Διότι ο μόνος δρόμος που οδηγεί έξω από τα μαρτύρια της κόλασης προς την αιώνια χαρά της Βασιλείας είναι αυτός των θείων εντολών: με όλη μας την ύπαρξη πρέπει να αγαπάμε τον Θεό και τον πλησίον μας με καρδιά ελεύθερη από κάθε αμαρτία.
Το ταξίδι της επιστροφής από αυτή την απομακρυσμένη και αφιλόξενη χώρα δεν είναι εύκολο, και δεν υπάρχει πιο τρομακτική πείνα από εκείνη μιας καρδιάς που καταστράφηκε από την αμαρτία. Εκείνοι στους οποίους η καρδιά είναι γεμάτη από παρηγοριά αδιάφθορης χάρης μπορούν να αντέξουν όλες τις εξωτερικές στερήσεις και ταλαιπωρίες, μετατρέποντάς τες σε γιορτή πνευματικής χαράς· αλλά ο λιμός σε μια σκληρυμένη καρδιά που στερείται θεϊκής παρηγοριάς είναι ένα άνετο μαρτύριο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από αυτή μιας αίσθητης και απολιθωμένης καρδιάς που αδυνατεί να διακρίνει ανάμεσα στον φωτεινό τρόπο της Πρόνοιας του Θεού και τη ζοφερή σύγχυση των τρόπων αυτού του κόσμου.
— Απόσπασμα από: Ο κρυμμένος άνθρωπος της καρδιάς • Το μυστήριο της καρδιάς του ανθρώπου (σ. 13-14) • Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας (Ζαχάρου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου