μὲ ἀγάπη, καὶ δὲν ἀναμένης νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ φαντασίες σου, θὰ ἀποκτήσης ἡσυχία. Ὅμως εἶσαι ἀκόμη μακρυὰ ἀπὸ αὐτό, Σέργιε Νικολάεβιτς.

Ἀκόμη ζητεῖς τὰ δικά σου. Ὅμως, χωρὶς τὴν ἀπόκτησι ἡσυχίας, δὲν κατορθώνεται ἡ καθαρὴ προσευχή»!

«Πέστε μου, πατέρα Δωρόθεε, τί εἶναι καθαρὴ προσευχή»;

«Εἶναι προσευχὴ χωρὶς σκέψεις, ὅταν ὁ νοῦς δὲν περιπλανιέται, ἡ προσευχὴ δὲν διασπᾶται καὶ ἡ καρδιά σου εἶναι ξύ­ πνια, δηλαδὴ αἰσθάνεται φόβο καὶ κατάνυξι. Ὅταν προσεύχεσαι μόνο μὲ τὰ χείλη σου, ἐνῶ οἱ σκέψεις σου εἶναι μακριά, τότε αὐτὸ δὲν εἶναι προσευχή».

«Καὶ πῶς κάποιος ἀποκτᾶ καθαρὴ προσευχή»;

«Μὲ σκληρὴ ἐργασία, βέβαια. Ἔχεις ἀκούσει γιὰ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ»;

«Ναί, ἔχω».

«Ἔχεις προσπαθήσει νὰ τὴν ἐφαρμόσης»;

«Ἔχω προσπαθήσει».

«Καὶ πῆγε καλά»;

«Πτωχά».

«Μὴ ἀπελπίζεσαι. Ἐπαναλάμβανέ την συνεχῶς στὸν

ἑαυτό σου καὶ θὰ ἔλθη στὸν καιρό της».

«Πῶς κάποιος γνωρίζει ὅτι ἔχει ἀποκτήσει τὴν καθαρὴ

προσευχή»;

Ὁ π. Δωρόθεος μὲ κοίταξε ἐρευνητικὰ καὶ ἐρώτησε: «Ἔχεις ἀκούσει γιὰ τὸν

Μολδαβὸ στάρετς»;

«Ὄχι».

«Ὁ Μοναχὸς Παρθένιος γράφει γι’ αὐτὸν στὰ Ταξίδια του. Ἔχεις διαβάσει τὸ ἔργο αὐτό»;

«Ὄχι».

«Διάβασέ το. Εἶναι πολὺ διδακτικὸ καὶ χρήσιμο. Κάποτε ὁ Παρθένιος τὸν ἐρώτησε σχετικὰ μὲ τὴν καθαρὴ προσευχή. Ὁ Στάρετς Ἰωάννης ἀπάντησε ὅτι ὅταν ἄρχισε νὰ ἐφαρμόζη τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ ἔπρεπε νὰ βιάση πολὺ τὸν ἑαυτό του ἀρχικά, ἀλλὰ κατόπιν ἔγινε ὅλο καὶ εὐκολότερη. Τελικὰ ἡ εὐχὴ τὸν κατέλαβε καὶ ἄρχισε νὰ κυλάη μέσα του σὰν ποταμός. Ἡ προσευχὴ ἄρχισε νὰ κινῆται ἀφ’ ἑαυτῆς· κελάρυζε καὶ γουργούριζε καὶ ἄγγιζε τὴν καρδιά. Τότε, ἄρχισε νὰ ἀπομονώνεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, πῆγε σὲ ἕνα μικρὸ ἐρημητήριο, ἔπαυσε νὰ δέχεται ἐπισκέψεις γενικὰ καὶ ὄχι μό­νον ἀπὸ λαϊκὲς γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ λαϊκοὺς ἄνδρες, καὶ Μοναχοὺς σπάνια. Καὶ ἐκεῖ τοῦ ἦλθε μία ἀκατανίκητη ὤθησι νὰ προσεύχεται. Ὅταν ὁ Παρθένιος ἐρώτησε τὸν Στάρετς: “Τί εἶναι αὐτὴ ἡ ἀκατανίκητη προσευχή;”, ὁ π. Ἰωάννης ἀπάντησε: “Αὐτὸ εἶναι ἀκατανίκητη προσευχή. Ἐγείρομαι νὰ προσευχηθῶ μέχρι τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου καὶ ὅταν ἔρχομαι στὶς αἰσθήσεις μου, ὁ ἥλιος εἶναι ἤδη ψηλὰ στὸν οὐρανὸ καὶ οὔτε κἄν τὸ εἶχα παρατηρήσει”. Αὐτὸ εἶναι καθαρὴ προσευχή».

«Πέστε μου, π. Δωρόθεε, πόσο ἀναγκαία εἶναι ἡ καθαρὴ προσευχὴ γιὰ μία δραστήρια ζωή, γιὰ παράδειγμα, στὴν ἱεραποστολικὴ ἐργασία»;

«Εἶναι πολὺ χρήσιμη. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἀναλαμβάνη νὰ ἐπιτελῆ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ, τότε γίνεται, ἄς ποῦμε, σὰν τὸ ἀνθισμένο δένδρο τῆς φλαμουριᾶς. Ὅταν δὲν ὑπάρχουν ἄνθη στὴν φλαμουριά, τότε οἱ μέλισσες δὲν πηγαίνουν. Ὅταν ὅμως ἡ φλαμουριὰ ἀρχίζη νὰ ἀνθίζη, τότε τὸ ἄρωμα τῶν ἀνθέων της ἑλκύει μέλισσες ἀπὸ παντοῦ. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ ἕναν ἀσκητή, ὁ ὁποῖος ἀρχίζει νὰ σταθεροποιῆται στὴν Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Τὸ ἄρωμα τῆς προσευχῆς, οἱ ἀρετὲς ποὺ αὐτὴ παράγει, ἑλκύουν ἀπὸ παντοῦ καλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀναζητοῦν τὴν γνῶσι. Αὐτὸν ποὺ ζῆ ἐν Χριστῷ, αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν βαστάζει στὶς χεῖρες Του. Δὲν χρειάζεται νὰ στενοχωριέται γιὰ τίποτε. Ἀπὸ κάθε μέρος καλοὶ ἄνθρωποι συρρέουν σὲ αὐτὸν καὶ τὸν προστατεύουν σὰν τὴν κόρη τῶν ὀφθαλμῶν τους. Αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται στὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἀληθινῆς προσευχῆς βρίσκει εἰρήνη ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ Κυρίου. Καὶ δὲν ἔχει φροντίδες. Ὅλα ἔρχονται αὐτόματα».

«Ἔρχονται θλίψεις»;

«Βεβαίως καὶ ἔρχονται, ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἐπίσης μεταβάλλονται σὲ χαρά. Ἐντούτοις, δὲν εἶσαι σὲ θέσι νὰ τὸ καταλάβης αὐτὸ ἀκόμη. Σὲ ὑπερβαίνει. Ἀλλὰ θὰ ἔλθη στὸν καιρό του».

«Πέστε μου, π. Δωρόθεε, δύναται κάποιος νὰ σωθῆ στὸν κόσμο»;

«Καὶ γιατί αὐτὸ νὰ εἶναι ἀδύνατο;

 H Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐντὸς ἡμῶν, ὅταν προσπίπτουμε στὴν καρδιά μας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ προσφέρου­ με τὸ γλυκύοσμο θυμίαμα τῆς καθαρῆς προσευχῆς. Ἔχεις διαβάσει τὶς Περιπέτειες ἑνὸς Προσκυνητοῦ»;

«Μάλιστα, τὸ ἔχω διαβάσει».

«Λοιπόν, δύνασαι νὰ πράξης ἀνάλογα.

Ὁ Νεμίτοβ-Ὀρλόβσκυ ἦταν ἕνας πλούσιος ἔμπορος, ὅμως κατέπληξε τὸν Γέροντα Μακάριο τῆς Ὄπτινα μὲ τὴν προσευχητικότητά του. Ἀλλὰ πρέπει νὰ εἰπῶ ὅτι ὅταν ἐπέστρεψε στὸν οἶκο του, ἔγινε ἕνας ἔγκλειστος. Διότι ὅταν κάποιος ἀρχίση νὰ ζῆ μὲ τὸν Θεὸ καὶ δῆ τὴν μεγαλοσύνη τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, εἶναι δύσκολο νὰ παραμείνη στὸν κόσμο. Ὅπως ἕνας ἀετὸς ποὺ διασχίζει τὰ ὕψη δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῆ μὲ μιὰ κόττα ποὺ πηγαινοέρχεται βιαστικὰ στὸν πεζόδρομο».

Καθόμασταν σὲ ἕνα παγκάκι στὴν ὄχθη τῆς ἥσυχης λίμνης. Λευκὰ ἀραιὰ σύννεφα ταξίδευαν στὸν γαλανὸ οὐρανό. Ὁ ἥλιος βασίλευε. Οἱ κορμοὶ τῶν ὑψηλῶν ἐλάτων ἔλαμπαν σὰν ἀναμμένες λαμπάδες στὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλιοβασιλέματος. Ἡ λίμνη, ὁλόχρυση, ἦταν σὰν γυάλινη, περιβαλλόμενη ἀπὸ τὸ πράσινο τοῦ δάσους. Παντοῦ βασίλευε ἡ ἡσυχία τοῦ ἄπω βορρᾶ.

«Κι ἔτσι, φίλε μου», τόνισε ὁ π. Δωρόθεος, «ὅταν ἡ καρδιά σου γίνη σὰν αὐτὸ τὸ ἀπόγευμα, τόσο ἥρεμη καὶ εἰρηνική, τότε πάνω της θὰ λάμψη τὸ φῶς τοῦ ἄδυτου ἥλιου καὶ θὰ καταλάβης ἐκ πείρας τὶ εἶναι ἡ καθαρὴ προσευχή».

«Πέστε μου, π. Δωρόθεε», τὸν ἐρώτησα ἀφοῦ πέρασε λίγος χρόνος, «πῶς θὰ βροῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ σχετικὰ μὲ ἐμᾶς»;

«Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν, ὅτι οἱ περιστάσεις τῆς ζωῆς μᾶς τὸ δείχνουν αὐτό· καὶ μὲ πίστι μποροῦμε νὰ ἐρωτήσουμε κάποιον Γέροντα ἤ κάποιον σοφὸ ἄνθρωπο, καὶ κατόπιν νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς κλίσεις τῆς καρδιᾶς μας. Προσεύχου τρεῖς φορὲς στὸν Κύριο νὰ σοῦ δείξη τὸ θέλημά Του, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Σωτῆρας προσευχήθηκε στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆς, καὶ ὅπου κλίνει ἡ καρδιά, πήγαινε πρὸς τὰ ἐκεῖ».

(*) Μετάφρασις ἀπὸ τὰ ἀγγλικά: “Orthodox

Life”, No 4/1989, pp. 38-40: “Upon the

Heights of the Spirit – Doers of the Jesus

Prayer in Monasteries and in the World (Private

Memoirs and Encounters) by Sergei Bolshakoff

– Hieromonk Dorotheus of Konevits”.

”.