Κάποιος άνθρωπος ήρθε στον ιερέα και ρώτησε:

Κάποιος άνθρωπος ήρθε στον ιερέα και ρώτησε:
- Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Κύριός μας έδωσε δύο εντολές: να αγαπάμε τον Θεό και να αγαπάμε τους γείτονές μας; Δεν είναι πραγματικά αρκετό να αγαπάς τον Θεό;
«Αρκετά, αρκετά», απάντησε ο ιερέας. - Μόνο έτσι μπορείτε να μετρήσετε την αγάπη σας για το Θεό;
Ο άνθρωπος σκέφτηκε και απάντησε:
«Δεν μπορώ να μετρήσω τίποτα ...
» «Γι 'αυτό ο Κύριος έδωσε τη δεύτερη εντολή», απάντησε ο ιερέας. - Είναι το μέτρο του πρώτου!

Είπε ο γέροντας ηγούμενος, το τελευταίο πνευματικοπαίδι του χαρισματούχου παπα Φιλάρετου του Κωνσταμονίτη:

Είπε ο γέροντας ηγούμενος, το τελευταίο πνευματικοπαίδι του χαρισματούχου παπα Φιλάρετου του Κωνσταμονίτη:

«Όταν ήμουν νεαρός μοναχός πήγα, με την ευλογία του γέροντος μου Φιλάρετου  να εξομολογηθώ στον παπα Τύχωνα τον Ρώσο (ο γέροντας τού π.Παϊσίου, εκοιμήθη στις 10-23 / 9 / 1968).
Αφού μας δέχθηκε , τού είπαμε γιατί πήγαμε και  ξεκίνησα την εξομολόγηση.
Έλεγα με σκυμμένο κεφάλι τις αμαρτίες μου και όσο περνουσε η ώρα ένοιωθα τον αυχένα μου να μουσκεύει.
Δεν ήξερα τι συμβαίνει.
Μόλις τελείωσα την εξομολόγηση και σήκωσα το κεφάλι είδα τον παπα Τύχωνα να κλαίει με πολλά δακρυα,τα οποία έπεφταν πάνω στο κεφάλι μου όση ώρα έκανα την εξομολόγηση!!!


Είπε πάλι ο ίδιος:

«Ο παπα Τύχων ήταν ρώσος και  μιλούσε μόνο σπαστά ελληνικά.

Όταν όμως άρχιζε να μας συμβουλεύει μετά την εξομολόγηση εμείς ακουγαμε τα λόγια του στην καθαρεύουσα,σε γλωσσα όμοια με αυτή πού  μιλούσε ο αγ.Ιωάννης ο Χρυσόστομος !!!

Δεν ημουν ο μόνος στον οποίο συνέβαινε αυτό. Και στον π.Α. που πηγαινίαμε μαζί για εξομολόγηση συνέβαινε  το ίδιο ! »

Γέροντας Λουκᾶς Φιλοθεΐτης

Προσπάθησε νὰ αὐξήσεις στὴν καρδιά

σου τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴν σὲ αἰχμαλωτήσει ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου. Τῆς ὁποῖας τὸ τέλος θὰ εἶναι ὄχι ἄνω, ἀλλὰ κάτω. 

Ὅλες οἱ ἀβαρίες ποὺ κάνει κανεὶς στὴν συνείδησή του εἶναι βάρη καὶ αὐτὰ θὰ τὸν κατεβάσουν κάτω, ἄν δὲν προλάβει νὰ τὰ βγάλει ἀπὸ πάνω του, νὰ τὸν ξαλαφρώσει ὁ Κύριος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ πάρει τὸν ἀνήφορο τῆς σωτηρίας. 

Ὁ πόνος εἶναι ἡ σφραγίδα, μὲ τὴν ὁποῖαν ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ ἁγιάσει τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν κόσμον. Μὲ τὸν πόνον. Ὁ Χριστός, ποὺ τὸν ἐφόρεσε, ἁγιάζει ἐκείνους, ποὺ τὸν φοροῦν. 

Ἡ Ἐκκλησία ἀνεδέχθη τὸν Χριστὸν ἀπὸ τὸν Σταυρόν, εἰς τὸν ὁποῖον Τὸν ἀνέβασε ὁ Θεοκτόνος λαός Του. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ Μία καὶ Ἁγία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἡ Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, Αὐτὴ καὶ Μόνη ἀνεδέχθη δεόντως τὸ μαρτύριόν Του καὶ τὸ βιώνει διὰ μέσου τῶν αἰώνων, διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεώς Του. Αὐτοί, ποὺ ἐσταύρωσαν τὸν Χριστόν, ὡς Κεφαλήν, θὰ ἄφηναν ἀσταύρωτο τὸ Σῶμα Του, τὴν Ἐκκλησία; 

Ἡ δυστυχία, ὁ πόνος, ἡ συμφορὰ ἀνοίγουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἐν γνώσει πιστοῦ εἰς τοὺς πόνους ὅλου τοῦ κόσμου. 

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, παλαιοὶ καὶ νέοι, ἔχυσαν, χύνουν αἵματα. Οἱ ἁμαρτωλοί, ὅλων τῶν γενεῶν, ἔχυσαν, χύνουν δάκρυα...

Οἱ μὲν πρὸς ἁγιασμόν. Οἱ δὲ πρὸς σωτηρίαν. 

Γέροντας Λουκᾶς Φιλοθεΐτης

Father Tadej on joy

Η εκκλησία της Αγ Παρασκευής στο χωριό Rudare ΣΕΡΒΙΑ

Το μοναστήρι Ζίτσα ΣΕΡΒΙΑ

Μοναχοί στο Περιβόλι της Παναγίας καλλιεργούν βότανα και έχουν στήσει δική τους μονάδα παραγωγής προϊόντων περιποίησης.

Το μοναστήρι Φένεκ κοντά στο Βελιγράδι

Η εκκλησία «τζάκι» στη σερβική πόλη Λέσκοβατς

Το μοναστήρι Visoki Dečani πνευματικό κέντρο των Σέρβων

«Αύριο είναι Κυριακή» Νέος Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων & Μεγάλης Βρετανίας κ.κ. Νικήτας p

Άγιοι 12 Απόστολοι - ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

For the Feast of Sts. Apostles Peter and Paul: "In Your Patience You Will Win Your Souls." Talking with Geronta Pavlos of Sinai (# 16):

For the Feast of Sts. Apostles Peter and Paul: "In Your Patience You Will Win Your Souls." 

Talking with Geronta Pavlos of Sinai (# 16):

Q Prayer often seems toilsome. But spiritual life is about joy, not suffering ... 

A Having progressed in spiritual life, one acquires the freedom of peace within. While yet in this life, he is captivated – overcome – by peace, and gladness. 

Q St. Gregory of Sinai says serenity amidst distress is won by patience, given 'in your patience you will win your souls'.

A Yes. Patience ... and perseverance. We are born in the image of God; whether faithful or non-believers, Christian Orthodox or non-Orthodox, we all have the image in our nature, with divine attributes such as self-determination and ability to rule over the non-rational creation. But the likeness of God is won only in Christ, with the personal struggle that each of us conducts to purify our heart from the passions. 

Q The difference between patience and perseverance?

A Patience is to say 'Glory to God for all things' with peace in your soul, accepting with hope that which you cannot understand. Perseverance is to continue on, no matter what comes. You don’t give up, but continue to hope and to say, 'God will help me, God will have mercy on me.' 

Q 'Neither swords and spears, nor attacking armies, not even the ranks of demons, nor the dark phalanx of hostile powers, will be able to do you any harm,' St. Gregory says, 'once you have obtained patience in Christ Jesus.' 


A The problems will exist, we all have them, because 'take away the temptations and nobody is saved'; God is on our side to allow them, given the benefit they bring to our souls. But the person who has Christ inside himself confronts difficulties one way, and the person who is not with Christ, in quite another. Instead of surrendering to despair, even possibly to the point of taking his own life, the person who lives with Christ confronts problems with faith, love, and patience. With a heart purified from the passions he will surpass difficulties more easily, for he has acquired the stability of a peace within himself that is not easily shakeable. 

Q And when the unavoidable temptations arrive, how will he practice patience and love?

A With the Prayer, 'Lord Jesus Christ have mercy on me.'

(From FMSM Q&A page: http://www.mountsinaimonastery.org/q-a/)

Photo: Father Pavlos co-liturgized with Monastery fathers on July 12, 2015, when today's Feast of Sts. Peter and Paul is celebrated on the ecclesiastical calendar followed in Sinai.

EΙΠΕ ΓΈΡΩΝ. ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ «Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι οι άγιοι απέκτησαν τη βαθιά σοφία τους μέσα από μια ζωή γεμάτη πόνο».

PROMEMORIA"Non dimentichiamo che tutti i santi acquisirono la loro profonda saggezza attraverso una vita piena di dolori". (cit.)

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος

Απορώ και εξίσταμαι, πώς οι άγιοι Απόστολοι που εορτάζουμε σήμερα, κατόρθωσαν τέτοια μεγάλα και εξαίσια θαύματα!

Και πώς κανείς να μη θαυμάσει και να μην απορήσει;Αναλογισθείτε, αδελφοί μου· τι ήταν πριν ο Απόστολος Πέτρος; Ένας ψαράς. Τίποτε άλλο δεν ήξερε από το να ψαρεύει, να πιάνει ψάρια με το δίχτυ στη λίμνη Γενησαρέτ.

Και ξαφνικά τον βλέπετε κήρυκα όλης της οικουμένης. Τόση χάρη και γλυκύτητα είχαν τα λόγια του, ώστε σε μια ομιλία του πίστεψαν τρεις χιλιάδες και άλλοτε πέντε χιλιάδες, τους οποίους και βάπτισε.

Άφοβος και άτρομος στέκεται μπροστά σε βασιλείς και τυράννους, διδάσκοντας και ελέγχοντας και μένοντας απτόητος στις απειλές και τους κινδύνους.

Πρόθυμος και ακούραστος, αν και ήταν γέροντας, αρχίζει το κήρυγμα από την Ιερουσαλήμ, τρέχει στην Ιουδαία, Αντιόχεια, Πόντο και Γαλατία, Βιθυνία και Καππαδοκία, Ευρώπη και Ασία.

Στη Ρώμη μαρτύρησε για τον Χριστό με το να σταυρωθεί από τον Νέρωνα έχοντας κάτω το κεφάλι.

Τι ήταν και ο Απόστολος Παύλος; Σκηνοποιός, δηλαδή κατασκεύαζε αντίσκηνα. Προηγουμένως ήταν διώκτης του Χριστιανισμού.

Όταν πήγαινε στη Δαμασκό με εξουσία κατά των Χριστιανών, άστραψε ξαφνικά επάνω του φως που τύφλωσε τα σωματικά μάτια, και άκουσε φωνή να του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;»

Με πολύ φόβο και έκθαμβος ο Παύλος είπε: «Τις ει συ, Κύριε;» και άκουσε: «Εγώ ειμι Ιησούς, ον συ διώκεις».

Τότε ο Κύριος τον πρόσταξε να πάει στη Δαμασκό να βρει τον απόστολο Ανανία. Και αφού βαπτίστηκε, ανοίχθηκαν τα μάτια της ψυχής και του σώματός του, και ο πρώην διώκτης παρουσιάστηκε μέγας υπερασπιστής του Χριστιανισμού.

Σαν φτερωτός αετός περιέρχεται όλη την οικουμένη κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και βαπτίζοντας όσους πίστευαν.

Σ’ αυτόν τον Απόστολο βλέπει κανείς πράγματα θαυμαστά και εξαίσια που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη δύναμη· γι’ αυτό δίκαιο είχε ο θείος Χρυσόστομος να αναφωνήσει σε μια ομιλία του: «ούτε θα γεννηθεί άλλος Παύλος».

Οι αγώνες και οι κόποι του για το Ευαγγέλιο ξεπερνούν κάθε διάνοια· οι κίνδυνοι, οι θλίψεις, οι στενοχώριες και οι λοιπές κακοπάθειές του είναι απερίγραπτες.

Ακούσατε, αγαπητοί μου, με λίγα λόγια τα κατορθώματα των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων. Πώς μπόρεσαν να επιτελέσουν τέτοια σημεία και τέρατα; Με ποιο μέσο; Με την πίστη. Όλα όσα θαυμαστά και εξαίσια έκαναν οι άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι, τα έκαναν με την πίστη.

Αυτή είναι η πίστη των Αγίων, αλλά ποια είναι η πίστη ημών των Χριστιανών σήμερα;

Τι βλέπω, τι ακούω στους αγράμματους, τους χωρικούς, τους βοσκούς; Βλασφημίες, αισχρολογίες, κλοπές.

Τι βλέπω στους πλούσιους, στους εμπόρους; Πλεονεξίες, αρπαγές, φιλαργυρία. Τι βλέπω στους άρχοντες; Εγωϊσμό, έπαρση, κολακείες, δολιότητες, υπουλότητες.

Σε όλους, και στον λαό και στον κλήρο, βλέπει κανείς αμέλεια, ραθυμία, διαφθορά, παραλυσία. Και έπειτα περιμένουμε προκοπή, περιμένουμε να πάψουν οι πόλεμοι, οι θλίψεις, οι δυστυχίες. Το είπα, το λέω και θα το λέω· τότε θα πάψουν τα δεινά μας, όταν μετανοήσουμε, όταν γίνουμε ευσεβείς.

Να μη πλανιόμαστε, αγαπητοί. Η απόφαση κατά των αμαρτωλών δόθηκε από τον Θεό: «Αν φυλάξετε τις εντολές μου, θα φάτε τα αγαθά της γης, αν όχι, θα σας φάει το μαχαίρι».

«Φυλάγει ο Κύριος αυτούς που τον αγαπούν, και όλους τους αμαρτωλούς θα τους εξολοθρεύσει».

Για να μη χαθούμε κι εμείς μαζί με τους αμαρτωλούς, ας προσπέσουμε στον Θεό και ουράνιο Πατέρα με μετάνοια και δάκρυα και ας τον ικετεύσουμε να μας ευσπλαχνιστεί.

Πανάγαθε, φιλάνθρωπε, πανοικτίρμον, πολυέλεε και πολυεύσπλαχνε Κύριε· Εσύ που για μας τους ανθρώπους και για τη σωτηρία μας έγινες άνθρωπος όμοιος μ’ εμάς εκτός αμαρτίας, για να μας ελευθερώσεις από την αμαρτία και να μας οδηγήσεις στον Θεό και Πατέρα, με τις πρεσβείες της υπερευλογημένης Δεσποίνης και Θεοτόκου Μαρίας, των Αγίων Πάντων και εξαιρέτως των πρωτοκορυφαίων σου Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ελέησε, φώτισε και σώσε μας. Αμήν.

"Από παλιό χειρόγραφο του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου των ετών 1920-30. Περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 30, άρθρο «Εις την εορτήν των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου» (αποσπάσματα)"

"May I never boast of anything except the cross of our Lord Jesus Christ, by which the world has been crucified to me, and I to the world."~ Galatians 6.14, art by Valentin de Boulogne

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΎΛΟΥ . ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ.

Τα αίτια των δεινών

Ο Χρυσόστομος παραθέτει οκτώ λόγους για τους οποίους

επέρχονται τα δεινά στην ζωή των αγίων όπως συνέβη στον Παύλο. Ο πρώτος λόγος, για τον οποίο ο Θεός επέτρεπε στη ζωή του Παύλου την παρουσία δεινών, ήταν για να τον προστατεύσει από την έπαρση και να τον πείσει να μείνει ταπεινόφρων.

 Το ίδιο άλλωστε συνέβη και με τον απόστολο Πέτρο. Αν και οι δύο πρωτοκορυφαίοι απόστολοι ήταν άγιοι και άξιοι θαυμασμού, δεν έπαυαν ωστόσο να είναι άνθρωποι και να έχουν την ανάγκη προφυλακτικών μέσων ¨εἰς τό μή ῥᾳδίως ἐπαίρεσθαι¨.

Γιατί τίποτα συνήθως δεν οδηγεί τόσο στην υπερηφάνεια, όσο η ψυχή που είναι γεμάτη κατορθώματα. Γι΄αυτό το λόγο ο Θεός προφύλαξε δια των δοκιμασιών του αποστόλους ώστε να παραμείνουν ταπεινοί .

Αυτό φανερώνεται και από τα ίδια τα λόγια του Παύλου που αφού είπε ότι ¨ἡρπάγην εἰς τρίτον οὐρανόν, καί εἰς τον παράδεισον ἀπηνέχθην¨ στην συνέχεια συμπλήρωσε ¨Καί τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων, ἵνα μή ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλωψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με

κολαφίζει¨

Για να μην υπερηφανεύεται επέτρεψε ο Θεός να τον χτυπούν στο πρόσωπο οι άγγελοι του Σατανά. Με την λέξη Σατάν δεΝ εννοεί κάποιους δαίμονες αλλά τους ανθρώπους που υπηρετούν τον διάβολο δηλ. του απίστους, τους ειδωλολάτρες, τους τυράννους οι οποίοι συνεχώς τον στενοχωρούσαν και τον καταδίωκαν. Ο Θεός μπορούσε να τον απαλλάξει από τους διωγμούς και τις συνεχείς θλίψεις αλλά εξαιτίας της αρπαγής του εις τον τρίτον ουρανόν και για να μη υψηλοφρονήσει από τις αποκαλύψεις, δεν απαλλάχτηκε από τις θλίψεις και τις δοκιμασίες.

Ο δεύτερος λόγος που εντοπίζει ο Χρυσόστομος για την παρουσία των δεινών στη ζωή των αγίων, είναι η φανέρωση δι’ αυτών της δύναμης του Θεού. Πολλοί ήταν εκείνοι που κατά τον ιερό πατέρα, πίστευαν ότι ο Θεός αδυνατεί να απαλλάξει τους δικούς του από τα δεινά και έτσι η έλευση τους είναι απόδειξη της αδυναμίας του. Ο Παύλος ωστόσο διέψευσε με τη ζωή και τη διδασκαλία του αυτήν την άποψη. Κα απέδειξε ότι τα δεινά που του συνέβησαν καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου του όχι μόνο δεν έδείχναν την αδυναμία του Θεού αλλά την μεγάλη του δύναμη επί πάντων. Γιατί ενώ είπε αρχικά ότι ¨ ἐδόθη μοι σκόλωψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατανᾶ, ἵνα με κολαφίζει¨ δηλώνοντας έτσι τους αλλεπάλληλους πειρασμούς , πρόσθεσε στη συνέχεια : ¨Ὑπέρ τοῦτου τρίς τον Κύριον παρεκάλεσα, ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ καί εἶπε μοι. Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου .Ἡ δύναμις μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται¨ .

Μέσα λοιπόν από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Παύλο φανερωνόταν η δύναμη του Θεού. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του δεσμοφύλακα, ο οποίος προσελκύστηκε στην πίστη μόνο όταν είδε τον αλυσοδεμένο Παύλο να λύνει τα δεσμά δια της προσευχής φανερώνοντας έτσι τη δύναμη του Θεού. Πολλές φορές άλλωστε με όλους τους αποστόλους μπορεί κανείς να δει ¨τοῖς διωγμοῖς την χάριν τοῦ Θεοῦ ἀεί ἐπανθοῦσαν, καί ταῖς θλίψεσι παραφαινομένην, καί οὕτω τήν δύναμιν αὐτοῦ κηρύττουσαν ¨.

Τρίτη αιτία παραχώρησης των δεινών είναι η ανάγκη αποφυγής της αντίληψης των άνθρωπων ότι οι άγιοι είναι ανώτεροι της ανθρώπινης φύσης. Τα θαύματα που τελούσαν οι απόστολοι μπορούσαν να γίνουν αιτία ώστε να θεωρηθούν υπεράνθρωποι. Γι΄αυτό και ο Παύλος λέει ¨ἐάν γάρ καί θελήσω, καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων. Φείδομαι δέ, μήτις εἰς ἐμέ λογίσητασι ὑπέρ ὅ βλέπει με, ἤ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ¨

Ως παράδειγμα αναφέρεται το περιστατικό που έγινε στα Λύστρα όπου οι κάτοικοι όχι μόνο θαύμασαν τον Παύλο και τον Βαρνάβα αλλά έφεραν και ταύρους για να τους θυσιάσουν, θεωρώντας ότι επρόκειτο για θεούς. Για να μη συμβεί λοιπόν η θεοποίηση των αποστόλων και πληγεί έτσι η εξάπλωση του κηρύγματος, ο Θεός επέτρεπε συχνά να καταδιώκονται, να κτυπιούνται, να ασθενούν και να υπόκεινται σε πλήθος πειρασμών, αποδεικνύοντας κατ΄αυτό τον τρόπο ότι ήταν άνθρωποι. Έτσι γινόταν αντιληπτό από τους δεχόμενους το μήνυμα της ανάστασης ότι οι απόστολοι ¨οὐδέν παρ’ ἑαυτῶν εἰσέφερον, ἀλλά γυμνή ἡ χάρις δι’ ἐκείνων πάντα εἰργάζετο¨

Τέταρτος λόγος έλευσης της κακοπάθειας στη ζωή των αγίων, είναι για να μη θεωρηθεί από τους απίστους ότι οι άγιοι εργάζονται και υπηρετούν το Θεό με την ελπίδα να απολαύσουν σε αυτόν τον κόσμο ευτυχία και υλικό πλούτο. Έτσι στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός επέτρεψε την έλευση κακών στον Ιώβ ώστε να φανερωθεί ότι η πίστη του δεν στηριζόταν στα υλικά αγαθά που απολάμβανε σε αυτό τον κόσμο. Όταν λοιπόν ο Ιώβ έριξε μακριά το ένδυμα του πλούτου ¨γυμνός ἐδείχθη, ὥσπερ έν θεάτρῳ, μέσῃ τῇ οἰκουμένῃ, καί πάντες αὐτοῦ τήν εὐεξίαν τῆς ψυχῆς ἐξεπλάγησαν¨. Και η αρετή του δεν φάνηκε μόνο από την γύμνωση του από τον πλούτο αλλά και από την πάλη και την υπομονή στην αρρώστια.

 Ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Θεός δεν έπληξε ο ίδιος τον Ιώβ αλλά επέτρεψε στον διάβολο να τον πειράξει για να αποδοθεί σε αυτόν μεγαλύτερος στέφανος. Ο Ιώβ μοιάζει με γενναίο παλαιστή ο οποίος προκειμένου να έχει μια λαμπρότερη νίκη επιτρέπει στους αντιπάλους του να τον πιάσουν από τη μέση και δεν παλεύει μαζί τους απαιτώντας από αυτούς όρθιο σώμα ώστε ο αγώνας να είναι ίσος προς ίσον. Έτσι και ο Θεός έδωσε στον διάβολο την άδεια να ¨πιάσει από τη μέση ¨ τον ΙώΒ ώστε να φανερωθεί η δύναμη της πίστης του και να λάβει λαμπρότερο στέφανο .

Μέσα άλλωστε από τις κακοπάθειες δίνεται μία αφορμή ¨ἵνα περί ἀναστάσεως φιλοσοφῶμεν¨ (πέμπτος λόγος). Για τον απόστολο Παύλο τα παθήματα είχαν άμεση σχέση με την αναμονή της αναστάσεως. Η υπομονή στα δεινά του παρόντος βίου ως μετοχή στα παθήματα του Χριστού, αποκτά βαρύτητα μόνο κάτω από την προοπτική της μελλοντικής ζωής. Γι΄ αυτό και ο Παύλος έλεγε : ¨εἰ κατά ἄνθρωπον ἐθηριομάχησα ἐν Ἐφέσῳ, τί μοι τό ὄφελος, εἰ νεκροί οὐκ ἐγείρονται;¨.

Και σε άλλο σημείο ¨ Εἰ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες ἐσμέν ἐν Χριστῷ μόνον, ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν ¨.

Ο έκτος λόγος που δικαιολογεί την έλευση των δεινών στη ζωή των αγίων και την μετοχή τους στα θεία παθήματα, είναι το ότι αυτά αποτελούν πηγή παρηγορίας και ανακούφισης για όλους όσους υφίστανται θλίψεις και ενθυμούνται τα κακά που συνέβησαν σε εκείνους.

¨Ἡ γάρ κοινωνία τῶν παθῶν φέρει τινά παραμυθίαν τοῖς ἐκπεπτωκόσιν¨

Γι΄αυτό και ο απόστολος Παύλος θέλοντας να παρηγορήσει τους Μακεδόνες έλεγε :¨Ὑμεῖς γάρ, μιμηταί ἐγενήθητε, ἀδελφοί, τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ τῶν οὐσῶν έν τῇ Ἰουδαίᾳ έν Χριστῷ Ἰησοῦ, ὅτι τά αὐτά ἐπάθετε καί ὑμεῖς ὑπό τῶν ἰδίων συμφυλετῶν καθώς καί αὐτοί ὑπό τῶν Ἰουδαίων¨

Αλλά και τους Εβραίους παρηγορεί αναφέροντας με λεπτομέρεια όλους τους δικαίους που ζούσαν σε καμίνους, σε λάκκους, σε ερήμους, σε όρη και σε σπήλαια υπομένοντας πείνα και στενοχώριες.

Η έβδομη αιτία που εντοπίζει ο ιερός Χρυσόστομος είναι συγγενική με την τρίτη όπου τα δεινά αποτρέπουν την θεοποίηση των αγίων από τους ανθρώπους. Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν και εφόσον βλέποντας κανείς τους αγίους να υποφέρουν αντιλαμβάνεται ότι είναι άνθρωποι, δεν μπορεί παρά να προσπαθήσει να τους μιμηθεί . Τα δεινά και οι οι δυσκολίες που υπομένουν οι άγιοι και μέσα από τα οποία φανερώνεται η ανθρώπινη φύση τους, αποδυναμώνουν τους ισχυρισμούς όσων δεν θέλουν να μιμηθούν την αρετή του Παύλου και του Πέτρου λέγοντας ότι οι άγιοι και οι απόστολοι έχουν άλλη φύση ή δεν είναι άνθρωποι. ¨ Ὅτανπαρακαλῶμεν ὑμᾶς πρός τήν ἐκείνων ἀρετήν, καί πρός ἕκαστον ὑμῶνλέγωμεν, ὅτι μίμησαι Παῦλον, καί ζήλωσον Πέτρον, μή νομίζοντες διά την τῶν κατορθωμάτων ὑπερβολήν ἑτέρας αὐτούς μετεσχηκέναι φύσεως, ἀποκνήσητε πρός τήν μίμησιν .

Όγδοη αιτία έλευσης των θλίψεων είναι το γεγονός ότι μέσα από την κακοπάθεια των αγίων διδάσκονται οι πιστοί για το ποιους και γιατί πρέπει να ελεεινολογούν και ποιους αντιστοίχως να μακαρίζουν. Ο Παύλος έλεγε ότι ¨ὅν ἀγαπᾶ Κύριος , παιδεύει, μαστιγοῖ δέ πάντα ὑιόν, ὅν παραδέχεται¨ . Οι πιστοί διδάσκονται να μακαρίζουν όχι εκείνους που βρίσκονται μέσα στις ανέσεις αλλά όσους στενοχωρούνται και θλίβονται χάριν του Θεού. Μέσα από την κακοπάθεια του, ο Παύλος μας καλεί να επαινέσουμε τους θλιβομένους και ¨ζηλώσομεν τους ἐν ἀρετῇ ζῶντας, και τούς εὐσεβείας ἐπιμελουμένους¨. Γι΄ αυτό και ο προφήτης Δαυίδ αναφέρει

¨ Μακάριος, φησίν , ὁ λαός οὗ Κύριος ὁ Θεός αύτοῦ ¨

Δεν μακαρίζει τον λαό που διαθέτει πλούτο και άνεση αλλά αντιθέτως τον λαό που είναι στολισμένος με πολλή ευσέβεια έστω και αν υποφέρει από πολλά  δεινά.

Ολοκληρώνοντας την αναφορά του στις αιτίες των θλίψεων των αγίων, ο Χρυσόστομος αν και αρχικά είχε εντοπίσει οκτώ, προσθέτει και δύο τελευταίες. Ως ένατος λοιπόν λόγος των δεινών προβάλλεται η ηθική βελτίωση των θλιβομένων . Και εδώ, ο ιερός πατέρας, στηρίζει τη θέση του στα λόγια του Παύλου: ¨ Ἡ θλῖψις ὑπομονή κατεργάζεται, ἡ δε ὑπομονή δοκιμήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δέ ἐλπίς ού καταισχύνει¨

Η δια των θλίψεων δοκιμασία εμβάλλει στην ψυχή την ελπίδα των μελλόντων αγαθών. Μέσα από την υπομονή στους πειρασμούς αποκτάται η ελπίδα για τα μέλλοντα. Γιατί όπως καταγράφεται και στη Σοφία Σειράχ ¨ἐν καμίνῳ δοκιμάζεται χρυσός, ὅυτως ἄνθρωπος δεκτός ἐν καμίνῳταπεινώσεως¨

Ο τελευταίος λόγος που αναφέρει ο Χρυσόστομος είναι η δια των θλίψεων απαλλαγή των πιστών εις την παρούσα ζωή από τις ηθικές κηλίδες που τυχόν φέρουν. Αυτό φανερώνουν και τα λόγια του πατριάρχου Αβραάμ προς τον φτωχό Λάζαρο : ¨Λάζαρος ἀπέβαλεν αὐτοῦ τά κακά, ὅθεν παρακαλεῖται ¨. Άλλωστε η αύξηση των δεινών στον παρόντα βίο συντελεί αυτομάτως και στον πολλαπλασιασμό των βραβείων και των στεφάνων που ο υπομείνας θα λάβει. Εξάλλου σύμφωνα με την διδασκαλία του Παύλου τα όσα υποφέρουμε σε αυτή τη ζωή δεν είναι άξια σε σύγκριση με τη δόξα η οποία μέλλει να αποκαλυφθεί σε εμάς.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΑΤΣΗ

 Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ

 ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Διδακτορική διατριβή που υποβλήθηκε

στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας

της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Τομέας Αγίας Γραφής και Πατερικής Γραμματείας

ΤΡΙΜΕΛΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Θεόδωρος Ζήσης

Καθηγητής Βασίλειος Φανουργάκης

Καθηγητής Γεώργιος Θεοδωρούδης

 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2008 

Έργα, κίνδυνοι, διωγμοί, ταλαιπωρίες, παθήματα του Αποστόλου Παύλου (Β΄ Κορ. ια΄21-33)

Η μετάφραση του κειμένου από τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο

Εθνικοί και θρησκευτικοί τίτλοι του Παύλου

Για ό,τι δε κανείς καυχάται, με αφροσύνη το λέγω, καυχώμαι και εγώ. 

22 Εβραίοι είναι; Και εγώ. Ισραηλίτες είναι; Και εγώ. Απόγονοι του Αβραάμ είναι; Και εγώ. 

23 Διάκονοι του Χριστού είναι; Ομιλώ σαν παράφρων, περισσότερο είμαι εγώ.

Έργα, κίνδυνοι, διωγμοί, ταλαιπωρίες, παθήματα του Παύλου

Με κόπους περισσότερο, με κτυπήματα υπερβολικά, με φυλακίσεις περισσότερο, με κινδύνους θανάτου πολλές φορές.

24. Από τους Ιουδαίους πέντες φορές μαστιγώθηκα με “τεσσαράκοντα παρά μίαν” μαστιγώσεις,

25 τρείς φορές ραβδίσθηκα, μιά φορά λιθοβολήθηκα, τρείς φορές ναυάγησα, ένα ημερονύκτιο πάλευα στο πέλαγος.

26 Με οδοιπορίες πολλές φορές, με κινδύνους από ποταμούς, με κινδύνους από ληστάς, με κινδύνους από το γένος μου, με κινδύνους από τους εθνικούς, με κινδύνους στήν πόλι, με κινδύνους στίς ερημίες, με κινδύνους στη θάλασσα, με κινδύνους από ψευδάδελφους.

27 Με κόπο και με μόχθο, με στέρησι του ύπνου πολλές φορές, με πείνα και με δίψα, με στέρησι του φαγητού πολλές φορές, με ψύχος καί με έλλειψι επαρκών ρούχων.

28 Εκτός από τα εξωτερικά είναι η καθημερινή πίεσι της ψυχής μου, η αγωνία για όλες τις εκκλησίες.

29 Ποιός ασθενεί πνευματικώς και δεν ασθενώ μαζί του και εγώ; Ποιός πέφτει πνευματικώς και δεν καίομαι εγώ από τη θλίψι;

30 Εάν πρέπει να καυχώμαι, θα καυχηθώ γιά τα παθήματά μου.

31 Ο Θεός καί Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο δοξασμένος στους αιώνες, γνωρίζει, ότι δεν ψεύδομαι.

32 Στή Δαμασκό ο διοικητής και εκπρόσωπος τού βασιλέως Αρέτα φρούρησε τήν πόλι τών Δαμασκηνών, θέλοντας νά μέ συλλάβη.

 33 Καί από κάποιο παράθυρο μέ κατέβασαν από τό τείχος μέσα σ΄ ένα καλάθι και ξέφυγα τά χέρια του.

ΚΟΥΤΑΪΣΙ Καθεδρικός Ναός Μπαγκράτι. ΓΕΩΡΓΙΑ

Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας Γκεργκέτι 2175μ.ΓΕΩΡΓΙΑ

ΜΙΤΣΚΕΤΑ Η Ιερή πόλη της Γεωργίας

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ Η Εντυπωσιακή Ιερά Μονή Αλαβέρντυ

Εκκλησία της γέννησης του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή στον τόπο Vučje. ΣΕΡΒΙΑ

Hieromonk Seraphim Aldea - Past, Present, and Future of the Monastery in Scotland

Είδον σε φεύγοντα τον θάνατον, και θέλω υπέρ σου σταυρωθήναι

Τα αποτυπώματα των ποδών του Χριστού.
Βρίσκονται στην εκκλησία San Sebastiano fuori le mura της Ρώμης.

Άποψη από την φυλακή του Μαμερτίνου (Carcere Mamertinum), όπου φυλακίστηκαν
οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Παρατηρήστε στο αλτάριο τον ανάποδο σταυρό,
υπενθύμιση του τρόπου σταυρικού θανάτου του Απόστολου Πέτρου.

Μία ιδιαίτερα συγκινητική ιστορία βρίσκεται στις απόκρυφες «Πράξεις Πέτρου». Με τον γενικό όρο Απόκρυφα, ονομάζονται αρχαία κείμενα θρησκευτικού περιεχομένου που έχουν αποκλεισθεί από τον Κανόνα της Αγίας Γραφής. Κατά κύριο λόγο, οι ερευνητές θεωρούν ότι τα βιβλία αυτά συντάχθηκαν μεταξύ του 2ου πΧ και του 4ου μΧ αιώνα από Ιουδαίους και χριστιανούς συγγραφείς (αν και συνέχισαν να γράφονται ανάλογα κείμενα μέχρι και τον 13ο αιώνα μX), οι οποίοι με απομίμηση του τίτλου, του ονόματος του συγγραφέα, της μορφής και του περιεχομένου, επιδίωκαν να εξασφαλίσουν στα έργα τους κανονικό κύρος. Τα βιβλία αυτά διακρίνονται σε απόκρυφα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Ο Απόστολος Πέτρος βρίσκεται φυλακισμένος στη Ρώμη στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Μαμερτίνου. Μόλις έχει ξεκινήσει  ο διωγμός των χριστιανών από τον Νέρωνα κατηγορούμενοι ότι έβαλαν φωτιά στη Ρώμη. Δύο δεσμοφύλακες, οι Processo και Martiniano, προσήλυτοι στον χριστιανισμό, τον  φυγαδεύουν. Ο Απόστολος Πέτρος παίρνει τον δρόμο που οδηγεί  προς τη Via Appia φεύγοντας από τη Ρώμη. Κάποια στιγμή βρίσκεται στο δρόμο που είναι σήμερα γνωστός ως Via delle Terme di Caracalla και που δεν απέχει πολύ από τη Via Appia. 

Εκεί, λίγο πριν ξεφύγει οριστικά, βλέπει απέναντί του στον ίδιο δρόμο να έρχεται ο Χριστός με κατεύθυνση προς τη Ρώμη. Τον αναγνωρίζει  αμέσως και τον ρωτά  Κύριε, πού πορεύη; (Domine, Quo Vadis?) Και ο Κύριος απαντά:  Είδον σε φεύγοντα τον θάνατον, και θέλω υπέρ σου σταυρωθήναι (Venio Romam, iterum crucifigi). Ο Απόστολος Πέτρος σταματά τη φυγή και επιστρέφει στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει τη μοίρα του (Κύριε, εγώ πορεύομαι, το πρόσταγμά σου πληρώ). Θα ζητήσει μάλιστα να σταυρωθεί ανάποδα ως ανάξιος του σταυρικού θανάτου του Χριστού.
  

Σήμερα αν πας στην εκκλησία της Ρώμης San Sebastiano fuori le mura και στον θησαυρό της (cappella delle reliquie) θα δεις τα αποτυπώματα του Χριστού να έχουν θαυματουργικά  αποτυπωθεί πάνω σε μία πέτρινη πλάκα που φέρει την επιγραφή Quo Vadis σε ξύλινο πλαίσιο περιμετρικά της πέτρινης πλάκας. 
   

Αντίγραφο των αποτυπωμάτων των ποδών του Χριστού.
Εκκλησία Chiesa di Santa Maria delle Piante της Ρώμης.

Εχω διαβάσει ότι το μήκος των υποτιθέμενων αποτυπωμάτων των ποδών του Χριστού είναι 27, 5 εκ που αντιστοιχεί σε υποδήματα μεγέθους 44/45, σημαντικό μέγεθος για τον 1ο μΧ αιώνα.


   

Σήμερα πιστεύεται ότι είναι ένα αρχαίο αφιέρωμα σε κάποια ρωμαϊκή θεότητα. Υπενθυμίζεται εδώ ότι στην ανάρτηση της λειψανοθήκης 279 - Ο δεκάλογος του Νικόλαου Μεσαρίτη, σκευοφύλακα της Θεοτόκου του Φάρου είχαμε κάνει μνεία ενός κειμένου που προέρχεται από τον σκευοφύλακα της Θεοτόκου του Φάρου στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 12ου αιώνα, Νικόλαο Μεσαρίτη (ρήτορα, θεολόγο, συγγραφέα και αργότερα Μητροπολίτη Εφέσου), ο οποίος σε ρητορική έκφραση (δεκάλογος) θα επιλέξει δέκα κειμήλια (τα οκτώ από τη Θεοτόκο του Φάρου) και θα τα επαινέσει. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και οι σανδάλιδες, τα ίχνη των ποδών του Χριστού κομμένα σε δέρμα (δες το σχετικό κείμενο παρακάτω): 

https://leipsanothiki.blogspot.com/2014/03/322.html#more

Άγιοι Πέτρος και Παύλος Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι

Άγιοι Πέτρος και Παύλος Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι

Πολιούχος:  Κόρινθος , Καβάλα (Απόστολος Παύλος)

Ιερά Λείψανα:  Η Κάρα του Αγίου Πέτρου βρίσκεται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική Αγίου Ιωάννου Λατερανού Ρώμης.
Μέρος των Λειψάνων του Αγίου Πέτρου βρίσκονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική Αγίου Πέτρου Ρώμης.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Πέτρου βρίσκονται στο ρωμαιοκαθολικό Ναό της Αγίας Πουντεντιάνας Ρώμης και στις Μονές Ιβήρων και Παντελεήμονος Αγίου Όρους.
Οι αλυσίδες του Αγίου Πέτρου φυλάσσονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Αγίου Πέτρου «τῶν Δεσμῶν» Ρώμης.
Η Κάρα του Αγίου Παύλου βρίσκεται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Αγίου Ιωάννου Λατερανού Ρώμης.
Μέρος των Λειψάνων του Αγίου Παύλου βρίσκονται στον ομώνυμο ρωμαιοκαθολικό Ναό «Ἐκτός τῶν Τειχῶν» Ρώμης.
Ένας εκ των οδόντων του Αγίου Παύλου βρίσκεται στην Συλλογή των Ανακτόρων του Μπάκινχαμ Λονδίνου.
Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Παύλου βρίσκεται στη Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους.
Η αλυσίδα και το οδοιπορικό ραβδί του Αγίου Παύλου βρίσκεται στο ρωμαιοκαθολικό Παρεκκλήσιο «Φιόρι» της Ρώμης.

Σταύρωσις εἷλε κήρυκα Χριστοῦ Πέτρον,
Τομὴ δὲ Παῦλον, τὸν τεμόντα τὴν πλάνην.
Τλῆ ἐνάτῃ Σταυρὸν Πέτρος εἰκάδ' ἄορ δέ γε Παῦλος.

Βιογραφία
Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ. Είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά μαζί με την πεθερά του. Όπως μας πληροφορεί το Ευαγγέλιο, όταν ο Ιησούς έφθασε στη λίμνη της Γεννησαρέτ συνάντησε τους δυο αδελφούς Πέτρο και Ανδρέα οι οποίοι έριχναν τα δίχτυα τους. Αμέσως μετά την κλήση τους, άφησαν τα δίχτυα και τις οικογένειές τους και τον ακολούθησαν. Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν τύπος αυθόρμητος, ορμητικός, και τη ζωή του κοντά στο Χριστό τη μαθαίνουμε από τα τέσσερα Ευαγγέλια, ενώ την αποστολική του δράση, από τις πράξεις των Αποστόλων. Έγραψε και δύο Καθολικές Επιστολές, μέσα στις οποίες να τι προτρέπει τους χριστιανούς: «Νήψατε, γρηγορήσατε, ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» (Α΄ Πέτρου, ε΄ 8). Δηλαδή εγκρατευθείτε, γίνετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Διότι ο αντίπαλος και κατήγορός σας ο διάβολος, σαν λιοντάρι που βρυχάται, περιπατεί με μανία και ζητάει ποιον να τραβήξει μακριά από την πίστη και να τον καταπιεί. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο Πέτρος, δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στην Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και τη Βιθυνία. Κατά την παράδοση (που σημαίνει ότι δεν είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) έφτασε μέχρι την Ρώμη, όπου επί Νέρωνος (54-68μ.Χ.) υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον σταύρωσαν χιαστί, με το κεφάλι προς τα κάτω περί το έτος 64 μ.Χ.

Ο δε Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας σε ένα χωρίο που ονομάζεται Γίσχαλα και στην αρχή ήταν σκληρός διώκτης του Χριστιανισμού. Το 36 μ.Χ. περίπου, όταν κάποτε μετέβαινε στη Δαμασκό για να διώξει και εκεί χριστιανούς, έγινε θαύμα στο οποίο φανερώθηκε ο Χριστός, ο οποίος τον πρόσταξε να πάει στον Ανανία ο οποίος τον κατήχησε και τον βάπτισε. Έτσι, έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Ευαγγελίου, θυσιάζοντας μάλιστα και την ζωή του γι’ αυτό. Ονομάστηκε ο πρώτος μετά τον Ένα και Απόστολος των Εθνών, λόγω των τεσσάρων μεγάλων αποστολικών περιοδειών του. Είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συνέγραψε 14 επιστολές προς τις Εκκλησίες τις οποίες εκείνος ίδρυσε. Τη ζωή του με τις περιπέτειές του θα τα δει κανείς, αν μελετήσει τις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά και τις 14 Επιστολές του στην Καινή Διαθήκη. Ο Απόστολος Παύλος θέλει κάθε χριστιανός, όπως και ο ίδιος, να αισθάνεται και να λέει: «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Προς Γαλάτας β΄ 20). Δηλαδή, δε ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Και ακόμα, «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Προς Κολασσαείς γ΄ 11). Να διευθύνει, δηλαδή, όλες τις εκδηλώσεις τις ανθρώπινης ζωής μας ο Χριστός. Ο Απόστολος Παύλος υπέστη μαρτυρικό θάνατο (χωρίς να είναι απόλυτα ιστορικά διασταυρωμένο) δι’ αποκεφαλισμού στη Ρώμη μεταξύ των ετών 64 - 67 μ.Χ.

Απόστολοι Πέτρος και Παύλος (εικόνα   Ι. Μ. Καρακάλλου)

Ο Χριστός είναι σαν ένα σπαθί στο οποίο τα πάντα χωρίζονται σε δύο μέρη: είτε γι 'αυτόν είτε εναντίον Του. Πατριάρχης Σερβίας Παύλος.

Επιστολή προς Διόγνητον

Επιστολή προς Διόγνητον

... Οι Χριστιανοί δεν ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους στην γλώσσα ομιλίας, ούτε στις συνήθειες. Ούτε κατοικούν σε δικές τους ξεχωριστές πόλεις, ούτε χρησιμοποιούν κάποια γλωσσική διάλεκτο διαφορετική, ούτε ζουν με «περίεργο» τρόπο! Δεν έχουν επινοήσει κάποιο «παράξενο» τρόπο ζωής στηριγμένοι στην ανθρώπινη περιέργεια, ούτε και προΐστανται όπως μερικοί μιας ανθρώπινης διδασκαλίας. Κατοικούν σε ελληνικές ή βαρβαρικές πόλεις, όπως συνέπεσε ο καθένας, και διαβιούν με τις τοπικές συνήθειες και τον τρόπο ενδυμασίας και τροφής του κάθε τόπου ενώ συγχρόνως γίνεται φανερή η θαυμαστή και αξιοπρόσεκτη συμπεριφορά τους.

Ζουν στην δική τους ο καθένας πατρίδα αλλά ως πάροικοι. Μετέχουν σε όλα τα κοινά ως πολίτες και υπομένουν τα πάντα, όμως σαν να ήσαν ξένοι. Η ξενιτειά είναι πατρίδα τους και η πατρίδα τους ξενιτειά. Παντρεύονται όπως όλοι και γεννούν παιδιά αλλά δεν τα σκοτώνουν. Γήινοι άνθρωποι είναι, αλλά δεν ζουν με ζωώδη τρόπο. Διαβιούν στην γη, αλλά έχουν το πολίτευμα στον ουρανό. Υπακούουν στους κρατικούς νόμους αλλά με τον τρόπο ζωής τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες έστω κι αν διώκονται από όλους. Αγνοούνται και κατακρίνονται από πολλούς, φονεύονται αλλά «ζωοποιούνται». Γίνονται φτωχοί από πεποίθηση και «πλουτίζουν» τους άλλους. Στερούνται σχεδόν των πάντων αλλά δίνουν σε όλους. Περιφρονούνται από τους ανθρώπους αλλά γίνεται δόξα γι’ αυτούς η περιφρόνηση. Συκοφαντούνται αλλά δικαιώνονται. Χλευάζονται και αυτοί ευλογούν. Υβρίζονται και τιμούν. Ενώ κάνουν το καλό, τιμωρούνται ως κακοί· όταν όμως τιμωρούνται χαίρουν γιατί έτσι αποκτούν την «ἐν Χριστῷ» ζωή. Οι Ιουδαίοι τους πολεμούν ως αλλόφυλους και οι ειδωλολάτρες τους διώκουν, και αυτοί που τους μισούν δεν μπορούν να προσδιορίσουν την αιτία της έχθρας τους.

Να το πω απλά: Ό,τι είναι για το σώμα η ψυχή, είναι και για τον κόσμο οι Χριστιανοί. Όπως είναι διάχυτη σ’ όλο το σώμα η ψυχή, με τον ίδιο τρόπο είναι και οι Χριστιανοί στον κόσμο. Κατοικεί στο σώμα η ψυχή αλλά δεν είναι στοιχείο του σώματος· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο αλλά δεν είναι του κόσμου.

Η αόρατη ψυχή βρίσκεται μέσα στο σώμα και οι Χριστιανοί βρίσκονται μέσα στον κόσμο αλλά δεν είναι ορατή η πίστη τους στον Θεό! Όταν το σώμα κυριευθεί από επιθυμίες, μισεί την ψυχή γιατί η ψυχή αντιτάσσεται στην φιληδονία· έτσι μισεί κι ο κόσμος τους Χριστιανούς γιατί διαφοροποιούνται από τις ηδονές. Η ψυχή αγαπά το σώμα της και οι Χριστιανοί αγαπούν αυτούς που τους μισούν.

Είναι δεσμευμένη η ψυχή από το σώμα αλλά συγχρόνως το ζωοποιεί. Και οι Χριστιανοί ζουν σαν φυλακισμένοι στον κόσμο όμως αυτοί τον ομορφαίνουν. Η αθάνατη ψυχή κατοικεί μέσα στο θνητό σώμα και οι Χριστιανοί κατοικούν στην φθαρτή κτίση αναμένοντας την ουράνια αφθαρσία. 

Από την στέρηση των αναγκαίων η ψυχή γίνεται καλύτερη και οι Χριστιανοί διωκόμενοι πολλαπλασιάζονται. Σ' αυτήν την αποστολή τους έταξε ο Θεός και δεν είναι σωστό να την αποφεύγουν.

Κανένας άνθρωπος δεν είδε ούτε γνώρισε από μόνος του τον Θεό, παρά μόνον εκείνοι στους οποίους αποκαλύφθηκε. Φανέρωσε δε τον εαυτό του εξ αιτίας της πίστης τους, που είναι η μόνη οδός γνώσεως του Θεού.

Ο Θεός ο Κύριος και Δημιουργός των πάντων, αυτός που έκτισε τα πάντα με σοφία, δεν είναι μόνον φιλάνθρωπος αλλά και μακρόθυμος. Πάντοτε έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι· «καλόκαρδος» και αγαθός, αληθινός, χωρίς οργή, κι όλα αυτά σε απόλυτο βαθμό. Αυτός ο Κύριος συνέλαβε ένα μεγαλειώδες και ασύλληπτο σχέδιο και το «μοιράστηκε» μόνο με τον υιό του!...

Αυτήν την πίστη αν ποθήσεις ν’ αποκτήσεις και συ, πρέπει πρώτα πρώτα να τον κάνεις Πατέρα σου. Ο Θεός, όπως είπαμε, αγάπησε τους ανθρώπους για τους οποίους και δημιούργησε τον κόσμο, κι έδωσε στην εξουσία τους όλη την γη· και τους προίκισε με σκέψη και λόγο, και τους έδωσε το μοναδικό προνόμιο να απευθύνονται σ' Αυτόν αφού τους έπλασε «κατ' εικόνα» του, και τους έστειλε τον Υιό του τον Μονογενή και υποσχέθηκε να δώσει και την Βασιλεία των Ουρανών σ' όσους θα τον αγαπήσουν.

Αντιλαμβάνεσαι πόση χαρά θα γευτείς και θα νοιώσεις γι' Αυτόν που σε αγάπησε τόσο; Όταν τον αγαπήσεις θα γίνεις μιμητής της καλωσύνης του. Μη θαυμάζεις πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει μιμητής του Θεού! Είναι δυνατόν, αφού Εκείνος το θέλει! 

Άλλωστε ευτυχία δεν είναι να τυραννάς τους συνανθρώπους σου και να θέλεις να έχεις περισσότερα από εκείνους· αυτές είναι καταστάσεις με τις οποίες δεν μιμείσαι τον Θεό αλλά αποξενώνεσαι από την μεγαλειότητα του Θεού. Ευτυχία είναι, να αναλαμβάνεις το φορτίο της ανάγκης του πλησίον σου, να θέλεις να μοιράζεσαι τα δικά σου με αυτούς που έχουν λιγώτερα. Αυτός που, όσα έλαβε εκ Θεού, τα μοιράζεται με όσους βρίσκονται σε ανάγκη, γίνεται «Θεός» γι' αυτούς αφού είναι μιμητής του Θεού.

Σ' αυτήν την περίπτωση όντας στον κόσμο θα «δεις» ότι ο Θεός είναι στον ουρανό και θα μιλάς για τα μυστήριά Του. 

Τότε εκείνους που βασανίζονται από τους ειδωλολάτρες επειδή δεν αρνούνται τον αληθινό Θεό, και θα τους θαυμάσεις και θα τους αγαπήσεις. Τότε θα καταφρονήσεις την απάτη και την πλάνη αυτού του κόσμου γιατί θα συνειδητοποιήσεις την ουράνια πολιτεία. Τότε θα καταφρονήσεις τον βιολογικό θάνατο, όταν φοβηθείς τον όντως θάνατο που είναι ο χωρισμός από τον Θεό και «περιμένει» αυτούς που θα κατακριθούν στο «πυρ το αιώνιο» να ταλαιπωρούνται μονίμως. Τότε θα θαυμάσεις και θα μακαρίσεις αυτούς που για την αγάπη του Θεού υπομένουν την ταλαιπωρία του κτιστού πυρός, όταν θα αποχτήσεις επίγνωση του αιωνίου και ακτίστου πυρός.