Λόγος του Αγίου Σωφρονίου για τη Χριστιανή Γυναίκα (2026 - το αναμνηστικό έτος των αγίων γυναικών στο ημερολόγιο).

Λόγος του Αγίου Σωφρονίου για τη Χριστιανή Γυναίκα (2026 - το αναμνηστικό έτος των αγίων γυναικών στο ημερολόγιο)

«Μέγας είναι ο ρόλος της γυναίκας στην Εκκλησία και πρέπει όλοι να το έχουμε αυτό κατά νου. Στη χριστιανική μας διδασκαλία σχετικά με τον άνδρα - μιλάω για θεολογία - η γυναίκα είναι τόσο άνδρας όσο και άντρας. Η δύναμή της να υπηρετεί δεν περιορίζεται στην ιστορία. Το γεγονός ότι ο Θεός Λόγος ενσαρκώθηκε από τη Γυναίκα δείχνει ότι αυτή δεν μειώνεται με κανέναν τρόπο ενώπιον του Θεού».

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής»

Φωτογραφία: Εικόνα της Αγίας Μπλαντίνας από το Ιάσιο.

ΝΈΑ ΤΑΙΝΊΑ.ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΏ.

Επιστρέφει στη μικρή οθόνη ο Άρης Σερβετάλης, σχεδόν 25 χρόνια μετά το «Είσαι το ταίρι μου», αυτή τη φορά μέσα από μια μίνι σειρά του Mega με έντονο πνευματικό αποτύπωμα. Το κανάλι επενδύει ξανά σε βιογραφική αφήγηση θρησκευτικού περιεχομένου, ακολουθώντας τη συνταγή που απέδωσε με τον «Άγιο Παΐσιο», και ετοιμάζει 12 επεισόδια βασισμένα στη ζωή του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.

Ο Σερβετάλης θα ενσαρκώσει τον Άγιο στην ώριμη ηλικία του, ενώ τον νεαρό Ιωσήφ θα υποδυθεί ο Τάσος Λέκκας. Στο καστ συμμετέχουν επίσης ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Νίκος Γκέλιας. Τα γυρίσματα προγραμματίζονται μετά το Πάσχα και η προβολή τοποθετείται στη νέα σεζόν.

Ο Άγιος Ιωσήφ, κατά κόσμον Φραγκίσκος, γεννήθηκε το 1897 στις Λεύκες Πάρου. Με περιορισμένη σχολική εκπαίδευση, εργάστηκε από νεαρή ηλικία και στράφηκε στην αυτομόρφωση μέσα από βίους αγίων. Στα 16 του βρέθηκε στον Πειραιά, πριν ακολουθήσει τον ασκητικό δρόμο στο Άγιο Όρος. Εκοιμήθη στις 15 Αυγούστου 1959 στη Νέα Σκήτη. Η σειρά φιλοδοξεί να φωτίσει αυτή την πορεία πίστης, άσκησης και πνευματικής καθοδήγησης, συνδυάζοντας δραματουργία και ιστορική τεκμηρίωση.

Το Θαύμα των Κολλύβων του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος σήμερα...

«Τα εκλεκτά λόγια δεν αρέσουν στον ανόητο, πόσο μάλλον σε έναν έντιμο άνθρωπο, τα ψεύτικα λόγια.»Παροιμίες 17:7

Εκκλησιαστής, Κεφάλαιο 5.

Αυτός που αγαπά το ασήμι δεν θα χορτάσει ποτέ ασήμι, και αυτός που αγαπά τον πλούτο δεν θα βρει τίποτα να κερδίσει από αυτόν. Αυτό, επίσης, είναι ματαιότητα! Καθώς ο πλούτος αυξάνεται, αυξάνεται και αυτός που τον καταναλώνει. Και τι όφελος έχει αυτός που τον κατέχει, εκτός από το να τον βλέπει με τα μάτια του;

Εκκλησιαστής, Κεφάλαιο 5.

Είθε αυτή η άνοιξη να είναι σαν μια ιερή ατμόσφαιρα Λειτουργίας για εσάς!

Το Θαύμα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου Τήρωνα.

Το Θαύμα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου Τήρωνα.

Λίγα χρόνια μετά το μαρτύριό του, σε μια εποχή που οι Χριστιανοί προσπαθούσαν να τηρήσουν τη Σαρακοστή με αγιότητα, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης κατέστρωσε ένα πονηρό σχέδιο.

Διέταξε να ραντίζονται κρυφά όλα τα τρόφιμα στις αγορές της πόλης με αίμα που θυσιαζόταν στα είδωλα, ώστε όσοι νήστευαν να μολυνθούν χωρίς να το γνωρίζουν.

Ήταν ένα σιωπηλό χτύπημα. Ένας εμπαιγμός της πίστης.

Αλλά ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον λαό Του.

Εκείνες τις μέρες, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρωνας εμφανίστηκε σε όνειρο στον Αρχιεπίσκοπο Ευδόξιο και είπε:

«Μην αφήνετε τους Χριστιανούς να αγοράζουν στην αγορά. Πείτε τους να βράσουν σιτάρι και να το φάνε».

Το σιτάρι – απλό, αγνό, ταπεινό – έγινε η σωτηρία τους.

Βραστό και ανακατεμένο με μέλι ή λίγα φρούτα, διανεμήθηκε στους πιστούς.

Έτσι, η νηστεία παρέμεινε άψογη.

Έκτοτε, το πρώτο Σάββατο της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία ετοιμάζει κολίβα προς τιμήν του Αγίου Θεοδώρου. Όχι μόνο ως μνημείο των νεκρών, αλλά ως υπενθύμιση της φροντίδας του Θεού και της νίκης της πίστης επί της πονηριάς.

Η κολίβα δεν είναι απλώς βρασμένο σιτάρι.

Είναι το σύμβολο του θανάτου και της ανάστασης - όπως ακριβώς ο κόκκος του σιταριού πρέπει να πεθάνει στο έδαφος για να αποφέρει καρπούς.

Είναι το σύμβολο της θυσίας.

Είναι το σύμβολο της ελπίδας.

Και, πάνω απ 'όλα, είναι απόδειξη ότι ο Θεός μπορεί να μετατρέψει ένα απλό πράγμα σε θαύμα.

Ο θρύλος της κολίβας μας διδάσκει ότι όταν ο κόσμος προσπαθεί να διαταράξει την πίστη μας, η λύση δεν είναι ο φόβος... αλλά η υπακοή.

Και σε κάθε κουταλιά της κολίβας αυτό το Μεγάλο Σάββατο κρύβεται μια σιωπηλή εξομολόγηση:

Ο Θεός παρακολουθεί. 🌾🕯️

Πατήρ Παναγιώτης.

Οι Παρασκευές μας αλλάζουν και θα μοσχοβολούν «Παναγία»....

Οι Παρασκευές μας αλλάζουν και θα μοσχοβολούν «Παναγία»....

Την Παρασκευή οι καμπάνες θα χτυπήσουν διαφορετικά, πιο γλυκά, πιο κατάνυκτικά. Ξεκινούν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας και η Σαρακοστή αποκτά το δικό της άρωμα.

​Όπως έλεγαν παλιά, οι Παρασκευές αυτές «περνούν τη μυρωδιά της Παναγίας» μέσα στις μέρες μας. Είναι εκείνο το άρωμα από το λιβάνι που μπλέκεται με την πρώτη ανάσα της άνοιξης, είναι το «Χαίρε» που βγαίνει από τα χείλη μας ως ελπίδα και ως ευχαριστία.

​Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, οι Χαιρετισμοί είναι η δική μας «στάση» για ανάσα. Μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους, μια παρηγοριά που μας συντροφεύει μέχρι το Πάσχα...

​Καλή και ευλογημένη αρχή στην Α' Στάση των Χαιρετισμών!

Πατήρ Παναγιώτης.

Πάτερ αμάρτησα!!!

Σήμερα έρχεται στην Εκκλησία μας μια πολύ όμορφη ηλικιωμένη γυναίκα. Αυτή στην οποία διάβασα ένα Ψαλτήρι για να συμφιλιωθεί με το γιό της.

Έκλαιγε. Πατέρα, αμάρτησα. Έκανα ένα τρομερό λάθος. Πήγα την ηλικιωμένη γυναίκα στην Εξομολόγηση.

Τι έκανες, μητέρα;

Πάτερ, χθες ήταν τα γενέθλιά μου. Έγινα 90. Και τα παιδιά μου ήρθαν σε μένα με εκείνη την καλή τούρτα με πολλές σοκολάτες. Και εγώ, η αμαρτωλή, δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Πήρα ένα κομμάτι.

Χαμογέλασα. Μητέρα, ας σε συγχωρέσει ο Θεός, αλλά ήταν η Γιορτή της Μητέρας. Χρόνια πολλά. Την ευλόγησα. Δεν είναι τόσο σοβαρό.

Περίμενε, πατέρα, είναι πολύ πιο σοβαρό. Και έκλαιγε.

Δοκίμασα ένα κομμάτι πίτσας. Ήταν τόσο νόστιμο. Χωρίς κρέας, αλλά είχε τυρί. Έπεσα ενώπιον του Θεού. Τουλάχιστον ας με συγχωρέσει. Αλλά είπα το Πάτερ Ημών και είναι πραγματικά ταιριαστό όλη νύχτα.

Τι άγιους γέροντες έχουμε. Όταν φύγουν, αυτός ο κόσμος θα είναι έρημος. Πόση λεπτότητα, πόσο ζήλο, πόση αθωότητα. Τι αγνή ψυχή. Τι χαρά να λαμβάνεις τα δώρα του Θεού.

Ελευθέρωσα την ηλικιωμένη γυναίκα από το «σοβαρό αμάρτημα».

Είθε ο Θεός να δεχτεί τα δάκρυά της.

(Φωτογραφία από το διαδίκτυο).

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Η ΕΛΛΆΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΑΓΊΟΥ ΙΩΆΝΝΟΥ.

Ξέρετε γιατί οι μοναχοί ξυπνούν νωρίς;- Γιατί;

Ξέρετε γιατί οι μοναχοί ξυπνούν νωρίς;

- Γιατί;

Επειδή γνωρίζουν ένα από τα βαθύτερα μυστικά.

- Ποιο μυστικό;

Συνήθως τα πουλιά ξυπνούν πρώτα και δοξάζουν τον Θεό με το τραγούδι τους - γι' αυτό ζουν χωρίς θλίψη. Γνωρίζοντας αυτό, οι μοναχοί σηκώνονται πριν από τα πουλιά, ώστε να είναι οι πρώτοι που δοξάζουν τον Θεό και να έχουν πάντα ξέγνοιαστη γαλήνη στις ψυχές τους.

Γέροντας Κύριλλος μ

"Σημείωση...Οι γιορτές είναι οι μέρες του Θεού..."

Οι 50 ημέρες της Σαρακοστής μας διατίθενται ως προετοιμασία για να λάβουμε την Ανάσταση εκ νεκρών!!!!

«Οι 50 ημέρες της Σαρακοστής μας διατίθενται ως προετοιμασία για να λάβουμε την Ανάσταση εκ νεκρών. Και διατυπώνουμε το όραμά μας ως εξής: Τώρα ξεκινά ο ασκητισμός. Η έμπνευσή μας μεγαλώνει με τη σκέψη ότι εκατοντάδες εκατομμύρια Χριστιανοί θα τηρήσουν αυτή τη Σαρακοστή. Η πορεία προς την Ανάσταση, για τον ίδιο τον ενσαρκωμένο Θεό, πέρασε μέσα από τα βάσανα. Κατανοούμε το μυστήριο των βάσανα μόνο αργότερα. Αρχικά τα λαμβάνουμε ως προϋπόθεση για την ανάπτυξή μας εν Θεώ, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξή μας, προκειμένου να μπορέσουμε να δεχθούμε τον Λόγο του Θεού και να οικειοποιηθούμε τους τρόπους Του στην πρακτική ζωή.»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης,

στο «Πνευματικοί Λόγοι», τόμος 1

Κυριακή της Ορθοδοξίας.

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας. 

            Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, κινητή εορτή της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης, εορτάζεται πάντα πανηγυρικά την πρώτη Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, της πλέον κατανυκτικής περιόδου του εκκλησιαστικού έτους. Οι απανταχού της γης Ορθόδοξοι πανηγυρίζουν την επικράτηση και τον θρίαμβο της ορθής πίστης επί των αιρέσεων και των εικονομάχων. Έληξε μια διαμάχη 100 και πλέον χρόνων που ταλαιπώρησε την Ρωμαίικη αυτοκρατορία, την Εκκλησία και δίχασε τον Λαό. Εκκλησία και πολιτεία βρήκαν τον δρόμο τους και την ησυχία τους.

            Tα 100 αυτά χρόνια (729-787, 815-843) ήταν περίοδος πολιτικής και θεολογικής έριδας με διώξεις., εξορίες, κλείσιμο εκκλησιών, κατέβασμα και καταστροφή των ιερών εικόνων και αγιογραφιών από τις εκκλησίες, κλείσιμο μοναστηριών. Πολλά αξιόλογα έργα τέχνης (εικόνες και αγιογραφίες) καταστράφηκαν δια παντός.

            Η εικονομαχία άρχισε το 726 όταν ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ΄ απαγόρευσε την ανάρτηση των ιερών εικόνων στις εκκλησίες. Οι λόγοι της απόφασης αυτής είναι πολλοί. Ο κυριότερος λόγος ήταν δογματικός και πνευματικός. Οι πιστοί είχαν αρχίσει να λατρεύουν τις μορφές των ιερών εικόνων και τα ιερά λείψανα αντί να αποδίδουν λατρεία  στο αρχέτυπο δηλαδή   στο Θεό και στους αγίους.  Στην πρώτη αυτή φάση υπέρμαχος των εικόνων, υπήρξε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μια κορυφαία πατερική μορφή.

            Η δεύτερη φάση της εικονομαχίας άρχισε το 815 από τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο και έληξε το 843 με την μόνιμη ανάρτηση των εικόνων στους ναούς. Στη δεύτερη φάση κορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων ήταν ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

            Το 843 με σθεναρή πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, χήρας του εικονομάχου αυτοκράτορος Θεοφίλου  επιτρόπου του ανηλίκου διαδόχου Μιχαήλ του Γ΄, πραγματοποιήθηκε σύνοδος με πρόεδρο τον  εικονόφιλο πατριάρχη Μεθόδιο. Στο τέλος της πρώτης συνεδρίασης, όλοι έκαναν μια θριαμβευτική πομπή από το ναό της Παναγίας των Βλαχερνών στην Αγιά Σοφιά, επαναφέροντας τις εικόνες στον αυτοκρατορικό ναό. Αυτό συνέβη στις 11 Μαρτίου 843 (που εκείνο το έτος ήταν η πρώτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής). Η Σύνοδος αυτή, όρισε να τελείται κάθε χρόνο πανηγυρική γιορτή στην επέτειο αυτής της ημέρας και την ονόμασε «Κυριακή της Ορθοδοξίας». Η  σύνοδος αυτή επικύρωσε πανηγυρικά  την απόφαση Οικουμενικής Συνόδου σχετικά με την αναστήλωση και προσκύνηση των ιερών συνόδων που έγινε στη Νίκαια το 787 την οποία είχε συγκαλέσει η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία. Έτσι δόθηκε η λύση σ’ αυτό το μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα.

            Με την λήξη της εικονομαχίας ξεκαθαρίσανε κάποια δογματικά ζητήματα. Η Οικουμενική σύνοδος με βάση τα θεολογικά κείμενα του Ιωάννη Δαμασκηνού  διασαφήνισε την λειτουργία των εικόνων ως γέφυρα πνευματικής επικοινωνίας του πιστού με το αρχέτυπο της εικόνας που είναι ο αποδέκτης της λατρείας του: ; «… ἀνατίθεσθαι τὰς σεπτὰς καὶ ἁγίας εἰκόνας ἐν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις…καὶ …ταύταις ἀσπασμὸν καὶ τιμητικὴν προσκύνησιν ἀπονέμειν, οὐ μὴν τὴν κατὰ πίστιν ἡμῶν ἀληθινὴν λατρείαν, ἣ πρέπει μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει …Ἡ γὰρ τῆς εἰκόνος τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει καὶ ὁ προσκυνῶν τὴν εἰκόνα προσκυνεῖ ἐν αὐτῇ τοῦ ἐγγραφομένου τὴν ὑπόστασιν».

            Η Σύνοδος του 843 δεν έθεσε τέλος μόνο στην εικονομαχική περίοδο, αλλά έβαλε τέλος και στις χριστολογικές έριδες, δηλαδή στις συζητήσεις και τις αιρετικές συζητήσεις περί της υποστάσεως, των δυο φύσεων του Χριστού και του μυστηρίου της Θείας ενσαρκώσεως. Η τιμή των εικόνων βασίζεται στην δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας σχετικά με την ενανθρώπηση του Υιού και της ένωσης της θείας και της ανθρώπινης φύσης στο πρόσωπό Του. Άρα είναι « εὐαπόδεκτον καὶ εὐάρεστόν ἐστιν ἐνὠπιον τοῦ Θεοῦ»  το να εικονίζεται η ανθρώπινη μορφή του Χριστού, που έχει λόγω ανθρώπινης φύσεως Του, η οποία είναι ενωμένη με τη θεϊκή Του φύση. Αντίθετα, η άρνηση εικονικής αποτύπωσης του Χριστού ισοδυναμεί με άρνηση της θεολογίας της ενανθρώπισής Του και της σωτηριολογικής σημασίας  για τον άνθρωπο.

            Κατά τις διώξεις των πρώτων αιώνων οι πρώτοι  χριστιανοί χρησιμοποιούσαν σύμβολα για να εκφράσουν τις αλήθειες της Χριστιανικής πίστης. Γι αυτό στις κατακόμβες συναντούμε διάφορα σύμβολα που έχουν θεολογική σημασία. Η άγκυρα συμβόλιζε την σταθερότητα της πίστεως, η κιβωτός του Νώε την Εκκλησία, ο Ιωνάς στην κοιλία του κήτους την Ανάσταση του Χριστού, το ψάρι (ΙΧΘΥΣ) τον Σωτήρα Χριστό, το ψωμί και το κρασί το σώμα και το αίμα του Χριστού καθώς και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

            Η  εικόνα για την Ορθοδοξία δεν είναι μια θρησκευτική ζωγραφιά. Είναι   μια αγιογραφία, δηλαδή μια λειτουργική τέχνη ή και ομολογία της αλήθειας της θείας αποκάλυψης, που έχει σκοπό να μεταμορφώσει και ν’ αναπλάσει τ’ ανθρώπινα πράγματα.

            Η αναστήλωση των εικόνων είναι ένα γεγονός που έχει θεολογική σημασία αυτό καθ αυτό. Ταυτόχρονα συνδέεται με τη σύνολη διδασκαλία  της Εκκλησίας για το πρόσωπο του Χριστού (χριστολογία) και τη σωτηρία που προσφέρει στον άνθρωπο (σωτηριολογία). Γι’ αυτό η εορτή για την αναστήλωση των εικόνων είναι ο θρίαμβος της αληθείας, δηλαδή της Ορθόδοξης διδασκαλίας, εναντίον των αιρέσεων. Η Εκκλησία βγήκε νικήτρια, διότι είναι θεανθρώπινος οργανισμός που δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί, διότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Την ημέρα αυτή, τελείται μια λιτανεία ιερών εικόνων και αγίων λειψάνων (όπου αυτά υπάρχουν). Κατά τη διάρκειά της αναγιγνώσκεται υπό του ιερέως μια περίληψη του «Συνοδικού της Ορθοδοξίας», ενός κειμένου που αποτυπώνει την ορθόδοξη διδασκαλία για τις εικόνες και πολλά άλλα θεολογικά ζητήματα. Επίσης, σ’ αυτό το κείμενο μνημονεύονται άγιοι (πατριάρχες, κληρικοί, μοναχοί και αυτοκράτορες) που στήριξαν με τον αγώνα τους την ορθόδοξη πίστη, απαντώντας στους αιρετικούς (επίσης πατριάρχες, κληρικούς, μοναχούς και αυτοκράτορες).

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Τα Σκουπίδια του Παλατιού και οι Μαργαριταρένιες Πληγές.

Τα Σκουπίδια του Παλατιού και οι Μαργαριταρένιες Πληγές

Σε αυτές τις άγιες ημέρες της έναρξης της Σαρακοστής, η Εκκλησία βρίσκεται σε βαθιά αγρυπνία, σε νηστεία του νου με θερμή προσευχή και σε προσεκτική προσοχή στις διδασκαλίες του Θεού. Μετά την Κυριακή της πτώσης του Αδάμ από τον παράδεισο, ολόκληρη η Εκκλησία βιώνει το δράμα της αποξένωσης από τον Θεό και το δύσκολο μονοπάτι της επιστροφής στον Πατέρα που αγαπά τους ανθρώπους. Υπάρχουν ημέρες νηστείας, δηλαδή μαύρης ή αυστηρής νηστείας, ο καθένας ανάλογα με την ικανότητά του, στις οποίες οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλάνε λιγότερο μεταξύ τους και περισσότερο με τον Θεό.

Επίσης, τις Δευτέρες, Τρίτες, Τετάρτες και Πέμπτες, σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες διαβάζεται ο Μέγας Κανόνας του Αγίου Ανδρέα του Κρητού, ένας ύμνος βαθιάς μετάνοιας και δακρύων της ψυχής, μέσω του οποίου ο πιστός άνθρωπος, αλλά πεσμένος στην αμαρτία, ξαναζεί μέσα του την ιστορία της ανθρωπότητας με μοναδικό τρόπο, αναλαμβάνει τις κλήσεις του ανθρώπινου γένους μέσα του και τις κατευθύνει μέσω της μετάνοιας και συγκεντρώνει στη στιγμή της επιστροφής όλη τη λαχτάρα και όλη την επιθυμία του ανθρώπου για τον Θεό.

Ο Μέγας Κανόνας είναι επομένως ένα λειτουργικό παραβάν στο οποίο άνθρωποι από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη έρχονται να δείξουν την ιστορία τους, μια ιστορία πτώσης ή ανόδου, μετάνοιας ή αμαρτίας μέχρι θανάτου και αιώνιας καταδίκης. Είναι ένα μάθημα ιστορίας που μας θέτει η Γραφή, δείχνοντάς μας την ανθρώπινη αδυναμία για την ύλη, αλλά και τη δύναμη του ανθρώπου να ανέλθει, να γίνει άγιος μέσω της μετάνοιας, να ενωθεί με τον Θεό μέσω της προσευχής και της εξομολόγησης των αμαρτιών.

Ο Κανόνας είναι επομένως ένας μαραθώνιος αιωνιότητας και μια ανακεφαλαίωση της κληρονομιάς μας από τους αιώνες, στην οποία ο άνθρωπος μεταφέρεται με αγγελικά φτερά στον Θρόνο της δόξας του Θεού για να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του ενώπιον του Σωτήρα. Δεν είναι μια απλή επίκληση βιβλικών προσωπικοτήτων, αλλά μια είσοδος της ανθρώπινης ψυχής στην πραγματικότητα της πτώσης και της ανόδου. Επομένως, όλα τα στιχερά του Κανόνα αναφέρονται σε μένα, σε εσάς και στον καθένα από εμάς.

Στη συνέχεια, μέσω της επίμονης παράκλησης «Ελέησόν με, Θεέ, ελέησόν με», ο άνθρωπος γίνεται ένα ολόκληρο θρήνο της φύσης για την πτώση μας και των προγόνων μας. Είναι ο πόνος μπροστά στις κλειστές πύλες του ουρανού, το βάσανο του γιου του όντος που έχει ταξιδέψει, στα βασίλεια που γεννούν τον θάνατο. Στη διαδικασία της μετάνοιας, ο νηστεύων και προσευχόμενος άνθρωπος κατανοεί τις αληθινές αξίες της ανθρωπότητας, οι οποίες δεν συνίστανται στον πλούτο, την φθαρτή ύλη που αποτιμάται με κοινή συμφωνία (χρήματα), την επίγεια δόξα (καριέρα), την αυτοεκτίμηση. Αυτές είναι οι παροδικές αξίες της ανθρωπότητας που αποξενώνεται από τον Θεό. Αλλά στον θρήνο της φύσης στις πύλες του ουρανού, ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι οι αληθινές αθάνατες αξίες της ζωής είναι η διαμονή με τον Θεό, η άπειρη αγάπη του Δασκάλου, το περπάτημα με τον Χριστό μέσα στη δροσιά του βράδυ, το να τρέφεται από τα δέντρα του παραδείσου που είναι - σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή - οι ιδέες του Θεού, τα λαμπερά στολίδια της θυσίας του Χριστού για την ανθρωπότητα.

Εκείνη τη στιγμή, ο άνθρωπος, απογυμνωμένος από τις ψευδαισθήσεις της γης, δεν ντρέπεται πλέον για τη φτώχεια, τον πόνο ή το θρήνο, και κατανοεί το μυστήριο αυτού του κόσμου που είναι χαραγμένο στην ιστορία: την σταυρωμένη και αναστημένη αγάπη του Χριστού για τον κόσμο.

Έτσι, ένα από τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνα λέει: «Αυτός που κάποτε ήταν στον θρόνο (Ιώβ ιδ. ν.) βλέπει τώρα τον εαυτό του γυμνό στα σκουπίδια, με πληγές· αυτός που είχε πολλούς γιους και ήταν μέγας, ξαφνικά χωρίς παιδιά και χωρίς σπίτι».

Με αυτά τα λόγια, βλέπουμε μαζί με τον Ιώβ, με μάτια καθαρά από δάκρυα μετανοίας, την αλήθεια αυτού του κόσμου, στον οποίο κάθε δόξα είναι φευγαλέα, καταλήγοντας σε θάνατο, αλλά στον οποίο η ταπείνωση, η μετάνοια και η ταπείνωση είναι οι δρόμοι προς τον θρόνο της αγάπης του Θεού.

Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.

Αθανάσιος Διάκος: Ο Εθνομάρτυς και αγωνιστής της Ελευθερίας της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας

 

Αθανάσιος  Διάκος:

 Ο Εθνομάρτυς και αγωνιστής  της Ελευθερίας της Ελλάδος και της  Ορθοδοξίας

Αθανάσιος Διάκος, γνωστός ήρωας της επανάστασης του 1821 με μαρτυρικό τέλος. Κοιμήθηκε ως Έλληνας ήρωας και γενναίος χριστιανός. ΣΔεν απαρνήθηκε την πίστη του, ούτε και την ελληνικότητά του. Ανδρείος στο φρόνημα ως ελληνορθόδοξος μαχητής. Τον κατέγραψε η ιστορική και λαϊκή μνήμη στις χρυσές σελίδες που (πρέπει να) εμπνέουν και (να) καθοδηγούν τις μετέπειτα γενεές.

Το πραγματικό όνομα του Διάκου, κατά μια εκδοχή, ήταν Αθανάσιος  Μασαβέτας και κατά άλλη εκδοχή Αθανάσιος Γραμματικός. Γεννημένος το 1788, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Είχε έφεση στη θρησκεία και η μητέρα του σε ηλικία 12 ετών τον πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Αρτοτίνα Φωκίδας για να εκπαιδευτεί. Έγινε μοναχός και λόγω του μεγάλου ζήλου γρήγορα χειροτονήθηκε διάκος. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι, όταν ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός ένας τούρκος πασάς με τα στρατεύματά του επισκέφθηκε το μοναστήρι εντυπωσιάστηκε από την εμφάνιση του νεαρού διάκου και με τα λεγόμενα του (και την μετέπειτα πρότασή του) πρόσβαλε τον διάκο, ο οποίος πάνω στον καυγά που επακολούθησε σκότωσε τον τούρκο και αναγκάστηκε να φύγει στα βουνά και να γίνει κλέφτης. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή σε ένα γάμο την Αρτοτίνα όπου γλεντούσαν και πυροβολούσαν ένα βόλι σκότωσε τον γιό της Κοντογιάννενας από μεγάλο σόι, γειτονικού χωριού. Στον γάμο αυτό παρών ήταν και ο Διάκος, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι αυτός είναι ο φονιάς, χωρίς να είναι βέβαιο ότι αυτός άθελά του τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά. Αργότερα, στο πανηγύρι της Παναγιάς ο Διάκος κατέβηκε στο χωριό και οι Τούρκοι τον συνέλαβαν μαζί με κάποιον Καφέτζο που κυνηγούσαν και τους οδήγησαν στις φυλακές από τις οποίες κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν και πάλι στα βουνά. Μαζί έφτασαν στο λημέρι του ξακουστού κλέφτη της Δωρίδας Τσαμ Καλόγερου. Σε μια συμπλοκή με τους τούρκους ο καπετάνιος Τσάμ Καλόγερος πληγώθηκε βαριά και ο Διάκος με ηρωισμό και αυτοθυσία τον έσωσε από βέβαιο θάνατο μεταφέροντάς τον στους ώμους του σε απάτητο ύψωμα δυο ώρες πορεία. Εκεί ο καπετάνιος Τσάμ Καλόγερος είπε παρουσία όλων των ανδρών της ομάδος του: «Αν πεθάνω, αυτός πρέπει να γίνει καπετάνιος σας».

Αργότερα οι άνδρες της ομάδας του Τσάμ Καλόγερου χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες, εις την μία αρχηγός ήταν ο Διάκος, ο Γούλας και ο Σκαλτσοδήμος. Εκείνο το διάστημα πληροφορείται ο Διάκος ότι τουρκικό απόσπασμα συνέλαβε και σκότωσε τον πατέρα του και έναν από τους αδελφούς του και ορκίζεται να τιμωρήσει αυστηρά την τουρκιά. Κάθε απόσπασμα που ξεμυτούσε αποδεκατίζετο από τους άνδρες του Διάκου.

Εκείνη την εποχή ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων κατέστρωνε σχέδια εναντίον του Σουλτάνου και κάλεσε στην έδρα του καπεταναίους, μεταξύ αυτών και τον Σκαλτσοδήμο, ο οποίος έστειλε τον Διάκο. Ο Διάκος υπήρξε αρματολός από το 1814 έως το 1816 και όταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος υπήρξε πρωτοπαλίκαρό του. Αργότερα δημιουργεί δική του ομάδα και όπως συμβαίνει και με άλλους καπετάνιους γίνεται και μέλος της Φιλικής Εταιρείας προετοιμαζόμενος για τον μεγάλο, πάνδημο ξεσηκωμό. Αφού άρχισε η επανάσταση ο Διάκος με τον φίλο του και ντόπιο καπετάνιο Βασίλειο Μπούσγο πολιορκούν την Λιβαδειά και την ελευθερώνουν. Την 4^η Απριλίου 1821 η ελληνική σημαία κυματίζει περήφανα στην ελεύθερη Λιβαδειά. Ο Χουρσίτ Πασάς με εντολή του Σουλτάνου στέλνει δυο από τους καλύτερους διοικητές από την Θεσσαλία, τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ-Μεχμέτ πασά με 8000 πεζούς και 1000 ιππείς με σκοπό να καταστείλουν την επανάσταση στην Ρούμελη και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο. Ο Διάκος και η ομάδα του που ενισχύθηκαν με τον Πανουργιά και τον Δυοβουνιώτη αποφάσισαν να αποκόψουν την πορεία των τούρκων στη Ρούμελη λαμβάνοντας θέσεις κοντά στις Θερμοπύλες. Οι 1500 Έλληνες μαχητές χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες. Η ομάδα του Διάκου ανέλαβε να υπερασπιστεί την γέφυρα της Αλαμάνας στον Σπερχειό ποταμό. Ο Δυοβουνιώτης την Γέφυρα του Γοργοποτάμου και ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας. Ο Δυοβουνιώτης γρήγορα οπισθοχώρησε και η ομάδα του Πανουργιά, όταν ο ίδιος πληγώθηκε, οπισθοχώρησαν και πολλοί χάσανε τη ζωή τους, μεταξύ αυτών και ο επίσκοπος Σαλώνων  Ησαΐας και ο αδελφός του Παπαγιάννης. Οι τούρκοι συγκέντρωσαν όλες τις δυνάμεις των εναντίον του Διάκου. Ο συνεργάτης Μπούσγος του προτείνει να οπισθοχωρήσουν πριν περικυκλωθούν από τους πολυάριθμους εχθρούς. Ο Διάκος αρνείται λέγοντας "Ο Διάκος δεν φεύγει, ούτε εγκαταλείπει τους συντρόφους του"  και έμεινε με 48 παλικάρια.

Η μάχη της Αλαμάνας.

Πολεμώντας γενναία τραυματίζεται και συλλαμβάνεται από πέντε Τσάμηδες, οι συμμαχητές του Μπακογιάννης και Καλύβας ορμούν να τον ελευθερώσουν αλλά πέφτουν νεκροί από τα βόλια των εχθρών. Ο Διάκος οδηγείται  στη Λαμία και τον παρουσιάζουν στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος γνώριζε και εκτιμούσε τον Διάκο από την περίοδο που ήταν μαζί στην αυλή του Αλή Πασά. Ο Βρυώνης προσφέρει αξιώματα και πολλά δώρα και θέτει ως όρο να αλλαξοπιστήσει ο Διάκος και να ασπαστεί το Ισλάμ. Του ζητείται να προδώσει Χριστό και Ελλάδα. Να γίνει εφιάλτης. Αν είναι δυνατόν. Ο Αθανάσιος Διάκος απαντά με υπερηφάνεια και λεβεντιά.  "Εγώ Γραικός εγεννήθηκα, Γραικός θε να αποθάνω!" Το γνωρίζει και το αντιλαμβάνεται ότι τον περιμένει ο θάνατος. Ο Ομέρ Βρυώνης δείχνει συμπάθεια προς τον Διάκο αλλά, τον οδηγεί προς τον θάνατο, πιεζόμενος από τους υπόλοιπους τούρκους. Ο Διάκος αντιμετωπίζει τον θάνατο με ψυχραιμία. Ένα παράπονο βγαίνει από τα χείλη του, αφού δεν θα ζήσει την ημέρα της ελευθερίας. Είπε, λοιπόν:  "Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Στη Λαμία κλείνουν τον Διάκο σε ένα παλιό χάνι. Τρείς Έλληνες παρακολουθούν κρυφά από χαλασμένα παραθυρόφυλλα του χανιού τα τεκταινόμενα μέσα σε αυτό. Τον έδεσαν με σχοινιά σε ένα παχνί και τον φυλάγανε. Ο διάκος πονούσε αλλά δεν παραπονιότανε. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και εμφανίζονται δυο μπέηδες, ο Ομέρ Βρυώνης και ο σκληρός Χαλήλ Μπέης, ο οποίος αφού βεβαιώνεται ότι ο Διάκος είναι δεμένος παριστάνει τον γενναίο παλικαρά. Κτυπά τον δεμένο Διάκο. Τον διακόπτει ο Βρυώνης και αρχίζει διάλογος μεταξύ Διάκου και Βρυώνη. Οι παρατηρητές δεν ακούνε αλλά βλέπουν τον Διάκο να απορρίπτει τις προτάσεις του Βρυώνη κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του. Ο Βρυώνης εξαγριώνεται και αρχίζει να φωνάζει, μα ο Διάκος τον αντιμετωπίζει με απόλυτη ηρεμία. Οι δυο μπέηδες φεύγουν και αναλαμβάνει πλέον ο δήμιος.

Το μαρτυρικό τέλος του Αθανασίου Διάκου.

Αρχίζουν οι τούρκοι τις προεργασίες για το τέλος της επίγειας ζωής του Εθνομάρτυρα. Στο μισοσκόταδο βλέπει ο Διάκος και οι τρείς παρακολουθούντες τους τούρκους να ανάβουν φωτιά και να βάζουν πάνω μια σιδεροστιά και ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι στο οποίο ρίχνουν μέσα λάδι. Πιάνουν τον Διάκο καθώς είναι δεμένος χειροπόδαρα και τον βάζουν να καθίσει πάνω σε ένα σκαμνί, ώστε τα πόδια του να κρέμονται. Οι τούρκοι τον περιπαίζουν και του υπόσχονται διάφορα. Αυτός απαντά κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του. Σε κάθε άρνηση οι βασανιστές μπήγουν πιο βαθειά τα καρφιά στο σώμα του ήρωα, ο οποίος αναταράζεται ολόκληρος από τους πόνους. Η μυρωδιά του καιόμενου λαδιού τρυπά τις μύτες όλων. Βλέπουν οι τρείς αυτόπτες μάρτυρες τους τούρκους να παίρνουν το καυτό λάδι και να το ρίχνουν στα γυμνωθέντα πόδια του Διάκου, ο οποίος σφαδάζει από τους πόνους κάθε φορά που πέφτει καυτό λάδι στα πόδια του. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν αντιδρά έντονα άφησαν τα πόδια, τον ξεγύμνωσαν το επάνω μέρος του σώματος σχίζοντας την πουκαμίσα και το γιλέκο. Αρχίζουν να ρίχνουν το καυτό λάδι στο κορμί, στο στήθος και στα χέρια. Βουβή η αντίδραση του εθνομάρτυρα. Η βουβή αντίδραση τους εκνευρίζει τον βασανίζουν αλλά, προσέχουν να μη πεθάνει, αυτή είναι η εντολή που έχουν. Το σώμα του φαίνεται ότι αρχίζει να νεκρώνεται αλλά το πνεύμα του φαίνεται καθάριο από τις αντιδράσεις και τις αρνήσεις του. Εξοργίζονται και επινοούν νέους τρόπους βασανισμών. Με τα καρφιά αρχίζουν να σπάνε τις φυσαλίδες που δημιουργηθήκανε από το καυτό λάδι σε ολόκληρο το σώμα του. Το χάραμα βρήκε τον Διάκο να κρατιέται όρθιος με τα σχοινιά και τους βασανιστές του αποκαμωμένους από το ξενύχτι και την κούραση. Όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά βγάζουν τον Διάκο έξω σέρνοντάς τον χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει. Τον οδηγούν στο τελικό μαρτύριο, στο σούβλισμα. Με την άδεια του Χαλήλ Μπέη πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε για να δει το απάνθρωπο μαρτύριο. Για να φοβηθεί, αυτός ήταν ο στόχος των τούρκων. Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζει η μάνα του Διάκου, η οποία πληροφορήθηκε το γεγονός και ήλθε να αποχαιρετήσει τον υιό της από την επίγεια τούτη προσωρινή ζωή. Η εμφάνιση του δημίου με ένα σουβλί στα χέρια μαρτυρά τις προθέσεις των τούρκων. Ο δήμιος τρέμει από τον φόβο γιατί πρέπει ο Αθανάσιος Διάκος να μη πεθάνει κατά την διάρκεια του σουβλίσματος. Το έργο του δημίου λεπτό και φοβερό. Δένει τον Διάκο σε ένα σαμάρι ανάσκελα και με τα πόδια ανοικτά και αρχίζει το έργο. Χώ­νει την πολύ καλά λεπτυσμένη άκρη του σουβλιού, ξε­κινώντας απ' τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρ­μα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ' το δεξιό του το αυτί. Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός. Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ' ένα δέντρο.

Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες. Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκε­ται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνε­ται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια. Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει αυτό και αφρίζει απ' το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο!

Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μέ­νει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποί­ητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί τον νε­κρό τον Διάκο και να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος. Άφησαν τον νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχε­δόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώ­ρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σή­μερα είναι ο τάφος του. Του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και  τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό, από φόβο.

Περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θά­ψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει.

Στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε τον Διά­κο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυ­πτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α' και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρα­τιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903.

Ο αείμνηστος μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος προώθησε την αίτηση ανακήρυξης της αγιότητας του Αθανασίου Διάκου, αλλά η πρότασή του δεν έχει γίνει δεκτή έως σήμερα από την Ιερά Σύνοδο. Για το θέμα ο μακαριστός μητροπολίτης δήλωσε: «Ο Αθανάσιος Διάκος δικαίως ονομάσθηκε “Ο ηρωικότερος των ηρώων της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 και ο γενναιότερος των γενναίων”. Υπήρξε ομολογητής του Χριστού και μάρτυρας με τη γνησιότητα και τη ζωντάνια των μαρτύρων της πρωτοχριστιανικής εποχής. Προκλήθηκε να αρνηθεί την πίστη του με πλούσιες ανταμοιβές και δελεάσματα, αλλά έμεινε αμετακίνητος, προτιμήσας τον μαρτυρικό θάνατο από την προδοσία και την ατιμία. Ο δι’ ανασκολοπισμού μαρτυρικός θάνατός του υπήρξε “το γνησιώτερον βάπτισμα”, όπως χαρακτηρίζουν οι Διαταγές των Αποστόλων τον θάνατο του μάρτυρος, το οποίο εξάλειψε κάθε αμαρτία και τον παρέδωσε καθαρόν και άγιον εις τον Θεόν».

Πληροφορία που τιμά την Εκκλησία μας και τον ελληνικό Λαό.

Το κέντρο νεότητας «Άγιος Φώτιος» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους και Κατερίνης με τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Γεωργίου και την άοκνη προσπάθεια του πατρός Παύλου Ντούρου, που έγραψε το σενάριο και έκανε τη σκηνοθεσία, και πληθώρας εθελοντών ετοίμασε κινηματογραφική ταινία για τον άξιο Εθνομάρτυρα, και ίσως ιερομάρτυρα, Αθανάσιο Διάκο.

Μυργιώτης  Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΣΣ  Η ταινία προβάλλεται σε πολλές πόλεις και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη έχουν προβάλλει την υπέροχη ταινία. Έχει προβληθεί και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδος και του Εξωτερικού Ευρώπη ,  Αμερική κλπ.

Όσο κάποιος στην οικογένεια προσεύχεται, όλα είναι καλά.

Όσο κάποιος στην οικογένεια προσεύχεται, όλα είναι καλά.

Είθε ο Θεός να δώσει σε αυτό το άτομο να πάει στον παράδεισο, αλλά αν δεν ξέρεις καν τον δρόμο για τον ναό,

μετά την αναχώρησή του, θα ξεκινήσουν η θλίψη και τα προβλήματα.

Χωρίς προσευχή, δεν υπάρχει ειρήνη σε καμία οικογένεια.

Πατήρ Παναγιώτης.

Παροιμίες 3:27-28

«Μην καθυστερείς να κάνεις καλό σε αυτόν που έχει ανάγκη, όταν είναι στη δύναμή σου να το κάνεις.

Μην λες στον πλησίον σου: «Πήγαινε και έλα, και αύριο θα σου το δώσω», ενώ μπορείς να του το δώσεις τώρα.»

Παροιμίες 3:27-28

🇷🇸 Οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα απόψε στον αγώνα απέναντι στην Λιλ | "Αφήστε την Πίστη μας να σας οδηγήσει στη νίκη!"

Σπέρμα του Αβραάμ και, το σπέρμα του Αβραάμ.

Σπέρμα του Αβραάμ και, το σπέρμα του Αβραάμ.

Οι Ιουδαίοι είπαν στο Χριστό «σπέρμ Αβραάμ εσμέν» (Ιω. η΄, 33) και ο Κύριος τους είπε. «οίδα ότι σπέρμα Αβραάμ εστέ·» (Ιω. η΄, 37). Εδώ με τις λέξεις σπέρμα Αβραάμ εννοούνται οι απόγονοι του  Αβραάμ.

Όμως ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο  και για, το σπέρμα του Αβραάμ, δηλαδή για το Χριστό.    

Γράφει σχετικά,  «τω δε Αβραάμ ερρέθησαν αι επαγγελίαι και τω σπέρματι αυτού· ου λέγει, και τις σπέρμασιν, ως επί πολλών, αλλ’ ως εφ’ ενός, και τω σπέρματί σου, ος εστι Χριστός» (Γαλ. γ΄, 16).

Το σπέρμα λοιπόν του Αβραάμ για το οποίο του είπε ο Θεός, «και εν τω σπέρματί σου ενευλογηθήσονται πάσαι αι πατριαί της γης» (Πρξ. γ΄,25), είναι ο Χριστός.

Κατά συνέπεια και όσοι είναι του Χριστού είναι  σπέρμα του Αβραάμ.  Ο Παύλος γράφει  σχετικά, «ει δε υμείς Χριστού, άρα του Αβραάμ σπέρμα εστέ και κατ’ επαγγελίαν κληρονόμοι» (Γαλ. γ΄, 29).

Ο  Χριστός  λοιπόν  είναι το  σπέρμα   του Αβραάμ  και     όσοι είναι του Χριστού είναι  σπέρμα του Αβραάμ.

Πώς όμως ο Χριστός είναι το σπέρμα του Αβραάμ, αφού η Θεοτόκος «ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου» (Ματ. α΄, 18);

Ο Χριστός δεν είναι άσχετος προς τον Αβραάμ γιατί  η Θεοτόκος  ήταν απόγονος του Αβραάμ και άρα ήταν  και Αυτή σπέρμα του Αβραάμ όπως όλοι οι  Ιουδαίοι. 

Τέλος, ας τονισθεί και το ότι  ο Χριστός είναι «ο υιός του ανθρώπου» ενώ ο κάθε άλλος άνθρωπος είναι υιός ανθρώπου.  

Άλλο λοιπόν, σπέρμα Αβραάμ και υιός ανθρώπου που είναι πολλοί, και άλλο, το σπέρμα του Αβραάμ και ο Υιός του ανθρώπου που είναι  Ένας, ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. 

Ιωάννης. Δήμος  πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί.76

 

"Τὸ Ταξίδι τῆς Χάρης"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ἀπὸ τὰ ἀπόκρημνα βράχια τῶν Μετεώρων, ὅπου ὁ οὐρανὸς φιλᾶ τὴ γῆ, ξεκίνησε ἕνα ἱερὸ ταξίδι. Τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ μεγάλου ρήτορα καὶ ποιμένα τῶν ψυχῶν, κατευθύνθηκε πρὸς τὶς Σέρρες. 

Ἡ γριὰ Ἑλένη, μὲ τὰ γονατισμένα χέρια ἀπὸ τὴ δουλειὰ καὶ τὰ μάτια θολὰ ἀπὸ τὰ χρόνια, στεκόταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου. "Σαράντα χρόνια περίμενα αὐτὴ τὴ στιγμή," ψιθύρισε, καθὼς τὰ δάκρυα ἔτρεχαν στὶς ρυτιδιασμένες παρειές της. 

Ὅταν ἡ ἱερὰ λάρνακα πέρασε, κάτι μέσα της ζωντάνεψε. Θυμήθηκε τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου ποὺ τῆς διάβαζε ἡ μακαρίτισσα ἡ μάνα της: "Μὴ φοβᾶσαι τὴν καταιγίδα· ὁ Θεὸς εἶναι τὸ λιμάνι σου." 

Οἱ καμπάνες χτυποῦσαν, τὰ λιβάνια ἀνέβαιναν στὸν οὐρανό, καὶ χιλιάδες καρδιὲς χτυποῦσαν σὲ ἕναν ρυθμό - ρυθμὸ προσευχῆς, ἐλπίδας, ἀγάπης. 

Ἕνα μικρὸ ἀγόρι τράβηξε τὸ χέρι τοῦ παπποῦ του: "Παπποῦ, γιατί κλαῖνε ὅλοι ἀπὸ χαρά;" 

"Γιατί, παιδί μου, ἡ παρουσία ἑνὸς ἁγίου μᾶς θυμίζει ὅτι δὲν εἴμαστε ποτὲ μόνοι." 

Ἠθικὸ Δίδαγμα:

Ἡ μνήμη τῶν ἁγίων δὲν εἶναι ἀναπόληση τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ ζωντανὴ παρουσία ποὺ φωτίζει τὸ σήμερα. Ἡ πίστη ἑνώνει τὶς γενιὲς καὶ γεμίζει τὶς καρδιὲς μὲ χάρη ποὺ ξεπερνᾶ τὸν χρόνο καὶ τὸν θάνατο.

Μητέρα του Θεού, μαλάκωσε τις πονηρές μας καρδιές! Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου "Επτά βέλη" και "Μαλάκωμα των πονηρών καρδιών".

 

Δεν είναι τα μεγάλα έργα που ευαρεστούν τον Θεό, αλλά η μεγάλη αγάπη με την οποία γίνονται. Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

 

ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ.

 

Κατά τη διάρκεια της κουράς ενός μοναχού —αυτό έγινε στο Τελέτι— ο πατέρας Γαβριήλ ήταν επίσης παρών.

Ο γέροντας καθόταν σε απόσταση από αυτόν, περιτριγυρισμένος από πιστούς, κηρύττοντας. Ο νεοσύστατος μοναχός περπατούσε χαρούμενα, σκεπτόμενος στην καρδιά του:

«Είμαι τώρα ένα αληθινό λιοντάρι, ένα αήττητο λιοντάρι, επειδή είμαι μοναχός!»

Ξαφνικά, ο πατέρας Γαβριήλ του φώναξε από μακριά: «Δεν είσαι λιοντάρι, αλλά μια αληθινή γάτα! Είσαι ακόμα πρωτοπόρος ενώπιον του Χριστού».

Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...

 

Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου για το πώς με βοήθησε ο Πατέρας Γαβριήλ!

Ήταν τον περασμένο χειμώνα, αρρώστησα από ένα σοβαρό κρυολόγημα στον λαιμό, τόσο πολύ που ακόμα και το να τον γυρίσω πονούσε για αρκετές μέρες...

Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...

Κοιμόμουν το βράδυ και είδα ένα όνειρο:

Βρέθηκα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και μπροστά μου ήταν ο Πατέρας Γαβριήλ, φορώντας μια ρόμπα. Νομίζω ότι στεκόταν στον μαυροπίνακα με έναν δείκτη, διδάσκοντας κάτι σε μερικά μικρά παιδιά (ήταν μικρά), τα οποία φορούσαν επίσης μικρές ρόμπες (ήταν περίπου 10). Νόμιζα ότι ήταν αρχάριοι...

Και τότε ο Πατέρας Γαβριήλ τους είπε: "Αυτό ήταν, το μάθημα τελείωσε." Τα παιδιά άρχισαν να ετοιμάζονται να φύγουν, και ο Πατέρας Γαβριήλ είπε: "Ποιος θα με βοηθήσει;"

Και παρακολουθώ όλα αυτά και συνειδητοποιώ ότι ο ίδιος ο Πατέρας Γαβριήλ στέκεται μπροστά μου, και ότι είμαι κάπου όχι στη γη, αλλά στον Παράδεισο. Καταλαβαίνω το μεγαλείο όλου αυτού, και προσπαθώντας να σηκωθώ από το κρεβάτι, φωνάζω στον πατέρα Γαβριήλ: «Θα σε βοηθήσω! Θα σε βοηθήσω!» και προσπαθώ να σηκωθώ για να βοηθήσω....

Και ο πατέρας Γαβριήλ μου λέει: «Όχι, ξάπλωσε εσύ και ξεκουράσου», και μετά λέει σε έναν από τους δόκιμους: «Ας το κάνουμε μαζί».

Και σηκώνουν μια μεγάλη εικόνα της Μητέρας του Θεού (η εικόνα είναι σχεδόν τόσο ψηλή όσο του πατέρα Γαβριήλ) από διαφορετικές πλευρές και, γυρίζοντας προς το μέρος μου (όπου είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι και βλέπω όλα αυτά), δεν έρχονται προς το μέρος μου, αλλά μάλλον μοιάζουν να αιωρούνται - να πετούν στον αέρα.

Και πετούν προς το κρεβάτι όπου είμαι ξαπλωμένος, κρεμασμένος στον αέρα - ο πατέρας Γαβριήλ στη μία πλευρά του κρεβατιού, και ο δόκιμος στην άλλη πλευρά του κρεβατιού. Κρατούν την εικόνα μπροστά μου και κάνουν το σημείο του σταυρού πάνω μου με αυτήν!

Με βάπτισαν, και ο πατέρας Γαβριήλ είπε: «Αυτό είναι, τώρα κοιμήσου, ξεκουράσου, όλα θα τελειώσουν!»

Και όλα εξαφανίστηκαν.

Το επόμενο πρωί, δεν θυμήθηκα αμέσως το όνειρο, αλλά όταν το θυμήθηκα, έμεινα τόσο άναυδος που έμεινα ακίνητος .

Ο λαιμός μου γιατρεύτηκε μέσα σε δύο μέρες.

Τώρα θυμάμαι τα πάντα σαν να ήταν χθες.

Ο πατέρας Γαβριήλ είναι ο γρήγορος βοηθός μας—ένας άγιος.

Δόξα τω Θεώ για όλα! 

Από Αλεξίεϊ Παρχοβνικόβ

Να ξέρετε το εξής: όταν περπατάτε και υπηρετείτε τους ανάπηρους, υπηρετείτε τον ίδιο τον Θεό στο πρόσωπο των ανθρώπων και κερδίζετε τη δική σας σωτηρία.

 

Αγαπημένη μας χαρά! 

Είθε ο Κύριος να σας ευλογεί! 

Να ξέρετε το εξής: όταν περπατάτε και υπηρετείτε τους ανάπηρους, υπηρετείτε τον ίδιο τον Θεό στο πρόσωπο των ανθρώπων και κερδίζετε τη δική σας σωτηρία. 

Μην απογοητεύεστε που δεν υπάρχει προσευχή: υπηρετώντας τους άλλους, υπηρετείτε τον Σωτήρα - δηλαδή την προσευχή. Προσευχηθείτε καθώς περπατάτε - και έτσι εκπληρώνετε τον νόμο του Χριστού και λαμβάνετε αιώνια σωτηρία. Ας μην απογοητεύονται οι καρδιές σας. Είθε ο Κύριος να σας ευλογεί όλους, να συγχωρεί τις αμαρτίες σας, να σας παρηγορεί με το έλεός Του, να σας χαρίζει τη χάρη Του, να σας στολίζει με αρετές και να σας εδραιώνει στα ουράνια αρχοντικά.

Αρχιμανδρίτης Βιτάλι (Σιντορένκο)

Σας ευχαριστώ, Πάτερ Γαβριήλ.

 

Η μητέρα μου αρρώστησε σοβαρά. Πήγαινα στον καθεδρικό ναό για να προσευχηθώ σχεδόν κάθε μέρα. Κανείς δεν το ήξερε. Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, έλεγα στη μητέρα μου:

«Θα σε αφήσω για λίγο και θα επιστρέψω σύντομα!»

Και μετά πήγαινα στην εκκλησία για να προσευχηθώ. Μερικές φορές έλεγα ότι θα έβλεπα έναν φίλο ή σε μια διάλεξη. Αλλά πήγαινα στην εκκλησία και ζητούσα από τον Θεό, με δικά μου λόγια, από την καρδιά μου και με πίστη, να σώσει τη μητέρα μου από τη σοβαρή της ασθένεια. Ήξερα ότι υπήρχε Θεός και ότι μπορούσε να κάνει θαύματα.

Αυτό συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες. Ένα βράδυ, η αδερφή μου η Κετεβάν επέστρεψε σπίτι από τον πατέρα Γαβριήλ. Μόλις άνοιξα την πόρτα, μου είπε αμέσως:

«Ο πατέρας Γαβριήλ μου ζήτησε να σου πω: "Πες στην αδερφή σου να μην κουράζει τον Θεό, όλα θα πάνε καλά!"»

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα απέραντο φόβο. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ζητούσα από τον Κύριο ταπεινά και με ελπίδα, αλλά μάλλον κατηγορηματικά και περήφανα, πιστεύοντας ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος και πρέπει να εκπληρώσει αυτό που ζητώ επειδή μπορεί!

Σας ευχαριστώ, Πάτερ Γαβριήλ. Τα λόγια του ήταν ένα τεράστιο θαύμα για μένα, επειδή μου έδειξε τον Θεό σωστά και με βοήθησε να Τον καταλάβω σωστά. Το θυμάμαι ακόμα αυτό και προσπαθώ να δίνω προσοχή στον εαυτό μου στην προσευχή - πώς ζητώ από τον Θεό, με όποια καρδιά προσεύχομαι.

Από τα απομνημονεύματα της Νανάς Μπεκάουρι.

«Δεν υπάρχει τίποτα στη γη χωρίς κεφάλι, γιατί η αρχή των πάντων είναι ο Θεός».

 

Δεν θα κουραστώ ποτέ να σας επαναλαμβάνω τα λόγια των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι πέρασαν από το σκληρό σχολείο των θλίψεων και γνώρισαν την ειρήνη και τη χαρά εν Θεώ — τα λόγια τους, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα της δύναμής μας, ώστε να μην αμφιταλαντευόμαστε:

«Δεν υπάρχει τίποτα στη γη χωρίς κεφάλι,

γιατί η αρχή των πάντων είναι ο Θεός».

Αυτή είναι η ελπίδα και η δύναμή μας — στην ακλόνητη βεβαιότητα ότι τίποτα απολύτως δεν συμβαίνει στον κόσμο χωρίς τον Θεό, αλλά όλα συμβαίνουν είτε με το θέλημά Του είτε με την άδειά Του.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιάνκιν)

Άρχισε να φωνάζει στον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;!» Και ξαφνικά έλαβε άμεση απάντηση .Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ

Αυτή την ιστορία μου την διηγήθηκε ένας γνωστός μου.

Αυτός ο άνθρωπος, ας τον ονομάσουμε Μιχαήλ, βρισκόταν σε μια δύσκολη φάση της ζωής του. Τα πάντα κατέρρεαν: η δουλειά του, η προσωπική του ζωή. Μόλις είχε αρχίσει να μαθαίνει τα της πίστης και η ψυχή του ήταν γεμάτη αμφιβολίες και σύγχυση.

Και να που μια μέρα, οδηγεί και την ώρα που οδηγεί νιώθει αυτή την εσωτερική καταιγίδα να τον κατακλύζει. Αρχίζει να φωνάζει κυριολεκτικά μέσα στο αυτοκίνητό του, να κραυγάζει προς τον Θεό: «Μ' αγαπάς ή όχι;! Απάντησέ μου! Με αγαπάς;». Φώναζε με πάθος, όπως ο Δαβίδ.

Παθιάστηκε τόσο πολύ με αυτή την απελπισμένη κραυγή της ψυχής του, που παραλίγο να βγει έξω από τον δρόμο. Τότε ξαφνικά ένα κόκκινο Ζιγκουλί (μάρκα ρωσικού αυτοκινήτου – ΣτΜ) φρενάρει απότομα μπροστά του. Οπότε, φρενάρει κι ο ίδιος.

Και τι βλέπει: το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου είναι βαμμένο μαύρο και πάνω του είναι γραμμένο με μεγάλα λευκά γράμματα: «Σ' αγαπώ, Μιχαήλ».

Σάστισε. Όλη η σύγχυσή του, όλη η κραυγή του λες και βρήκε μια ήσυχη, αλλά απολύτως σαφή απάντηση. Δεν ήταν φωνή εξ ουρανών, αλλά μια φράση γραμμένη στο παράθυρο ενός παλιού αυτοκινήτου. Αργότερα έλεγε ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσε και κατανόησε ξεκάθαρα την απάντηση στο ερώτημα του. Ο Κύριος είχε ακούσει την τολμηρή, απελπισμένη του κραυγή και απάντησε με τρόπο που αυτός ο άνθρωπος να μην έχει στο εξής ποτέ ξανά αμφιβολίες.

Αυτό το περιστατικό αποτέλεσε για αυτόν σημείο τομής. Του έδειξε ότι ο Κύριος μπορεί να μας μιλήσει ακόμα και με την πιο απλή γλώσσα, αρκεί να ρωτάμε με ειλικρίνεια και να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την απάντηση. Ακόμα και στην περίπτωση που η απάντηση αυτή είναι γραμμένη στο φιμέ τζάμι του αυτοκινήτου που προπορεύεται.

Μετά από αυτή την ιστορία, σταμάτησε να βασανίζεται από εσωτερικές αμφιβολίες και σιγά-σιγά έγινε ένας πραγματικά θρήσκος άνθρωπος.

Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ

Καταγράφηκε από τον Μιχαήλ Κλιμόβσκι

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

foma.ru

2/12/2026

Μετά από αυτό το περιστατικό, αποφάσισα να μην χάνω ποτέ ξανά την κυριακάτικη λειτουργία. Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ

 

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Σκέφτηκα: «Ω, τώρα θα απολαύσω την περίσταση!»

Και να που ετοίμασα τα φαγώσιμα και κάθισα να δω μια ταινία. Κάθομαι. Αλλά πού η χαρά; Τίποτα, καμία χαρά. Απολύτως. Κάθομαι, πίνω τον καφέ μου, κοιτάζω την οθόνη και μέσα μου νιώθω ένα κενό. Έκανα πέρα-δώθε στο σπίτι, προσπαθούσα να απασχοληθώ με κάτι, να παίξω στον υπολογιστή, αλλά δεν ένιωθα καμία ευχαρίστηση. Και αυτό με συγκλόνισε πολύ, λες και με χτύπησαν με σφυρί στο κεφάλι.

Τότε κατάλαβα πολύ καθαρά ένα απλό πράγμα: δεν εξαπάτησα μόνο τη μαμά μου, εξαπάτησα πρώτα απ' όλα τον εαυτό μου. Στέρησα από τον εαυτό μου το πιο σημαντικό — την κυριακάτικη χαρά, την ειρήνη και την ανάταση που νιώθεις πάντα μετά τη Θεία λειτουργία. Από τότε αποφάσισα για τον εαυτό μου: δεν θα χάσω ποτέ ξανά την Κυριακή. Ξέρετε, ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης έχει γράψει υπέροχα λόγια στον Μεγάλο Κανόνα: «δεικνὺς τὰ ἡδέα, καὶ γευόμενος ἀεί, τῆς πικρᾶς καταπόσεως». Δηλαδή, ο καρπός είναι ελκυστικός, αλλά όταν τον δαγκώσεις, νιώθεις μόνο μια αφόρητη πίκρα.

Ο πατέρας μου, όταν ομολόγησα τα πάντα, μού είπε αργότερα: «Να το θυμάσαι αυτό για όλη σου τη ζωή. Εσύ ο ίδιος τιμώρησες τον εαυτό σου». Όντως, έτσι ήταν.

Ιερέας Ανατόλιος Πραβντολιούμποβ

Καταγράφηκε από τον Μιχαήλ Κλιμόβσκι

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα

foma.ru

2/18/2026

Ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν είπε:

Είθε αυτές οι μέρες να σας γεμίσουν με ταπεινότητα, πραότητα και τη χάρη του Θεού.

Είθε να ξεχαστούν όλα τα παράπονα και οι παρεξηγήσεις και είθε μια ήσυχη χαρά εν Κυρίω και μια ακλόνητη ειρήνη να βασιλεύει στην ψυχή σας.

Ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν είπε:

«Πρέπει να μπούμε στη Σαρακοστή με τέτοια ψυχική κατάσταση ώστε όλοι οι άνθρωποι που συναντάμε να είναι αγαπητοί και γλυκοί σε εμάς, σαν αδελφοί».

Ας προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τα λόγια του.

Ο Θεός να μας ευλογεί! 

Το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουμε και να εξασκήσουμε είναι η υπομονή.

 

Το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουμε και να εξασκήσουμε είναι η υπομονή. Στην αρχή του έγγαμου βίου, αποκαλύπτονται τόσο τα δυνατά σημεία του χαρακτήρα όσο και η διάθεσή μας, καθώς και οι αδυναμίες και οι ιδιαιτερότητες των συνηθειών, των γούστων και της ιδιοσυγκρασίας που το άλλο μισό δεν υποψιαζόταν ποτέ. Μερικές φορές φαίνεται αδύνατο να συνηθίσουμε ο ένας τον άλλον, ότι θα υπάρχουν ατελείωτες και απελπιστικές συγκρούσεις, αλλά η υπομονή και η αγάπη υπερνικούν τα πάντα, και δύο ζωές συγχωνεύονται σε μία, πιο ευγενή, πιο δυνατή, πιο πλήρη και πιο πλούσια, και αυτή η ζωή θα συνεχιστεί με ειρήνη και ηρεμία.

Αγία Μάρτυρας Βασίλισσα Αλεξάνδρα

Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ (Ποσπέλοφ) και η υψηλόβαθμη Κυρία.

 

Μια μέρα, ο πατήρ Ναθαναήλ έκανε μια ξενάγηση στο Μοναστήρι των Σπηλαίων Πσκοφ σε μια υψηλόβαθμη κυρία από τη Μόσχα και την συνοδεία της. Είπε αλαζονικά στον πατήρ Ναθαναήλ:

«Σας λυπάμαι· στερήσατε την οικογενειακή ευτυχία!» Ο πατήρ Ναθαναήλ απάντησε ήρεμα:

«Όποιος υποβάλλεται σε επέμβαση για 5 ρούβλια (έκτρωση) στερείται την οικογενειακή ευτυχία». Η κυρία κοκκίνισε και παρέμεινε σιωπηλή για το υπόλοιπο της ξενάγησης.

Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ (Ποσπέλοφ)