Feast of Sts. Peter and Paul

Feast of Sts. Peter and Paul

Today we remember two very prominent saints of the Church: The Apostles Peter and Paul. They both helped guide the Early Church in its infancy and were also martyred for their faith – approximately 30 years after Christ’s Passion, Death, and Resurrection. Thus, they are often referred to as the “Two Pillars of the Christian Faith.” In fact, in many icons it shows Peter and Paul both holding up a tiny church in recognition of this fact. 

Each of these men had strong personalities, and God called upon them to use those personalities to teach and spread His gospel. Therefore, we should be inspired upon this feast to utilize our own God-given strengths for the glory of God. Striving towards sainthood through our faith, actions, and love for God.

Fr. John

Οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος.

 

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.

 Για την Πανηγυρική Εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου:

 «Πρέπει να επιθυμούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα για την υπηρεσία του Θεού και να μην αρκούμε σε μια μέτρια καλοσύνη, αλλά να επιθυμούμε, αν είναι δυνατόν, να ξεπεράσουμε σε ιερότητα και αγάπη ακόμη και τον Άγιο Πέτρο και τον Άγιο Παύλο».

Ο ΝΕΟΚΩΡΟΣ.

ΕΝΑΣ ΛΕΥΙΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΤΡΥΠΗΜΕΝΗ.

 

ΠΟΤΕ ΑΠΟΚΤA ΨΥΧΗ ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ;

 

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ

 

Πώς περνά μια μέρα χωρίς αμαρτία

 

Πώς περνά μια μέρα χωρίς αμαρτία

Συνομιλία με τον ιεροσχήμονα μοναχό Ιουλιάν (Λαζάρ). Μέρος πρώτο

Τζόρτζε Κρισνιάν

 

Στις 10 Μαρτίου 2023, στο 98ο έτος της ζωής του, πέθανε ο παλαιότερος Αγιορείτης εξομολογητής ιεροσχήμων μοναχός Ιουλιάν (Λαζάρ) από τη ρουμανική σκήτη του Προδρόμου. Ο θεόσοφος γέροντας ήταν ο εξομολογητής πολλών πιστών από διαφορετικές χώρες, με τους οποίους μοιράστηκε γενναιόδωρα την πλούσια πνευματική του εμπειρία. Ας στραφούμε επίσης στη σοφή συμβουλή του πρόσφατα αποθανόντος ιεροσχήμονος μοναχού Ιουλιάν.

– Πατέρα Ιουλιάν, πείτε μας εν συντομία για τον εαυτό σας, για εκείνους τους αναγνώστες που δεν σας γνωρίζουν.

 

– Γεννήθηκα στο χωριό Βορόνα της επαρχίας Μποτοσάνι το 1926. Όταν ήμουν ενάμισι χρονών, οι γονείς μου, έγιναν κληρούχοι γης και μετακόμισαν στο χωριό Μοναστιρέν («Μοναστηριακά»), που βρίσκεται 50-60 χιλιόμετρα μακριά, αφού δεν υπήρχε ελεύθερη γη στη Βορόνα, παρά μόνο ένα δάσος τριγύρω. Τους παραχώρησαν 5 εκτάρια γης εκεί κι έτσι στάθηκαν σταθερά στα πόδια τους. Ζούσα με τους γονείς μου, ώσπου με κάλεσε ο Κύριος και μετά εντάχθηκα στην αδελφότητα της μονής της Σιχαστρίας. Τον Ιανουάριο του 1977, αμέσως μετά τις χειμερινές εορτές, ήρθα στο Άγιον Όρος. Τώρα τα χρόνια έχουν περάσει, και στρέφοντας το βλέμμα στο παρελθόν, βλέπω ότι η μοναστική ζωή είναι απλά υπέροχη.

 

– Ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή σας;

 

– Μεγάλη χαρά με αγκάλιασε, όταν ήρθα στο μοναστήρι, η οποία στη συνέχεια κατέστη σταθερή, ανανεώνοντας τους όρκους και την αγάπη μου κάθε μέρα κι από την πρώτη μέρα της άφιξής μου στο μοναστήρι με την αποδοχή μου στη μοναστική ζωή. Και τώρα η χαρά μου παραμένει ακόμα η ίδια: διότι ο Θεός μου επέτρεψε να έρθω στο μοναστήρι, με βοήθησε να μεταφέρω τον Σταυρό των μοναστικών όρκων σε όλη μου τη ζωή και να είμαι μοναχός.

 

– Είχατε απογοητεύσεις και έντονες θλίψεις στη ζωή σας;

 

– Υπήρχαν και θλίψεις και πειρασμοί, όπως σε κάθε άνθρωπο, αλλά με τη βοήθεια του Θεού ξεπέρασα τα πάντα. Γι' αυτό άλλωστε μείναμε στη γη, για να περάσουμε από θλίψεις και πειρασμούς, γιατί χωρίς αυτά δεν θα τολμούσαμε να αγαπάμε την καλοσύνη και το Θεό με όλη την αντοχή μας. Δεν χρειάζεται να φοβάστε τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες, γιατί όταν ο άνεμος και η καταιγίδα χτυπήσουν τα δέντρα, κάνουν τις ρίζες τους πιο δυνατές. Θα δεχτούμε τα πάντα ήρεμα και με χαρά, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο θα παραμείνουμε για πάντα ριζωμένοι στον βράχο της πίστης, στην εκείθεν εσωτερική ειρήνη.

 

– Πώς πλησιάσατε τον Θεό;

 

– Ήταν, φυσικά, η κλήση Του. Ήμασταν δύο νέοι και αφού είδαμε αρκετές από τις φρίκες του πολέμου, αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μοναστήρι. Αυτό συνέβη πριν από 60 χρόνια. Βλέποντας ότι οι ηλικιωμένοι, αλλά και οι νέοι πηγαίνουν στον άλλο κόσμο και πως οι άνθρωποι υποφέρουν πολύ μετά τον πόλεμο, σκεφτήκαμε ότι μια μέρα θα ερχόταν κι η σειρά μας να φύγουμε από αυτόν τον κόσμο. Έτσι, οι κακουχίες του πολέμου μας ανάγκασαν, νεαρά παιδιά, να σκεφτούμε τη σωτηρία. Κι έτσι άρχισε να μας προσελκύει η μοναστική ζωή. Δεν γνωρίζαμε τίποτα γι' αυτήν, αλλά πήγαμε στο μοναστήρι, μας άρεσε εκεί και μείναμε. Ο Θεός μας κάλεσε να αναζητήσουμε και να επιλέξουμε τη μοναστική ζωή. Ήταν ένα κάλεσμα.

 

Οι κακουχίες του πολέμου μας ανάγκασαν, νεαρά παιδιά, να σκεφτούμε τη σωτηρία. Κι έτσι άρχισε να μας προσελκύει η μοναστική ζωή

 

– Ως εξομολογητής της ρουμανικής σκήτης του Προδρόμου, φυσικά, θα ισχυριστείτε, ότι η εξομολόγηση είναι σημαντική στην πνευματική ζωή. Πώς απαλλασσόμαστε από τα πάθη με τη βοήθεια της εξομολόγησης, ώστε να γίνουμε άλλοι άνθρωποι;

 

– Η σημασία της εξομολόγησης είναι εξαιρετικά μεγάλη: χωρίς μοναστήρι, χωρίς πνευματικό, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Γιατί με τη βοήθεια ενός πνευματικού, στο μυστήριο της εξομολόγησης, στέκεσαι ξανά μπροστά στο Σωτήρα, γίνεσαι γνώριμος σε Αυτόν, μπαίνεις ξανά σε υπακοή στο Χριστό και έτσι ανανεώνεις τη ζωή σου, τη σχέση σου με το Χριστό.

 

Με το μυστήριο της εξομολόγησης αρχίζει η απελευθέρωση από τα πάθη και η ανανέωση ενός ατόμου, επειδή η ειλικρίνεια, η διαφάνεια και η μετάνοια με τις οποίες ομολογείς τις αμαρτίες σου, σε μεγάλο βαθμό καθιστούν δυνατή τη θεραπεία του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Επομένως, ένα άτομο πρέπει να εξετάσει τον εαυτό του για μεγάλο χρονικό διάστημα και να ομολογήσει όλες τις αμαρτίες του, συμπεριλαμβανομένων των αμαρτιών των νεανικών του χρόνων. Τότε ο εξομολογητής θα του καθορίσει πνευματική θεραπεία ώστε να ξεκινήσει μια νέα ζωή.

 

Για να απαλλαγεί από τα πάθη, ένα άτομο, πρέπει να εξομολογείται όσο το δυνατόν συχνότερα και να καθαρίζεται από τις αμαρτίες του, γιατί με την εξομολόγηση λαμβάνει ευλογία, βοήθεια και Θεία Χάρη, ώστε να μην αμαρτάνει περισσότερο. Σκέφτεται πιο καθαρά, γιατί η χάρη τον ευλογεί ξανά, όπως την ημέρα των Θεοφανείων.

 

– Και γιατί δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από την αμαρτία, ακόμα κι αν την ομολογήσουμε;

 

– Ομολόγησέ την διαρκώς για να μπορείς τελικά να την ξεφορτωθείς. Υπάρχουν καθημερινές, ελαφρύτερες αμαρτίες, οι οποίες πρέπει να ομολογούνται όσο πιο συχνά γίνεται. Εάν τις ομολογείς, όσο πιο συχνά γίνεται, με προσευχή και φόβο Θεού, τότε θα δίνεις πάντα προσοχή στον εαυτό σου και έτσι θα επωμίζεσαι λιγότερες αμαρτίες. Θα είσαι επιφυλακτικός για να διαπράξεις οποιαδήποτε αδικία, θα πράττεις μόνο το καλό και θα συγχωρείς, όταν κάποιος άλλος, αμαρτάνοντας μπροστά σου, σε ενοχλεί και σε βγάζει εκτός ισορροπίας, γιατί ο Σωτήρας δίδει την εντολή: «Εγώ όμως σας λέγω, αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε αυτούς, οι οποίοι σας καταριώνται, ευεργετείτε αυτούς, οι οποίοι σας μισούν, και προσεύχεσθε δι' εκείνους, οι οποίοι σας υβρίζουν, σας συκοφαντούν και σας καταδιώκουν αδίκως» (Κατά Ματθαίον, κεφ. 5: 44). Ο Θεός βλέπει τις προσπάθειές μας στο μονοπάτι του καλού, θα μας βοηθήσει και έτσι θα μείνουμε μόνο με τις αμαρτίες της σκέψης.

 

– Δηλαδή, χρειάζεται να ομολογήσουμε και τις πράξεις και τις σκέψεις;

 

– Όλοι οι λογισμοί πρέπει να ομολογηθούν, αν θέλω να ακολουθήσω το μονοπάτι της απάθειας. Ήθελα να διαπράξω μια αμαρτία, μια αδικία απέναντι σε κάποιον, και παρόλο που δεν το έκανα, αυτές οι σκέψεις και μόνο πρέπει να ομολογηθούν, γιατί έτσι αφαιρώ τις ρίζες της αμαρτίας. Όπως την άνοιξη, όταν σκαλίζεται ένας αμπελώνας, αποκόπτονται αυτές οι ρίζες και τα στάχυα, τα οποία, αν αφεθούν να αναπτυχθούν κρυφά, θα αφαιρέσουν από το αμπέλι τη δύναμη της καρποφορίας. Για να περπατήσετε το μονοπάτι της σωτηρίας με ασφάλεια και επιτυχία, είναι απαραίτητο να ομολογηθούν όλοι οι λογισμοί.

 

– Τι γίνεται, αν μερικές φορές, όταν στέκεστε μπροστά στην άγια εικόνα, ο εχθρός φέρνει στο μυαλό μια ακάθαρτη ή βλάσφημη σκέψη;

 

– Αυτό δεν πρέπει να σε πικραίνει πολύ, αν γνωρίζεις, ότι συνήθως δεν δέχεσαι τέτοιες σκέψεις, ακόμα κι αν η ψυχή βρίσκεται σε σύγχυση, επειδή προέρχονται από τον πονηρό. Στην «Αιγυπτιακή Πατερική», λέγεται, ότι βλάσφημες σκέψεις πέρασαν επίσης και στους μεγάλους αγίους λόγω υπερηφάνειας και ματαιοδοξίας, που κυριεύουν την ψυχή καθώς πληθαίνει σε αρετές. Η θεραπεία από την αρρώστια της υπερηφάνειας έρχεται μετά από πολλή ταπεινοφροσύνη και υπομονή από τα πάθη και τις δοκιμασίες, που τελικά επιτρέπει στην ψυχή να αποκτήσει τη δύναμη του νου από το Άγιο Πνεύμα.

 

Το μυστήριο της εξομολόγησης, που καθιερώθηκε από το Σωτήρα, όταν Αυτός εφύσησε το Άγιον Πνεύμα προς τους αποστόλους και τους είπε: «... Λάβετε το Άγιον Πνεύμα. Σε όποιους συγχωρείτε τις αμαρτίες, θα συγχωρεθούν και από τον Θεό και σε όποιους τις κρατάτε άλυτες, έτσι και θα παραμείνουν» (Κατά Ιωάννην, κεφ.20:22-23) — αυτό κληροδοτήθηκε στους Αγίους Αποστόλους και έφτασε ως τις μέρες μας με αποστολική διαδοχή.

 

Έτσι, ο πιστός ομολογεί τις αμαρτίες του ενώπιον του ιερέα, όπως και ενώπιον των Αγίων Αποστόλων, ώστε να λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος , που τους δόθηκε για την άφεση των αμαρτιών. Το άτομο γνωρίζει, ότι ομολογεί ενώπιον του πνευματικού και ξεχνά, ότι ο Θεός είναι παρών ταυτόχρονα και πρέπει να ακούσει τι του λέει ο Θεός μέσω του στόματος του πνευματικού. Έτσι, πρέπει να καταλάβει την ανικανότητά του, να μην αποκρύψει τίποτα και να μην ντρέπεται. Γιατί το να ξεχνάς ή να θυμάσαι είναι η μια πλευρά, αλλά το να συναισθάνεσαι και να διαπράττεις αμαρτία, είναι η άλλη. Ένας πιστός έχει και πρέπει πάντα να έχει υποστήριξη και ελπίδα από την Εκκλησία.

 

Με τον ιεροσχήμονα μοναχό Ιουλιάν (Λαζάρ)

συνομίλησε ο Τζόρτζε Κρισνιάν

Μετάφραση από τα ρουμανικά από τη Ζηναϊδα Πεϊκόβα

Apologeticum.ro (Απολογητική)

 

Pravoslavie.ru

 

6/26/2023

«Μας ευγνωμονούν οι άνθρωποί τους οποίους αποτρέψαμε από τις εκτρώσεις»

 

«Μας ευγνωμονούν οι άνθρωποί τους οποίους αποτρέψαμε από τις εκτρώσεις»

Εις μνήμην του πρωτοπρεσβύτερου Μαξίμ Όμπουχοφ

Αλεξάνδρα Γκριπάς

 

Ο Πρωτοπρεσβύτερος Μαξίμ Όμπουχοφ είναι γνωστός σε πολλούς ως ο διοργανωτής του πρώτου κέντρου νοσηλευτικού ιδρύματος, ως προστάτη της ζωής. Το έργο του ιδρύματος χρονολογείται από το 2000.

 

Λίγη ιστορία. Στη σοβιετική εποχή την άμβλωση την αντιμετωπιζόταν με ελαφρά τη καρδιά. Είχαν μια διαφορετική ζωή, μια διαφορετική ιδεολογία και η Εκκλησία δεν είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί ενεργά κατά των αμβλώσεων. Στην ΕΣΣΔ η «άμβλωση» επιτράπηκε μετά το θάνατο του Στάλιν, το 1953, στις περισσότερες δυτικές χώρες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ στις ΗΠΑ το δικαίωμα «επιλογής» δόθηκε στις γυναίκες το 1973.

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε την ευκαιρία να λάβει μέρος στη διατήρηση της ζωής των αγέννητων μωρών. Το ίδρυμα που δημιούργησε ο πατήρ Μαξίμ Όμπουχοφ ήταν από τα πρώτα που ασχολήθηκαν με αυτό το συστηματικό τρόπο. Είχε το δικό του τυπογραφείο και το προσωπικό του διένειμε εκατομμύρια φυλλάδια που παρείχαν πληροφορίες σε όλη τη χώρα, ακόμη και σε γειτονικές χώρες.

 

Ο πατήρ Μαξίμ συνέταξε προσωπικά μεθοδολογικές οδηγίες, με βάση την υπάρχουσα εμπειρία και την εμπειρία δυτικών συναδέλφων του. Αυτά τα φυλλάδια μπορούν τώρα να βρεθούν τόσο σε έντυπα όσο και σε ψηφιακά αρχεία, ένα άλλο μεθοδολογικό έργο του πατρός Αλεξέι Ταράσοβ από το Βόλσκ δημοσιεύθηκε το 2007. Λέει λεπτομερώς πώς να βοηθήσετε κατά τη διάρκεια των αμβλώσεων, τι να πείτε στους ανθρώπους που έρχονται. Ανοίξαμε μια τηλεφωνική γραμμή. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ετών έγινε σαφές ότι λειτουργεί. Ακόμη και με δυσκολίες, αλλά υπάρχουν θετικά αποτελέσματα! Σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται ιδρύματα σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας.

 

 

Ο πατήρ Μαξίμ ήταν ρεαλιστής όσον αφορά την κατάσταση και τις δυνατότητες του ιδρύματος. Είπε ότι αν από τις 10 γυναίκες που έρχονται στο ίδρυμα μπορούν να αποτρέψουν μία από το να κάνει έκτρωση, αυτό είναι ήδη ένα καλό αποτέλεσμα. Αυτό δικαιολογεί το έργο της οργάνωσης, πράγμα που σημαίνει ότι αξίζει να γίνει.

 

Μπορείτε να κρίνετε το έργο του ιδρύματος από το ποσοστό των ανθρώπων που απευθυνθήκαν σε εμάς: όσοι άνθρωποι στράφηκαν, τόσοι πολλοί βοηθήθηκαν, αλλά δεν είναι οι αριθμοί στο χαρτί που κάνουν την μεγάλη εντύπωση, είναι τα πραγματικά παραδείγματα. Ο πατήρ Μαξίμ μοιράζετε:

 

«Κατά τη διάρκεια του έργου του ιδρύματος υπάρχει μια σαφής τάση: τους ανθρώπους που αποτρέψαμε από την έκτρωση μας είναι πάντα ευγνώμονες. Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολο είναι με το παιδί αργότερα, είναι πάντα ευγνώμονες. Κανείς δεν μας έχει πει ποτέ: δεν έπρεπε να σας είχαμε ακούσει τότε, έπρεπε να είχαμε απαλλαγεί από την εγκυμοσύνη».

 

Στις αρχές του έτους, ένα ζευγάρι ήρθε στον πατέρα Μαξίμ με ένα έφηβο παιδί και μου είπαν:

 

«Κοιτάξτε, πως μεγάλωσε το μωρό μας! Πριν από πολλά χρόνια μας πείσατε να αφήσουμε την εγκυμοσύνη να κυλήσει ομαλά, να του χαρίσουμε τη ζωή. Τώρα έχει μεγαλώσει, είναι ήδη φοιτητής. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που τον έχουμε!»

 

Μια άλλη ιστορία. Ένα κορίτσι από δύσκολη οικογένεια, δύσκολη κατάσταση, τεταμένη κατάσταση στο σπίτι, οι γονείς πίνουν, τσακώνονται. Σε ηλικία 14 ετών πήρε τυχαία στα χέρια της ένα φυλλάδιο από το νοσηλευτικό ίδρυμα. Όχι μόνο το διάβασε με ενδιαφέρον, αλλά διαποτίστηκε και από ιδέες για τη διάσωση της ζωής των μωρών. Μπορεί να μην είχε μια εύκολη ζωή, όχι με τον τρόπο που ήθελε. Αλλά γέννησε τρία παιδιά και δεν έκανε ποτέ έκτρωση! Τα παιδιά της είναι σήμερα ενήλικα. Είναι ευγνώμων στο ίδρυμα, καλούσε συχνά τον πατέρα Μαξίμ και ήταν συνέχεια επαφή μαζί του.

 

Υπήρχε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Μια κοπέλα πήγε στον πατέρα Μαξίμ και με δάκρυα στα μάτια, του ζήτησε να πει στη μητέρα της από το τηλέφωνο ότι ήταν έγκυος. Ο πατήρ Μαξίμ δεν μπορούσε να αρνηθεί. Η μητέρα του κοριτσιού κυριολεκτικά ήταν έξαλλη, κάνοντας παρατήρηση στον ιερέα λέγοντάς του ότι έπρεπε και δεν έπρεπε, παρόλο που ο ιερέας ήταν μόνο ως μεσολαβητής. Τελείωσε τον έντονο λόγο της με τα εξής λόγια: «θα γίνει μεγάλο σκάνδαλο πρέπει να κάνει έκτρωση αμέσως! Η μητέρα της έδιωξε την κόρη από το σπίτι, αλλά εκείνη γέννησε ούτως ή άλλως.

 

Πώς εξελίχθηκε λοιπόν η κατάσταση; Πρώτα η μητέρα έβαζε λόγια στη μοναχοκόρη της να σκοτώσει το αγέννητο μωρό, δηλαδή το πρώτο της εγγόνι, και μετά από λίγο καιρό άλλαξε ριζικά την γνώμη της. Ο πατήρ Μαξίμ μας αφηγήθηκε:

 

 

«Μαθαίνω ότι η νεαρή κοπέλα και το μωρό της μένουν τελικά στο διαμέρισμα της μητέρας της. Η νεαρή μητέρα παραπονιέται στο τηλέφωνο και με ρωτάει: τι να κάνω με τη γιαγιά; Η μητέρα μου είναι υπερτροφική, δεν φεύγει από το πλευρό του εγγονιού της, του έχει αδυναμία, δεν τον αφήνει από την αγκαλιά της, τον προσέχει και τον φροντίζει. Αυτό είναι: πριν από λίγο καιρό επέμενε να κάνει έκτρωση και τώρα είναι προσκολλημένη στο εγγόνι της.

 

Υπάρχουν και αρνητικά παραδείγματα. Μια γυναίκα με ψυχική ασθένεια. Εγκαταλελειμμένη στη μοίρα της, δημιουργεί εντάσεις, δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, αλλά το αναπαραγωγικό της σύστημα λειτουργεί, έχει ήδη ένα παιδί. Κάποια στιγμή στην ζωή της είχε να κάνει με τη δικαιοσύνη ανηλίκων, υπήρχαν έλεγχοι από τις αρχές επιτροπείας, μετά η διαδικασία για την μέριμνα του παιδιού...

 

Ο ιερέας το εξήγησε ως εξής:

 

«Οι άνθρωποι με ελαφρές νοητικές αναπηρίες δεν μπορούν να διαχειριστούν τη ζωή τους, συχνά βρίσκονται σε καταστάσεις κρίσης και πάντα κάτι τους συμβαίνει: αρρωσταίνουν, τραυματίζονται από το πουθενά, κάτι θα χάσουν κάτι θα ξεχάσουν, πιθανόν να είναι υπαίτιοι πυρκαγιάς, με μια λέξη, βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση. Συν τοις άλλης, συχνά γεννούν χωρίς σύζυγο (αξίζει να σημειωθεί ότι τα παιδιά μπορεί να είναι ψυχικά υγιή). Αυτές οι γυναίκες δεν μπορούν να αλλάξουν και πρέπει να γίνουν αποδεκτές όπως είναι. Χρειάζονται κάποιου είδους υποστήριξη, «καθοδήγηση ζωής», προσπαθούμε να τις βοηθήσουμε...».

 

Ή μια άλλη κατάσταση. Μια ανύπαντρη μητέρα με τρία παιδιά έχει πρόβλημα, δεν έχει στέγη. Το ίδρυμα προσπαθεί να βοηθήσει κάπως, το κεφάλαιο μητρότητας δεν επαρκεί για να αγοράσει ένα σπίτι, έστω και σε ένα πολύ απομακρυσμένο χωριό, αλλά η γυναίκα δεν μπορεί να ζήσει εκεί με τα παιδιά. Είναι αλήθεια ότι ο πατήρ Μαξίμ θεώρησε αυτό το παράδειγμα θετικό και αρνητικό ταυτόχρονα. Όπως και να έχει, η γυναίκα κράτησε τα παιδιά εν ζωή, την αγαπούν και τα αγαπάει, αλλά η κατάσταση είναι δύσκολη λόγω του προβλήματος στέγασης.

 

Ο πατήρ Μαξίμ είδε τη διέξοδο από τα στεγαστικά προβλήματα ως εξής:

 

«Έχουμε χωριά, οικισμούς που ερημώνουν, οι κατοικίες εκκενώνονται, γίνονται φθηνότερες, πωλούνται σχεδόν τζάμπα. Μπορούμε να χτίσουμε φθηνά σπίτια χρησιμοποιώντας τις γνωστές σύγχρονες τεχνολογίες. Αυτό είναι φθηνό και γρήγορο. Για τη χώρα μας είναι εφικτό και προσιτό να παρέχουμε σε αρκετές χιλιάδες οικογένειες δωρεάν στέγαση κάθε χρόνο. Πόσο μάλλον επειδή υπάρχουν 10 δισεκατομμύρια ρούβλια πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, τα χρήματα που το κράτος πληρώνει μέσω των φόρων μας για αμβλώσεις και αμφίβολες πράξεις εξωσωματικής γονιμοποίησης. Αν αυτά τα χρήματα δαπανηθούν για την κατασκευή φθηνών κατοικιών για τις γυναίκες που έχουν γεννήσει και χρειάζονται μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, θα οδηγούσε σε καλύτερο αποτέλεσμα. Η αριθμητική είναι απλή: ένα σπίτι, 1 εκατομμύριο ρούβλια, και για 10 δισεκατομμύρια ρούβλια θα παίρναμε 10 χιλιάδες σπίτια το χρόνο. Αλλά στην πραγματικότητα, δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι 10 δισεκατομμύρια ρούβλια έχουν ξοδευτεί άσκοπα».

 

Τον πατέρα Μαξίμ τον ξέρουν ως έναν άνθρωπο που δεν έκρινε, δεν επέκρινε, δεν έκανε διαλέξεις, αλλά με αγάπη και συμπόνια αντιμετώπιζε τις γυναίκες που βρίσκονταν σε δύσκολη κατάσταση, έτεινε ένα χέρι βοήθειας. Επαναλάμβανε:

 

Ακόμα κι αν πολλές από τις καταστάσεις στις οποίες βρέθηκαν οι γυναίκες που ήρθαν σε εμάς είναι λάθος. Αλλά το παιδί δεν φταίει! Η ζωή κάθε παιδιού είναι πολύτιμη.

 

«Δεν υπάρχει καμία κρίση, το παιδί είναι εκτός γάμου και ανατρέφεται από μια ανύπαντρη μητέρα. Παρόλο που πολλές από τις καταστάσεις στις οποίες έχουν βρεθεί οι γυναίκες που έρχονται στο ίδρυμα δεν είναι σωστές. Αλλά το παιδί δεν φταίει! Η ζωή κάθε παιδιού είναι ανεκτίμητη. Πόσο μάλλον λόγω της δύσκολης δημογραφικής μας κατάστασης...».

 

Όταν τον ρώτησα πώς καταφέρνει να αποτρέπει τις αμβλώσεις, ο ιερέας τόνισε ότι δεν πρέπει να περιμένει κανείς από τις γυναίκες που έρχονται στο ίδρυμα να είναι θρησκευόμενες. Δηλαδή, το επιχείρημα «η Εκκλησία δεν επιτρέπει τις αμβλώσεις» δεν ισχύει. Αν αυτή η λογική λειτουργούσε έτσι, τότε ποτέ δεν θα είχαν καταλήξει στην ιδέα να απαλλαγούν από την εγκυμοσύνη. Και το ίδρυμα ασχολείται με εκείνες που σχεδιάζουν να το κάνουν. Η σκέψη της έκτρωσης έχει περάσει από το μυαλό των γυναικών, βλέπουν την έκτρωση ως διέξοδο από μια δύσκολη κατάσταση, πράγμα που σημαίνει ότι η λογική των ανθρώπων της πίστης είναι δύσκολη γι' αυτές. Μπορεί κανείς, βέβαια, να μιλήσει για τη θρησκεία, αλλά ως επί το πλείστων ισχύουν άλλα επιχειρήματα.

 

Πρέπει να ακολουθήσουμε μια διαφορετική προσέγγιση: να εξηγήσουμε ότι είναι επιβλαβές για την υγεία, να επικαλεστούμε οικουμενικές ανθρώπινες έννοιες. Πείτε, για παράδειγμα: είναι κρίμα να πετάξετε ένα γατάκι ή να το πνίξετε, ή να διώξετε ένα κουτάβι από το σπίτι σας. Υπάρχει ακόμη και μια κοινωνία για την προστασία των ζώων. Γιατί ξεφορτωνόμαστε ένα (αγέννητο) μωρό; Έπειτα, φυσικά, υπάρχει η αφύπνιση των μητρικών ενστίκτων. Είναι πιο περίπλοκο με αυτό. Λειτουργεί κι αυτό, αλλά πολύ συχνά οι έγκυες γυναίκες που έρχονται για έκτρωση δεν έχουν μητρικό ένστικτο, αλλιώς δεν θα είχαν προετοιμάσει τον εαυτό τους για την έκτρωση. Αλλά ο πατήρ Μαξίμ ήταν πεπεισμένος ότι αυτά τα ένστικτα ξυπνούν και μετά τη γέννηση του μωρού.

 

Σε μια γυναίκα που κρατά στην αγκαλιά της ένα παιδί, εκδηλώνεται αυτό που ο Θεός και η φύση έχουν τοποθετήσει μέσα της

 

«Τα ένστικτα δεν εμφανίστηκαν όταν γεννήθηκε το μωρό, αλλά όταν η μητέρα αρχίζει να το φροντίζει. Με το θηλασμό, αρχίζει να αναπτύσσεται το μητρικό ένστικτο, το οποίο είναι φυσικό φαινόμενο. Σε μια γυναίκα που κρατάει ένα μωρό, εκδηλώνεται αυτό που της είναι έμφυτο από τον Θεό και τη φύση. Το μητρικό ένστικτο αρχίζει να λειτουργεί υπέρ μας», δήλωσε ο πατήρ Μαξίμ.

 

Ο πατήρ Μαξίμ χάρηκε ειλικρινά που τα θετικά παραδείγματα, τα επιτεύγματα του νοσηλευτικού ιδρύματος ήταν περισσότερα από τις αποτυχίες ή τα προβλήματα. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του, κατά κανόνα η ζωή των γυναικών που απευθύνονται στο ίδρυμα βελτιώνεται μετά τη γέννηση του παιδιού. Ζουν στην κοινωνία, εγκαθίστανται και βρίσκουν δουλειά. Υπάρχουν πάντα ευγενικοί άνθρωποι. Φυσικά, κάποιοι ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια, αλλά γενικά υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να μοιραστούν κάτι, να βοηθήσουν με τρόπο που δεν τους φέρνει σε δύσκολη θέση.

 

Αλεξάνδρα Γκριπάς

Μεταφραστής: Σάββας Λαζαρίδης

 

Pravoslavie.ru

 

 

Μα, τι μέρα!

 

Μα, τι μέρα!

Ιστορία για το πώς μια σειρά από ατυχή συμβάντα μετατράπηκε σε παρηγοριά

Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς

 

 

Υπάρχει πάντα κάποιο άγχος όταν έχεις να διεκπεραιώσεις δύο υποχρεώσεις: Υπάρχουν αρκετά χρήματα στην άκρη; Η ανάγκη να περιορίζεις τα έξοδα δε βοηθάει στο να αντιληφθείς με ευκολία όσα συμβαίνουν. Έτσι, όταν το smartphone έπεσε στο τσιμέντο με την οθόνη προς τα κάτω, δε στεναχωρήθηκα τόσο, όσο αναλογίστηκα πόσο αυτό θα επηρέαζε τον προϋπολογισμό. Δεν είχα αντιμετωπίσει ποτέ τέτοιο πρόβλημα και μάλιστα υπερηφανευόμουν κρυφά για το πόσο προσεκτική και τακτική ήμουν. Και τώρα, πάνω στην πιο ακατάλληλη στιγμή.

 

Όταν το smartphone έπεσε στο τσιμέντο δε στεναχωρήθηκα τόσο, όσο αναλογίστηκα πόσο θα επηρέαζε αυτό τον προϋπολογισμό

 

Περπατούσα στον δρόμο κατευθυνόμενη στο πλησιέστερο κατάστημα service, όταν κάτι έπεσε από τα γυαλιά μου στην άσφαλτο. Τα μαξιλαράκια σιλικόνης που στερεώνονται στη μύτη. Έχω ήδη περάσει από εδώ. Τώρα πρέπει να αναζητήσω ένα κατάστημα οπτικών με προσιτές τιμές, γιατί στα περισσότερα καταστήματα της Μόσχας δεν έχουν λογικές τιμές για αυτό το μικροσκοπικό πράγμα σιλικόνης.

 

«Μα, τι μέρα!» σκέφτηκα ενοχλημένη.

 

Άφησα το κινητό για επισκευή και πήγα στο κατάστημα οπτικών, που οι βιτρίνες του έλαμπαν. Έδειξα τα γυαλιά μου στην πωλήτρια.

 

«Ω, θα χρειαστεί καιρό» είπε συνοφρυωμένη. «Δεν το φτιάχνουμε μόνοι μας, πρέπει να το πάμε στην παραγωγή, θα χρειαστούν λίγες μέρες.»

 

Είχα ήδη γυρίσει την πλάτη μου να φύγω, όταν η πωλήτρια μού είπε μια διεύθυνση.

 

«Τι είναι εκεί;» ρώτησα

 

«Εκεί υπάρχει ένας ειδικός. Θα κάνει τα πάντα για σας» είπε συνωμοτικά η πωλήτρια.

 

Αφού την ευχαρίστησα, πήγα στη διεύθυνση που μου έδωσε. Έστριψα στη γωνία, περπάτησα περίπου τριακόσια μέτρα και είδα την ταμπέλα «Οπτικά από τον Γκλέμπ». Μπαίνοντας με χαμόγελο, φαντάστηκα μία ντουλάπα όπως στα καταστήματα παπουτσιών, μόνο που πίσω από τον πάγκο ο τεχνίτης δεν καρφώνει τα τακούνια στη σόλα, αλλά βιδώνει τα στερεωτικά μύτης των γυαλιών.

 

Έσπρωξα την πόρτα και μπήκα.

 

Και βρέθηκα σε μια τεράστια αίθουσα, οι τοίχοι της οποίας ήταν επενδεδυμένοι με βιτρίνες με σειρές σκελετών οράσεως από το πάτωμα μέχρι την οροφή. Στο κέντρο της αίθουσας υπήρχαν στρογγυλοί καθρέφτες, τετράγωνοι καθρέφτες, δίπλα καθρέφτες δαπέδου και ένας άνθρωπος με καρό πουκάμισο που τοποθετεί κάτι σε κουτιά με αριστοτεχνικό τρόπο. Αμέσως στράφηκε σε μένα.

 

«Πώς μπορώ να βοηθήσω;»

 

«Αυτό» είπα βγάζοντας τα γυαλιά μου.

 

«Τώρα θα το φτιάξουμε» γρήγορα έδωσε σε κάποιον τα γυαλιά και για λίγο εξαφανίστηκαν.

 

Στον χώρο, εκτός από μένα, βρίσκονταν και μερικοί ακόμα πελάτες και κατάλαβα ότι για πολλή ώρα θα κοιτούσα τους σκελετούς γυαλιών. Αλλά πρόλαβα να δω μόλις τρεις, καθώς δίπλα μου εμφανίστηκε πάλι ο άντρας με το καρό πουκάμισο και μού έδωσε έτοιμα τα γυαλιά.

 

«Παρακαλώ!»

 

«Τι σας οφείλω;» ρώτησα.

 

«Τίποτα, το φτιάξαμε αφιλοκερδώς»

 

Φυσικά έμεινα με το στόμα ανοικτό (δε θυμάμαι αν είπα στους αναγνώστες ότι το συμβάν λαμβάνει χώρα στο κέντρο της Μόσχας).

 

Και πολύ ειλικρινά και με λίγο συναίσθημα ευχαρίστησα. Δεν ήθελα να φύγω. Φαινόταν ότι τα θαύματα μόλις αρχίζουν.

 

 

«Και ποιος σκελετός μού πηγαίνει καλύτερα;»

 

«Θα σας δείξω τώρα καλύτερα» και ο άντρας άνοιξε σαν μάγος ένα από τα συρτάρια και έβγαλε έναν σκελετό οράσεως. Το είδος που έψαχνα εδώ και μήνες. Και μάλιστα το είχα βρει κάπου με τιμή ίση με το μισό του μισθού μου.

 

«Πάρτε το, θα σας κάνω έκπτωση.»

 

«Και θα φτιάξετε και τους φακούς;»

 

«Φυσικά! Έντουαρντ, έλεγξε την όραση.»

 

Πλησίασε ένας ψηλός σαν άγαλμα Έντουαρντ, έκανε τις μετρήσεις μέσα σε τέσσερα λεπτά –οι οποίες σε άλλους οπτομετρητές παίρνουν είκοσι λεπτά– κατέγραψαν τους βαθμούς μου (όλα ακριβή).

 

«Φωτοχρωμία θα κάνουμε;»

 

Έμαθα το κόστος τους –ακόμα και με το φωτοχρωμία φαινόταν πενιχρή τιμή (και φοράω γυαλιά δεκαπέντε χρόνια, ξέρω πολύ καλά το θέμα). Και το παρήγγειλα.

 

Καθώς περίμενα, κάθισα σε έναν δερμάτινο καναπέ στη γωνία. Μαζί με μένα, περίμεναν μια γιαγιά με ένα πεντάχρονο κοριτσάκι. Ο ιδιοκτήτης ήρθε σύντομα φέρνοντας τσάι για μένα και τη γιαγιά και ένα κοκ για το κορίτσι. Το τσάι ήταν δυνατό και νόστιμο. Η διάθεση ήταν καταπληκτική.

 

Βγήκα έξω φορώντας ήδη τα καινούργια μου γυαλιά και πήγα να πάρω το κινητό μου.

 

Ο ειδικός αποτελείωνε τη συσκευή.

 

«Εδώ αυτό το κουμπί βυθίζεται» με ενημέρωσε.

 

«Πράγματι» επιβεβαίωσα.

 

«Θα σας το φτιάξω» είπε ο ειδικός. «Δωρεάν».

 

«Ω, τι μέρα!» είπα με ενθουσιασμό.

 

Έχω στο κεφάλι μου πολλά διαφορετικά ηθικά συμπεράσματα. Το ένα ίσως υπερτερεί. Ο Κύριος παρηγορεί! Αν δε στριμώχνεστε σε μια γωνία για να γκρινιάζετε και να παραπονιέστε, ακουμπώντας στον ώμο σας ένα χέρι βοηθείας, στηρίζει και ενθαρρύνει, «και ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια σας» (Αποκ. 21,4). Η βοήθεια θα έρθει, θα την στείλει ο ίδιος. Οι δυσκολίες θα επιλυθούν και οι λύπες θα μετατραπούν σε χαρά. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει αυτό, αλλά είναι αδύνατον να κατανοήσεις τον μηχανισμό ενός θαύματος.

 

Άννα Μπερσένεβα-Σάνκεβιτς

Μετάφραση: Aργυρώ Γιαβροπούλου

 

Pravoslavie.ru

 

6/28/2023

Το παραμύθι τση Κρήτης (Animation) - Αθηνά Κατσανεβάκη

 

ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ.Το μάθημα της ταπεινοφροσύνης δεν μπορεί να διδαχθεί με διανοητική πειθώ, αλλά μόνο με μια παρατεταμένη και πικρή πάλη ενάντια στο εγώ κάποιου.

«Η σημαντικότερη διάσταση της ζωής μου είναι ότι είμαι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός.Η Ορθοδοξία μού είναι απείρως σημαντικότερη από την κοσμική ζωή και τις ακαδημαϊκές μου δραστηριότητες» Αμερικάνος καθηγητής φιλοσοφίας & βιοηθικής, Τρίστραμ Ένγκελχαρντ

Το βιβλίο για την γερόντισσα Γαλακτία μόλις κυκλοφόρησε... Θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο " ΛΥΧΝΑΡΙ" και στο βιβλιοπωλείο "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ". Και τα δύο βιβλιοπωλεία βρίσκονται στην περιοχή των ΜΟΙΡΩΝ του Δήμου Φαιστού.

 

Καλή συνάντηση στὰ Ἐπουράνια Παλάτια τοῦ Οὐρανοῦ.

Ὁ Γερω-Νικόδημος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 85 ἐτῶν στὶς 28 Νοεμβρίου 2022 (ν.ἡ.) ἔπειτα ἀπὸ ὀλιγοήμερη καὶ αἰφνίδια κατάπτωση τῆς ὑγείας του. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε πεῖ προφητικῶς γιὰ τὸν Γερω-Νικόδημο, ὅτι «παρόλο ποὺ ἔχει δυνατὴ κράση, κάποια στιγμὴ θὰ καταπέσει ἀπότομα καὶ θὰ κοιμηθεῖ τόσο σύντομα ποὺ δὲν θὰ τὸ ἀντιληφθεῖτε». Ἡ Ἐξόδιος ἀκολουθία του τελέστηκε στὸ Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καὶ ἡ ταφή του στὴν ἀγαπημένη του Ἱερὰ Καλύβη Ἁγίου Νεκταρίου τῆς Καψάλας, στὸν τάφο ποὺ μὲ τὰ χέρια του εἶχε σκάψει. Ἡ ἀνθρωπίνη ἀπουσία του εἶναι πλέον ἔντονη ἀπό τὸ Ἁγιορειτικό γίγνεσθαι καὶ ὄχι μόνο.

Ἄς ἔχουμε τὴν εὐχή του.

Πάνω στὸ μνήμα τοῦ Γερω-Νικοδήμου στὴν Καψάλα,

τοποθετήθηκε μιὰ μικρή μαρμάρινη πλάκα, μὲ τὴν παρακάτω ἱδιόχειρή του ἐπιγραφή:

Βάσανα, πίκρες, ἀπόλαυση, χρῆμα,

τὰ ᾿δωσα ὅλα καὶ ἀγόρασα τὸ μνῆμα.

Δύο μέτρα μάκρος καὶ βάθος ἕνα,

κι ἄφησα δίπλα μου χῶρο γιὰ σένα.

Θέλεις δὲ θέλεις, θὰ τ᾿ ἀγοράσεις,

ἀργά ἤ γρήγορα, γιὰ νὰ πλαγιάσεις.

Σὲ ξεμολόγο νὰ ᾿χεις φροντίσει,

τὰ ἁμαρτήματα νὰ ᾿χεις ἀφήσει.

Μ᾿ ἄδεια τὰ χέρια θὰ ταξιδέψεις,

Μακάριος θὰ ᾿σαι ἄν θὰ προβλέψεις.

Τώρα ποὺ ζεῖς στὴ μάταιη γῆ,

στεῖλ᾿ τα ἐπάνω μὲ ἐπιταγή.

Συγγνώμη ζητάω, ἄν σ᾿ ἔχω πικράνει,

ἕνα σου δάκρυ ἄν στάζει μοῦ φθάνει!

                                                                                           Ἀμήν.

Καλή συνάντηση στὰ Ἐπουράνια Παλάτια τοῦ Οὐρανοῦ.

Ὁ Θεός νὰ ἐλεήσῃ ὅλους ἡμᾶς. Ἀμήν.

Νικόδημος Μοναχός, Καψαλιώτης

Πηγή: https://www.epirus-tv-news.gr/2023/03/1937-2022.html

ΎΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΠΟΣΧΟΊΝΙ 25.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΡΑΦΑΉΛ ΚΑΡΕΛΙΝ

Τὸ κομποσχοίνι εἶναι

ἡ γέφυρα ἡ ἁπλωμένη ἀπὸ τὴν δυτικὴ πρὸς τὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τοῦ

Ἰορδάνη, τὴν ὁποία μπορεῖ νὰ διαβεῖ μόνο ἕνας ἀπὸ τοὺς χίλιους.

Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ ἀκτίνα τοῦ φωτὸς ἡ ὁποία ἄστραψε στὸ

Θαβὼρ τὴν νύχτα τῆς Μεταμορφώσεως· εἶναι κλαδὶ ἀπὸ τὸν κῆπο

τῆς Γεθσημανῆ, ὅπου ὁ Χριστὸς προσευχόταν στὸν οὐράνιο Πατέρα

πρὶν τὴν σταύρωση. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ γλώσσα τῆς ἐπικοινωνίας

τῆς ψυχῆς μὲ τοὺς οὐρανοπολίτες.

Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ σιωπὴ τῆς ψυχῆς τὴν ὁποία δὲν τὴν φύλαξε

ἡ Εὔα, ἀνταποκρινόμενη στὸν ὄφι· εἶναι ἡ σταθερότητα τοῦ νοῦ τὴν

ὁποία ἔχασε ὁ Ἀδὰμ ὅταν ἄκουσε τὴν Εὔα. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ

ἀλλαγὴ τῶν δερματίνων χιτώνων, τῶν ραμμένων γιὰ τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ

τὸ δέρμα τῶν θηρίων" πάνω στὰ πρῶτα ἐνδύματα τοῦ φωτός. Τὸ

κομποσχοίνι εἶναι ὁ θρῆνος γιὰ τὴν ἀπώλεια τῆς ᾽Εδὲμ καὶ ἡ χαρὰ

γιὰ τὴν εὕρεση τοῦ οὐρανίου παραδείσου. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι οἱ

πύλες τῆς Ἐδέμ, τὶς ὁποῖες ἔκλεισε ἡ ἁμαρτία τῶν πρωτοπλάστων

καὶ τὶς ξανανοίγει τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

ΎΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΜΠΟΣΧΟΊΝΙ 23.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΡΑΦΑΉΛ ΚΑΡΕΛΙΝ

Τὸ κομποσχοίνι εἶναι τὰ δῶρα τῶν τριῶν Μάγων: 

 Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ φυγὴ τῆς ψυχῆς

ἀδιάλειπτη προσευχή, σμύρνα – νέκρωση τῶν παθῶν, χρυσός

ἀπὸ τὴν τυραννία καὶ τὰ πάθη τοῦ κόσμου, σὰν ἐκείνη τὴν φυγὴ

τοῦ Λὼτ ἀπὸ τὰ καταδικασμένα Σόδομα”. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ

ράβδος τοῦ Μωυσῆ ἡ ὁποία διέτμησε τὴν Ερυθρά Θάλασσα με

τὸ κομποσχοίνι στὰ χέρια καὶ τὴν εὐχὴ στὴν καρδία ὁ ἄνθρωπος

περνάει τὸν πυθμένα τῆς βιοτικῆς θάλασσας σὰν πέτρινο δρόμο. Το

κομποσχοίνι εἶναι τὸ ξύλο μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Μωυσῆς μετέτρεψε τὰ πικρὰ

ὕδατα τῆς Μερρᾶς΄ –τὶς βιοτικὲς θλίψεις– σὲ πηγὴ ποὺ ἀναβλύζει

γλυκὰ ρεύματα ὕδατος – τὴν πνευματικὴ παρηγοριά. Τὸ κομποσχοίνι

εἶναι ἡ ράβδος τοῦ Προφήτη ποὺ ἔγινε φίδι γιὰ νὰ καταπιεῖ τὰ

δηλητηριώδη φίδια τῶν Αἰγυπτίων μάγων – τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὰ

σαρκικὰ πάθη ποὺ ἐμφωλεύουν στὰ κρυφὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς. Τὸ

κομποσχοίνι εἶναι τὸ Σινᾶ, ὅπου ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται στὸν ἄνθρωπο·

εἶναι ἡ ἄφλεκτος βάτος, κοντὰ στὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸ

ὄνομά του. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ πνευματικὴ πορεία ἀπὸ τὴν

Ἱεριχὼ πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἀπὸ τὴν κατηραμένη πόλη στὴν πόλη

τοῦ Θεοῦ. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι ἡ σφενδόνη τοῦ Δαβίδ, ἐνῶ τὸ ὄνομα

τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ πέτρα μὲ τὴν ὁποία ὁ Δαβὶδ πάταξε τὸν

Γολιάθιο, τὸν πνευματικὸ γίγαντα. Τὸ κομποσχοίνι εἶναι τὸ μονοπάτι

πρὸς τὸ Σινᾶ, ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος τοῦτος μὲ τὴν

ματαιότητά του φαίνεται σὰν μυρμηγκοφωλιά.

Το ανθρώπινο μάτι φθάνει έως ένα σημείο, αυτά που δεν βλέπει δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.... Μπορεί να ταξιδέψει και να τα ανακαλύψει.... Κάπως έτσι και ο Θεός μπορεί να μην τον βλέπουμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.... Μπορούμε να ταξιδέψουμε με την προσευχή και να Τον ανακαλύψουμε.... - Ο Ανάξιος -

ΧΑΙΡΟΙΣ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ-Με ηλεκτρικό Σάζι.

 

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΈΡΕΣ

ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ 

Χρυσόπετρη ημέρα να μας δίνει ο καλός Χριστός βάζοντας τελεία και παύλα στα άσχημα και φαύλα.

Ποιοί  είναι άραγε ο πιο σιωπηλοί στον κόσμο αυτό;

Οι φλύαροι.

Δεν λένε ποτέ και κάτι ουσιαστικό!

Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης 

Κατά τη διάρκεια της προσευχής του ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό: «Σήμερα θα είσαι μαζί Μου και οι μαθητές σου στον παράδεισο και όλα τα αιτήματά σου θα εκπληρωθούν!»

 Στις 29 Ιουνίου η Αγία Εκκλησία εορτάζει του Ιερομάρτυρος Αθηνογένη, Επισκόπου Σεβάστες /†περί το έτος 311/. Προς τιμήν αυτού του αγίου, το 1911, ο Αρχιμανδρίτης Αθηνογένης (Αρχιμανδρίτης Αγάπιος) Αγαπώφ /†24.06.1979/ ενέσκηψε στο μανδύα.

Στο μοναστήρι ήρθε το 1903 και το 1911 ήταν ήδη μοναχός. Κάθισε στο στρατόπεδο, πουλήθηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Πατριωτικού Πολέμου ως σκλάβος στους Λετονούς και μετά κρύφτηκε με τους αδελφούς Pechersk στο δάσος.

Μετά τον πόλεμο, υπηρέτησε στη λίμνη Pskov στο νησί Zalit, λίγο πριν από τον πατέρα του Nikolai (Guryanov) /†24.08.2002/.

Μετά τον Πσκοφ-Πετσέρσκ ο γέροντας Συμεών (Ζελνίν) /†18.01.1960/, δοξασμένο πλέον ως άγιος, επέπληξε τους δαιμονισμένους. Έζησε μια πολύ μεγάλη ζωή - σχεδόν 98 χρόνια.

Λέγεται ότι κάποτε έφεραν στο μοναστήρι έναν πραγματικό δαιμονισμένο νέο. Όταν έπαθε κρίση ασθένειας, με μια τρομερή κραυγή, τράβηξε από το έδαφος τους στύλους που προστάτευαν το «δήθεν ματωμένο μονοπάτι», σαν να ήταν όχι από τσιμέντο, αλλά από αφρώδες πλαστικό.

Δέκα δυνατοί άντρες δεν μπόρεσαν να τον δέσουν, τους σκόρπισε σαν μικρά παιδιά. Τότε το όνομα του πατέρα του Αθηνογένη. Και όταν αυτός, αδύναμος, κοντός και μεγάλος, πλησίασε τον ασθενή, ηρέμησε, σταμάτησε να ουρλιάζει.

Ο γέροντας τον αγκάλιαζε από τους ώμους, τον πήγαινε στο κελί του, του έδινε τσάι και μαρμελάδα και μετά από λίγο ο νεαρός έβγαινε ήρεμος, φωτισμένος κι έτσι έζησε πολλές μέρες χωρίς επίθεση.

Ο π. Αθηνογένης ήταν ένας από τους τελευταίους γέροντες που είδαν τον ζωντανό Ιωάννη της Κρονστάνδης /†02.01.1909/.

Χωρίς καμία αμφιβολία, είχε μεγάλη επιρροή στους αδελφούς Pskov-Pechersk. Έτσι ο πατέρας Ιωάννης (Krestyankin) ενοχλούνταν συχνά όταν τον αποκαλούσαν πρεσβύτερο. «Είμαστε απλώς έμπειροι ιερείς, αλλά ο πατέρας Afinogen ήταν ένας πραγματικός γέρος», είπε.

Όσο για τον Ιερομάρτυρα Αθηνογένη, Επίσκοπο Σεβαστείας, που υπέφερε μαζί με δέκα μαθητές του την εποχή του ασεβούς Ρωμαίου βασιλιά Διοκλητιανού, στην πόλη της Σεβαστείας, εξετάζοντας την ιστορία της ζωής του και τα βάσανα που υπέστη για τον Χριστό τον Θεό μας. μπορεί να λάβει πνευματική ωφέλεια και να λάβει πνευματικές συμβουλές.Μετά από σκληρά βασανιστήρια και οι δέκα μαθητές του αποκεφαλίστηκαν επειδή αρνήθηκαν να απαρνηθούν τον Χριστό, ο Άγιος Αθηνογένης, ενισχυμένος από τον Κύριο, υπέμεινε ο ίδιος το μαρτύριο με αξιοπρέπεια. Έχοντας ακούσει τη θανατική ποινή για τον εαυτό του, ζήτησε από τον βασανιστή να τον πάει στο μοναστήρι του και μόνο να τον εκτελέσει εκεί.

Το αίτημά του εκπληρώθηκε. Μπαίνοντας στο μοναστήρι του ο Άγιος Αθηνογένης προσευχήθηκε στον Θεό ως εξής:

- Ω Θεέ μου! Δέξου την ψυχή μου εν ειρήνη και κάνε με άξια να είμαι με τους αδελφούς μου, για να δοξάζουμε μαζί για πάντα το πανάγιο όνομά Σου!

Δώσε, Κύριε, την αιώνια ευλογία Σου σε όλους όσους τιμούν τη μνήμη μου με αγάπη, σε όλους όσους προσεύχονται σε Σένα με την αναφορά του ονόματός μου. δείξε τη χάρη Σου και δώσε τους ασθενοφόρο σε κάθε ανάγκη τους.

Κατά τη διάρκεια της προσευχής του ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό: «Σήμερα θα είσαι μαζί Μου και οι μαθητές σου στον παράδεισο και όλα τα αιτήματά σου θα εκπληρωθούν!»