Μετεωρίτικοι Στοχασμοί
"Ἡ δίψα ποὺ δὲν σβήνει μὲ νερό"
Ὁ ἥλιος καίει ἀλύπητα. Ὁ ἀέρας σφίγγει σὰν θόλος πύρινος. Ὁ ἱδρῶτας κυλᾶ, τὸ στόμα ξεραίνεται, τὸ σῶμα κραυγάζει: νερό!
Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ ψυχή. Καίγεται. Διψᾶ. Τρέχει.
Τὸ ἐλάφι δὲν ὑπολογίζει ἀπόσταση ὅταν διψᾶ: τρέχει, πηδᾶ, σπεύδει στὴν πηγὴ μὲ ὅλη του τὴν ὕπαρξη. Δὲν σταματᾶ νὰ κοιτᾶ τριγύρω, δὲν διστάζει, δὲν φοβᾶται. Ἡ δίψα εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ κάθε ἐμπόδιο.
Ω ψυχή μου, πότε θὰ μάθεις νὰ διψᾶς ἔτσι; Πότε θὰ τρέξεις πρὸς τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἴδια ὁρμή, τὴν ἴδια ἀφοσίωση, τὴν ἴδια ἀδυναμία νὰ σταματήσεις;
Τὸ σῶμα διψᾶ νερὸ καὶ σβήνεται. Ἡ ψυχὴ διψᾶ Θεὸ καὶ ὅσο πίνει, τόσο περισσότερο διψᾶ.
Ὁ Θεὸς μαζί μας.
π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου