Το ανικανοποίητο.

«Ἔξω εἶχε χιονίσει καί ὁ γάιδαρος μονολογοῦσε μέσα στόν κρύο στάβλο του:

“Ἂς τελείωνε ὁ χειμώνας, νά ἔλθη ἡ ἄνοιξι, νά λιγοστέψη τό κρύο καί νά φάω λίγο χλωρό χορτάρι,

ἀντί γιά τό παλιοάχυρο αὐτό...".

Καί ἦλθε ἡ ἄνοιξι.

"Αχ, καί νά 'ταν καλοκαίρι, νά μή δουλεύω τόσο καί νά ξεκουράζωμαι στη σκιά τῶν δένδρων".

Ήλθε καί τό καλοκαίρι. Ὁ γάιδαρος ἵδρωνε κάτω ἀπ' τό βάρος τοῦ ἀχύρου καί τῶν ζαρζαβατικῶν τά ὁποῖα κουβαλούσε κάθε μέρα, κάτω ἀπ' τόν καυτο ἥλιο.

Ἂς ἦταν φθινόπωρο, νά μή σκάη κανείς ἀπ' τή

ζέστη...".

Το φθινόπωρο, ὅμως, ἔπρεπε νά μεταφέρη συνεχῶς σταφύλια, καρπούζια, σύκα, καί... ξύλα γιά τό χειμῶνα.

“Αἴ, λοιπόν, νομίζω πώς καλύτερος εἶναι ὁ χειμώνας. 

 Δέν ἔχει πολλή τροφή, αλλά τουλάχιστον δέν ἔχει καί τόση δουλειά!"» .

Τό ἀνικανοποίητο.

Βιβλιογραφία. ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΟΔΟΔΕΊΚΤΕΣ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΙΩΆΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ. ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΎ ΩΡΩΠΌΣ 2026.