Όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για......

Όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για όλους τους πολέμους, τις αδικίες και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, με ερωτήσεις του τύπου ''πώς το επέτρεψε αυτό ο Θεός;'' και πάλι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: αντί να σταυρώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του  μαζί με όλες τις αμαρτίες του, ξανασταυρώνει τον Χριστό. Και όμως, χάρη στον Πολυεύσπλαγχνο Κύριο ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από το αίσθημα ενοχής που του δημιουργούν οι αμαρτίες του. Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας· από την μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στο Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη ο Χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ’ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων. 

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Δεν μπορεί κανείς ξαφνικά να γίνει καλός και σοφός: και τα δύο επιτυγχάνονται με προσπάθεια, εμπειρία, χρόνο, αγωνιζόμενοι για καλό και μια αυστηρή ζωή. Πρεσβύτερος Ηλιοδόρ Γκίνσκι.

Πρέπει να είναι γνωστό ότι κάθε αρετή αποκτάται όχι ξαφνικά, αλλά σταδιακά, από την εργασία και την προσπάθεια . Ο γέροντας Γρηγόριος του Άθω.

Ο ΘΕΌΣ ΓΝΩΡΊΖΕΙ.

Γερων Γαβριήλ. Ο άνθρωπος....

Γέρων Γαβριήλ. Τα είδωλα...

Ο κύριος πλούτος του ανθρώπου στη γη είναι οι άνθρωποι που τον αγαπούν.

Ο κύριος πλούτος του ανθρώπου στη γη είναι οι άνθρωποι που τον αγαπούν. Αυτός , είναι ο πλουσιότερος  άνθρωπος. Μια οικογένεια είναι ακριβώς τέτοιοι άνθρωποι: μια γυναίκα που δεν ήταν, και τώρα είναι.  Παιδιά που δεν υπήρχαν καθόλου, αλλά τώρα ο Κύριος τα έδωσε σε εσάς. Εάν ένα άτομο αγαπά μόνο τον εαυτό του, τότε μέσα , σε μια οικογένεια είναι φυσικά  πολύ πιο δύσκολο γι 'αυτόν. Ο δυστυχισμένος άνθρωπος δεν είναι στην οικογένεια, και έχει αδυναμία να αγαπά. 

Πατήρ Feodor Borodin

Priest-Martyr Daniel Sysoev. An Ideal Death vs. An Awful Death.

Now, what kind of death is best? For a Christian, the best death is to be martyred for the sake of Christ the Savior. This is the best possible way for man to die. Some people sent condolences to Optina Hermitage after the murder of three monks ( on Pascha, 1993 ), but for a Christian, that kind of death is a very great joy. In the ancient Church, they would never send their condolences when someone somewhere was killed. All of the churches would immediately send out congratulations. Imagine, to congratulate them with having a new defender in the Heavens! A martyrs death washes away all sins except for heresy and schism. All other sins--fornication, murder, adultery--are washed away. Heresy is distortion of the teachings of the Church, a distortion not made out of ignorance, but a conscious distortion, going against the will of God. Is that not so? Schism is an organized rebellion against the Church. All other sins are washed away. Remember the martyr St. Boniface!

The Slavic language is always letting us down. Ever since the Slavs mistranslated the word "martyr", we have always misunderstood it. We should not read the word "martyr" as commonly understood ( one who has been tortured ). A martyr is a witness, a term Arabs correctly render as "shaheed." Except that the shaheed is a witness to evil, the spirit-Allah, while for us, a martyr witnesses that Christ is good, and that He conquered death. Thus, a martyr is one who by his death has borne witness that Christ conquered death, that He rose from the dead. That is the meaning of the word "martyr", a witness, not someone who was tortured. We have martyrs who died natural deaths. Take the example of the Protomartyr St. Thecla, who had a natural repose, but is still a martyr. Other examples are the martyrs St. Golindukha and St. Shushanika. We know that although they endured torture, they died natural deaths. Yet, they are martyrs, for they bore witness to the Word of God with their lives and their deaths.

Now; of course, we pray always. I think that when each of us signs himself with the sign of the Cross and makes a prostration at the prayer asking for "a Christian ending to our life, painless, blameless, peaceful, and a good defense at the Dread Judgement of Christ," , it is a heartfelt and sincere plea. I hope that each of us sincerely desires these things. It is interesting to consider that when talking about the end of life, of all the possible ways for life to end, the best death is one we can anticipate. For this reason being ill with cancer is often thought to be a kind of mercy from God, for  one knows that in several  months , he will die. He can prepare, he can become reconciled to others, he can somehow correct himself, and can prepare himself for eternity.

The most awful death that can befall a Christian is a sudden death, for then he goes off into eternity unprepared.

--So you should not pursue medical treatment?
--You should pursue treatment. Who says you should not? Under current law, a physician who conceals the diagnosis from the patient is a criminal, and is subject to incarceration for, I believe, up to three years, which is a fair sentence. The doctor is required to tell not the relatives, but the patient himself. I believe that this was enacted in 1995, following the example of the West.

--What do you do if the relatives won't disclose the patient's condition to him?
--They are criminals. If one knows that death is approaching, but conceals the fact, he is a criminal; he is an awful person. It is not good to lie, especially in such circumstances. AIDS is a punishment from God, one that can bring about a person's correcting himself. What is the cause of 90% of the cases of AIDS? Narcotics or homosexuality. Only 3% of those infected with AIDS are children,  90%, or some say 95%, from drug addiction and depravity.

Instructions For The Immortal / Or What To Do, If You Still Die
pg 27-30

St. Paisios, "Spiritual Counsels IV: Family Life"

"Back in the old days in coenobetic monasteries, there was a monk who was assigned the task of reminding the other Fathers about death. When everyone was doing chores, he would go around to each Father and say, "Brother, we are going to die." 

"This great mystery is not easily understood by those who are merely "flesh", which is why they don't want to die; they don't even want to hear about death.

"Fortunately, our benevolent God provides so that people are helped in the process, especially the elderly who are naturally closer to death. Their hair becomes grey; their courage and endurance is diminished; their strength gradually abandons them; they start to drool - a humbling process which leads them to philosophize on the vanity of this world. Even if they want to be naughty, they just can't - not in their condition. And when they hear of someone their age or younger who has died, they are reminded of death. In the villages, when the church bell tolls for a funeral, all the elderly sitting in the coffee shops stand up, do their cross and ask who has died and when was he born. And they say to each other, "Well, our time will also come; we're all leaving this world."

St. Paisios, "Spiritual Counsels IV: Family Life"

« Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των ουρανών»

Ο Πατήρ Πέτρος ένας ασκητής «αγιορείτης είχε πολλή πτωχεία, μεγάλη απλότητα αλλά και δυνατή πίστη .Όταν κάποτε αρρώστησε ο Γέροντας του βαριά. στεναχωρήθηκε τόσο πολύ γιατί ένιωθε σαν το μικρό παιδί που κινδυνεύει να χάσει τη μάνα του, ενώ ακόμη θηλάζει. Δεν χασομεράει όμως πηγαίνει στον Ναό και με όλη την παιδική του απλότητα και ευλάβεια λέει στον Όσιο Νείλο:
- Να το ξέρεις Όσιε Νείλε, εάν δεν κάνεις αμέσως καλά τον Γέροντα μου, το κανδήλι σου θα το αφήσω σβηστό!
Και - Ω του θαύματος! Γύρισε πίσω και ο Γέροντας του έγινε αμέσως καλά, και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Έτσι λοιπόν πήγε και αυτός στον Ναό να ευχαριστήσει τον Άγιο και άναψε όλα τα καντήλια , δοξολογώντας τον άγιο Θεό και τον Όσιο.

Οι Πατέρες γύρω του τον είχαν σε ευλάβεια γιατί ήταν όλος ευλάβεια και επειδή ήταν κοντός και αδύνατος και με παιδική απλότητα και ευαισθησία, όλοι τον φώναζαν "Πετράκη". Όταν τον έβλεπε κανείς με το λεπτό και φωτεινό του πρόσωπο να σκύβει κάτω, όταν μιλούσε πράγματι ήταν σαν ένα μικρό παιδί.
Όταν κάποτε ο πατήρ Παΐσιος του είπε για τις δυσκολίες του διακονήματος, που όλη την ημέρα σχεδόν βρισκόταν με κοσμικούς και άκουγε, χωρίς να το θέλει, του κόσμου τις βρώμικες ιστορίες. Ο Γερο – Πέτρος του απάντησε:
Πάτερ Παΐσιε, εμείς να τα βλέπουμε όλα με καλό λογισμό!
Είχε εξαγνισθεί ο Γέροντας και όλα τα έβλεπε καθαρά, διότι δεν υπήρχε αμαρτία μέσα του, αλλά κατοικούσε ο Χριστός.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΥΣ» του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Η «συνταγή» σωτηρίας του Γέροντα προς όλους τους κοπιώντας και πεορτισμένους, ήταν απλή και σαφής:

-Αναζητήστε σανίδα σωτηρίας κοντά στο Θεό.

-Περιορίστε τις υλικές ανάγκες σας, γιατί δημιουργούν τεράστια βάρη και άγχη.

-Μη ζηλεύετε ανθρώπους που έχουν χρήματα, ανέσεις, δόξα και ισχύ, αλλά εκείνους που ζουν με αρετή, λογική και ευσέβεια.

-Μη ζητάτε από τον Θεό πράγματα που στηρίζουν μόνο το σώμα σας, αλλά, κυρίως, ό,τι είναι καλό και ωφέλιμο για τη ψυχή σας.

-Αλλάξτε ζωή, ανακαλύψτε το νόημα της ζωής, κερδίστε τον χρόνο που χάσατε στη μέχρι τώρα πορεία σας στη γη.

-Μη εμπιστεύεστε το φρόνημα κοσμικών ανθρώπων.

-Θεραπευτείτε από αρρώστιες που κυριαρχούν στη ζωή ανθρώπων που δεν έμαθαν να νηστεύουν, να εγκρατεύονται, να προσεύχονται, να ελπίζουν.

-Μην απελπίζεστε. Ο Θεός είναι πανταχού παρών και αγαπάει τον άνθρωπο.

-Κόψτε κάθε σχέση με το κακό, ζήστε ελεύθερα, σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου.

-Αποδείξτε την πίστη σας και με έργα αγάπης προς τον πλησίον.

-Αποφασίστε, τί θέλετε πιό πολύ: τη συμπάθεια του κόσμου ή την επιστροφή κοντά στο Θεό;

-Σχεδόν όλα τα προβλήματα ξεκινούν από το στόμα (από το πώς μιλάς) και, επίσης, από το πόσο εξαρτάσαι από τα πάθη σου.

-Να αγαπάς τη γυναίκα σου πιό πολύ απ’ τον εαυτό σου. Με έργα, όχι με λόγια. Και να μη της μιλάς ποτέ άσχημα, γιατί καμιά φορά η γλώσσα σκοτώνει και καταστρέφει την αγάπη. Επίσης, να προσέχετε, γιατί μερικοί γονείς χαϊδεύουν πολύ τα παιδιά τους και τους κάνουν όλα τα χατίρια. Και όταν χαϊδεύεις πολύ το παιδί, θα γίνει εγωιστής και θα πάρει στραβό δρόμο.

Πολλοί γονείς φροντίζουν περισσότερο να δώσουν υλικά πράγματα στα παιδιά τους. Αυτό είναι λάθος. Το σώμα έχει πολλές υλικές επιθυμίες, αλλά σύντομη ζωή. Η ψυχή έχει συνέχεια, άλλη πορεία. Η ψυχή δεν καταλήγει στο χώμα, άλλα στο Θεό. Όλοι σήμερα ασχολούνται με το σώμα τους, όχι με τις ανάγκες της ψυχής τους.

-Ποιες είναι οι ανάγκες της ψυχής;

-Να, πώς να στο πω; Οι ανάγκες της ψυχής είναι διαφορετικές. Και οι χαρές της ψυχής είναι αλλιώτικες από τις χαρές του σώματος. Το σώμα εύκολα το βολεύεις, τη ψυχή όχι. Αν έχεις λεφτά και μπεις σε ένα μεγάλο μαγαζί, το σώμα βολεύτηκε. Αλλά τί μπορείς να βρεις σε ένα, πώς τα λένε αυτά τα μεγάλα μαγαζιά, ναι, σουπερ μάρκετ, για τη ψυχή σου;

Η ψυχή χρειάζεται άλλα πράγματα. Η ψυχή έχει ανάγκη από ειρήνη, ησυχία, επικοινωνία με το Θεό. Για να συντηρηθεί το σώμα, χρειάζονται αργύρια και επιούσιος άρτος. Η ψυχή για να συντηρηθεί χρειάζεται θεία τάλαντα, τον επουράνιο Άρτο».

Από το βιβλίο «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»

Δεν θέλω πλούτο, δόξα, επιτυχία ή ακόμα και υγεία, αλλά μόνο ηρεμία. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Εάν έχετε ειρήνη, θα είστε ευχαριστημένοι. Πατήρ Αλέξιος Ζωσιμόφσκι

Είναι εύκολο να πούμε: "Θα δώσω τη ζωή μου για σένα!".

Είναι εύκολο να πούμε: "Θα δώσω τη ζωή μου για σένα!". Και πολύ πιο δύσκολο, αντί να λέμε τα  μεγάλα λόγια, κάθε μέρα να κάνουμε για το σύζυγό η την (σύζυγο) απλά πράγματα - να ελέγχουν το θυμό τους, να μην είναι προσβεβλημένοι,  να συγχωρούν ...

Αρχιερέας  Serge Begashov

Την ευχή του. ΓΈΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ. ΚΑΡΥΕΣ ΆΓΙΟΝ ΌΡΟΣ.

ΓΈΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΑΡΙΖΟΝΙΤΗΣ

Μερικές φορές οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν την ακόλουθη μεταφορά:

Μερικές φορές οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν την ακόλουθη μεταφορά: Αν βρισκόμαστε  κάπου με έναν Αυτοκράτορα, η παρουσία του επηρεάζει καθετί που κάνουμε. Γιατί να μήν  συμβαίνει το ίδιο και με τον Αιώνιο Βασιλιά μας; Αφού είναι Παρών, ας κάνουμε το καθετί κάτω από το Βλέμμα Του. Πάντοτε.

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

Q: Why do we need to go to church and worship God? What if we don't get anything out of it?

A: Orthodox Christians gather together to worship God in order to enter into union with Him and His People (The Church) through the Eucharist (Holy Communion) and other Sacraments, or Mysteries. Through these we receive strength to embolden us as we continue on the road of salvation and anticipate "the life of the world to come." In our worship, we stand before the throne of God (the Altar), loving one another so "that with one mind we might confess Father, Son, and Holy Spirit, the Trinity one in essence and undivided." And in our worship, especially in the Divine Liturgy, we acknowledge and participate in all that Christ has done for us – His incarnation, life, passion, death, burial, resurrection, and ascension – while anticipating His second and glorious coming.

The fundamental purpose of the Church's liturgical services is the worship of God. Orthodox Christian worship is always "God-centered," rather than "man-centered;" in other words, it's not about you, but about God. Worship is not meant to entertain, but to inspire (meaning "in the spirit") and allows us a unique foretaste of His Heavenly Kingdom. In our worship we strive to please God, not ourselves – and this is a great honor. In essence, worship doesn't revolve around what you might or might not "get out of it," it's all about what you "give" to God.

Fr. John

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Ο ΚΑΘΈΝΑΣ ΑΠΌ ΚΑΠΟΥ ΜΠΆΖΕΙ

 ΕΙΠΕ  ΜΟΝΑΧΟΣ  Ο καθένας από κάπου μπάζει. Άλλος αγαπά τα λεφτά, άλλος τη δόξα, άλλος τη σάρκα, άλλος ζηλεύει, άλλος σκέφτεται πρώτα τον εαυτό του, άλλος αχρηστεύει το σώμα του.  Ας κοιτάμε να σκεπάζουμε τον αδελφό: τότε θα μοιάσουμε στ' αλήθεια στον Χριστό. Δείχνεις έλεος, έλεος θα λάβεις. Πρώτος του Παραδείσου, έγινε ο Ληστής.  Κι όμως έγινε. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμεις...

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ. Το μοναδικό που πρέπει...........

Το μοναδικό που πρέπει να κάνουμε
πίσω από την πλάτη του συνανθρώπου μας,
είναι να προσευχόμαστε γι΄ αυτόν...

Πόσο, μα πόσο πολύ απέχουμε Χριστέ μου...

Δώσε μας Κύριε Τη δύναμη να το πετύχουμε
στο ελάχιστο που μπορούμε ...
Με τη δική Σου βοήθεια ...

"The purpose of the Orthodox believer is the salvation of the soul." Monk Nikolozi

Οι Χαιρετισμοί της Υπεραγίας Θεοτόκου.

What is Pray? Prayer is not about asking for things, but about our relationship with God

Over the years, as strange as it may seem, we've had a number of people ask us if we'd pray they win the lottery, promising that if they did they'd donate a large portion to the brotherhood. The logic seemed to suggest that if the monks were going to get some of the take, the Lord would be more than happy to tweak the State Lottery numbers so they'd win big. Upon hearing this, I've often thought the poor person would more than likely lose their soul, should they win, with temptation likely to make them forget their promise to God. When large sums of money are in one's hands, it takes a person with a very strong will to be philanthropic with their fortune. Most of us are better off without a lot of money, as news items in recent years have given us ample examples of people who's greed has been their ruin.

I once prayed I'd get a certain job, thinking all my problems would be solved if only I had that job. If I had that job, I told myself, I could get a better apartment, a new car, pay off my bills, and be set. When the job didn't materialize, I ended up going off to graduate school, a decision that was ultimately the very best thing I could have done for myself. That job could well have derailed God's plans for me, which is often the case when we push for our own will, while praying, rather than humbly seeking out God's will.

The Scriptures instruct us as to how we should pray. In Acts 17:27-28, we read:  "so that they should seek the Lord, in the hope that they might grope for Him and find Him, though He is not far from each one of us; for in Him we live and move and have our being, as also some of your own poets have said, ‘For we are also His offspring’."

Prayer is not about asking for things, but about relationship. Prayer is the vehicle that takes us into the heart of God, where we find 'a peace that passes all understanding' (Philippians 4:7). Prayer is our opportunity to come before God with reverence and humility, seeking the transformation of the heart that is our true inheritance. Prayer is that opportunity for us to show our love for God because of His great love for us. Prayer is not about asking for things, but rather seeking to deepen our relationship with the God Who has invited us into communion with Him.

An infant in the care of loving parents need not worry about food, clothing, security, safety, for his parents know what he needs, and freely give it in abundance. The Lord is like that with us. We may think we know what we need, but like the small child who thinks he doesn't need to go to school, and who's parents make sure he does, God gives us that which is needed for our salvation.  

If we trust the love that God has for us, we trust that we need not ask for anything, but only offer worship and love, and give ourselves over to our Heavenly Father. Like any child loved by his parents, we are assured of the love of the Father. Nothing else matters.  

With love in Christ,  
Abbot Tryphon

Η Αγία Εκκλησία διδάσκει ότι η γήινη ζωή μας είναι μια εποχή εκπαίδευσης για την αιωνιότητα.

Η Αγία Εκκλησία διδάσκει ότι η γήινη ζωή μας είναι μια εποχή εκπαίδευσης για την αιωνιότητα. Η γη είναι το σχολείο όπου είμαστε έτοιμοι για τον ουρανό. Τα ευχάριστα και ατυχή γεγονότα στη ζωή μας είναι μαθήματα που μας δίνει ο Ουράνιος Διδάσκαλος, που περιέχει στο χέρι του όλα τα ανθρώπινα πεπρωμένα. Θα μάθουμε να καταλαβαίνουμε αυτά τα μαθήματα και να τα χρησιμοποιούμε για να σώσουμε τις ψυχές μας. 

Μητροπολίτης Κιέβου και Όλης της Ουκρανίας Βλαντιμίρ (Sabodan)

Ασθένεια.....

Ασθένεια - η ευνοϊκότερη στιγμή για μια επιστροφή της καρδιά σας, στον Θεό, μια ανάκαμψη, όπου αυτή η δυνατότητα και πάλι πηγαίνει σε μια άπειρη απόσταση. Η ασθένεια είναι η σχολή της ταπεινότητας, εδώ, όπου βλέπει κανείς ότι η φτώχεια και η γυμνότητα υπάρχει πάντα στον άνθρωπο. . 

Από το ημερολόγιο του ιερέα Alexander Elchaninov

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Η μαμά μας εχει 9 μήνες στη κοιλια , μέχρι τρία χρόνια στα χέρια και όλη μας στη ζωή στην καρδιά.

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Η μαμά μας εχει 9 μήνες στη κοιλια , μέχρι  τα  τρία χρόνια στα χέρια  και όλη μας στη ζωή στην καρδιά

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

ΕΊΠΕ ΜΟΝΑΧΗ. Περιμένουμε πάντα για κάποιο θαύμα, αλλά το κύριο θαύμα είναι η ικανότητα να αγαπάς ..

Δες με άλλο μάτι τοv γάμο σου!. Πατήρ Ανδρέας Κονάνος.

Είναι δώρο Θεού. Κάνε κάτι να ζωντανέψει η ψυχή σου και να χαρεί τα παιδιά και τον σύζυγο

Ακόμα ένα νοσηρό σύμπτωμα του καιρού μας: Παντρεμένα ζευγάρια θαυμάζουν συνέχεια άγαμους και ασκητές, με τρόπο ο οποίος μειώνει και υποτιμά το μυστήριο του γάμου που οι ίδιοι ζουν. Θαυμάζουν ιερομονάχους, αρχιμανδρίτες, ασκητές, μοναχούς, σπηλαιώτες, που πήγαν στα βουνά, στις τρύπες και στις οπές της γης. Και ταυτόχρονα υποτιμούν την οικογενειακή ζωή και τη βλέπουν ως «συμβιβασμό». Είναι στο τραπέζι με την οικογένειά τους, τρώνε το φαγητό τους σαν οικογένεια και ενώπιον των παιδιών τους βγάζουν μια απογοήτευση γι' αυτό που ζουν, ενώ λιγώνονται και θαυμάζουν όλους τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι πώς θα σωθούν;

Οταν δεν χαίρονται την κλίση τους, πώς θα σωθούν; Οταν διαρκώς νιώθουν ότι ο δρόμος όπου βαδίζουν είναι ασήμαντος, πώς να χαρούν την κλίση τους; Οταν βλέπουν αρχιμανδρίτη και λένε: «Αχ, πάτερ μου, εσείς είστε οι εκλεκτοί του Θεού!», σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Οταν δεν τιμάς τον δρόμο όπου βαδίζεις, μαραζώνεις. Οταν δεν απολαμβάνεις το χάρισμά σου και δεν αισθάνεσαι τιμή για την πρόσκληση που σου έκανε ο Θεός να κάνεις οικογένεια, πώς θα σωθείς; Ηδη ζεις ένα μαρτύριο με τον τρόπο που ζεις. Ηδη αισθάνεσαι δύσκολα και μίζερα. Βιώνεις μια ταλαιπωρία, μια πικρία και μια απογοήτευση.

Φιλική συμβουλή: Κοίτα να χαρείς τον δρόμο σου! Κοίτα να απολαύσεις αυτό που κάνεις. Δες με άλλο μάτι τον γάμο σου. Με φρεσκάδα, ως κάτι τιμητικό. Είναι δώρο Θεού. Κάνε κάτι να ζωντανέψει η ψυχή σου και να χαρεί τον γάμο, τα παιδιά, τον σύζυγο, τη σύζυγο. Μπορεί και οι δύο να έχετε το πρόβλημα. Μπορεί μόνο ο ένας. Ψαχτείτε. Βρείτε τι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Με αγάπη. Με σκοπό την ενότητα και όχι τα δικαστήρια. Και μην ονομάζεις πάντα «θεϊκά» αυτά που σε απασχολούν. Μερικές φορές δεν είναι καθόλου θεϊκά, μα κρύβουν τα πολλά σου... ψυχολογικά. Μπορεί αυτό που μας βασανίζει να είναι μια ψυχική ασθένεια που θέλει θεραπεία.

Σε αυτό, βέβαια, φταίμε κι εμείς οι ιερείς, που κάνουμε συχνά αρκετά λάθη. Διότι, αντί να ταρακουνήσουμε τον άνθρωπο λέγοντας: «Ξύπνα! Αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό», λέμε: «Μπράβο, παιδί μου, αφού ζεις σαν την Αγία Μαρία την Αιγυπτία στην έρημο και δεν αγγίζεις τον σύζυγό σου, καλά κάνεις». «Ο σύζυγός μου, βέβαια, εκνευρίζεται και τσακωνόμαστε, πάτερ, και δεν θέλει να τον κρατώ σε απόσταση, και πληγώνεται με το φέρσιμό μου». «Δεν πειράζει. Εσύ, εκεί. Αγώνας, παιδί μου». Και βαφτίζουμε την αρρώστια «αγώνα».

Αυτά δεν είναι φαντασίες, δεν τα λέω απ' το μυαλό μου. Είναι πάμπολλα τα περιστατικά που ακούω. Χιλιάδες. Μακάρι όλοι να σωθούμε. Αυτό εύχομαι και ελπίζω. Και θέλω να το πιστεύω. Νομίζω όμως ότι κάποιοι, έτσι άρρωστα που πάμε, θέλουμε γερό ταρακούνημα. Δεν είμαστε σίγουρα κριτές κανενός. Και δεν ξέρουμε τίποτα με σιγουριά. Για κανέναν.

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου 
«Ολα του γάμου δύσκολα...» 
των εκδόσεων Αθως

Μόνος είναι εκείνος...... ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του! Αυτός  και στην πιό πολυάριθμη κοινωνία θα έλεγε, όπως και τώρα λένε κάποιοι:  ''βαριέμαι, δεν ξέρω τί θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά''! Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος, αφού είσαι πλάϊ στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Συζήτηση με γέροντα Χριστόφορο

 Έχω τα πάντα είμαι ευτυχισμένος έχω το κρεβάτι μου κι ας είναι 2 ταβλες,μια ξυλοσομπα που καμιά φορά σβήνει γιατί δεν έβαλα ξύλα και σηκώνομαι κάνα βράδυ χειμωνιατικο απο το κρύο και φοράω ένα μπουφάν που μου είχε δώσει κάποιος επισκέπτης που του έπεσε στην θάλασσα και επειδή βραχικε μου το έδωσε ,έχω και μια παλιά τσιγκινη κονσέρβα που εκεί φτιάχνω καφέ ,και καμιά φορά αν πάει καλά το εργόχειρο έχω και λουκουμια να κεράσω ...μα πάνω απο ΟΛΑ έχω ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ και νοιώθω τόσο πλούσιος παιδί μου!!!!!
Συζήτηση με γέροντα Χριστόφορο 

- Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση; - Όσο το πνεύμα των ανθρώπων, παραμείνει δίχως αλλαγή .. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

ΜΑ ΤΙ ΚΆΝΩ ΕΔΏ ΓΈΡΟΝΤΑ;

Μα τι κάνω εδώ γέροντα ; στο ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ το δεξί μου πόδι παταγε στην αμαρτία και το αριστερό το ακολουθαγε σε κάθε βήμα ...το χέρι μου το δεξί στηριζε κάθε αμαρτία μου και το αριστερό το επικρατούσε και μαζί βαρουν παλαμάκια για κάθε αμαρτία μου ...

Γέροντας.  Αμαρτωλοί θα γυρεψουν παιδί μου την συγχώρεση ...αμαρτωλοί ήρθαμε όλοι... 

KAI AN EΡΘΟΥΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΘΑ ΣΕ ΚΡΕΜΑΣΟΥΜΕ ΔΙΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣ;;...αν εννοείς στο τοίχο δίπλα σε ενα εικονισμα ...θα πω να είναι γερό το καρφί ...Λόγια κάποιου πολύ εναρετου ασκητη.