Ένας γενναίος νέος επιδίωκε να βρει κάτι που δεν υπήρχε στη γη — κάτι που θα ωφελούσε τόσο τον ίδιο όσο και τους άλλους. Ψηλά στα μακρινά βουνά, συνάντησε έναν ασπρομάλλη ερημίτη και ρώτησε αν ένα τέτοιο όνειρο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
«Είναι δυνατόν», απάντησε ο ερημίτης, «αρκεί να ακολουθήσεις τη συμβουλή μου. Πρόκειται να μπεις σε μια σπηλιά και να αντιμετωπίσεις μια σκληρή δοκιμασία. Σε κάθε ερώτηση που θα σου γίνεται, πρέπει να απαντάς "όχι". Όμως, όταν ακούσεις την τελευταία, καθοριστική ερώτηση, να απαντήσεις "ναι". Αν κάνεις λάθος, θα χαθείς».
Πλησίασαν τη σπηλιά. Φαινόταν άδεια. Κι όμως, τη στιγμή που ο νέος πέρασε στο εσωτερικό της, ακούστηκε μια βροντερή, επιβλητική φωνή:
«Επιθυμείς την αιώνια νεότητα;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος, ελαφρώς ταραγμένος.
«Επιθυμείς να πάρεις για γυναίκα σου την πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος με αβεβαιότητα, ακόμη πιο ταραγμένος από πριν.
«Επιθυμείς να γίνεις ένας ξακουστός στρατιωτικός ηγέτης;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος, με τη φωνή του να γίνεται πιο σταθερή.
«Επιθυμείς να γίνουν δικά σου όλα τα πλούτη της γης;»
«Όχι!» απάντησε ο νέος με αποφασιστικότητα.
«Επιθυμείς να πεθάνεις για χάρη κάποιου πράγματος που δεν υπάρχει στη γη;»
«Ναι!» απάντησε ο νέος με ηρεμία.
Η γη σείστηκε και ακούστηκε ένας χαμηλόφωνος, θλιμμένος θρήνος, που αργά χανόταν στο βάθος: «Με νίκησες, άνθρωπε, και από αυτή τη στιγμή αποχωρώ από το βασίλειο της ανθρωπότητας...» Ο νέος κοίταξε γύρω του· η σπηλιά και ο γέροντας ερημίτης είχαν εξαφανιστεί. Βρέθηκε περιτριγυρισμένος από χαρούμενους νέους ανθρώπους. «Τι ήταν αυτό που έφυγε;» ρώτησε ο νέος. «Ο θάνατος!» ήρθε η απάντηση. «...Διότι η ζωή φανερώθηκε, και εμείς την είδαμε και μαρτυρούμε και σας αναγγέλλουμε την αιώνια ζωή, η οποία ήταν μαζί με τον Πατέρα και φανερώθηκε σε εμάς...» (Α' Ιωάννου 1:2).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου