Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα 31 Μαΐου 2021

“IT’S THE BLESSING OF FR. GABRIEL!” New Miracles of the Georgian Saint

 


In Iberia, the first portion of the Mother of God, during the persecution by the godless authorities, the Lord revealed a saint known as the Apostle of Love of our times. Fr. Gabriel (Urgebadze) of Samtavro was a great sufferer for the faith and the Georgian people. His entire life he unmurmuringly bore the heavy cross of persecution and acquired great honor before the Lord.

 

His testimony of Christ was so strong that it swept across all of Georgia and far beyond its borders. When Fr. Gabriel, undaunted by the authorities’ fury, set fire to a huge portrait of Lenin at a demonstration of thousands, he was seeking to glorify the name of God.

 

Foolishness for Christ’s sake is a special podvig. Fr. Gabriel was mocked for his appearance, for going about barefoot, in ragged clothes, and humbling himself by putting a copper diadem on his head. But, he is great in the eyes of God, and this was revealed both during his life and after his righteous repose.

 

And how he loved children! One monk recalled:

 

“I’ve known Fr. Gabriel since childhood. This beggar appeared in Batumi, where I grew up. He was very strange. The children would walk after him and call him an angel.”

 

Once he bought an armful of wild flowers from a little boy and gave them to believers who were going to Svetitskhoveli. These flowers didn’t wilt for a long time, and they pleased the heart…

 

One day a disconsolate father led a strange monk from Samtavro to Rustavi to his sick little daughter. Little Angelina had bronchial asthma. She had suffered since birth, and most likely, her days were numbered. This amazing monk tossed up his hands, laughed, and said something incoherent about her future. Then he went over to the child, put his arm around her, and held her close. Her face was buried in the wide sleeves of his riassa. Angelina felt a sweet fragrance and was afraid: “I’m going to start gasping again, and they’ll give me an oxygen pillow!” But the strange monk made the Sign of the Cross over her, smiled, and said something about imminent joy. Then he spoke with her mother and gave some instructions to her father.

 

No matter how afraid little Angelina was, that day’s asthma attack never happened again, and the sickness abruptly subsided. She got better every day. Soon, she forgot all about the asthma, as though she’d never had it. But before that, her parents had repeatedly turned to the brightest in the medical world and taken their daughter to expensive resorts. But all the doctors’ efforts were in vain…

 

Some time later, Angelina’s family left Georgia. The day before they were leaving, her mother had a dream of Angelina walking into an ancient Georgian church and going up to the Royal Doors to meet some priest dressed in monastic clothing. When she drew near to him, he blessed her. Her mother decided it was a blessing for her life in another country.

 

The years passed. Angelina grew up and got married. Only distant childhood memories remained of this strange monk-elder from Samtavro. Even his name faded from her memory. Then suddenly a classmate from school in Georgia, who was also living in Moscow, called her and said:

 

“Some nun has come with an icon of a Georgian saint. Let’s go together!”

 

When Angelina approached the icon, something pricked her heart. She venerated the icon and felt a subtle fragrance. Then her childhood memories suddenly came flooding back: their apartment on Paliashvili Street in Rustavi, the strange monk from Samtavro. But she wasn’t sure it was definitely him depicted on the icon. But when she went over to the table with books and photographs of Fr. Gabriel, she recognized him immediately! She had no more doubts: It was the same monk who had healed her hopeless illness. He was the one her father had brought from Samtavro!

 

And the memory of that day when Fr. Gabriel had wrapped her head in the sleeve of his riassa suddenly came back to her. She remembered the subtle scent of his arm, his clothes—the fragrance enveloped the Elder like a cloud. And the exact same fragrance was coming from his wonderworking icon. When she got home, she showed a photo of Fr. Gabriel to her mother: “Do you remember him?” She recognized him: “Yes, he’s the one your father brought to our house when you were young.”

 

I met Angelina Shengelia at a church in Moscow, where Mother Maria from the representation church of the Holy Dormition Monastery in Kemerovo again brought the same icon of Fr. Gabriel from which Angelina smelled the fragrance. She told me about her encounter with the Elder:

 

“Since that day, Gabriel has been with me again, although really, he probably never left me. He’s the one who prayed for me, and I survived. He’s the one that blessed me to move. He found me in this great big world.”

 

And now, glorifying St. Gabriel has become part of her life.

 

The ways of the Lord are inscrutable. By His good providence, I, a sinner, was also granted to offer my mite towards the glorification of this great saint of the twentieth century: I became the author of the Akathist and service to Fr. Gabriel that received the official blessing of the Georgian Orthodox Church.

 

We read the Akathist to the saint every Sunday in our Church of the Meeting of the Lord in Biryulevo (Moscow), and Batiushka serves a moleben to him. And the Elder’s help is felt in everything. Just as during his lifetime Fr. Gabriel built a church and cleared away sacred items that were desecrated, so after his repose he doesn’t abandon those who erect the house of God. Our church is now almost completely built, just within three years. It’s all filled with scaffolding inside now, the interior is being finished, and Fr. Dimitry, our rector, hopes he'll be honored to serve there on the feast of Pentecost. We never dreamed that it would happen so quickly, especially in those cold winters when we would warm ourselves by the stove, and outside the window we could see only a rickety fence delineating the territory of the future church, with dogs running past and drunk youngsters shouting.

 

But then when our church acquired an icon of Fr. Gabriel with a piece of his mantia and a board from his coffin, that’s when everything began! There suddenly appeared at the church some excavator, like something out of hell: Black smoke was billowing from its chimney, and it made a terrifying roar as it hammered away at the frozen ground for the foundation of the future church. The floor and walls of our temporary wooden church shook every time, and it felt like it would bounce from its powerful blows, but this roar reverberated in our hearts as Heavenly music: “At last!”

 

The parishioners, who knew nothing about Fr. Gabriel, started praying to him, and then people from all over Mother Russia started coming to our backwater church. They came little by little, prayed to the saint, poured themselves some oil from the lampada at his icon, told us their stories, and there began to be miracles: By the prayers of Fr. Gabriel, the sick were healed or their pain was alleviated, the needy found work, families were united, and most importantly—a repentant feeling for the Creator and love for God and others was awakened in their hearts. Apparently, Fr. Gabriel, who acquired this great gift from the Lord, generously shares it with others and invisibly embraces us who come to him for help.

 

One day, on the feast of Theophany, a drunken man knocked at the church. He immediately confessed that he had been drinking a little and asked to be let in for a minute. He was let in since the service had ended a while earlier and there were no people left. He was interested in who was depicted on the icons; he crossed himself, venerated, and started asking questions about the faith. And when he approached the wonderworking icon, suddenly there was a harrowing cry: “Don’t go near him! It’s Gabriel! Don’t go near him!” This shout made my blood curdle.

 

The man turned around and in a calm voice asked:

 

“Who is that?”

 

“St. Gabriel of Samtavro…”

 

He asked to hear about the Elder; he felt moved and kissed the icon, and started silently whispering something to the saint. Apparently, his soul felt the grace coming from the icon. And Fr. Gabriel was simply shining on the icon: His eyes were radiating Divine joy at that moment.

 

As the poor and wretched sought solace from the Elder during his lifetime, so after his repose he continues to comfort and help those near to him. But for him, no one was a stranger: Every person he met was someone dear to him. He had enough love for everyone.

 

When I was blessed to glorify Fr. Gabriel, I got to know people living in different parts of Russia, Georgia, Kazakhstan, Holland, Belgium, the Philippines, and England. I think this list will only expand.

 

Two years ago, the Church of St. John of Shanghai in Colchester, England, acquired an icon of St. Gabriel of Samtavro. Its rector Archpriest Andrew Phillips is a missionary and the founder of four parishes in east England. He’s the author of a great many articles, essays, books, and lives of saints, and the compiler of services and akathists to the saints. In 2021, together with Dmitry Lapa, the author-compiler and translator of Lives of the Saints Who Shone Forth in the British and Irish Lands, and the author of many publications, he translated the Akathist to Fr. Gabriel into English. It’s in late-17th-century Shakespearean English, the main liturgical language of the English-speaking Orthodox throughout the world.

 

And in Moscow, it was decided to found the Center for the Glorification of St. Gabriel of Samtavro in Russia on the basis of the Charitable Fund of St. John the Theologian. The Fund’s publishing department reissued the Akathist to Fr. Gabriel with a new design and the service and canon added.

 

When the first copies were brought from the printing house, a certain servant of God Anton came to visit us from Krasnogorsk. He began to venerate Fr. Gabriel after the saint appeared to him. Before that, he had heard nothing about the Elder. And it happened on August 26, 2019, on Fr. Gabriel’s birthday. That morning, Anton woke up at dawn and saw a noble elder in monastic garb had appeared in his room. He blessed him and disappeared. And from that moment, his life changed: Fr. Gabriel had supported him in a very difficult moment. He started praying to him and sharing with people the joy of meeting this saint, this miracle of God. He senses his help and support in everything.

 

We gave Anton part of the print run, and the next day, April 11, 2021, he took several books to the Archangel Michael Church in the village of Arkhangelskoe, where he is a parishioner, to distribute them to the faithful. And something incredible happened during the service: When they brought out the chalice and started Communion, the cover of the book began to stream myrrh in his hands. Anton was looking at the altar, at the priest who was communing people, and suddenly felt an oily liquid flowing down onto his hands. He looked down and saw that the cover of the book was streaming myrrh.

 

“When you hear about it, that’s one thing; when you see it with your own eyes, that’s another; but when it all happens in your own hands—it’s simply astonishing!” Anton said. “I didn’t see the moment when the myrrh appeared. It happened in the five or so seconds when I was looking at the iconostasis.”

 

At first, Anton was confused: He didn’t know what to do. He couldn’t go show the priest because he was serving Communion. And the myrrh kept flowing and flowing from the book cover onto his hands! And he began to wash his face with it, anointing his neck, collarbone, and the area around his heart. All the pages of the book were soaked through, but most of the myrrh was flowing from the right side of the cover. First he went to show his mother, and she also anointed herself with the divine oil. This was seen by the parishioners. The myrrh didn’t dry up as people started going over to Anton, and people gathered it from the cover with their fingers and anointed themselves and their children, rejoicing, thanking, and glorifying God. After a while, the flow began to decrease, and then Anton finally thought to film it. He managed to do so, and his video was published online, where it spread rapidly:

 

​Parishioners came up to him after the service, asking about the “Akathist that was streaming myrrh.” They asked: “Show us, we just want to venerate it!” The book was brought out of the altar. The parishioner Elena, to whom Anton had already given a copy of the Akathist, laid her copy on the one that had been streaming myrrh. After a while, Anton realized that the people who had been able to anoint themselves with the myrrh were familiar with the life of Fr. Gabriel. Some he gave a copy of the Akathist, some an icon of St. Gabriel.

 

When parishioners of our Meeting of the Lord Church found out about the miracle, one of them thoughtfully said: “It was the blessing of Fr. Gabriel!” Maybe he’s right, who knows—but we hope so…

 

Maria Pukhova

Translation by Jesse Dominick

Pravoslavie.ru

5/28/2021

 

 

Δεν περνάς κι’ απ’ την Βουλή…Τσακιτζή ντελικανή (π.Διονύσιος Ταμπάκης)

 

Γιάννης Μάζης: Να ανοίξουμε προξενείο στην Τραπεζούντα, όπου ομιλείται η Ποντακή φίλε Τσαβούσογλου

 

ORTHODOX Church Life. What is a Monastic Tonsure?

 

Ierótheos Vlachos - Cum să ne vindecăm sufletele bolnave?

 

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ- ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ


 

Κάτωθεν του Τιμητικού Χρυσούφαντου Σκέπαστρου της Τίμιας Κάρας του ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ στην Λιτανεία που γίνετε ανήμερα στις 3 Σεπτεμβρίου στην εορτή της μνήμης της Ανακομιδής των Ιερών του Λειψάνων ακούγονται φωνές και ικεσίες από ένα Λαό που τα έχει χαμένα με αυτά που του συμβαίνουν.

 

« – ΑΓΙΕ ΝΕΚΤΑΡΙΕ, έλα να σώσεις την Πατρίδα που χάνεται»

 

« – Σώσε την νεότητα και βάλε μας μυαλό τώρα που ο κόσμος πάει να τιναχτεί στον αέρα, έστω και τώρα»

 

Όμως αγαπητοί μου η Ελλάδα δεν θα χαθεί αλλά θα διαπαιδαγωγηθεί.

 

Μεγάλοι και μικροί , πλούσιοι και φτωχοί, άρχοντες εκκλησιαστικοί- εξουσίες και αρχές παρεκκλίναμε από την ΘΕΙΑ αποστολή.

 

ΠΟΙΑ είναι αυτή η ΘΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ;

 

Μας την περιέγραψε με άγια σαφήνεια ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ για να είμαστε αναπολόγητοι έμπροσθεν των παγκόσμιων ανατροπών που έρχονται.

 

Είμαστε από γένος φιλοσόφων και τώρα Θεανθρωπιστών.

 

« Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἵνα φιλοσοφῇ· διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀλλ᾿ ἐὰν ἡ φιλοσοφία ἐγένετο παιδαγωγὸς εἰς Χριστὸν ἕπεται ὅτι ὁ Ἕλλην πλασθεὶς φιλόσοφος ἐπλάσθη χριστιανός, ἐπλάσθη ἵνα γνωρίσῃ τὴν ἀλήθειαν καὶ διαδῷ αὐτὴν τοῖς ἔθνεσιν.

 

Ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀληθῶς ἀναφαίρετον κτῆμα τοῦ Ἕλληνος· διαδιδομένη ἀνὰ τὰ ἔθνη προσηλυτίζει αὐτὰ καὶ καθιστᾷ αὐτὰ ἑλληνικά, οὐδέποτε δὲ παύεται οὖσα Ἑλληνική· οἱ ὁπαδοὶ αὐτῆς, οἱ ὁμιληταὶ αὐτῆς ἀποβάλοντες τὸ ξένον καὶ βάρβαρον περιβάλλονται τὸ ἑλληνικὸν καὶ τὴν εὐγένειαν· ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία προώρισται ἵνα καταστήσῃ τοὺς πάντας Ἕλληνας· ἐγεννήθη ὑπὲρ τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ συνεταυτίσθη μετ᾿ αὐτοῦ, ὅπως ἐργασθῆ πρὸς σωτηρίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἕλλην καὶ φιλοσοφία εἰσὶ δυὸ τινὰ ἀναπόσπαστα· μαρτυρεῖ δὲ καὶ ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος λέγων: Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν.

 

Ναὶ ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατὰ θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τὸ ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολὴ αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν· μαρτύριον ἡ ἐθνικὴ αὐτοῦ ἱστορία· μαρτύριον ἡ φιλοσοφία αὐτοῦ· μαρτύριον ἡ κλίσις αὐτοῦ· μαρτύριον αἱ εὐγενεῖς αὐτοῦ διαθέσεις· μαρτύριον ἡ παγκόσμιος ἱστορία· μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἣς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νὰ συμπεράνωμεν καὶ τὴν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διὰ τὸ αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ μεθ᾿ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός· διότι ἐνῷ ὅλα τὰ ἔθνη τὰ ἐμφανισθέντα ἐπὶ τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ἦλθον καὶ παρῆλθον, μόνον τὸ Ἑλληνικὸν ἔμεινε ὡς πρόσωπον δρῶν ἐπὶ τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καθ᾿ ὅλους τοὺς αἰῶνας· καὶ τοῦτο, διότι ἡ ἀνθρωπότης δεῖται αἰωνίων διδασκάλων·»

Συνεχίζει ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ να μας καθοδηγεί καθοριστικά και στις μέρες μας…« μαρτύριον τέλος ἡ ἐκλογὴ αὐτοῦ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν ὑπὸ τῆς θείας προνοίας, ὅπως ἐμπιστευθῇ αὐτῷ, τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τὴν ἁγίαν πίστιν, τὴν θρησκείαν τῆς ἀποκαλύψεως καὶ τὸ θεῖον ἔργον τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τὸ αἰώνιον ἔργον τῆς σωτηρίας διὰ τῆς διαπλάσεως ἁπάσης της ἀνθρωπότητος κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς ἀποκαλυφθείσης θρησκείας.

 

Τὸ ἔργον τοῦτο ἀληθῶς ἀνετέθη τῇ Ἑλληνικῇ φυλῇ· τοῦτο μαρτυρεῖται ὑπὸ τῆς ἱστορίας· ἓν μόνον βλέμμα ῥιπτόμενον εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ χριστιανισμοῦ ἐπαρκεῖ ὅπως πιστώση τὴν ἀλήθειαν ταύτην.

 

Ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ χριστιανισμοῦ ἀπὸ τῆς πρώτης σελίδος αὐτῆς ἀναφαίνεται ἡ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς ἐν τῷ χριστιανισμῷ δρᾶσις, καὶ ἡ κλῆσις αὐτῆς, ἵνα ἀναλάβῃ τὸ μέγα της ἀποστολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ἔργον.

 

Οἱ θεῖοι τοῦ Σωτῆρος λόγοι «νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ὅτε ἀνηγγέλθη αὐτῷ, ὅτι Ἕλληνες ἤθελον ἰδεῖν αὐτόν, ἐνεῖχον βαθεῖαν ἔννοιαν· ἡ ῥῆσις ἦν προφητεία, πρόῤῥησις τῶν μελλόντων· οἱ ἐκεῖ ἐμφανισθέντες Ἕλληνες ἦσαν οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους· ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτῶν διεῖδεν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς τὸ ἔθνος ἐκεῖνο, εἰς ὃ ἔμελλε νὰ παραδώσῃ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην, ἵνα διαφυλαχθῇ τῇ ἀνθρωπότητι.»

 

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ- ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ

 

(κείμενο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου γιὰ τὸν κοσμοϊστορικὸ ῥόλο τῶν Ἑλλήνων, ἰδίως ἐν σχέσει μὲ τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου)


Αν δεν έχουμε πίστη…



Αν δεν έχουμε πίστη, τα χάνουμε μια για πάντα

 

Αν δεν έχουμε πίστη, δεν μπορούμε να τα συλλάβουμε όλα αυτά και τα χάνουμε μια για πάντα. Τα βλέπουμε δια της Πίστεως, στον άλλο κόσμο θα τα δούμε καθαρά. Ένας θαυμάσιος άνθρωπος έλεγε: Όταν φτάσω στην Βασιλεία των ουρανών, τρία πράγματα αξιοθαύμαστα θα μου κάνουν κατάπληξη.

 

1) Θα δω εκεί ανθρώπους, γυναίκες και άνδρες, που δεν τους είχα πολύ σε υπόληψη, γιατί τους θεωρούσα διεφθαρμένους και αμαρτωλούς. Το είπε ο Χριστός «τελώναι και πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλεία των ουρανών». Προχθές ήρθε στην Μητρόπολη ένας μαλιούρας και μέσα μου διατέθηκα δυσμενώς απέναντί του. Τον πήρα στο γραφείο και με την συζήτηση ανεκάλυπτα συνεχώς μαργαριτάρια σ’ αυτόν.

 

2) Δεν θα δω στην Βασιλεία των ουρανών πολλούς που θα περίμενα οπωσδήποτε να τους βρω εκεί. Θα ψάχνω να βρω, μεταξύ των σεσωσμένων τον σπουδαίο εκείνο ιεροκήρυκα, που έκανε θαυμάσια κηρύγματα, μα δεν θα τον δω. Θα προσπαθώ να βρω τον επίσκοπο εκείνον, που τόσος λόγος γινόταν και αγωνιζόταν για την Βασιλεία του Θεού και έγραφε γι’ αυτήν, μα δεν θα τον βρω. Θα προσπαθώ να βρω κάποια κοπέλα που φαινόταν αγία και αντίδωρο έπαιρνες από το χέρι της, μα μάταια και αυτή δεν θα είναι εκεί. Και άλλα πολλά πρόσωπα που είχα μεγάλη ιδέα γι’ αυτά, δεν θα τα δω εκεί.

 

3) Αλλά το πιο θαυμαστό θα είναι, αν σε μια άκρη του Παραδείσου δω τον εαυτό μου, αν μ’ αξιώσει ο Θεός. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, λέει ο Απόστολος Πέτρος για όλα τ’ υλικά αγαθά, που μου χάρισες, αλλά προπαντός για το ότι μας ετοίμασες Βασιλεία ουράνια, κόσμο ολόκληρο. Και σεις που βρίσκεστε εδώ, δεν πρέπει να έχετε τα πόδια σας κολλημένα στην γη.

 

Αν άλλοι άνθρωποι κοσμικοί κάπου κάπου νοσταλγούν τον ουρανό, πολύ περισσότερο εσείς πρέπει να απογειωθείτε από την γη στον ουρανό και να πετάτε στον κόσμο εκείνο των πνευμάτων. Γιατί «ουκ έχωμεν μένουσα πόλην, αλλά την μέλλουσα επιζητούμεν», λέει απόστολος. Και όπως λένε οι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας. Αν υποθέσουμε ότι κάνετε μια εκδρομή, σ’ έναν ξένο τόπο και περνάτε σαν οδοιπόροι από μια πόλη, θα κάνετε καμιά αγορά εκεί; Θα αγοράσετε κανένα σπίτι ή κανένα χωράφι; Όχι αλλά θα περάσετε και θα φύγετε. Οδοιπόροι είστε, δεν θα μείνετε εκεί.

 

Όπως λοιπόν στον ξένο τόπο δεν κάνετε καμιά πράξη αγοράς, αλλά μεταφέρετε μαζί σας μόνο πράγματα ευμετακόμιστα, γιατί επείγεστε να φτάσετε στο τέρμα του ταξιδίου, έτσι και μεις οδοιπόροι, οδεύουμε, ταξιδεύουμε συνεχώς και όσο πλησιάζει το πλοίο που ταξιδεύουμε, η Αγία μας Εκκλησία, στις ακτές της ουράνιας Βασιλείας, τόσο πιο έτοιμοι πρέπει να είμαστε. Εντός ολίγου θα φτάσουμε, γι’ αυτό το νου μας εκεί πρέπει να έχουμε στραμμένο, ειδάλως η υπόθεση θα είναι τραγική. Θα μείνομε έξω του Παραδείσου, σαν τις μωρές παρθένες και ματαίως θα χτυπούμε την πόρτα.

 

Να μελετούμε βιβλία για να αποκτήσουμε τους τηλεσκοπικούς οφθαλμούς της Πίστεως, για ν’ αγναντεύουμε τις κορυφές της απεράντου χαράς και ευδαιμονίας. Να έχουμε προπαντός ταπείνωση σαν τον απόστολο Παύλο, που έλεγε. O Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τους αμαρτωλούς και πρώτος αμαρτωλός είμαι εγώ. Χωρίς ταπείνωση δεν γίνεται τίποτε. Μακάρι ο Θεός ν’ ανάψει μέσα στις καρδιές σας φωτιά για την Bασιλεία του Θεού.

 

 

 

O Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Aυγουστίνος Kαντιώτης

 

Aπόσπασμα από ιεραποστολική συγκέντρωση γυναικών

Έγινε στο Οικοτροφείο της «Aγάπης» στη Φλώρινα, το Πάσχα του 1976

Pray often, pray always...




 Without prayer, the Christian cannot understand the Truth, he cannot crucify his sins that arise from his passions and his desires. His heart cannot be enlightened with the light of Christ and he cannot be united with God. This is why nothing is effective unless is preceded by constant prayer. “Constant” because the perfection of prayer does not depend on our powers; as St. Paul says, “because we do not know how we should pray” (Rom. 8:26). This is why we should pray often and pray always, something that we have the power to do. These actions can help us slowly attain the heights of the purity of prayer which is the mother of all spiritual blessings. Learn first to acquire the power of prayer and then you will easily manage all the other virtues.

 

 From The Way of the Pilgrim

 

Where God dwells, there is nothing bad and harmful


 


God is a fire that burns and warms the heart, our internal parts. If we feel coldness in our hearts, which comes from the enemy “because the enemy – the devil – is cold”, then we need to call our Lord. He will come and will warm our hearts with our love for Him and our neighbor. This warmth will drive away the coldness of the enemy.

 

The Desert Fathers used to say: “Seek the Lord, but do not ask Him strange things like where he is.” Because where God dwells, there is nothing bad and harmful. Everything that comes from God is peaceful and beneficial and guides us to humility and to recognize only our own faults.

 

God shows us how much He loves us not only when we are doing good things, but when we are also insulting Him and making Him unhappy with our sins. How forbearing He is with our faults! And even when something that we believe is a punishment from Him comes to us, it is not! It has love that we eventually recognize.

 

St. Seraphim of Sarov


Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε και μίλησε σε πολλούς ανθρώπους σε πρόσφατες εποχές


Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε και μίλησε σε πολλούς ανθρώπους σε πρόσφατες εποχές. Είπε ότι μεσιτεύει στον Υιό Tης για μας, αλλά εμείς δεν μετανοούμε. Μας συμβούλευσε σε πολλές περιπτώσεις να μετανοήσουμε, διότι ο καιρός περνάει κι έρχονται δύσκολες μέρες για τους Xριστιανούς. Μας λέει ότι πρέπει να μετανοήσουμε, έτσι ώστε να μην έχουμε την ίδια τύχη με εκείνους που απομακρύνθηκαν από τον Θεό.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα.

Κυριακή της Σαμαρείτιδος….
Πόσα ‘’χιλιόμετρα’’ 
θα περπατήσουν οι ματωμένοι πόδες Σου
Χριστέ μου
για να μας συναντήσεις
κάτω από τον καυτό ήλιο των παθών μας....
Δείξε μου Χριστέ, 
τι βλέπεις εις εμέ, 
κι ακόμα τρέχεις προς εμέ,
κι ακόμα αγωνιάς για εμέ,
κι ακόμα υποφέρεις από εμέ,
κι ακόμα Αγαπάς με….
Και τούτος ο λόγος Σου
 «Ἐάν τις διψᾷ, 
 ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω» …..
 Τόσο απλός και ξεκάθαρος….
 Πόσο διψά η ψυχούλας μας
 και μεις την σέρνουμε 
δεξιά κι αριστερά
σε πηγές με λιμνάζοντα νερά….
Αλλού είναι η Πηγή…..
Άλλος είναι το Ύδωρ το Ζων!!!

Ήταν ένας μέγας ασκητής, που όταν πήγε στην έρημο είπε στον Χριστό:


Ήταν ένας μέγας ασκητής, που όταν πήγε στην έρημο είπε στον Χριστό:

- Χριστέ μου, εγώ θέλω να αφιερωθώ σε σένα και να μην ασχολούμαι με κανένα υλικό πράγμα, ώστε να έχω ασταμάτητη καρδιακή προσευχή, ευχόμενος για την σωτηρία της ψυχής μου και όλου του κόσμου. Και Εσύ ως κυβερνήτης και τροφεύς παντός ανθρώπου, να θρέψεις και εμένα με τον τρόπο που γνωρίζεις..

Έτσι άρχισε τον αγώνα του και προς το δειλινό, έβρισκε έξω από το κελάκι του, ένα ολόλευκο ευωδιαστό και ζεστό άρτο!
Κάποιος Άγγελος Κυρίου του έφερνε αυτόν τον ουράνιο άρτο. Πέρασε ο καιρός και στον ασκητή του μπήκε ο πρώτος λογισμός:
''Βλέπεις, πως μετά από τόσα χρόνια ευαρέστησες τον Χριστό και σε φέρνει Άγγελος Κυρίου ουράνιο άρτο... Συμβαίνει άραγε αυτό το πράγμα, σε κάποιον άλλον ασκητή; Από ότι γνωρίζω, έλεγε μέσα του, δεν συμβαίνει σε κανέναν άλλον ασκητή, άρα είμαι καλύτερος από τους άλλους!

Την άλλη μέρα όμως, βρίσκει έξω από το κελάκι του, μισό άρτο. Το είδε ο ασκητής, δεν του άρεσε βέβαια, αλλά είπε, έστω και μισό άρτο, καλό είναι και αυτό! Ο λογισμός όμως, ότι είναι ανώτερος από τους άλλους ριζώθηκε μέσα του, καθότι τρώει άρτο εξ ουρανού.

Όμως μέρα με την ημέρα, ο άρτος που του έφερνε ο Άγγελος λιγόστευε, με αποτέλεσμα ο άρτος να περιοριστεί μέσα σε λίγο καιρό, σε μια μπουκιά!
Αλλά και πάλι ο ασκητής έλεγε μέσα του:
''Έστω και μια μπουκιά αγγελική να τρώω, σαν αντίδωρο, πάλι είμαι καλύτερος από τους άλλους, που δεν γεύτηκαν ποτέ ουράνιο άρτο!...''

Αποτέλεσμα ήταν, ένα δειλινό, ο Άγγελος δεν του έφερε τίποτα. Άνοιξε ο ασκητής την πόρτα του κελιού του και διαπιστώνει έκπληκτος, ότι δεν υπήρχε ούτε μία μπουκιά! Καταστενοχωρημένος πήγε να ξαπλώσει.
Και του λέει ο Άγγελος φύλακάς του, μέσα στην συνείδησή του:
- Αγαπητέ, από εδώ και στο εξής θα εργάζεσαι και με τα χρήματα που θα βγάζεις από το εργόχειρό σου, θα εξασφαλίζεις τον επιούσιον άρτον.

Ο ασκητής μετανόησε και έκλαψε χρόνους πολλούς και τελικά έφτασε σε υψηλά μέτρα αγιότητας και μετανοίας. Παρακάλεσε πολλές φορές τον Άγγελο:
'- Έστω ένα αντίδωρο να μου ξαναφέρεις, μια μόνο φορά! Μια φορά μόνο!!!''.
Και του είπε ο Άγγελος:
- Ούτε μία!!!. Σου αρκεί, που ο Χριστός σε συγχώρεσε από ένα τέτοιο θανάσιμο ψυχικό αμάρτημα, να νομίζεις δηλ. ότι είσαι ανώτερος όλων...

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα.

Καθώς ο αυτοκράτορας με ένα ακόντιο στο χέρι χάραζε τα σύνορα της πόλης, οι αυλικοί του και οι αρχιτέκτονες που τον ακολουθούσαν τον ρώτησαν: «Κύριέ μας, πόσο θα προχωρήσεις ακόμα;»Και εκείνος απάντησε:«Θα προχωρήσω μέχρις ότου σταματήσει αυτός που προχωρά μπροστά μου».



Κατά τη χάραξη των ορίων της νέας πόλης από τον Κωνσταντίνο, Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε σ’ αυτόν μόνο και τον καθοδηγούσε, προπορευόμενός του, μέχρι που σημείωσαν όλο τον χώρο, μέσα στον οποίο ήταν θέλημα Θεού να κτισθεί η πρωτεύουσα.
Φιλοστόργιος (εκκλ.ιστ. 2.9)

<<Νύμφη η Πόλις

Κυριακή 30 Μαΐου 2021

"Διψάω... Δωσ' μου να πιω".

"Διψάω... Δωσ' μου να πιω".

Τρία πρόσωπα μετά την Ανάσταση προβάλλει η Εκκλησία, που απευθύνονται σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων ή τρεις καταστάσεις της ψυχής, που βιώνουμε κατά καιρούς όλοι μας: τον παράλυτο, τη Σαμαρειτιδα, τον τυφλό (παράλυτη θέληση, φιληδονία, τύφλωση του νου).

Την προηγούμενη Κυριακή ο Χριστός κάνει το θαύμα Του σε έναν παράλυτο και έμμεσα απευθύνεται με την Ανάστασή Του σε όλους εμάς. Αναστήθηκε για να μας αναστήσει από την παραλυσία που μας βασανίζει, την αδυναμία μας να νιώθουμε τον αόρατο Θεό  και να αποκτούμε μέσα μας το αόρατο και πανταχού παρόν Πνεύμα Του.

Αιχμάλωτοι των αισθήσεων αδυνατούμε να σηκώσουμε το κεφάλι στον ουρανό, να δούμε την αόρατη σοφία μέσα στα πράγματα, να λειτουργήσουμε λογικά, να ερμηνεύσουμε σωστά τα θαύματα που ζούμε κάθε μέρα. Επιπλέον: η ζωή μάς χαρίζεται κάθε στιγμή κι εμείς δε νιώθουμε ίχνος ευγνωμοσύνης! Είμαστε παράλυτοι λογικά και ηθικά!

Αλλά ο Χριστός είναι πια εδώ. Είναι άνθρωπος για μας! Είναι μαζί μας! Αναστήθηκε! Μας παίρνει από το χέρι και μας λέει όλος χαρά κι αγάπη: "Πάμε!" 

Σήμερα, Κυριακή της Σαμαρείτιδας, απευθύνεται στη φιλήδονη φύση μας. Η Σαμαρειτιδα είναι μια πόρνη! Η δίψα του Θεού  δε σταματάει πουθενά! Μας θέλει όλους! Ο Δημιουργός αναζητάει το πλάσμα του, γίνεται ίδιος μ' αυτό και ιδρωμένος ένα μεσημέρι το βρίσκει... 

Μεσημέρι, στέκεται δίπλα στο πηγάδι του Ιακώβ. Ο ήλιος καίει. Μια γυναίκα πλησιάζει. Είναι αιρετική (Σαμαρείτιδα) και πόρνη! Το ξέρει! Της ζητάει νερό. Κάνει πως διψάει...

Είναι οι δυο τους. Ο ήλιος καίει, καίει και ο πόθος του Θεού για το πλάσμα Του. Ο αιώνιος Θεός ανοίγει διάλογο με μια πόρνη κι ο Χρυσόστομος αναφωνεί γεμάτος δάκρυα: "Αγάπησε πόρνη!"

- Διψάω. Δωσ' μου να πιω, της λέει...

Ο Θεός παίρνει τη θέση του εραστή. Ο Θεός πάντα ήταν εραστής. Ο άνθρωπος πλάστηκε για τον δικό Του έρωτα, αλλά ποτέ δεν το πίστεψε...

Ήταν πόρνη η Σαμαρείτιδα, αλλά Αυτός βλέπει τη δίψα της. Τα μάτια Του βλέπουν τα πάντα μέσα της. Είναι πορνη και αιρετική! Αλλά Αυτός δε σταματάει πουθενά. Σπάει τα όρια! 

- Δωσ' μου να πιω!

Εκείνη εκπλήσσεται. Βλέπει έναν Ιουδαίο που καταδέχεται να της μιλήσει και απορεί... Κι ο συγκλονιστικός διάλογος αρχίζει:

- Οι Ιουδαίοι δεν έχουν επαφές με Σαμαρείτες.  Πώς και μιλάς μαζί μου;

- Αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου μιλάει, θα του έδινες να πιει κι αυτός θα σου έδινε νερό για να μη διψάσεις ποτέ.

(Ο λόγος Του; Το κύρος Του; Τα μάτια Του; Η φωνή Του; Το πρόσωπο Του; Ποιο άραγε απ' όλα αυτά (ή όλα μαζί) τη συγκλόνισαν για να Του πει:) 

- Κύριε δωσ' μου από αυτό το νερό, για να μη διψασω ποτέ! 

Τότε Εκείνος ξεχνάει τη δίψα Του και της δίνει λίγο από το αθάνατο νερό Του: αρχίζει να της φανερώνει τη θεότητα Του! Ξεδιπλώνει το διορατικό Του χάρισμα!

- Πήγαινε, φώναξε μου τον άντρα σου...

(Εκείνη Τον κοιτάζει καλά καλά και Του απαντάει:) 

- Δεν έχω άντρα.

- Σωστά τα λες. Δεν έχεις άντρα. Πέντε άντρες είχες μέχρι τώρα κι αυτός που έχεις τώρα δεν είναι δικός σου! 

(Σοκ! Της φανερώνει κρυφές αμαρτίες που μόνο αυτή ήξερε! Την προσβάλλει. Την ελέγχει. Αλλά εκείνη είναι διψασμένη για Θεό. Δεν προσβάλλεται. Αντίθετα: εκπλήσσεται! Βλέπει κάτι μεγάλο μέσα Του. Δε ντρέπεται. Δε φοβάται. Συνεχίζει να του μιλάει. Δε φεύγει.)

- Κύριε, βλέπω ότι είσαι προφήτης. Πες μου, εσείς λέτε ότι ο Θεός πρέπει να λατρεύεται μόνο στην Ιερουσαλήμ, ενώ εμείς στο δικό μας βουνό. Ποιο είναι το σωστό;

(Να, η δίψα! Αποκαλύφθηκε! Δεν πήρε το χάρισμα του Χριστού, να το εκμεταλλευτεί για τον εαυτό της. Δε Του ζήτησε να της πει το... μέλλον της. Το Θεό διψούσε!) 

- Πίστεψε με, γυναίκα, ότι έρχεται ώρα (ήδη ήρθε) που δε θα προσκυνείτε τον Πατέρα σε κανένα βουνό, αλλά παντού στη γη! Ο Θεός είναι Πνεύμα και με Πνεύμα και Αλήθεια θα πρέπει να προσκυνείται...

(Μεγάλος ο λόγος! Εκπληκτικός και μυστηριώδης! Βαθιά λογικός και θεολογικός. "Πνεύμα ο Θεός;" Τι σημαίνει αυτό; "Με Πνεύμα"; Τι είναι πάλι αυτό;) 

- Ξέρω ότι όλα αυτά τα Μυστήρια θα μας τα εξηγήσει κάποτε ο Μεσσίας που περιμένουμε, του λέει...

(Κι Εκείνος τότε αποκαλύπτει για πρώτη φορά στον κόσμο, για πρώτη φορά μπροστά σε μια γυναίκα, για πρώτη φορά σε μια πόρνη, για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα και για όλη την αιωνιότητα την ιδιότητα Του!) 

- Εγώ είμαι Αυτός, που σου μιλάει!

(Η γη ανοίγει κάτω από τα πόδια της. Τα αφτιά της ακούνε καλά; Τα μάτια της διαστέλλονται. Έχει μπροστά της το Μεσσία! Η Σαμαρείτιδα τρέχει να γίνει η πρώτη γυναίκα ιεραπόστολος στο χωριό της!)

 - Ελάτε να ακούσετε κάποιον που μου είπε όλα όσα έχω κάνει κρυφά!

(Ομολογεί την αμαρτία της, αλλά πια δεν την νοιάζει! Βρήκε το Θεό της! Όλο το χωριό τρέχει να Τον συναντήσει!) 

Οι Μαθητές Του στο μεταξύ τον βρίσκουν από μακριά να μιλάει με μια γυναίκα και εκπλήσσονται. 

 - Πως γίνεται ο Διδάσκαλος να μιλάει με γυναίκα, μέρα μεσημέρι;

Ο Χριστός σπάει κάθε όριο, ταμπού, απαγόρευση, ώρα, στιγμή και δημιουργεί ενθουσιασμό! Μεταμορφώνει τη ζωή μας! Φέρνει χαρά στον πόνο μας! Όπως έσπασε τις σφραγίδες του Τάφου Του, που είχαν βάλει οι Ρωμαίοι, όπως έσπασε τα όρια της λογικής, που έβαλε ο Θωμάς, ο οποίος δεν πίστεψε στην Ανάστασή Του, έτσι και τώρα σπάει κάθε εμπόδιο αμαρτίας, της δικής μας αμαρτίας, της δικής μας πορνείας, της δικής μας χρήσης και κατάχρησης του κόσμου και δημιουργεί Πίστη, Χαρά, Ζωή. Σήμερα ο Χριστός γίνεται ο Μεσσίας μας! Μπαίνει μέσα στην αμαρτία μας και δημιουργεί Παράδεισο! Ο Χριστός σπάει το χρόνο μας και τον κάνει αιωνιότητα!

Αρκεί να... ανοίξουμε διάλογο μαζί Του!

Χριστός Ανέστη!

ΓΕΡΩΝ ΚΛΕΟΠΑΣ Ο βίος, οι δοκιμασίες και η διδασκαλία του μεγάλου Ρουμάνου ασκητή.




Ο βίος, οι δοκιμασίες και η διδασκαλία του μεγάλου Ρουμάνου ασκητή γέροντα Κλεόπα (Ίλιε), που μέσα από παραστατικές αφηγήσεις και ζωντανές εικόνες της καθημερινής ζωής καθοδηγούσε και συμβούλευε τους ανθρώπους στην πορεία τους προς την αιώνια ζωή.

Ρώτησε ο Θεός τον Αδάμ: «Αδάμ, γιατί έφαγες τον απαγορευμένο καρπό και αμάρτησες;». Ο Αδάμ απάντησε: «Η γυναίκα που μου έδωσες μου έδωσε να το φάω». Και ο Θεός ρώτησε τη γυναίκα: «Γιατί το έκανες αυτό;». Και η γυναίκα Του είπε: «Ο όφις με εξαπάτησε και έφαγα». Κανείς τους δε σκέφτηκε να πει έστω μια φορά «συγγνώμη». Ένας να το ’λεγε θα τους συγχωρούσε ο Θεός και τους δύο.

 

ΞΕΝΆΓΗΣΗ ΣΤΗ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΑΓΟΡΑ | ΞΕΝΑΓΌΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΎΠΟΛΗ | ΞΕΝΆΓΗΣΗ ΣΤΟ KAPALICARSI | GRAND BAZAAR |

 

Στη βάπτισή της οι εικόνες... προσκυνούσαν

 

Orthodox Divine Liturgy in Arabic with English subtitles

 

ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΦΡΑΙΜ !

 

Για να φας μέλι πνευματικό πρέπει να περάσεις από το κεντρί της ασκήσεως | π. Γεώργιος Μάριζας ___






π. Γεώργιος Μάριζας, μελισσοκόμος του Κάβο Ντόρο, που εφημερεύει σε πέντε ενορίες με 15 χωριά κι έχει ασχοληθεί με την κτηνοτροφία, μιλά για την ευλογημένη ενασχόλησή του και την πνευματική συγγένεια κληρικού με μελισσοκόμου

___

Δεν διαχωρίζεται η ζωή, από τη ζωή της πίστης. Η πνευματική ζωή δεν είναι ένα σύστημα ή μια φιλοσοφία. Όταν ο άνθρωπος αφοσιωθεί να ζητά μια "καινή" πολιτεία, όπου το να ζεις εκεί είναι ατελεύτητο, μπορεί να χαίρεται παντού πάνω στη γη. Μπορεί να βρίσκεται στο νότιο άκρο της Εύβοιας σε μια άγρια περιοχή σπάνιας ομορφιάς στο ανεμοδαρμένο Κάβο Ντόρο και να ποιμαίνει ως ιερέας τους λιγοστούς κατοίκους, να συλλέγει το μέλι από τα μελίσσια και να συγκρίνει τον οξύ πόνο από το τσίμπημα της μέλισσας με το κεντρί της ασκήσεως.

* * *

Ο πατήρ Γεώργιος Μάριζας, έγγαμος ιερέας από την Κάρυστο είναι ένας αυθεντικά χαρούμενος ποιμένας που τρέφεται με την αγάπη προς τους ανθρώπους και τον Δημιουργό τους και ακούει με συγκίνηση τις ιστορίες των κατοίκων στα χωριουδάκια του τόπου καταγωγής του. Από το 2006 εφημερεύει στα χωριά του Κάβο Ντόρο. Εξυπηρετεί πέντε ενορίες που αποτελούνται από 15 χωριά, που βρίσκονται στο νότιο άκρο της Εύβοιας. Είναι μια περιοχή άγρια σε ομορφιά και ταυτόχρονα σκληρή γι’ αυτούς που κατοικούν εκεί. Προϋποθέτει αγώνα και κόπο για να μπορέσει κανείς να επιβιώσει στα εδάφη τα οποία είναι γεμάτα πέτρες. Δεν είναι καλλιεργήσιμα τα χώματα και οι πλαγιές είναι ανεμοδαρμένες χωρίς δάση. Η εικόνα αφορά σ' ένα άγριο κυκλαδίτικο τοπίο με κυκλαδίτικα χαρακτηριστικά. Για τον τουρίστα είναι ένα ιδιαίτερο τοπίο και δημιουργεί πλούσια συναισθήματα, αλλά για τους μόνιμους κατοίκους αποτελεί μια πρόκληση για να μπορούν να ζήσουν σε αυτά τα μέρη και είναι αξιοθαύμαστοι άνθρωποι.





Ο πατήρ Γεώργιος περιγράφει τις συνθήκες των παιδικών του χρόνων στο Κάβο Ντόρο...

“Μεγάλωσα σε χωριό της περιοχής, τους Σκαλιανούς. Στα πρώτα μου χρόνια δεν υπήρχε ρεύμα, το ρεύμα ήρθε το 1989 και εγώ ήμουν ήδη 9 χρονών τότε, οπότε στην Πρώτη, Δευτέρα και Τρίτη δημοτικού και ένα μέρος της Τετάρτης διάβασμα και γράψιμο γινόταν με τη λάμπα πετρελαίου. Το τηλέφωνο ήρθε πολύ αργότερα. Το πρώτο τηλέφωνο που είδα ήταν το στρατιωτικό με τη μανιβέλα, το οποίο υπήρχε σε ένα σπίτι του χωριού. Τηλεφωνητής ήταν ο νοικοκύρης του σπιτιού. Καλούσες, έβαζες τα βύσματα στις ανάλογες υποδοχές, γύριζες τη μανιβέλα και έπαιρνες το κέντρο και από την Κάρυστο σε συνέδεαν με το ανάλογο τηλέφωνο της Αθήνας, οπότε οι τηλεφωνικές επικοινωνίες γίνονταν με ραντεβού.”

Συνήθως ο σκληρός τόπος διαμορφώνει ανάλογα τους ανθρώπους που τον κατοικούν. Υπάρχει ενδιαφέρον στην άποψη του εφημέριου που ζει εκεί και είναι ένας από τους ντόπιους. Ο πατήρ Γεώργιος θα διευκρινήσει:

“Ο χαρακτήρας των ανθρώπων επειδή ζουν και διαβιούν σε έναν τέτοιο τόπο και εργάζονται σκληρά και δαμάζουν την άγονη γη, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν, είναι οπωσδήποτε σκληρός αλλά ταυτόχρονα κάτω από αυτήν τη σκληράδα υπάρχει μεγάλος πλούτος, μεγάλη φιλοξενία. Δεν μπορεί να έχεις πάει στα χωριά αυτά και να φύγεις χωρίς να σου έχουν προσφέρει το ελάχιστο που έχουν, το ψωμί τους από τον φούρνο, το τυράκι τους, την ντοματούλα τους, τα προσφέρουν όλα με τόση αγάπη και τόση φιλοξενία. Το θεωρούν και προσβολή μπορώ να πω να πας στο σπίτι τους και να μην κάτσεις να φας και να μην δεχτείς αυτά τα οποία σου προσφέρουν με όλη τους την καρδιά.”

Ο ποιμένας, αλλά και καθένας που θέλει να έχει την πνοή του Θεού δεν μπορεί παρά να νιώθει κομμάτι της κοινωνίας αναπόσπαστο και να συντρέχει τα υπόλοιπα μέλη της. Γι’ αυτόν τον λόγο ο πατήρ Γεώργιος από το Κάβο Ντόρο θα μας εξομολογηθεί:




“Όταν ζεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον έχεις μοχθήσει και εσύ. Aπό μικρό παιδί έτρεχα και εγώ να βοηθήσω στον αγώνα της οικογένειάς μου με την κτηνοτροφία γιατί οι κάτοικοι εκεί ασχολούνται αποκλειστικά με την κτηνοτροφία, τις αγροτικές εργασίες και κάποιοι με την αλιεία. Πραγματικά λοιπόν έχω νοιαστεί και αγαπήσει πολύ τους ανθρώπους και ήθελα να πω ότι είναι άνθρωποι με ψυχικό πλούτο και υπάρχει αυτή η βιωματική Oρθοδοξία που περνάει μέσα στις ψυχές με έναν τρόπο μυστικό από γενιά σε γενιά, από τον παππού στον εγγονό, από τους γονείς στα παιδιά και αυτό μας έχει επηρεάσει. Θυμάμαι κάποτε, όταν ήμουν μικρό παιδί και είχα εκδηλώσει την επιθυμία μου να γίνω ιερέας, υπήρχε στο χωριό μου ένας εξαιρετικός ιερέας, που απετέλεσε πρότυπο για εμένα, πατήρ Βασίλειος ονομαζόταν, κάποια στιγμή λοιπόν με ρώτησε πού βρίσκεται ο πλούτος του ανθρώπου και του απάντησα στο να κάνει καλές πράξεις. Τότε εκείνος μου πήρε το χέρι και μου το έβαλε στο μέτωπό μου και μου είπε πως ο πλούτος βρίσκεται στον νου και μετά δείχνοντάς μου το στήθος, μου είπε και στην καρδιά, αν αυτά είναι στο καλό και καταφέρουν να ενωθούν κάνει μεγάλο γλέντι ο Θεός και η ψυχή σου.”

«Χειροτονήθηκα το 2002, αλλά από μικρό παιδί δεν θυμάμαι να ήθελα κάτι άλλο στη ζωή μου. Μεγάλωσα, ας πούμε, με τη βεβαιότητα μέσα μου και με την ελπίδα και το όνειρο να γίνω ιερέας. Δεν ήθελα να κάνω οτιδήποτε άλλο από αυτό!»



Για την αποστολή του σε αυτόν τον κόσμο να υπηρετήσει ως ιερέας μάς μιλά ολοφάνερα ευγνώμων και με αναφορά στην παιδιόθεν κλήση του...

“Xειροτονήθηκα το 2002, αλλά από μικρό παιδί δεν θυμάμαι να ήθελα κάτι άλλο στη ζωή μου γιατί μεγάλωσα ας πούμε με τη βεβαιότητα μέσα μου και με την ελπίδα και το όνειρο να γίνω ιερέας. Προσπαθούσα να κάνω λειτουργίες, έπαιρνα τις κάλτσες του πατέρα μου, έβαζα πέτρες μέσα και τις έκανα θυμιατό, τέτοια πράγματα παιδικά, οπότε προέκυψε εντελώς φυσικά αυτό. Δεν ήθελα να κάνω οτιδήποτε άλλο από αυτό.”

Η ενασχόλησή του με τη μελισσοκομική και η αναφορά του στην πνευματική συγγένεια ιερέα και μελισσοκόμου μάς κέντρισαν το ενδιαφέρον.

“Προέκυψε χωρίς να έχω κάποιο σχεδιασμό. Ένας παππούς, που με βοηθούσε στα χωριά και έψελνε, ήταν ερασιτέχνης μελισσοκόμος. Αυτός μου χάρισε κάποια μελίσσια κι έτσι ξεκίνησα. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία που είχα με τα μελίσσια, όταν είχα χειροτονηθεί. Είπα να πάω λίγο στο Άγιο ‘Ορος να ωφεληθώ και να πάρω δύναμη για να προχωρήσω στον ιερατικό βίο. Εκεί λοιπόν πήγαμε για προσκύνημα στην ιερά μονή Δοχειαρίου εγώ και άλλοι δύο φίλοι ιερείς. Αφού προσκυνήσαμε μας κάλεσαν στο αρχονταρίκι, ο γέροντας μας έδωσε έναν καφέ και μιλούσε για διάφορα ωραία πνευματικά πράγματα και στο τέλος λέει ‘να ασχοληθείτε με τη μελισσοκομία, είναι ωραίο πράγμα η μέλισσα’ και το έλεγε κοιτώντας εμένα. Βέβαια εγώ το ξέχασα εντελώς. Πέρασαν χρόνια κι αφού ασχολήθηκα με τις μέλισσες το θυμήθηκα. Θέλω να πω είναι πως όλα είναι στο σχέδιο του Θεού.





Η μελισσοκομία είναι μια ενασχόληση που κρύβει πολλά πνευματικά μηνύματα και η μέλισσα είναι ένα ευλογημένο πλάσμα, χρησιμοποιούμε το κερί της στη λατρεία, επίσης ξέρουμε από το ευαγγέλιο ότι ο Κύριός μας είχε δοκιμάσει από τον κόπο των μελισσών. Είναι λοιπόν μια ευλογημένη ενασχόληση, παράγουμε το μέλι, το οποίο είναι ένα αγνό προϊόν και μας διδάσκει η μέλισσα και αυτή με τη σειρά της πολλά πράγματα για τον πνευματικό μας αγώνα.

Το κυριότερο από όλα είναι ότι για να προχωρήσει ένας μελισσοκόμος και να πάρει το μέλι και να το γευτεί πρέπει να γευτεί πρώτα το κεντρί της μέλισσας, η μέλισσα ξέρουμε ότι τσιμπάει και ο πόνος της είναι οξύς, έτσι είναι και στην πνευματική ζωή, για να φας το μέλι το πνευματικό πρέπει να περάσεις από το ευλογημένο κεντρί της ασκήσεως και του αγώνα του πνευματικού για να λάβεις τη χάρη του Θεού, του Αγίου πνεύματος και να μπορέσεις να προχωρήσεις πνευματικά. Επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό, ότι η μέλισσα είναι ένα έντομο το οποίο τελεί εν παρθενία και όμως παράγει το κερί και το μέλι, γι’ αυτό και χρησιμοποιούμε και τα προϊόντα της στη λατρεία γιατί προσομοιάζει στη μοναχική πολιτεία. Η μέλισσα ως έντομο δεν γονιμοποιείται, στην αποικία το μόνο έντομο που γεννάει τα αυγά της είναι η βασίλισσα, οπότε οι άλλες μέλισσες παράγουν το μέλι, το κερί και τα άλλα προϊόντα.”

Το αξέχαστο περιστατικό με το κατσικάκι και η συγγνώμη του γείτονα

Στην πορεία μας υπάρχουν επιτυχίες και αστοχίες, ωστόσο δεν μπορεί να μην υπάρχει και Θεία επίσκεψη. Τον συλλογισμό αυτό επιβεβαιώνει μια ιστορία από τη συλλογή που φυλάει στη μνήμη και την καρδιά του και μας τη διηγείται ως επίλογο ο π. Γεώργιος με χιουμοριστική διάθεση...





"Θα μου επιτρέψετε να διηγηθώ για τους αναγνώστες ένα χαριτωμένο περιστατικό, το οποίο μου διηγήθηκε ένας παππούς από αυτά τα μέρη, ο οποίος ήταν κτηνοτρόφος αλλά δεν είχε πολλά ζώα. Ήταν πολύ καλή ψυχή γεμάτος αγάπη, πάντα χαμογελαστός. Αυτός λοιπόν είχε έναν γείτονα, ο οποίος είχε πλουσιότερο κοπάδι και κάποια στιγμή, ο φτωχότερος κτηνοτρόφος σκεφτόταν να καλέσει τους φίλους του για να φάνε παρέα. Εντωμεταξύ ο πλούσιος είχε γνωστοποιήσει στον φτωχότερο γείτονά του ότι την άλλη μέρα θα κατέβαινε στην Κάρυστο για ψώνια, οπότε ο δεύτερος ήξερε ότι τη μέρα εκείνη που θα έρχονταν οι φίλοι του θα έφευγε ο πλούσιος γείτονας και μπήκε στον πειρασμό αντί να σφάξει ένα δικό του κατσικάκι να κλέψει ένα. Ο εύπορος παππούς όμως τελικά δεν έφυγε για την Κάρυστο, οπότε ήταν κάπου εκεί γύρω και τον είδε, τότε λοιπόν του φωνάζει και του λέει ‘άστο το κατσικάκι σήμερα γείτονα, σήμερα είμαι εγώ εδώ, αύριο θα πάω στην Κάρυστο, έλα αύριο και πάρτο’. Οπότε λοιπόν μπροστά σε αυτή την καλοσύνη ο άλλος ντράπηκε και πήγε μετά και του ζήτησε συγνώμη”.

* * *





Παράδοξες ιστορίες δείχνουν το θαύμα της παράδοσης στον χώρο της πίστης. Ένας κτηνοτρόφος κατσικιών ενός μακρινού χωριού στη Νότια Εύβοια γίνεται πνευματικός δάσκαλος και πυξίδα για το πού βρίσκεται η καλοσύνη και η αγάπη. Ένα παιδάκι που παίζει σαν θυμιατό την κάλτσα γεμισμένη από τις πέτρες της άγονης γης θα γίνει ιερέας και θα κατεβάζει τον Χριστό στη γη σε κάθε θεία λειτουργία. Με αυτό το υλικό εργάζεται ο Θεός.

_____________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 25.05.2021