Η Στοιχειωμένη καμάρα Παπαδιαμάντης. ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΓΑΝΩΤΗ.

Ο Γεώργιος Παπανικολάου διάσημος Έλληνας ιατρός, βιολόγος.

ΕΙΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. Όταν τα προβλήματα απομακρυνθούν, να ξέρετε, κάποιος προσεύχεται για σας.

ΕΙΠΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. Όταν τα προβλήματα απομακρυνθούν, να ξέρετε, κάποιος προσεύχεται για σας.

Η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Τσερεπίς - «το πιο όμορφο μέρος του κόσμου»

Στους πρόποδες της οροσειράς Αίμου, κοντά σε ένα από τους πιο γραφικούς μαιάνδρους του ποταμού Ίσκαρ, ανάμεσα σε δασώδεις λόφους κείται η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Τσερεπίς. Οι βράχοι, που προεξέχουν με τα περίεργα σχήματά τους πάνω από τον ποταμό, προσθέτουν γοητεία στην περιοχή, για την οποία έχει πολλούς θρύλους και ιστορία.

Υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από το μοναστήρι και την προέλευση του ονόματός του. Οι περισσότεροι σχετίζονται με τις τελευταίες μάχες του βασιλιά Ιβάν Σισμάν εναντίον των Οθωμανών κατακτητών. Η σχέση αυτών των εδαφών με τη δυναστεία του Σισμάν αντικατοπτρίζεται επίσης στην τοπωνυμία. Η Αλεξάνδρα Πετρόβα από το Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο της Βράτσα μιλάει για τον ρόλο της μονής ανά τα χρόνια:

Το μοναστήρι του Τσερεπίς συνδέεται με ένα από τα πρώτα χειρόγραφα. Πρόκειται για καταστατικό, που γράφτηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, όταν το μεσαιωνικό βουλγαρικό κράτος τέθηκε υπό Οθωμανική Κυριαρχία. Σύμφωνα με τον χειρόγραφο του 1396, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε μετά την καταστροφή του. Πρέπει να υποθέσουμε ότι ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Βουλγαρικού Κράτους. Πυρπολημένο και λεηλατημένο ανά τα χρόνια, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε πολλές φορές, χωρίς να χάνει τη γοητεία του. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Κυριαρχίας το μοναστήρι είναι κέντρο της εκκλησιαστικής και της θρησκευτικής εκπαίδευσης. Τον 17ο αιώνα εκεί ιδρύεται κρυφό σχολείο, που διαδραμάτισε ρόλο στη διατήρηση της βουλγαρικής γλώσσας και γραφής. Έχει επίσης και μετόχι στο Τέτεβεν με ένα σχολείο θηλέων. Στο μοναστήρι εργάζονται ο λόγιος Παρτένι Πάβλοβιτς, ο Ιακώβ, ο οποίος έγραψε τον Απόστολο το 1630, ο ιερέας Τόντορ Βρατσάνσκι, ο οποίος συλλέγει διδασκαλίες και ομιλίες στο βιβλίο «Μαργκαρίτ» (1762). Το 1797, κυνηγημένος από τον κυβερνήτη του Βίντιν Οσμάν Πασβάνογλου, στο μοναστήρι βρίσκει καταφύγιο ο διαφωτιστής και λόγιος Άγιος Σωφρόνιος, Επίσκοπος της Βράτσα, καθώς και ο Δαμασκηνός Χιλανδαρίου. Ο ρόλος του μοναστηριού ως πνευματικού και εκπαιδευτικού κέντρου συνεχίστηκε και το 1925 όταν ιδρύεται και εκκλησιαστική σχολή. Την περίοδο 1950-1990 μετατρέπεται στη Μέση Εκκλησιαστική Σχολή της Σόφιας «Άγιος Ιωάννης της Ρίλα». Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εκεί στεγάζεται η Ιερά Σύνοδος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Για τα μνημεία και το λογοτεχνικό μας πλούτου που δημιουργήθηκε στο μοναστήρι μιλά η κυρία Πετρόβα:

Κατ’ αρχάς, πρέπει να αναφερθεί το Τετραευαγγέλιο του Τσερεπίς, που εκτίθεται στο Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο της Βράτσα. Είναι όμορφο παράδειγμα της μεσαιωνικής καλλιγραφικής δεξιοτεχνίας του 16ου αιώνα. Το 1612 οι ξακουστοί χρυσοχόοι Νικόλα και Πάλα κάνουν και την ασημένια επένδυσή του με επίχρυσο – ένα αριστούργημα της βουλγαρικής χειροτεχνίας και της χρυσοχοϊκής σχολής της Αναγέννησης. Από το 1616 χρονολογείται η μεταγραφή του ως Ευαγγέλιο του Δανιήλ - έργο του διακόνου Δανιήλ. Διατηρείται στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου της Βράτσα. Στο μοναστήρι ανακαλύφθηκαν έργα του Πατριάρχη Ευθυμίου και άλλα πολύτιμα κείμενα.

Ενδιαφέρον προκαλεί και το καθολικό της μονής, που επίσης έχει καταστραφεί ανά τα χρόνια:

Στις αρχές του 17ουαιώνα έχει αποκαταστάθηκε από τον Άγιο Ποιμένα Ζογκράφσκι – Βούλγαρο ιερέα, ζωγράφο και οικοδόμο ναών. Μετά την επιστροφή του από το Άγιον Όρος έχει ανακαινίσει περίπου 300 εκκλησίες και 15 μοναστήρια, όπως έκανε και στην Ιερά Μονή Ζωγράφου του Αγίου Όρους. Το πατριωτικό του έργο αναφέρεται επίσης στη «Σλαβοβουλγαρική Ιστορία» του Παϊσίου Χιλανδαρινού. Πιστεύεται ότι οι πρώτες τοιχογραφίες ζωγραφίζονται τις αρχές του 17ου αιώνα και είναι έργο του Ποιμένος.

Το δεύτερο στρώμα τοιχογραφιών χρονολογείται από τον 19ο αιώνα και είναι έργο δυο καλλιτεχνών - Γιόνκο Ποπβιτάνοφ από την Τριάβνα και Βασίλ Ιλίεφ από το Ντόμπαρσκο. Ενδιαφέρον στο εσωτερικό της εκκλησίας προκαλεί ο μανδύας, διακοσμημένος το 1844.

Για τα διάφορα κτίρια του μοναστηριακού συγκροτήματος, που χρονολογούνται στον 19ο αιώνα, μαθαίνουμε περισσότερα από την κα Πετρόβα:

Στην Επισκοπή υπάρχει ένα παρεκκλήσι του αιδεσιμότατου Ποιμένος Ζογκράφσκι. Για την οικία του Ρουσίντ ο θρύλος λέει ότι, χτίστηκε από τον αγανή της Βράτσα Ρουσίντ Μπέη, ο οποίος είχε μια άρρωστη κόρη. Στον ύπνο της η Παναγία τη συμβούλεψε να ζητήσει σωτηρία στη Μονή του Τσερεπίς. Απελπισμένοι από την αποτυχία στη θεραπεία, ανεξάρτητα από την πίστη τους, οι γονείς της την έφεραν στη μονή, όπου και ανέρρωσε. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο Μπέης έχτισε στους απροσπέλαστους βράχους σπίτι.

Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί κρύφτηκε το σπαθί του Χρίστο Μπότεφ, που μεταφέρθηκε από τους μοναχούς, μετά τον θάνατο του εθνικού μας ήρωα στον Αίμο της Βράτσα. Σήμερα εκτίθεται στο Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο της πόλης. Το οστεοφυλάκιο της μονής χτίστηκε το 1784 από τον ηγούμενο Επιφάνιο. Υποτίθεται ότι εκεί βρίσκονται τα οστά των 12 μελών της ένοπλης ομάδας του Μπότεφ.

Η γωνιά και η βεράντα του Βάζοφ επιβεβαιώνουν την παραμονή του Πατριάρχη της Βουλγαρικής Λογοτεχνίας στο μοναστήρι. Ο Ιβάν Βάζοφ εμπνεύστηκε από τις ιστορίες των μοναχών και των ντόπιων και έγραψε 48 λυρικά έργα που συμπεριλήφθηκαν στον κύκλο «Τραγούδια των περιπλανώμενων», τα διηγήματα «Ο παππούς Γιότσο βλέπει» και «Μια Βουλγάρα». Μετά την επίσκεψή του στο μοναστήρι ένας άλλος διάσημος συγγραφέας Αλέκο Κωνσταντίνοφ, έγραψε το οδοιπορικό «Η βουλγαρική Ελβετία». Από την όμορφη φύση μένει έκπληκτος και ο Ούγγρος ταξιδιώτης Φέλιξ Κάνιτς, ο οποίος δικαίως αποκαλεί το μοναστήρι του Τσερεπίς «το πιο όμορφο μέρος του κόσμου.

Μετάφραση: Πένκα Βέλεβα

Φωτογραφίες: Σβετλάνα Ντιμιτρόβα

Η Κόκκινη Εκκλησία - το κρυμμένο θαύμα του Μπελογκραντσίκ. ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ.

Η Κόκκινη Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο χωριό Μπόροβιτσα, βρίσκεται σε απόσταση 5 - 6 χλμ. από την πόλη Μπελογκραντσίκ. Είναι ένα πνευματικό θαύμα, λέει ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος, Πρωτοσύγκελος της Επισκοπής του Βίντιν και ηγούμενος της παρακείμενης μονής. Η εκκλησία χτίστηκε το 1866 πάνω στα θεμέλια ενός παλαιότερου ναού και είναι μονόκλιτη. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας βρίσκεται στους πρόποδες του φυσικού φαινομένου «Μπόροβ κάμακ» - ενός τεράστιου κόκκινου βράχου, από τον οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Οι εικόνες και οι τοιχογραφίες της φιλοτεχνήθηκαν από ρώσους αγιογράφους. Ενδιαφέρον προκαλούν οι δυο σπηλιές που βρίσκονται γύρω από την εκκλησία, οι τελετουργικοί σταυροί, ένα κελτικό ιερό και ρωμαϊκό οχύρωμα. Η Κόκκινη Εκκλησία είναι μέρος της τουριστικής διαδρομής του Δήμου Μπελογκραντσίκ, αλλά η πρόσβαση σ’ αυτήν γίνεται μόνο από χωματόδρομο.

ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Η πνευματική ζωή είναι ένα τεράστιο πεδίο στο οποίο συγκεντρώνονται πολλοί άνθρωποι. Και είναι όλοι απασχολημένοι με τις δικές τους υποθέσεις. Ξαφνικά, ο Χριστός εμφανίζεται σε αυτούς και τους ζητά από αυτούς τους ανθρώπους: "Ποιος από εσάς θα με ακολουθήσει;"

Η πνευματική ζωή είναι ένα τεράστιο πεδίο στο οποίο συγκεντρώνονται πολλοί άνθρωποι. Και είναι όλοι απασχολημένοι με τις δικές τους υποθέσεις. Ξαφνικά, ο Χριστός εμφανίζεται σε αυτούς και τους ζητά από  αυτούς τους ανθρώπους: "Ποιος από εσάς θα με ακολουθήσει;"

Μερικοί λένε: "Θα σας ακολουθούσαμε, αλλά έχουμε προγράμματα για να βοηθήσουμε τον κόσμο!" ! Δεν έχουμε χρόνο «Άλλοι λένε:» θέλουμε  αν σε ακολουθήσουμε αλλά χτίζουμε σχολεία και νοσοκομεία, τα οποία δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε «και πολλές φωνές που ακούγονται από ένα μεγάλο πεδίο ανθρώπων ,» Και έχουμε - το σχολείο! Και έχουμε αγροκτήματα! Και έχουμε κήπους λαχανικών! Δεν μπορούμε να σε ακολουθήσουμε, Κύριε! "

Και από αυτόν τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων υπάρχει μόνο μια μικρή χούφτα που είναι έτοιμη να ακολουθήσει τον Χριστό. Και αυτοί οι άνθρωποι ακούν τη φωνή του: "Ακολουθήστε με , αγαπημένοι μου που με αγαπούσατε  αληθινά, και όχι τις μάταιες πράξεις σας!"

Ο γέροντας είπε: "Αν δεν έχετε χρόνο να ζήσετε με τον Χριστό, τότε δεν υπάρχει χρόνος η  χάρις να ζήσει μαζί σας".

Ο Μοναχός Συμεών του Άθω

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ(Άγιος Αλέξιος,Άνθρωπος του Θεού) - ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

Αν μάθετε να αγαπάτε περισσότερο από ότι μπορείτε, θα μάθετε να αγαπάτε τον Χριστό. Ο Μοναχός Συμεών του Άθω

O ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΓΩΝΑ.ΗγούμενοςΑρχιμ. Θεοδώρητος.Ι Μ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΟΙΝΙΚΙΩΤΙΣΣΑΣ.

Πανήγυρις Αγίου Πορφυρίου Γάζης. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΑΝΝΑ.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ. ​Γερόντισσα ΄Αννα.Ιερόν Ησυχαστήριον Ἁγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης

Είναι ο άνθρωπος που αφήνεις όλα σου τα πάθη αλλά ταυτοχρόνως είναι και ο πατέρας που συμπορεύεσαι μαζί του και νοιάζεται για σένα το παιδί του, νοιάζεται για την καθημερινότητα σου μήπως και αυτή πληγώσει το κοινό πρόσωπο της αγάπης σας τον Χριστό. Αν πληγώσεις τον γέροντα σου τον Χριστό πληγώνεις, όμως είναι τέτοια η αγάπη του  γέροντα που τίποτα προσωπικό δεν βάζει μπροστά αλλά το μόνο που κοιτάζει είναι να αποκαταστήσει την σχέση του παιδιού του με τον Χριστό. Ο γέροντας είναι το πρόσωπο της κοινής αποδοχής όλων των παιδιών του και αν καμιά φορά κάποιο ατακτήσει φαίνεται η αξία της πνευματικότητας του και της προσευχής του που είναι ποτισμένος ο γέροντας και ως εκχύλισμα της αγαπώσης καρδιάς του όπως ο πατέρας της παραβολής του ασώτου βγαίνει στο κατόπι να ψάξει το παιδί του. Ο γέροντας είναι ο ίδιος παιδί άλλου γέροντα και φέρει μέσα του την κληρονομιά της ασκητικότητας του με την απλότητα του χαρακτήρος του, την αμεριμνησία του τρόπου της ζωής του αλλά και με την διδασκαλία του που είναι καθαρά ορθόδοξη. Ο γέροντας ζει καθαρά και μεταδίδει Χριστό. Ο γέροντας μεστός έργων και λόγων, χαρούμενος και αληθινός, ταπεινός και πράος, μειλίχιος και πρόσχαρος, αγωνιστής και πατριώτης, είναι ο ευλογημένος άγιος του Θεού που αναπαύει  και φυλακίζεται στο εξομολογητήριο και λύνει τα έργα του σκότους που ο αντίθετος έμαθε να δένει τους ανθρώπους. Σήμερα διάσπαρτα μέσα στην τόσο ταλαιπωρημένη πατρίδα μας  ζουν και υπάρχουν οι γέροντες και ταπεινά οδηγούν τον πιστό λαό του Θεού στην σωτηρία.

https://porphyrios-geraka.weebly.com/nea

Ιερό ησυχαστήριο του Αγίου Πορφυρίου Γέρακα Ξάνθης.

ΠΑΤΗΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. Ιερός Ναός Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού.

Τάρπον Σπρινγκς,USA. St. Nicholas Greek Orthodox Cathedral. Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια!! Β´Χαιρετισμοί της Υπεραγιας Θεοτόκου!!

140 years ago today, Bulgaria won independence from the Ottoman Empire

Θαύματα του Αγίου Γερασίμου Ιορδανίδη 4 Μαρτίου

A walk along the Patriarchal Bridge .The Patriarchal Bridge is a pedestrian bridge across the Moscow River. It connects the territory of the Cathedral of Christ the Savior and Prechistenskaya, Bersenevskaya and Yakimanskaya embankments. It was opened in 2004.

ΠΕΙΡΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ- ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ Γ. ΛΟΥΚΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟΘΕΪΤΗ

Massive Orthodox Christian Baptism of Africans, Rwanda

ΕΟΡΤΉ ΑΓΊΟΥ ΓΕΡΑΣΊΜΟΥ ΙΟΡΔΑΝΙΤΟΥ.

"Thank you, God, for not having responded to my prayers"by Father Charalambos (Libyos) Papadopoulos

Father Nikon answers questions.

The power of fasting (Fr. Nikon of New Skete)

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και η Αρχιερωσύνη.

Fwd: ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΑΧΘΕΝΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος.

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. (τρεις φορές)

Παναγία τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι ταίς αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρισον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επισκεψε και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου, ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανό και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.

Βαπτιστά του Χριστού, πάντων ημών μνήσθητι, ίνα ρυσθώμεν των ανομιών ημών, σοι γαρ εδόθη χάρις, πρεσβεύειν υπέρ ημών.

 Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιόν του Παρακλήτου, ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι, ημίν το μέγα έλεος.

Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν τω Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Χριστό τω Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσομεν και προσπέσωμεν Αυτώ Χριστώ τω Βασιλεί και Θεώ ημών.

Ψαλμός 120

ΗΡΑ τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.  ἡ βοήθειά μου παρὰ Κυρίου τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.  μὴ δῴης εἰς σάλον τὸν πόδα σου, μηδὲ νυστάξῃ ὁ φυλάσσων σε.  ἰδοὺ οὐ νυστάξει οὐδὲ ὑπνώσει ὁ φυλάσσων τὸν ᾿Ισραήλ.  Κύριος φυλάξει σε, Κύριος σκέπη σοι ἐπὶ χεῖρα δεξιάν σου·  ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα.  Κύριος φυλάξει σε ἀπὸ παντὸς κακοῦ, φυλάξει τὴν ψυχήν σου ὁ Κύριος. Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.

Εχθροίς παρατάχθητι,τοις πολεμούσιν ημίν,δεινώς γαρ επέβησαν τη κληρουχία τη ση,Μαρία Παντάνασα,όλεσον αυτοχείρως των βαρβάρων τα θράση, γνώτωσαν την ισχύν σου,φιλοπόλεμα  έθνη,τω θείω σου νεύματι πάντας αφάνισον.

Αθέων Αγαρηνών,τα βέλη σύντριψον Δέσποινα,καί πάσαν επιβουλήν, δαιμόνων ματαίωσον, λαόν Χριστεπώνυμον, σκέπων και φυλάττων,ίνα πόθω σε δοξάζωμεν.

Τους εκ της Άγαρ δυσμενείς, τάχιον ολλύουσα ξίφει των προσευχών σου Μαριάμ, τον λαόν και την ποίμνην σου φύλατε τω υιώ σου κραυγάζοντα, ο θεός των Πατέρων ευλογητός ει. 

ΕΥΧΗ

Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο την Παναγίαν Σου Μητέρα Τιμιωτέραν αναδείξας πασών των επουρανίων δυνάμεων, αυτός, Πανάγαθε, δια των πρεσβειών αυτής, Θεία δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σου Σταυρού, ικεσίαις του Αγίου ενδόξου Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου,  του Οσίου  και Θεοφόρου Πατρός ημών Αρσενίου του Καππαδόκου ,του Οσίου Πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου και πάντων Σου των Αγίων , επάκουσον ημών  των  αναξίων δούλων σου  καιυπεράσπισον και σώσον τους δούλους σου Άγγελον και Δημήτριον, των υπό των βαρβάρων απαχθέντων, και ταχέως απελευθέρωσον αυτούς τη Θεία σου δυνάμει και διαφύλαξον  αυτούς  και τον κόσμον σου άπαντα από παντός εγκλήματος , φθοροποιού και επιβούλου   πράξεως και από πάσης κακουργίας και επιθέσεως , ίνα εν ειρήνη και ασφαλεία μεταλαμβάνοντες της αμετρήτου και ανεικάστου Σου Αγάπης δοξάζομεν δια παντός Το Πανάγιον Όνομά Σου εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν.

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τά νικητήρια,

Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν ευχαριστήρια.

Ἀναγράφω Σοι ἡ πόλις Σου, Θεοτόκε.

Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀπροσμάχητον,

Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον ἵνα κράζω Σοι

Χαίρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός ημών , ἐλέησον και σώσον ἡμᾶς.

π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ. ΓΕΡΩΝ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ.

Ὑπάρχει ἓνας τύπος προσευχῆς γνωστός μέ τό ὂνομα "Προσευχή τοῦ Ἰησοῦ". Εἶναι ἡ προσευχή " Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν". Ὃπως εἶναι διατυπωμένη δέν φαίνεταΙ νά ἒχει κάποιον ὑπαινιγμό γιά τούς ἂλλους. Δέν εἶναι λοιπόν μιά ἐγωιστική προσευχή; Καί ὃμως! Φαίνεται ἐγωϊστική, ἀλλά δέν εἷναι. Ἂν προσέξουμε λίγο τό βαθύτερο νόημά της, θά τό ἀντιληφθοῦμε.
   Γιατί θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό αὐτός πού κάνει αὐτήν τήν προσευχή; Γιατί ἒχουν διαταραχθεῖ οἱ σχέσεις του μέ τό Θεό, ἀλλά καί μέ τούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ οἱ πιό πολλές ἁμαρτίες μας συνήθως στόν πλησίον μας ἀναφέρονται. Ὁ προσευχόμενος λοιπόν ἒχει φταίξει ἀπέναντι τῶν ἂλλων, τό ξέρουν αὐτό ἐκεῖνοι ἠ δέν τό ξέρουν. Γι' αὐτό μιλάει ἡ συνείδησή του, ἀπό τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά κρυφθεῖ. Ἑπομένως ἒχει δημιουργήσει μέσα του πιά τή δυσκολία ὡς πρός τήν ἀληθινή κοινωνία. Προσεύχεται λοιπόν γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν αἰτία πού διαταράσσει μέσα του τήν καλή σχέση καί τήν ἀδιατάραχτη κοινωνία μαζί τους. Στό σημεῖο αὐτό εἷναι σαφής ἡ διδαχή τῶν Πατέρων.(Δ΄ἑκατ.ἀγάπ.κα΄,κβ΄Β΄τ.Φιλοκαλ.43,44,45).
 Ἱερομ. Εὐσεβίου, " Κοινωνικές Διαστάσεις τῆς Ὀρθόδοξης Πνευματικότητας".

Μην φύγεις, είμαι κι' γώ αμαρτωλός...Πατήρ Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Μην φύγεις, είμαι κι' γώ αμαρτωλός...

Ένας από τους μεγαλύτερους πειρασμούς, είναι η τάση μας να αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Θεού στην ζωή των άλλων.

Είτε λέγοντας, ότι εμείς θα τους λυτρώσουμε, είτε καταδικάζοντας τους στην κόλαση ως άχρηστους και αμαρτωλούς.

Δεν υπάρχει ειδεχθέστερη πράξη, από το να θέλουμε να ορίζουμε την σχέση του Θεού με τους ανθρώπους, μοιράζοντας καταδικαστικές αποφάσεις.

Όταν κάλεσαν τον Αββά Ιωσήφ να ενώσει την φωνή του στην καταδίκη ενός ανθρώπου, αντέδρασε λέγοντας, «και ποιος είμαι εγώ;»

Και όταν ένας πρεσβύτερος απέβαλε έναν αδελφό που αμάρτησε από την σκήτη, ο Αββά Βησσαρίων, σηκώθηκε πάνω και φώναξε, «περίμενε, φεύγω και εγώ μαζί σου. Είμαι και εγώ αμαρτωλός…».

Οι άγιοι της εκκλησίας, σε αντίθεση με τους "ευσεβείς" θρησκευόμενους των ημερών μας και οχι μόνο, ήξεραν καλά δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι ο αμαρτωλός άνθρωπος θέλει αγάπη και κατανόηση.

Όχι απαξίωση και μεταφυσική απειλή.

Και δεύτερον, ότι όσο σκεπάζεις τα λάθη του αδελφού σου, σκεπάζει ο Θεός και τα δικά σου, δείχνοντας μακροθυμία.

Όταν με κακία και αυτοδικαιωτισμό σέρνεις την κουρτίνα ώστε να φανούν οι πληγές του άλλου, αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα αποκαλυφθεί και η δική σου τραγική γύμνια.

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

π. Νικολάι Ραγκόζιν - 14. Τα 3 τραίνα & ο πυρηνικός πόλεμος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΟΥ POCHAEV. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΟΥ POCHAEV

Ο λαός του Θεού δεν σταμάτησε να γραφή και να ζητεί την απελευθέρωση του π. Άμφιλοχίου. Τελικά η κόρη  του Στάλιν, ή Σβετλάνα ALLIUYEVA, την οποία ό π Αμφιλοχιος είχε θεραπεύσει από ψυχολογική ασθένεια πριν  χρόνια, ζήτησε και τελικά κατόρθωσε τήν απελευθέρωση του..

Οι πιστοί έμειναν άναυδοι όταν αντίκρισαν τον π. Άμφιλόχιο , κουρεμένο, ξυρισμένο, φορώντας ένα μπουφάν τίποτε δεν τους θύμιζε τον γέροντα 

τους.

Το επόμενο πρωί ό π. Άμφιλόχιος λειτούργησε σε μία κατακόμβη - ναό παρουσία της Σβετλάνας. Όλοι τον ζητούσαν  και είχε γίνει μεγάλος θόρυβος με τήν απελευθέρωση του. Έτσι, μέχρι να ησυχάσουν τα πράγματα, έμεινε μήνες στο χωριό LVOV  κατά τη συμβουλή της  ή Σβετλάνα ALLIUYEVA, και αργότερα μετακόμισε με συγγενείς στο χωρίο LLOVITSA. Αργά το καλοκαίρι του 1965 ταχτοποιήθηκε σε ένα σπίτι με την ανίψια του Άννα. Εκεί ο π. Αμφιλοχιος έκτισε ένα μικρό παρεκκλήσι όπου τελούσε καθημερινά αγιασμούς και δεήσεις. Πίσω από το παρεκκλήσι έκτισε μια  τραπεζαρία γιά τούς προσκυνητάς. Από τη βόρεια πλευρά έφτιαξε ένα μακρόστενο κτήριο με τραπέζι  κουζίνα και αρχονταρίκι γιά τούς ασθενείς και γιά τις δόκιμες μοναχές του. Επίσης μέσα στο κτήριο  αυτό υπήρχε ένα μικρό παρεκκλήσι με ένα μικρό δωμάτιο όπου κατοικούσε ό ίδιος. Πρόσθεσαν και μια ή βεράντα όπου ό π. Άμφιλόχιος καλλιεργούσε μηλιές , αχλαδιές, δαμασκηνιές και τριαντάφυλλα. Εκεί έβαλε  και παγώνια, καναρίνια, παπαγάλους και 200 περίπου περιστέρια. ΟΙ δόκιμες μοναχές περιποιούνταν τους προσκυνητάς και διακονούσαν στο μαγειρείο και στο κήπο. Υπήρχαν πρωινές και βραδινές ακολουθίες. Το βράδυ διάβαζαν το Ψαλτήρι και τήν ημέρα τελούσαν ακάθιστους ύμνους σε διαφόρους αγίους.

Έτσι  πολλοί ασθενείς έρχονταν από μακριά, γιά να λάβουν  θεραπεία από τούς αγιασμούς πού τελούσε ό π. Αμφιλοχιος.. Αλλά ό εχθρός - διάβολος δεν κοιμόταν. Ενοχλημένος από τήν αυξημένη προσέλευση των πιστών στο χωριό τους «παρακίνησε» τις άρχές να στρέψουν τούς συγγενείς του εναντίον του.

Ο π.  Άμφιλόχιος είχε δεκαεννέα ανίψια. Κάποτε, ένας  από αυτούς, οδηγός τρακτέρ, τον πήρε στο τρακτέρ του και τον οδήγησε έξω από το χωριό, στο βάλτο. Εκεί τον έσπρωξε από το τρακτέρ κάτω στή γή, τον έδειρε και, ενώ είχε χάσει τις αισθήσεις του, τον έριξε στο νερό και έφυγε. Ήταν Δεκέμβριος τού 1965 και έμεινε στα παγωμένα νερά γιά οκτώ ώρες. 

Ό κόσμος ανησύχησε από τήν απουσία τού π. Άμφιλοχίου και άρχισαν να τον ψάχνουν. Τον βρήκαν σχεδόν πεθαμένο. Τον πήραν αμέσως στή Λαύρα τού Pochaev και τον έκειραν μεγαλόσχημο- κανένας δεν ήλπιζε ότι θά ζούσε μέχρι το πρωί. Αλλά ή δύναμη τού Θεού τον έκανε καλά. Επειδή ό π. Άμφιλόχιος δεν είχε άδεια παραμονής γιά να μείνει στή Λαύρα, οι συγγενείς του ήρθαν και τον έφεραν ξανά στο llovitsa.

Οι πιστοί συνέχισαν να έρχονται στον γέροντα γιά θεραπεία, όπως παλαιότερα. Μετά τήν τέλεση του αγιασμού, τούς ράντιζε όλους με τον αγιασμό και μετά τούς καλούσε να γευματίσουν. Έλεγε ό γέροντας Κατά παραχώρηση Θεού, εξ αιτίας των αμαρτιών μας ό διάβολος μπορεί να μας πλησιάζει και να παίρνει τήν καρδιά μας στα χέρια του και να τήν πιέζει. Για να παραμένει ή καρδιά του πιστού καθαρή, πρέπει να απαγγέλλει συχνά το «Βασιλεύ Ουράνιε».

Τα γεύματα ήταν θαυμάσια. Πολλοί ασθενείς μετά από αυτά θεραπεύονταν. Πολλές φορές ό π. Άμφιλόχιος έπαιρνε το έπιγονάτιό του και καθόταν στον πάγκο έξω από το παρεκκλήσι. Οι πιστοί τον πλησίαζαν και του έδειχναν ποιό σημείο του σώματός τους πονούσε, ό π. Άμφιλόχιος τούς σταύρωνε με το έπιγονάτιό του, και θεραπεύονταν από τις διάφορες ασθένειες τους  πονοκεφάλους, προβλήματα στα νεφρά, στο συκώτι, καρδιοπάθειες, τραυματισμένα πόδια και χέρια. Ακόμα και ψυχασθενείς έβρισκαν θεραπεία.

Ό π. Άμφιλόχιος έλεγε συχνά• Νομίζετε ότι είμαι άγιος; Είμαι αμαρτωλός! Θεραπευθήκατε Χάρι στις προσευχές και στήν πίστη σας.

Το καλοκαίρι πάνω από πεντακόσιοι προσκυνητές επισκέπτονταν τον γέροντα. Και όλοι φιλοξενούνταν.

Γνωρίζοντας ότι τα δαιμόνια φεύγουν μόνο με τη νηστεία και τήν προσευχή, έδινε ευλογία ατούς δαιμονισμένους να μην τρώνε καθόλου Τετάρτη και Παρασκευή. Έλεγε Μόνο αν ξέρατε πόσο γλυκεία είναι ή νηστεία!... εννοώντας τήν πνευματική γλυκύτητα πού προέρχεται από τη νηστεία.

Πολλές φορές δεν θεραπεύονταν κάποιοι ασθενείς γιατί, όπως έλεγε ό γέροντας, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν ήταν ευάρεστο στο Θεό να θεραπευτούν, επειδή δεν θά ωφελούνταν πνευματικά.

Συχνά ό γέροντας παρατηρούσε, ότι τα παιδιά της εποχής μας γεννιούνται ανυπάκουα, υπερήφανα, αυθάδη, και μετά δαιμονοποιούνται.

Γιά να ταπείνωση τέτοια παιδιά ό γέροντας, τα μάλωνε και τούς έλεγε να ζητήσουν συγχώρηση από τους γονείς τους.

Επίσης τόνιζε ότι, όταν κανείς δεν εκκλησιάζεται, δεν εξομολογείται και δεν κοινωνεί, στερείται της χάριτος τού αγίου Πνεύματος. Γι’αυτό τόσοι πολλοί πάσχουν ψυχολογικά, και γι’ αυτό τούς συμβούλευε να προσεύχονται όλοι. Ή προσευχή στο μοναστήρι του υπήρχε όλο το εικοσιτετράωρο. Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι μουρμούριζαν «Ό μαλλιαρός απόστολος προσεύχεται ξανά, πάμε να φύγουμε!».

Παρ’ όλο πού ό μπάτιουσκα ήταν καλόκαρδος, δεν συμπαθούσε τούς ανθρώπους πού είχαν κακία στήν καρδιά τους. Γιατί, όπως έλεγε, δεν ήταν σύμφωνη με τήν φύσι τού ανθρώπου προέρχεται από τούς δαίμονες. Έλεγε Κάθε αμαρτία είναι σαν αράχνη, αλλά ό φθόνος είναι σαν σύρμα - προσπάθησε να το σπάσεις. Ό φθόνος ήταν ή αιτία πού δολοφόνησαν τον Τσάρο. Φθονεροί άνθρωποι μυκτηρίζουν τήν Ορθοδοξία. Είμαστε τόσο τυχεροί που ό Κύριος μας αξίωσε να γεννηθούμε μέσα στήν Ορθόδοξη πίστη και να είμαστε ορθόδοξοι!

Δεκαετίες πριν τήν άγιοκατάταξι τού πατριάρχου Τύχωνος -τού μεγάλου όμολογητοΰ της “Ορθοδόξου πίστεως- ό π. Άμφιλόχιος τον τιμούσε ως άγιο και είχε κολλήσει τη φωτογραφία του κοντά στήν εικόνα τού Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου.

Ό γέροντας δεν συμφωνούσε με τήν τηλεόραση. Πίστευε ότι καταστρέφει και ληστεύει τήν ψυχή. Μετά τήν τηλεόραση, δεν μπορείς να προσευχηθείς' και άν πιέσεις τον εαυτό σου να προσευχηθεί, το κάνεις μόνο με τα χείλη σου ενώ ή καρδιά σου είναι μακριά από το Θεό. Τέτοια προσευχή, σύμφωνα με τον γέροντα, ήταν προς καταδίκη. Έλεγε Δεν είναι εύκολο να σωθούμε. Δεν μπορώ να φυτέψω τήν σωτηρία μέσα σας. Κοπιάστε και προσευχηθείτε μόνοι σας. Αν θέλετε να σωθείτε, να είστε τυφλοί, κουφοί και μουγγοί(να φυλάτε δηλαδή τις αισθήσεις σας από πειρασμούς).

Κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, ενώ όλοι ήταν σε στάση προσευχής και επικρατούσε άκρα ησυχία, ξαφνικά ό γέροντας γυρνούσε και τούς έλεγε αυστηρά• Σταματήστε να μιλάτε! Μη με ενοχλείτε! Άκουγε τις σκέψεις και τούς λογισμούς τους γιά κοσμικές ματαιότητες, κι αυτά εμπόδιζαν τήν προσευχή του.

Κάποτε ό γέροντας κάθισε να φάει, αλλά γιά μισή ώρα δεν άγγιξε το φαγητό του. Απλώς καθόταν και έκανε σαν να άκουγε κάτι με πολλή προσοχή. Με τη διορατικότητά του έβλεπε τη συνάντηση της εκτελεστικής επιτροπής των κομμουνιστών της περιοχής SHUMSK πού αποφάσιζε τη μοίρα του. Ήξερε, ότι συνωμοτούν τη δολοφονία του.

(συνεχίζεται)

[πηγή• περιοδικό «THE ORTHODOX WORD », μτφρ. 1. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]

Έλεγε ό άγιος Άμφιλόχιος του Pochaev. Κατά παραχώρηση Θεού, εξ αιτίας των αμαρτιών μας ό διάβολος μπορεί .....................

Έλεγε ό άγιος Άμφιλόχιος του Pochaev. Κατά παραχώρηση Θεού, εξ αιτίας των αμαρτιών μας ό διάβολος μπορεί να μας πλησιάζει και να παίρνει τήν καρδιά μας στα χέρια του και να τήν πιέζει. Για να παραμένει ή καρδιά του πιστού καθαρή, πρέπει να απαγγέλλει συχνά το «Βασιλεύ Ουράνιε».

Ο άνθρωπος είναι μια ακτίνα, υπάρχει μια αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Petr Mamonov

Ο άνθρωπος είναι μια ακτίνα, υπάρχει μια αρχή, δεν υπάρχει τέλος.

Petr Mamonov

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ: Την Αγιοκατάταξη του Γέροντα Βησσαρίωνος θα προτείνει ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος, θα αποφασίσει η Ιερά Σύνοδος

   

Γέροντας Βησσαρίων: Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος θα καταθέσει αίτημα στην αρμόδια επιτροπή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για την Αγιοκατάταξη του Γέροντα Βησσαρίωνος.

Πρώτο βήμα για την αγιοκατάταξη θεωρείται βήμα για αυτή, θεωρείται η παρουσίαση του βιβλίου που αφορά στη ζωή του και είχε επιμεληθεί ο μακαριστός ηγούμενος πατέρας Δαμασκηνός, που θα γίνει την Κυριακή 4 Μαρτίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου στις 6.00 το απόγευμα όπως είχε γράψει το ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE εδώ

Ποιος ήταν ο Γέροντας Βησσαρίων

Ο Γέρων Βησσαρίων Κορκολιάκος, ο Αγαθωνίτης, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το έτος 1908, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας.

Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να εισέλθει στον ιερό κλήρο. Έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Ανώτερες σπουδές του ήταν το Σχολαρχείο. Ωστόσο η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων, των κειμένων της Εκκλησίας μας, των βιβλίων του αναλογίου, είχαν κάνει τον π. Βησσαρίωνα άνθρωπο ευρύτατα και βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

Γεμάτος πνευματικά εφόδια το έτος 1935, ύστερα από πρόσκληση του επίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο π. Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα, όπου αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου μας.

Εκεί ασκήθηκε στο έργο της φιλανθρωπίας και μέσα σε αυτό ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του σε σημείο που ευρισκόμενος στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», λίγο πριν το θάνατό του, να ρωτάει από το κρεβάτι του πόνου με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά, τους φτωχούς, για τα πράγματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας.

Ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές. Μεταξύ αυτών έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γερμανική κατοχή, κατά την οποία αναφέρεται ότι βοήθησε πολλούς πατριώτες και έσωσε με προσωπικές παρεμβάσεις του παιδιά που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί.

Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο ο π. Βησσαρίων έφυγε από την Καρδίτσα. Ήδη Αρχιμανδρίτης με πολύχρονο ασκητικό βίο και πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο, ήρθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος μετά το 1955, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο.

Εκεί ανέλαβε να διακονεί τον πνευματικό τομέα του Μοναστηριού. Είχε εσωτερικό διακόνημα μέσα στο Μοναστήρι, αλλά είχε και εξωτερική υπηρεσία στον κόσμο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη πήγαινε στα Νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε.

Με τη χαρισματική προσωπικότητά του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και τον γλυκύ και απλό τρόπο του κατάφερνε να ανακουφίζει τις πονεμένες ψυχές.

Τις λοιπές ημέρες καθόταν στο Μοναστήρι, μπροστά στην Εκκλησία, υποδεχόταν με το ευπροσήγορο χαμόγελό του τον κόσμο και άκουγε τα προβλήματά του. Οι άνθρωποι που έρχονταν φορτωμένοι με πόνο, βάσανα και άγχος, έφευγαν από το Γέροντα ανακουφισμένοι.

Πολλούς από αυτούς τους βοηθούσε και οικονομικά. Όσα πράγματα και χρήματα του έφερναν πολλοί άνθρωποι που τον εμπιστεύονταν, ο παππούλης τα μοίραζε στους φτωχούς και όσους είχαν ανάγκη. Έλεγε συνεχώς: «Έξω οι άνθρωποι είναι φτωχοί, έξω πεινάνε, πρέπει να τους βοηθήσουμε».

Κάθε Σαρακοστή έφευγε από το Μοναστήρι με την ευχή του Γέροντα Γερμανού και έφτανε από τη μια άκρη του Νομού Φθιώτιδος στην άλλη. Πήγαινε σε όλα τα σπίτια και βοηθούσε. Πολλές φορές κοιμόταν και εκεί. Η περιοδεία του περιλάμβανε κατ΄ αρχήν την εξομολόγηση, για την οποία τον ανέμεναν με αδημονία σε όλα τα χωριά.

Ο π. Βησσαρίων εξομολογούσε και τα παιδιά στο Εκκλησιαστικό Λύκειο της Λαμίας και ήταν ο πνευματικός τους. Εξομολογούσε τα παιδιά και στο τέλος πάντοτε τους έβαζε «κάτι» στο χέρι, για να τα ενισχύσει.

Όταν λειτουργούσε ο π. Βησσαρίων, έλαμπε ολόκληρος, καθώς τελούσε τη Θεία Λειτουργία με όλο το σεβασμό και την ιεροπρέπεια που αρμόζει. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορούσε να μιλήσει καλά, καθώς η φωνή του ήταν φθίνουσα, εξαιτίας ενός περιστατικού με τους Γερμανούς, δεν παραιτήθηκε από το Άγιο Θυσιαστήριο.

Έλεγε πως: «ο δε έχω, Κύριε, τούτο σοι δίδωμι»(Πρ. γ΄, 6). Με συμβουλές που η Θεία Χάρις παραχωρούσε στην προσευχή του, με εμπνευσμένη κατήχηση, με μυστική εξομολόγηση, φιλοτεχνούσε το έργο του ο λειτουργός του Θεού. Ήταν Μέγας Εξομολόγος. Τον έβλεπαν οι άνθρωποι ευπροσήγορο, απλό, ταπεινό, με την αδύναμη φωνούλα του και έλκονταν.

Ο π. Βησσαρίων ήταν και ο «κουβαλητής» του Μοναστηριού. Έβγαινε με την εικόνα της Παναγία στα χωριά, όπου με λαχτάρα τον περίμεναν στους δρόμους οι πιστοί. Τελούσαν ακολουθίες, ο παππούλης τους εξομολογούσε, τους μιλούσε με λόγους πνευματικούς και οικοδομητικούς και εκείνοι έδιναν ευλογίες από τα προϊόντα τους.

Ο π. Βησσαρίων όσα μάζευε τα μοίραζε σε δύο «σακιά». Ένα σακί έφερνε στο Μοναστήρι για τις ανάγκες του, καθώς τότε λειτουργούσε εδώ η Γεωργοτεχνική Σχολή και η Ιερά Μονή φιλοξενούσε 82 άπορα παιδιά. Όσα περιείχε το άλλο σακί τα μοίραζε κατευθείαν στους φτωχούς. Γνώριζε ποιες ήταν οι ανάγκες κάθε οικογένειας και ανάλογα έκανε τη διανομή.

Ο Γέρων Βησσαρίων πέρασε τη ζωή του νουθετώντας, συμβουλεύοντας, διακονώντας με παντοειδείς τρόπους το ποίμνιο του Θεού. Ήταν ο καλός ποιμήν, που θυσίασε τη ζωή του υπέρ των προβάτων. Τα του κόσμου όλα τα θεωρούσε σκύβαλα, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «ίνα Χριστόν κερδήσει».

Και τον κέρδισε το Χριστό. Ο π. Βησσαρίων είναι σήμερα κοντά στον Κύριο, ο οποίος οικονόμησε εξαιρετικά να του δώσει ιδιαίτερη τιμή. Δεν τον αγίασε απλά, του κράτησε το σώμα σε αφθαρσία, για να το δούμε όλοι εμείς ιδίοις όμμασι και να πιστέψουμε, να δυναμωθούμε, να συνετιστούμε, να συγκλονιστούμε.

Ο π. Βησσαρίων ήταν καλά στην υγεία του σε γενικές γραμμές. Δεν είχε μεγάλα προβλήματα. Προς το τέλος της ζωής του ήρθαν η κόπωση και τα γεράματα. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα, όπου κοιμήθηκε από πνευμονικό οίδημα την 22 Ιανουαρίου 1991.

Η πρόσβαση στο Μοναστήρι εκείνες τις ημέρες ήταν δύσκολη λόγω έντονης χιονόπτωσης. Με δυσκολία ανέβηκε η νεκροφόρα. Για δύο ημέρες τοποθετήθηκε στην Εκκλησία, όπου πολύς κόσμος περνούσε για να χαιρετήσει το Γέροντα και να κλάψει. Έλαμπε το πρόσωπό του μέσα στο φέρετρο και το σώμα του ευωδίαζε.

Το σώμα του δεν μπορούσε να ενταφιαστεί στο κοιμητήριο λόγω των καιρικών συνθηκών και ως εκ τούτου κηδεύτηκε στα Βαπτιστήρια, όπου υπήρχαν δωμάτια προορισμένα για την εξομολόγηση. Πολλοί άνθρωποι για χρόνια κατέβαιναν για να προσκυνήσουν το σκήνωμα, δείχνοντας την ευσέβειά τους.

Μάλιστα πολλοί του έφερναν αφιερώματα, σαν να τα προσέφεραν σε Άγιο, χωρίς να περιμένουν οποιοδήποτε σημείο για να αποδείξει την αγιότητά του. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές των θαυμαστών εμπειριών και των βιωμάτων που είχαν στον τάφο του Γέροντα.

Πολλοί είχαν ταραχή μέσα στο σπίτι τους, μα όταν είδαν τον π. Βησσαρίωνα στον ύπνο τους, ήρθε η γαλήνη πάλι στην οικογένεια, και άλλα παρόμοια. Αποφασίστηκε να μη γίνει εκταφή, αλλά αναβάθμιση του χώρου των Βαπτιστηρίων. Ωστόσο η καθίζηση που παρουσιάστηκε στην ανατολική πλευρά του Μοναστηριού απαιτούσε το γκρέμισμα και την ανοικοδόμηση αυτής με νέα στηρίγματα.

Επομένως η εκταφή ήταν απαραίτητο να γίνει. Αφού τελέστηκε Τρισάγιο, ξεκίνησε η αφαίρεση των τούβλων. Φάνηκε το φέρετρο σε άριστη κατάσταση. Αφού μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο, άνοιξαν οι Μοναχοί το φέρετρο για να αφαιρέσουν τα οστά. Όταν όμως το άνοιξαν, διαπίστωσαν με έκπληξη ότι το σώμα του κάτω από το σάβανο ήταν άφθαρτο.

Αυτό αποτελούσε θαυμαστό γεγονός και θεία οικονομία. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι Μοναχοί πίστευαν στην αγιότητά του, η Αγία Εκκλησία έπρεπε να επιληφθεί της υπόθεσης.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ.κ. Νικόλαος, όταν το έμαθε συγκλονίστηκε, επισκέφθηκε το Μοναστήρι και προσκύνησε συγκινημένος το ιερό σκήνωμα. Το άφθαρτο σώμα του Γέροντα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας για να προστατεύεται και έκτοτε εκεί βρίσκεται προς προσκύνηση από χιλιάδες πιστούς.

Ο ήσυχος παππούλης με τη χάρη του Θεού τάραξε το πανελλήνιο. Μετά από δεκαπέντε χρόνια βρέθηκε το σκήνωμα αυτού του ανθρώπου σε πλήρη συνοχή, απλώς συρρικνωμένο, αφυδατωμένο, να κρατά μάλιστα το Ιερό Ευαγγέλιο και να μην είναι εύκολο να του το αποσπάσει κανείς.

Σαν να θέλει να μας πει ότι ξεφύγαμε από το Ευαγγέλιο και να μας προτρέπει, κυρίως τους Ιερείς: «Γυρίστε πάλι στις γάργαρες πληγές της Πίστεώς μας, στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση.

Πάψτε να ασχολείστε με τις κοσμικότητες και τα κοινωνικά ζητήματα, είναι άλλοι αρμόδιοι για αυτά τα θέματα. Εσείς έχετε χρέος να οδηγήσετε τις ψυχές εις νομάς σωτηρίους, να ανεβάσετε τον άνθρωπο από τη Γη στον Ουρανό!…»

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/gerontas-vissarion-agiokatataxi-tha-apofasisi-synodos-aftharto-skinoma-tou/