Ο Πατέρας Ευσέβιος Βίττης αναφέρει.

ΕΓΩ; ΠΟΤΕ; AN HTAN ΔΥΝΑΤΟΝ, ΚΥΡΙΕ!

- ¨Ημουν γυμνός. Μέ περιγέλασες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Ημουν φτωχός. Μέ καταφρόνησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Ημουν αδύναμος. Μέ συνέτριψες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε! -

- Ημουν στή φυλακή. Μέ ξέγραψες. Εγώ; Ποτέ!  Αν ήταν δυντό, Κύριε! 

- Ημουν άρρωστος. Μέ αγνόησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Hμουν... καί τί δέν ήμουν;  Μά εσύ, ό,τι ήμουν μού φέρθηκες σκαιά, βάρβαρα, απάνθρωπα...Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε! 

- Eσύ! Εσύ!

Γιά θυμήσου:

- Tόν δίχως όνομα καλό εκείνον...

- Τόν δίχως μέσα φτωχό εκείνον...

- Τόν δίχως δύναμη τού κόσμου εκείνον...

- Τόν μέσ στά πάθη του αιχμάλωτο εκείνον...

- Τόν άρρωστο τόν ολομόναχο εκείνον...

- Τόν κάθε σου συνάνθρωπο σέ κάποια ώρα του πολύ δύσκολη, καί πού θά μπορούσες χρήσιμος νά τού φανείς...

- Μέ ένα ζεστό σου βλέμμα, Μέ μιά ιλαρή  όψη, Μέ ένα σου λόγο ενθαρρυντικό, Μέ μιά σου χειρονομία φιλική, Μέ ένα πλησίασμά σου όλο ανθρωπιά...

   Αλλοίμονο, όμως!  Τό ξεχασες πώς 

" Εφ΄όσον ούκ εποίησας (ταύτα) ενί τούτων τών ελαχίστων ΟΥΔΕ ΕΜΟΙ εποίησας" 

(Ματθ. κε΄ 45)

(Από τό βιβλίο τού πατρός Ευσεβίου "ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ")