RESPECT OF THE FAITHFUL FOR THE CLERGY

By Archbishop Athenagoras (Kokkinakis) (+1979)

Orthodox Christians respect and love their clergy. Knowing that the clergy are servants of God and man, devoting their life for the salvation of their flock, the Orthodox people express their grat¬itude and respect to them on every - occasion.

First, the priest is addressed as "Father" by all, for he is the spiritual father of his flock; He is their teacher, confessor, sanctifier and healer. Second, when people greet their priest they kiss his hand as an expression of respect, as recognition of his priesthood, as a veneration to the holiness of his sacred duties. The fact that the priest handles the Holy of Holies, that is, the Body and Blood of Christ, when he offers the Divine Liturgy, is recognized by the people, at all time throughout the world, as a great and awesome privilege.

Your priest's hands are the hands that touch and offer the Bloodless Sacrifice on the Holy Altar; (the hands that give to us the Body and Blood of Christ; the hands that baptize and anoint us with Holy Chrism; the hands that absolves us forgiveness; the hands that bless our wedlock and anoints our bodies with the healing oil of the sacrament of Holy Unction; the hands that sprinkle upon us the holy water of sanctification; the hands that bless us, alive and dead. These hands are indeed instruments of salvation. For these reasons, Orthodox Christians through the centuries kissed the hand of their priest, as we continue to do in our days. We kiss the hand of our priest when we greet him either when he distributes, at the end of the Liturgy, the blessed bread (Antithoron), or outside the Church whenever we meet him. We close with the words of St. Paul:

Remember them which have the rule over you, who have spoken unto you the word of God: whose faith follow, considering the end of their conversation. Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Be not carried about with diverse and strange doctrines. For it is a good thing that the heart be established with grace; not with meats, which have not profited them that have been occupied therein. (Heb 13:7-9)

Let us go forth therefore unto him without the camp, bearing his reproach. (Heb 13:13)

Obey them that have the rule over you, and submit your-selves: for they watch for your souls, as they that must give account, that they may do it With joy, and not with grief: for that is unprofitable for you. (Heb 13:17)

Vol. 10, Issue 09-10

Orthodox Heritage

Δεν υπάρχουν συγγράμματα γυναικών αγίων.

- Δεν υπάρχουν συγγράμματα γυναικών αγίων. Αυτό δεν συμβαίνει γιατί είναι λιγότερες άγιες γυναίκες από τους άνδρες. Είναι περισσότερες οι άγιες γυναίκες, αλλά οι άγιες γυναίκες έχουν κρυμμένη ζωή, μπορούν να διαφυλάξουν μυστική ζωή. Η Παναγία έλαβε μεγάλη Χάρη από τον Θεό. Δεν έχουμε αποκαλύψεις που προέρχονται από την Παναγία, αλλά ξέρουμε ότι έχει μεγάλη Χάρη και την αισθάνεται η Εκκλησία και όσοι προσεύχονται σε αυτήν.

Έπειτα, οι γυναίκες δεν χρειάσθηκαν να καθοδηγήσουν ποίμνιο για να αποκαλύψουν τα βιώματά τους. Όσες μας άφησαν κάποια λόγια τους, ήταν Γερόντισσες. Αλλά και οι άγιοι θα σιωπούσαν και δεν θα είχαμε συγγράμματά τους, εάν δεν υπήρχε ανάγκη ως υπεύθυνα πρόσωπα, ως Ποιμένες της Εκκλησίας, να καθοδηγούν ποίμνια.

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

«Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»

Βίος και πολιτεία του Γέροντος Σωφρονίου του ησυχαστού και θεολόγου

A STORY FROM THE "LEIMONARION"

(THE "SPIRITUAL MEADOW")

Jn the reign of the most faithful Caesar Tiberius Constantine

(578-582), we went to the Great Oasis and when we were there, we saw a monk named Abba Leo, a Cappadocian by race, who was great in the eyes of God. Many people told us a multitude of wondrous stories about this monk. When we made contact with him and gained some experience of him, we reaped considerable benefits; especially from his humility, recollection, poverty, and charity which he showed to all.

This ever memorable elder said to us, "Believe me, children, I am going to reign." We said to him, "Believe us, abba, nobody from Cappadocia ever reigned. This is an ill suited thought you are harboring." But he said again, "It is a fact, children, that I am going to reign;" and nobody could persuade him to put the idea away from him.

When the Maziques came and overran all of that region, they came to the Great Oasis and slew many monks, while many others were taken prisoner. Among those taken prisoner at the Lavra of the Great Oasis were Abba John, formerly lector at the Great Church in Constantinople, Abba Eustathios the Roman, and Abba Theodore, all three of whom were ill. When they had been captured, Abba John said to the barbarians, "Take me to the city and I will have the bishop give you twenty four pieces of gold."

So one of the barbarians led him off and brought him near to the city. Abba John went in to the bishop. Abba Leo the Cappadocian was in the city at that time and so were some others of the fathers; that is why they were not captured. Abba John went in and began to implore the bishop to give the barbarian the twenty four pieces of gold, but the bishop could only find eight. He was willing to give these to the barbarian, but the barbarian would not take them. "Either give me twenty four pieces of gold or the monk," he said.

The men of the fortress had no choice but to hand over Abba John, who wept and groaned, to the barbarian; they took him to their tents. Three days later, Abba Leo took the eight pieces of gold and went out into the wilderness to where the barbarians were camped. He pleaded with them in these words, "Take me and the eight pieces of gold, and let those three monks go. For, as they are sick and cannot work for you, you will only have to kill them. But as for me, I am in good health and I can work for you." Then the barbarians took both him and the eight pieces of gold of which he spoke, letting the other three monks go free.

Abba Leo went off somewhere with them and when he was worn out and could go no further, they beheaded him. And so, Abba Leo fulfilled that which is spoken in the Scriptures, Greater love hath no man than this, that a man lay down his life for his friends. (Jn 15:13). Then we realized what he was talking about when he used to say, "I am going to reign." For reign he did, having laid down his life for his friends...

Blessed Elder Thaddeus of Serbia (+2002)

If our thoughts are kind, peaceful and quiet, turned only towards good, then we also influence ourselves and radiate peace all around us—in our family, in the whole country, everywhere. When we labor in the fields of the Lord, we create harmony. Divine harmony, peace and quiet spread everywhere. However, when we breed negative thoughts, that is a great evil. When there is evil in us, we radiate it among our family members and everywhere we go. So you see, we can be very good or very evil. If that's the way it is, it is certainly better to choose good!

St. John Chrysostom teaches us that all evil comes first from ourselves and only secondly from the devil. If we keep our minds vigilant and our hearts strong in the Faith, the devil has no access to us.

THE DEATH OF A CIVILIZATION IMMERSED IN SIN

By Luiz Sergio Solimeo.

The once Christian Western world is gradually sinking into a sea of mud in ever thickening darkness. Vice and error are glorified as virtue, and truth is persecuted. People no longer boast of moral righteousness and of the rule of reason but of anarchy, irrationality and the "de-construction" of the concepts which sustain the life of thought.

The crisis of the family, the perversion of the youth, the growth of random and senseless violence, fruit of an ever more intense criminality, are spreading by the day.

We are witnessing the tenebrous sunset of a civilization; a new invasion of barbarians, not on horseback through the steppes or boldly crossing seas in rickety boats: they are born and raised in this very world they are going to destroy They are a fruit of the counter-education received from broken homes, schools, society, and a media and entertainment industry gone awry.

No civilization can sustain itself and make progress without being based on logical and coherent thought and on solid and consistent morals. In other words, truth and good are the foundation and pillars sustaining the social, cultural and religious life that give a sense of purpose to the lives of individuals and to the collective life of peoples. If this is missing there is chaos in people's minds, customs, and in society.

The frantic quest for absolute and unbridled freedom has led man to shake off all restrictions imposed by morals, logic and even nature. Deconstruction of the truth and the good has led him to "deconstruct" the reality of his own body by denying the evidence of his sex stemming from anatomy and physiology; and as a consequence, he plunges himself into the surreal world of the homosexual culture.

Without the truth to guide him and morals to govern him, man has turned into flotsam and jetsam adrift in the vastness of the sea, dragged away by the waves with no defined purpose or direction.

The Renaissance, when Western civilization began to turn its back on the "philosophy of the Gospel" which, in the words of the Latin Pope Leo XIII, characterized medieval Christendom, marked the start of a long process of apostasy that has come all the way to today's virtually atheistic society. (Plinio Correa de Oliveira, "Revolution and Counter-Revolution").

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Χαίρε ο γόνος της ατεκνίας.

 Χαίρε παιδίον θείας ευλογίας.

Χαίρε ο δι' αγγέλου προκηρυξάμενος.

 Χαίρε θείω τάγματι ο προστιθέμενος.

 Χαίρε η δόξα των Ασωμάτων.

 Χαίρε το δέμας των ακήρατων.

 Χαίρε αμνέ προ Αμνού ο φανείς.

Χαίρε ο αμώμως τελειωθείς.

Χαίρε ο κήρυξ της μετανοίας.

Χαίρε ο τύπος της ησυχίας.

Χαίρε Μεσσία προάγγελε.

Χαίρε Δυνάμεων ισάγγελε.

Χαίρε Ιορδανού πνευματοβάμων.

Χαίρε της Νέας Εδέμ θεάμων.

Χαίρε αμαρτίας μακράν ο σκηνώσας.

Χαίρε αγνείας οδόν ο βιώσας.

Χαίρε δι' ύδατος ο κα θα για σας.

Χαίρε αγίους ο υπερκεράσας.

Χαίρε προφήτην Ηλίαν μιμησάμενος.

 Χαίρε διά Κύριον ημών αθλησάμενος.

Χαίρε θυσία προ του Σταυρού.

 Χαίρε λατρεία του ασκητού.

Χαίρε φθαρτής κεφαλής ο τμηθείς.

Χαίρε εις καινή ν βιοτήν ο εισέλθεις.

 Χαίρε το πάθος Χριστού ο προτυπώσας.

 Χαίρε τυράννους σφοδρώς ταπεινώσας.

 Χαίρε περαίωσις κόσμου παλαιού.

 Χαίρε προετοίμασις Αδάμ καινού.

Χαίρε ανόθευτος καρδία ένθεος.

 Χαίρε αχώριστος Κυρίου φίλτατος.

Χαίρε ανθρωπίνων κεχωρισμένε.

Χαίρε υλοφρόνων διαζευγμένε.

Χαίρε η λήθη των εφήμερων.

Χαίρε η πρόταξις των αιωνίων.

Χαίρε ο αύλαξ ψυχών τελείων.

 Χαίρε ο δίαυλος επουρανίων.

 Χαίρε η κάρα εκ γης φωτίζουσα.

 Χαίρε η χειρ σου αιώνων άζουσα.

Χαίρε Ανοίξεως η αηδών.

Χαίρε πνευμάτων η μεληδών.

Η Kλήση του Πέτρου (Λουκ.5,1-11)

Anthony (Bloom), Metropolitan of Sourozh

„Ο καθένας που Τον στέλνει ο Κύριος για να κηρύξει τον Χριστό, δεν είναι μόνος του, επειδή με καθέναν βαδίζει ο Ίδιος ο Χριστός και η ευλογία και η χάρη του Θεού είναι μαζί με καθέναν που συνειδητοποιεί τη δική του απόλυτη και άπειρη ανικανότητα. Και έτσι ο Θεός εκτελεί ότι ένας άνθρωπος μόνος του, που όμως μόνο με τις δικές του δυνάμεις  ποτέ δεν θα μπορούσε να εκτελέσει.“ – από μια ομιλία του Μητροπολίτη Αντωνίου Σούροζ (Μπλούμ) για την πρόσκληση του Πέτρου

Τί θαυμάσια ιστορία από το Ευαγγέλιο διαβάσαμε σήμερα! Το απόσπασμα που μιλάει για το πώς ο Χριστός επέλεξε τον Πέτρο για να γίνει ιεροκήρυκας και να οδηγήσει μαζί του και άλλους πολλούς ανθρώπους στο Χριστό. Αν διαβάσουμε προσεκτικά το Ευαγγέλιο, τότε βλέπουμε ότι γύρω από τον Χριστό μαζεύτηκε ένας ολόκληρος όχλος, ότι βρισκόταν στη θάλασσα της Γαλιλαίας μια μεγάλη ομάδα καϊκιών, μα ο Χριστός επέλεξε μόνο ένα – εκείνο του Πέτρου. Μπήκε μέσα και διέταξε τον Πέτρο να πάρει δρόμο στα βαθιά, να απομακρυνθεί από τη παραλία, δηλαδή από εκεί, όπου δεν ήτανε επικίνδυνο και δύσκολο, αλλά όπου και δεν υπήρχε η δυνατότητα να εκτελέσει ένα κατόρθωμα εν ονόματι του Κυρίου. Ο Πέτρος Του απάντησε ότι δούλευαν όλη τη νύχτα, αλλά μάταια. Ο Σωτήρ τον ενθάρρυνε να πραγματοποιήσει το θέλημά Του. Επί τῷ λόγῳ Σου θα ρίξω τα δίχτυα. Και ξαφνικά τα δίχτυα γέμισαν ψάρια.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με έναν άνθρωπο. Δουλεύει όλη την νύχτα, κάνει κάτι καλό, προσπαθεί να εμπνεύσει άλλους για τον δρόμο προς τον Κύριο, αλλά όλα χωρίς αποτέλεσμα. Και ξαφνικά ο Κύριος ο ίδιος πλησιάζει έναν από εκείνους που δουλεύουν και του λέει: Κάνε τώρα μπροστά Μου, μαζί Μου όλα όσα έχεις κάνει πριν βασιζόμενος μόνο στις δικές σου δυνάμεις ... Και συχνά αποκρινόμαστε, όταν ο Κύριος μας λέει: Κάνε ξανά ότι δεν κατάφερες πριν – Μα, γιατί Κύριε? Το έκανα ήδη, αλλά μάταια! Ο Πέτρος απάντησε αλλιώς. Επί τῷ λόγῳ Σου – είπε εκείνος – συνεχίζω να πηγαίνω πιο βαθιά και θα ρίξω τα δίχτυα μου ξανά στη θάλασσα. Και ξαφνικά του αποκαλύφθηκε ότι σε μια στιγμή ο Κύριος μπορεί να γεμίζει τα δίχτυα του.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με μας. Ζούμε και κάνουμε τα πράγματά μας χωρίς να παρατηρούμε ότι κάνει ο Θεός γύρω μας, πώς φροντίζει για το ένα, το άλλο και το τρίτο πραγματοποιώντας μπροστά σε χιλιάδες ψυχές τα θαύματά Του. Και ξαφνικά ο Κύριος μας ανοίγει τα μάτια μας και βλέπουμε. Τί όμως έκανε τότε ο Πέτρος?  Έπεσε μπροστά στα πόδια Του, τρομαγμένος από το γεγονός ότι βρίσκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα που εκτελεί θαύματα. Του είπε: Είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, ανάξιος για Εσένα και για το ότι βρίσκεσαι κοντά μου, στο καΐκι μου. Φύγε από μένα! Φοβήθηκε να είναι τόσο κοντά στο θαυματουργό Θεό.

Ο Κύριος όμως που τον επέλεξε, που τον προόρισε για την υπηρεσία Του, του απάντησε: Να μη φοβάσαι! Από νυν τους ανθρώπους θα αγρεύσεις! Δηλαδή, από τώρα και στο εξής δεν θα ρίξεις τα δίχτυα σου στη θάλασσα, αλλά στη γη, για να εμπνεύσεις πολλούς ανθρώπους για τη Βασιλεία του Ουρανού. Δεν είδες ακόμα όλα όσα κάνω. Τώρα θα συμμετέχεις στο Έργο Μου!

Γι΄αυτό μιλάει το σημερινό Ευαγγέλιο. Μιλάει σ΄όλους μας, γιατί όλοι ανήκουμε στο Χριστό, επειδή κοντά στον καθέναν από μας βαδίζει ο Χριστός, όπως όταν πήρε το δρόμο για Εμμαούς μαζί με τους μαθητές Του που δεν Τον αναγνώρισαν αρχικά – μόνο μετά, όταν ευλόγησε και έκοψε μαζί τους το ψωμί. Άκουγαν, όμως, τα λόγια Του και έκαιγε η καρδιά τους από ότι άκουγαν.  Όλοι είμαστε σε μια τέτοια κατάσταση. Προχωράμε στη ζωή μας και ο Χριστός μας συνοδεύει, πορεύεται κοντά μας και μιλάει με μας. Μας αποκαλύπτει μυστήρια της Βασιλείας του Θεού και μας εξηγεί πράγματα που πριν δεν τα είχαμε καταλάβει ακόμα. Σε οποιαδήποτε στιγμή όμως μπορεί να μας εκλέξει. Όχι οπωσδήποτε για το ιερατείο, αλλά και για μια οποιαδήποτε υπηρεσία: Μπορεί να μας πει: Τώρα πήγαινε! Σε στέλνω ...

Θα μπορέσουμε να το κάνουμε όμως μόνο αφού έχουμε συναντήσει πριν το Χριστό – πρόσωπο με πρόσωπο – τρομαγμένοι από μια τέτοια συνάντηση με το Θεό το Ζώντα, ξέροντας ότι δεν είμαστε άξιοι να είμαστε κοντά Του. Μόνο τότε θα μας πει: Πήγαινε! Πορεύσου μαζί Μου, πήγαινε εν ονόματι Μου και πράξε το έργο του Θεού στη γη!

Ο καθένας που Τον στέλνει ο Κύριος για να κηρύξει τον Χριστό, δεν είναι μόνος του, επειδή με καθέναν βαδίζει ο Ίδιος ο Χριστός και η ευλογία και η χάρη του Θεού είναι μαζί με καθέναν που συνειδητοποιεί τη δική του απόλυτη και άπειρη ανικανότητα. Και έτσι ο Θεός εκτελεί ότι ένας άνθρωπος μόνος του, που όμως μόνο με τις δικές του δυνάμεις  ποτέ δεν θα μπορούσε να εκτελέσει.

Αμήν

http://www.bogoslov.ru/greek/text/2833553.html

REFORM YOUR LIFE

Vol. 10, Issue 07-08Orthodox Heritage

Come, Brethren, be reformed in your life! You dread lest an enemy should bring you before a court; and you have no fear that God will judge you? Where is your faith? Fear while you have time to fear. The Day of Judgment is indeed far off; but the last day of every individual man cannot be far away, for life is short. And since even this brief span is uncertain, you know not when your last day will be.

Because of tomorrow correct your life today. Let the reproof in secret profit you now. I speak openly, but I am rebuking you in secret. I knock at the ears of all; but I address myself to the conscience of some in particular. Were I to say, "You, adulterer, mend your ways," I would in the first place say what I did not know, or maybe only suspect from something chance heard. But I do not say, "You, adulterer, mend your ways;" what I do say is this: "Let each one of you in this congregation who is an adulterer mend his ways." The rebuke is public; the amendment is in secret. He who fears God will, I know, amend his life.

I have come to know, and with me so will any man who has reflected even a little, that there is no man who fears God who will not amend his life at His word, unless it is the man who thinks he has a longer time to live. It is this that brings spiritual death to so many, as they keep saying, "tomorrow, tomorrow;" and all of a sudden the door is closed. He remains without, with his raven's croak, because his voice was not the grieving voice of the dove. Tomorrow,  tomorrow... the  voice of the raven. Mourn like the dove, and beat your breast; but as you beat your breast, let what you beat amend itself, lest you seem not so much to be beating your conscience as ramming it hard with blows; making a bad conscience more unyielding instead of more obedient. Mourn, but not in fruitless grieving.

It may be that you say to yourself: "God has promised me forgiveness, whenever I reform; so I am safe. I read in the Holy Scripture: If the wicked do penance for his sins which he hath committed, and shall do justice, I will not remember all his iniquities. (Ezek. 18:21, 22). I am safe; tomorrow, when I amend my life, God will pardon me and all of my sins." And what am I to say? Am I to cry out against God? Am I to say to God: Do not give him pardon? Am I to say that this is not written in the Scripture, that God has not made this promise? If I were to say that, I would say what is false. You are right; what you say is true.

That God has promised you pardon when you amend your life, I cannot deny. I agree and I grant you and I know that God has promised you forgiveness. But who has promised you tomorrow? Where have you read that you will receive forgiveness (when you do penance), and also the book that tells you as to how much longer you have to live. It is not there, there is no such book, you say. Therefore you do not know how much longer you have to live. Then reform your life, and be always prepared.

Do not live in fear of the last day, as though it were a thief coming to wreck your house while you sleep; but keep watch, and amend your life this day. Why put it off for tomorrow? If your life is to be long, let it be happy as well as long. No one puts off a good long dinner; and by putting off your repentance and amendment, you choose in turn the bad meal, a long evil life! If it is to be long, it will be all the better for being good. If it is to be short, it is as well that its fruits should last. Men so neglect their own life that, in it, they will have nothing bad except the life itself. You buy a house; you look for a good one. You marry a spouse, you choose a good one. You desire children, and you hope they will be good. You buy shoes, and you will not have bad ones. But you love a bad life! What has life done to you that you will only have it bad? That among all the good things that are yours, your life alone is bad?

And so, brethren, should I wish to correct one among you in private, it may be in my prayer and desire that you will listen to me. In public I correct many among you. All of you seem to approve my words; would then some of you do as I say? I do not care for the man who approves of me with his voice, and scorns me in his heart. For when you approve of what I say, and yet do not amend your life, you are a witness against yourself. If your life is bad, and what I say pleases you, then be displeased with yourself; because if your life is bad, and you are displeased with it, once you amend it you will be pleased with yourself.

In all that I am saying to you now, I am placing a mirror before you. These are not my words. I speak to you only at the command of the Lord; for fear of whom I dare not be silent. Who would not rather be silent, and not have to render an account because of you? But we have already assumed a burden which we cannot, and ought not, throw off our shoulders. When the Epistle to the Hebrews was being read, my brethren, you heard these words: Obey them that have the rule over you, and submit yourselves: for they watch for your souls as they that must give account, that they may do it with joy, and not with grief, for that is unprofitable for you (Heb 13:17).

When do we do this with joy? When we see men draw fruit from God's words. When does the laborer work with joy in his field? When he looks at the tree, and sees the fruit; when he looks at his crop, and looks forward to an abundant yield on the threshing floor; when he has not labored in vain, nor bent his back in vain, nor worn his hands in fruitless toil, nor borne in vain both heat and cold.

It is for this he says, that they may do it with joy, and not with grief; for that is unprofitable for you. Did he say, Not profitable for them? No; he said, unprofitable for you. For when those placed over you are saddened by your wickedness it is profitable to them; their sadness is profitable to them; but it is not profitable for you. It is our desire that nothing shall profit us that does not profit you. Let us then, brethren, labor together in doing good in God's field, that together we may enjoy His reward.

Turning then to the Lord our God, the Father Almighty, let us, as best we can, give thanks with all our hearts, beseeching Him that in His goodness He will in mer¬cy hear our prayers. And, by His grace, drive evil from our thoughts and actions, increase our faith, guide our thoughts, actions, guide our minds, grant us His holy inspirations, and bring us to joy without end, through His Son our Lord and Savior Jesus Christ. Amen.

The Master of all visible and invisible creation was not ashamed to humble Himself and to take upon Himself our human nature, subject as it was to the passions of shame and desire and condemned by divine judgment; and He became like us in all things except that He was without sin, that is, without ignoble passions. All the penalties imposed by divine judgment upon man for the sin of the first transgression—death, toil, hunger, thirst and the like—He took upon Himself, becoming what we are, so we might become what He is...

Being rich, He became poor for our sake, so that through His poverty we might become rich. In His great love for man He became like us, so that through every virtue we might become like Him.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ Π. ΠΑΥΛΟΣ. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ

ON FREQUENT COMMUNION

Vol. 10, Issue 07-08 Orthodox Heritage

ON FREQUENT COMMUNION

By the Athonite  Hieromonk  Arsenius, Holy Monastery ofStavronikita (+1846).

He that eateth my flesh, and drinketh my blood, dwelleth in me, and I in him. [Jn 6:56]

What can be loftier and more desirable than these most comforting words of our Savior in which He expresses all His love, all the boundless abyss of His compassion which is given to man in the Mystery of Communion! With what can we compare the state of a man who is united with the Lord Himself! This is the Mystery of Mysteries, so exalted that it can only be grasped in part by man's limited mind. It is sufficient for us to know that in the Mystery of Communion we are granted, through His grace, the greatest of God's gifts, and therefore we must by all means try to live in such a way that we may more often approach this most Holy Mystery, which the ancient Christians were furnished and partaking of on a daily basis.

Holy Communion, strengthening our spiritual and bodily powers, also serves as an invincible weapon for us in defeating the invisible enemy of our salvation—the devil. This enemy is extremely dangerous for us. How many snares he sets out for our ruin and destruction, in which he tries with all his power to entrap us; wherever we go, at almost every step, this evil spirit tries to wound us, ever trying to deceive and tempt us. We want to do good, but he lures us into evil; we want to pray, but he brings upon us foul thoughts, laziness, heaviness and so forth, taking advantage of our weaknesses and our inclination towards sin. How much care, attention to self, and self-discipline is required of us, lest this cruel spirit of malice prevail over us!

This enemy of mankind is so much the more dangerous in that he is invisible to us and is exceedingly cunning and evil. Against such a dangerous foe we must use a mighty weapon; but what can be more powerful than the most holy Mystery of Communion? In itself it is an almighty power, for in partaking of the Body and Blood of Christ we receive the Master of heaven and earth, Whose might is infinite. On the other hand, it contains within itself all the power of our great redemption which was accomplished for us by our Savior, the fruit of which was victorious triumph over the dark kingdom of the devil.

He that rarely approaches this saving Mystery is estranging himself from salvation. Even common sense can grasp the truth of this. He who receives Holy Communion often, also cleanses his conscience often in the Mystery of Confession, and in reliving his grief and contrition over the sins he has committed, he sets the saving fear of God as seal on his soul, keeping him from sin. To attain this, he must arm himself more often with good thoughts and good works which keep him from sin and draw him nearer to God. Then, accord¬ing to the frequency of Communion, good dispositions and virtues acquire great power and become essential to the soul.

Each of us knows from experience that frequent repetition of anything forms a habit in us. He that repeats a sin often makes himself a slave to sin; he that strives for virtue becomes a struggler of piety. Thus, the person who partakes of Com-munion often necessarily acquires the disposition to serve the Lord with fervor, for he truly believes in the power of this Divine Mystery; he praises God with gladness and hope, for he truly trusts that the Lord is his helper and defender; he submits to Him with humility and love, because he truly loves the Lord Who has loved him and bestowed upon him every heavenly gift.

Present-day Christians, for the most part, rarely approach the saving Mysteries of Confession and Holy Communion but Christians of the first centuries were vouchsafed this gift daily. From this it is evident how piety has decreased in our days, and that it will do so further in the future. One can sometimes hear people say that they avoid approaching the Holy Mysteries because they consider themselves unworthy. But who is worthy of it? No one on earth is worthy of it, but whoever confesses his sins with heartfelt contrition and approaches the Chalice of Christ with consciousness of his unworthiness the Lord will not reject, in accordance with His words, him that cometh to me I will in no wise cast out. (Jn 6:37).

Others are so caught up in the vanity of the world that they find no time to prepare for Communion, or only prepare haphazardly for this most holy Christian duty. What carelessness concerning such a lofty gift of God, what negligence concerning the salvation of one's soul! Throughout the whole year they cannot set aside even a few days for the salvation of their soul, when before their eyes there are almost daily examples of sudden death. And we will not remain silent about the person who indeed approaches the Chalice of Christ unworthily Of such people the word of God says: He that eateth and drinketh unworthily, eateth and drinketh damnation to himself, not discerning the Lord's body. (I Cor 11:29).

Approaching this awesome mystery, we say, neither like Judas will I give Thee a kiss. Who is it that gives the Lord the kiss of Judas? Without a doubt, it is those who, not having cleansed their consciences by heartfelt repentance, not having grieved over their sins, approach the Chalice of Christ without the fear of God, or those who, having been joined to the Lord, having been sanctified by His most holy gift and freely cleansed of their innumerable transgressions, the spawn of the spirit of malice, return again to their foul deeds, again become enslaved to Satan. Woe, eternal woe, to such people!

Let us conclude our discourse on the communion of the Holy Mysteries of Christ by pointing out some of the innu¬merable blessings which it bestows upon those who receive Communion worthily. According to the teaching of the Church (pre-Communion prayers), this most Holy Mystery of the Body and Blood gives to those partaking of it worthily strengthening of joints and bones, healing of divers infirmities, health, strength, preservation, salvation and sanctification of soul and body, estrangement and cleansing of a defiled soul, preservation from every soul-corrupting deed and word, protection from every action of the devil, a rampart and aid in dispersing the enemy (i.e., evil spirits); the driving away of every fantasy, evil act and work of the devil acting mentally in our members; the burning up and utter destruction of wicked thoughts and undertakings, and of nocturnal fantasies of the dark and evil spirits; correction of life and confirmation in holiness of life, keeping of the commandments, increase in virtue and perfection, enlightenment of the senses, peace of the powers of the soul, unashamed faith, fullness of wisdom, enlightenment of the eyes of the heart, boldness and love towards God, the gift of the Holy Spirit, an increase of divine grace; the abiding in our soul of God the Father, God the Son, and God the Holy Spirit; strengthening of life, an earnest of the future life and kingdom, provision for eternal life, a good defense before the dread judgment seat of Christ, and communion of heavenly blessings.

With a conscience cleansed by the Mystery of Confession and with a sincere desire to correct our life, let us more and more often come to partake of the Heavenly Meal given us in the Mystery of the Body and Blood of Christ. And, by worthy reception of this lofty gift, we may in turn receive those innumerable gifts which are bestowed upon us through this great Mystery. Those of us who worthily taste this most Holy Bread here on earth have the eyes of our soul towards Him and we pray that, one day, we may be deemed worthy in partaking Christ more completely in heaven as well. And through His grace, we shall remain eternally in communion with and in the face to face vision of Jesus Christ, our Creator, Master and Redeemer, of which may we all be deemed worthy through His good pleasure and beneficence.

Απολυτίκιο Συλλήψεως Ιωάννου Προδ. - 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ

ΠΑΤΗΡ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΑΝΟΣ ΠΕΡΙ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ.

TI EINAI TO REIKI.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΝΩΤΗΣ- ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ;

Η ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

 Νεαροί μου, θέλω να σας ευχαριστήσω πού με προσκαλέσατε να σας μιλήσω για την απαισιοδοξία των νέων και να σας παρακαλέσω το εξής: Να μην επιτρέπετε ποτέ στον εαυτό σας να σας μπερδεύει ή να σας εντυπωσιάζει ή θέση, το επάγγελμα, ή στολή ενός ανθρώπου. Να ξέρετε ότι ή κοινωνική μας θέση εξαρτάται περισσότερο από την κοινωνία στην οποία ζούμε, παρά από εμάς τούς ίδιους. Γι' αυτό το λόγο μην σφάλλετε και μην αξιολογείτε ποτέ έναν άνθρωπο μόνο από την κοινωνική του θέση ή μόνο από τον τίτλο του.

Μην κρίνετε τούς ανθρώπους από τη στολή τους και την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά από το εσωτερικό τους και από όλα όσα εξαρτώνται από τούς ίδιους. Ή κοινωνική θέση δεν εξαρτάται από τον καθένα μας, αυτό πού εξαρτάται από εμάς τούς ίδιους είναι ή ποιότητα των αισθημάτων μας, ή ποιότητα των σκέψεων μας και ή ποιότητα της βούλησης μας. Εν συντομία, από εμάς προσωπικά εξαρτάται μόνο ή ποιότητα της ψυχής μας. Ή ποιότητα της ψυχής μας εξαρτάται από εμάς τούς ίδιους -εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι της.

Θα χαρώ, εάν με την ομιλία μου καταφέρω να αποβώ χρήσιμος στην κοινωνία. Χαίρομαι και μακάρι να καταφέρω με την ομιλία μου να σας εμπνεύσω θάρρος και αισιοδοξία. Χαίρομαι, αν εγώ ως μοναχός, πού φορώ ράσο, κατορθώσω να σάς προσφέρω κάτι καλό μ' αυτή την ομιλία, γιατί θα είναι στη συνέχεια και σε σάς πιο εύκολο να προσφέρετε κάτι καλό στην κοινωνία. Εσείς, πού θα είστε οι μελλοντικοί καθηγητές, αξιωματούχοι, δικαστές, πολιτικοί, υπουργοί. Ό μελλοντικός τίτλος σας και ή κοινωνική σας θέση θα σάς διευκολύνουν να προσφέρετε το καλό στην κοινωνία. Βέβαια, ή κοινωνική σας θέση και ό μελλοντικός τίτλος από μόνα τους δεν θα σάς καταστήσουν ικανούς για το σωστό, αν εσείς από μόνοι σας δεν παλέψετε με τον εαυτό σας να γίνετε ικανοί για καλές πράξεις.

Ό Επίκτητος, ό στωικός φιλόσοφος, ήταν σκλάβος και παρόλο πού ήταν σκλάβος ήταν τόσο καλός, πού αποτελούσε πρότυπο και παράδειγμα σε αντίθεση με τον Καλιγούλα, πού παρόλο πού ήταν αυτοκράτορας, ήταν ποταπός και ανήθικος.

Ή στολή του αξιωματικού δεν θα σάς κάνει γενναίους, ούτε το ράσο του Ιερέα ευσπλαχνικούς, ούτε ή δικαστική τήβεννος δίκαιους, ούτε ή πολυθρόνα του υπουργού δυνατούς, εάν ή ψυχή σας δεν είναι γεμάτη από γενναιότητα, φιλευσπλαχνία, δικαιοσύνη και ψυχική δύναμη.

Πρέπει να έχετε ψυχή πού θα είναι ικανή για τρία πράγματα: να υπομένει, να αγαπάει τη ζωή, αλλά και να θυσιάζεται.

Τέτοια ψυχή δεν θα έχετε ποτέ, εάν είστε απαισιόδοξοι. Ό απαισιόδοξος δεν μπορεί να θυσιάσει τη ζωή του, γιατί ή ζωή γι' αυτόν δεν έχει αξία και εκείνο πού δεν έχει αξία, μπορεί μόνο να «πεταχτεί» και όχι να θυσιαστεί. Όταν ό άνθρωπος προσφέρει κάτι πού αγαπάει, τότε θυσιάζεται, ενώ όταν προσφέρει κάτι πού μισεί, τότε δεν θυσιάζεται, αλλά το «πετά».

Ό απαισιόδοξος δεν μπορεί να αγαπήσει τη ζωή, επειδή του φαίνεται πώς δεν έχει νόημα και χαρά. Ή ζωή για τον τέτοιου είδους άνθρωπο είναι ανοησία, πόνος, απερισκεψία, θλίψη και έτσι δεν την αγαπά.

Ό πεσιμιστής τελικά δεν μπορεί να υπομείνει τη ζωή, για τούς ίδιους λόγους πού δεν μπορεί να αγαπήσει τη ζωή. Ό άνθρωπος μπορεί να αντέξει τον πόνο, πού έχει κάποιο νόημα και τέλος. Δεν μπορεί να αντέξει όμως τον πόνο πού δεν έχει ουσία και τέλος. Ή ζωή των απαισιόδοξων ανθρώπων είναι απερίσκεπτος και ατελείωτος πόνος.

"Αν είστε απαισιόδοξοι δεν θα μπορέσετε ούτε να θυσιαστείτε, ούτε να αγαπήσετε τη ζωή, ούτε καν να την υπομείνετε. Ή ψυχή σας δεν θα είναι ικανή για κανένα από τα παραπάνω. Αντίθετα θα είναι ικανή για άλλα τρία, δηλαδή: είτε για ανοησίες, ή για άσκοπη περιπλάνηση ή για τεχνάσματα ή για ακινησία ή για αυτοκτονία. Στις τρεις τελευταίες περιπτώσεις δεν θα είστε χρήσιμοι για τη ζωή, ούτε ή ζωή θα έχει σημασία για σας. Στις τρεις τελευταίες περιπτώσεις ή ζωή στην ιλιγγιώδη πορεία της θα σας «κοιτάξει» περιφρονητικά και θα περάσει πολύ γρήγορα από δίπλα σας. Ή ζωή σαν βουερό και ασημένιο ποτάμι θα προσπεράσει πολύ γρήγορα δίπλα από τον απαισιόδοξο νερόλακκό σας. Μάταια από το νερόλακκο αυτό θα πετάξετε λάσπη και συκοφαντίες στη ζωή. Νομίζετε ότι θα θολώσετε τη ζωή; Όχι, θα θολώσετε μόνο την οπτική σας και την ψυχή σας. Πιστεύετε πώς με την απαισιοδοξία σας, θα σταματήσετε και θα καταστρέψετε τη ζωή; Είναι τόσο απίθανο να την καταστρέψετε, όσο απίθανο είναι ένας ελέφαντας, πού κάθεται κάτω από τούς καταρράκτες του Νιαγάρα να προσπαθήσει με την προβοσκίδα του, να γυρίσει πίσω τον καταρράκτη.

Ή απαισιοδοξία αποτελεί ένα ανίσχυρο πείσμα απέναντι στη ζωή. Από αυτό το πείσμα αρρωσταίνει και πάσχει ό απαισιόδοξος άνθρωπος, πού αποτελεί μόνο ένα κομμάτι της ζωής. Ή ίδια ή ζωή δεν παθαίνει τίποτε.

Αποφάσισα λοιπόν σήμερα να μιλήσω για την απαισιοδοξία των νέων, επειδή ή απαισιοδοξία σας προκαλεί πόνο και θλίψη.

Ή απαισιοδοξία προκαλεί πόνο και θλίψη και πλήττει πρώτα εσάς πού είστε νέοι και πού έντονα λαχταράτε τη χαρά. Ή απαισιοδοξία στη συνέχεια προκαλεί πόνο και θλίψη στην πατρίδα, πού σας αναθρέφει για να δοξάσετε τον εαυτό σας και την ίδια, με τα έργα σας. Σάς αναθρέφει για να δοξάσετε τον εαυτό σας με τα έργα σας και όχι για να μεμψιμοιρείτε στις όχθες του ποταμού Σάββα και Δούναβη, φυλακισμένοι στις θλιβερές σκέψεις σας. Σας αναθρέφει όχι για να καθόσαστε, όπως κάθονταν και έκλαιγαν οι Ισραηλίτες στα ποτάμια της Βαβυλώνος, τον καιρό της σκλαβιάς τους στον Ναβουχοδονόσορα. Άλλωστε, ό πεσιμισμός σας μοιάζει με ανατολίτη, μοχθηρό τύραννο, πού αλυσοδένει και συνθλίβει τούς ανθρώπους. Σας εύχομαι λοιπόν μ' oλη την καρδιά μου, να βρείτε τη δύναμη να ντραπείτε, όταν αισθανθείτε σκλάβοι του σκοτεινού και μοχθηρού τύραννου -της απαισιοδοξίας.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ

ΕΝΑ ΣΠΑΝΙΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ . Η ΓΙΑΓΙΑΜΑΡΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ.

ΓΕΡΩΝ ΒΙΤΑΛΙΟΣ «Τέτοιον άνθρωπο δεν έχουμε δει ποτέ! έλεγαν έκπληκτοι οι γιατροί.»

Καθώς παρέμεινα λίγες ακόμη ημέρες στην Τιφλίδα, καθημερινά πήγαινα με χαρά στο ρωσικό ναό του αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι, όπου είχα την ευτυχία να συναντήσω άγιους ανθρώπους, για τους οποίους μου είχε διηγηθεί διάφορα γεγονότα η διακόνισσα Όλγα στο Σουχούμι και οι οποίοι είναι σήμερα επίσημα άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Στο μικρό σπίτι πλησίον του ναού, ζούσε ο γέροντας μητροπολίτης Ζηνόβιος, Ρώσος στην καταγωγή. Στο παρελθόν είχε ζήσει στην Αγία Μονή της ερήμου Γκλίνσκαγια, όπου μαζί του ασκήτευαν άλλοι μεγάλοι γέροντες, όπως ο ενταφιασμένος στο κοιμητήριο του Σουχούμι, ηγούμενος Σεραφείμ και ο προορατικός πατέρας Ανδρόνικος, που πρόσφατα αναπαύτηκε στην Τιφλίδα. 

Μαζί τους πέρασε πολλά χρόνια εξορίας και ζωής στα στρατόπεδα, στα χρόνια των τρομερών διωγμών της Εκκλησίας. Η ασκητική όψη του, η απλότητα, η εξωτερική ηρεμία και το κυριότερο, η μεγάλη καταδεκτικότητά του ήταν τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα που έτυχε να συναντήσουμε στη Ρωσία, στην όψη των ιεραρχών. Βλέποντας αυτό τον αληθινό, σεμνό γέροντα-μητροπολίτη, ένιωθες έντονα την επιθυμία να βρεθείς κοντά του, να πάρεις την ευλογία του και με αγάπη να ζητήσεις τις άγιες προσευχές του.

Κοντά στην Τιφλίδα ζούσε τότε και ερχόταν συχνά στις εορτές, για να λειτουργήσει σ' εκείνον το ναό. ένας άλλος, εκπληκτικός γέροντας που άρχισε επίσης το μοναχικό του βίο στην έρημο Γκλίνσκαγια. Ήταν ο μεγαλόσχημος αρχιμανδρίτης Βιτάλιος. Παρά τις βασανιστικές, σωματικές του ασθένειες, βοηθούσε πνευματικά ένα τεράστιο πλήθος  ανθρώπων, οι οποίοι κατοικούσαν ή έρχονταν στη Γεωργία από τη Ρωσία και τη Ουκρανία. Ήταν ένας μεγάλος ερημίτη και πραγματικά ζωντανός άγιος της εποχής μας, πλήρης εξαιρετική αγάπης και ασυνήθιστης ταπεινότητας. Διακρινόταν για τη σπάνιο πραότητα του, εξέπληττε με τη συμπόνια του και την τρυφερότητα προς όλους όσους είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν. 

Δοξάζω το Θεό, που μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά. Επανειλημμένα εξομολογιόμουν σ' αυτόν τα επόμενα χρόνια, καθώς είχα τη δυνατότητα να τον συναντώ και να τον συμβουλεύομαι σ' εκείνο το ναό ή στο σπίτι του, στην άκρη της πόλεως όπου ζούσε.

Θυμάμαι ένα καταπληκτικό γεγονός, όταν τον είδα στην αυλή, βγαίνοντας από την Εκκλησία μαζί με το μητροπολίτη Ζηνόβιο, τον οποίο συνόδευε στο δρόμο για το μητροπολιτικό κελί. Ήταν αξιοθαύμαστο με τι καταπληκτική ευλάβεια περπατούσε ο πατέρας Βιτάλιος στην αυλή, κρατώντας από το χέρι τον άγιο δεσπότη. Έτρεξα στην αρχή προς τον αρχιερέα κι έπειτα προς τον όσιο γέροντα για ευλογία. Βλέποντας με, χάρηκε ιδιαίτερα και χαμογελώντας τρυφερά, έβγαλε από την τσέπη του μία μεγάλη χούφτα με σοκολατάκια και μου τα έδωσε μαζί με την ευλογία του, λέγοντας τα γεμάτα αγαθοσύνη λόγια : - Πάρτε, πάρτε, αφού έχετε και αδελφούλες! Και ξαφνικά μ' αυτήν την ευλογία του, αισθάνθηκα μία απερίγραπτη κατάνυξη. Η ψυχή μου αισθάνθηκε μια ασυνήθιστη αγαλλίαση, που δεν ήταν δυνατό να εκφραστεί με λόγια.

 Τέτοια ευτυχία, αν και είχα συναναστραφεί πολλούς πατέρες, ποτέ άλλοτε δεν είχα νιώσει! Ήταν φανερό ότι η ψυχή του ήταν τόσο γεμάτη από τη χάρη, την οποία εξέπεμπε, την τόσο συγκλονιστική, καθαρή Αγάπη και την πραγματικά ουράνια κατάνυξη, που από την αφθονία της χάρηκε και η δική μου ψυχή, που αξιώθηκε αυτό το ευλογημένο δώρο της θεϊκής της επίδρασης. Όλη την ημέρα, μετά από αυτή τη συνάντηση, ένιωθα μία ανείπωτη πασχαλινή χαρά, που με πλημμύριζε με Ουράνιο Φως και καθαρότητα.

Θυμάμαι πως κάποια φορά που ήμουν στο ιερό του ναού του αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκι, την ημέρα της μεγάλης εορτής, είδα τον πατέρα Βιτάλιο να μπαίνει και να ασπάζεται την Αγία Τράπεζα με εκπληκτική ευλάβεια και φόβο Θεού. Έπειτα, σαν ένα ευτυχισμένο παιδί, με ανέκφραστη χαρά άρχισε να ασπάζεται τις εικόνες που κρέμονταν στους τοίχους. Συνομιλούσε με τους Αγίους σαν με φίλους, τους οποίους είχε να δει πολύ καιρό. Τόσο ιερή ήταν η ευλάβεια του, που, ακουσίως, με κατέλαβε ένα ρίγος και ντροπή, για την αναξιότητά μου να βρίσκομαι πλησίον ενός τέτοιου αγίου ανθρώπου. Αυτή ήταν μία ολόψυχη εκδήλωση πραγματικής αγάπης του ευσεβούς γέροντος προς τα Θεία. Μας παραπέμπει στα λόγια τού ψαλμωδού Δαυίδ: «Δουλεύσατε τω Κυρίω έν φόβω και άγαλλιάσθε αύτω έν τρόμω» (Ψαλμ. β', 11).

Μάθαμε ότι για πολύ καιρό ήταν άρρωστος και δεν ερχόταν στο ναό. Για το λόγο αυτό το πρόσωπο του, αλλά και όλη η εξωτερική του όψη, εξέφρασαν τέτοια χαρά κατά τη συνάντηση με τα Θεία, η οποία απεδείκνυε ξεκάθαρα τη συγγένεια της αγγελικής ψυχής του με αυτές των αγίων. Θυμάμαι, μέχρι και σήμερα, με πόση ευλάβεια έπιασε στη συνέχεια το Σταυρό που βρισκόταν στην Αγία Τράπεζα για να εξομολογήσει τα πνευματικά παιδιά του. Έπειτα επέστρεψε στο ιερό, πλησίασε την Αγία Τράπεζα και τοποθέτησε το Σταυρό στη θέση Του. Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο προϊστάμενος πατήρ Μιχαήλ και, βλέποντας ότι πήρε τον εορταστικό Σταυρό, πειράχτηκε και άρχισε να επιπλήττει το γέροντα :

- Γιατί παίρνετε αυτόν το Σταυρό; Υπάρχουν και άλλοι Σταυροί για την εξομολόγηση.

0 πατήρ Βιτάλιος αμέσως ζήτησε συγγνώμη με εκπληκτική πραότητα και ηρεμία. Μπορούμε να πούμε ότι ολόκληρος ήταν η ενσάρκωση της ταπείνωσης και της αγαθότητας. Κάποια φορά βρέθηκε στο νοσοκομείο και, όπως λένε οι αυτόπτες μάρτυρες, εξέπληξε ιδιαίτερα τους γιατρούς με τη συμπεριφορά του. Όντας ο ίδιος βαριά άρρωστος και εγχειρισμένος, παραβλέποντας τις εντολές των γιατρών για ακινησία, σηκωνόταν από το κρεβάτι και φρόντιζε με πολλή αγάπη τους άλλους κατάκοιτους ασθενείς, βοηθώντας τους με τα ουροδοχεία και τις σκωραμίδες (πάπιες).

- Τέτοιον άνθρωπο δεν έχουμε δει ποτέ! έλεγαν έκπληκτοι οι γιατροί.

Αυτό ήταν αλήθεια, αφού κι εγώ. που βρέθηκα σε πολλά άγια μέρη και γύρισα σχεδόν όλο τον κόσμο, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τέτοιον άνθρωπο πουθενά και ποτέ πλέον δεν συνάντησα.

Εξαιτίας της άγιας ασκητικής ζωής του, ο πατήρ Βιτάλιος έλαβε από το Θεό το σπάνιο δώρο της προορατικότητας και της θεραπείας των ασθενών ψυχών. Ενθυμούμαι πως, έπειτα από οκτώ χρόνια, όταν ζούσα σαν δόκιμος μοναχός στο γεωργιανό μοναστήρι, αξιώθηκα να είμαι κοντά του κατά τον εορτασμό του οσίου Σίο Μγκβίμσκι. 

Τότε στο μοναστήρι αυτό του ΣΤ' αιώνα, το οποίο είχε επιστραφεί από την άθεη εξουσία στα χέρια της Εκκλησίας, τελούσε τη Θεία Λειτουργία ο Πατριάρχης πάσης Γεωργίας Ηλίας ο Β'. Μετά την Ακολουθία, ο πατήρ Βιτάλιος, που συλλειτούργησε με το Μακαριότατο σ' εκείνη την εορτή, μου απεκάλυψε ότι είδε πως επάνω στο κεφάλι του Πατριάρχη, πριν ακόμη την έναρξη της Θείας Λειτουργίας, κατέβηκε ένα φωτεινό σύννεφο, το οποίο βρισκόταν εκεί κατά τη διάρκεια όλης της Ακολουθίας. Στο τέλος της αφήγησης του, τόνισε ότι η θεϊκή αυτή επίσκεψη χαρίστηκε στο Μακαριότατο για τη θαυμαστή του ταπείνωση.

Ενθυμούμαι ένα ακόμη εκπληκτικό γεγονός. Με την ευλογία του αείμνηστου γέροντα πατέρα Νικολάου, από το νησί Ζάλιτ -αυτός

επιθυμούσε να σπουδάσουμε με τον αδελφό μου στην ιερατική σχολή- πήγα στην Τιφλίδα, τέλος Μαΐου του 1984, για να συναντηθώ με το Μακαριότατο Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία Β' και να ζητήσω τη μεσολάβηση του για την εισαγωγή μου στην ιερατική σχολή της Μόσχας. 0 Μακαριώτατος με προσκάλεσε στο γραφείο του και αφού άκουσε την παράκληση μου, ξαφνικά σηκώθηκε και με τη χαρακτηριστική του πραότητα και ταυτόχρονα αρχιερατική του εξουσία μου είπε 

- Εσείς να μην ανησυχείτε που δεν σπουδάζετε στην ιερατική σχολή. Σας περιμένει κάτι ανώτερο από αυτό.

Αργότερα ευγενικά με ρώτησε αν έχω χρήματα και πριν ακόμα απαντήσω, μου έδωσε εκατό ρούβλια (το ύψος τότε ενός μηνιαίου μισθού).

Ήταν σημαντικό ότι το βράδυ της ίδιας ημέρας, πριν από την Αγρυπνία στη Ρωσική Εκκλησία, είδα τον πατέρα Βιτάλιο που προσευχόταν εμπρός στην Αγία Πρόθεση. Τον πλησίασα για να πάρω την ευλογία του, επιθυμώντας να του διηγηθώ για τη συνάντηση με τον Πατριάρχη. Εκείνος, γυρίζοντας και βλέποντας με, ξαφνικά βγάζει από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα των εκατό ρουβλίων και γρήγορα μου το δίνει. Η πατριαρχική χρηματική αμοιβή μαζί με την ευλογία του γέροντα με χαροποίησαν αφάνταστα και τα δέχθηκα ως εγγύηση της Θείας Χάριτος. 

Έτσι όμορφα, χαροποιώντας και υποστηρίζοντας με. μου φανέρωσε ότι έπρεπε να περιμένω ακόμη τη στιγμή που ο Ίδιος ο Κύριος, με τη θεία Του Πρόνοια, θα με έστελνε να σπουδάσω στο εξωτερικό, στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Αυτή η συγκινητική συμπεριφορά του Αγιότατου Πατριάρχη, η υποστήριξη του, καθώς και του αξέχαστου γέροντα Βιταλίου, ήταν και παραμένουν για εμένα μία ιδιαίτερη ευλογημένη ανάμνηση, την οποία φυλάσσω βαθειά στην καρδιά μου και η οποία διαρκώς με κινεί σε προσευχή ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο των Δυνάμεων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΑΡΧΙΜΑΝ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΓΚΑΝ.

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ – ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ. Υπάρχει ένας ανάπηρος άνθρωπος γεμάτος αισιοδοξία, τον όποιο έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια.........

Υπάρχει ένας ανάπηρος άνθρωπος γεμάτος αισιοδοξία, τον όποιο έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι ένας στρατιώτης πού πληγώθηκε στον πόλεμο. Μια εχθρική σφαίρα διαπέρασε το σώμα του, τον πλήγωσε δίπλα στη μέση του. Με κάλεσε να τον επισκεφθώ. Μπήκαμε μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Σε μία μεγάλη καρέκλα, με πλάτη δίπλα στο παράθυρο, καθόταν ό γνωστός μου. Με κοίταξε και μου είπε:

«Κάθομαι εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ και παρατηρώ τη ζωή από το παράθυρο. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και καμιά φορά από το ένα πρωί ως το άλλο πρωί. Ξέρετε πώς εάν ένας άνθρωπος βρεθεί μέσα σ' ένα άδειο πηγάδι και από κει παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τον ουρανό, θα δει τα αστέρια του ουρανού; Και εγώ παρατηρώ μέσα από το μισοσκόταδο μου τούς ανθρώπους και μου φαίνονται σαν αστέρια λαμπερά πού φέγγουν, κινούνται κυκλικά και αδιάκοπα. Όσο συμμετείχα στον στρόβιλο της ζωής δεν ήξερα ότι ή ζωή είναι τόσο ωραία και τόσο γλυκεία. Από τότε πού έχασα τα πόδια μου, κέρδισα τα μάτια μου. Ναι βλέπω αυτή τη ζωή από τότε πού κάθισα σ' αυτήν την καρέκλα. Ή ζωή είναι ωραία και γεμάτη αρμονία.

Ή αρρώστια δεν είναι μεγάλο κακό και ό θάνατος επίσης δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε μικρό κακό. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου καθόλου. Δεν στηρίζουν αυτά έμενα αλλά εγώ αυτά. Αλλά υπάρχει κάτι πού στηρίζει έμενα όπως εγώ κρατώ τα παράλυτα πόδια μου. Αν δεν  υπήρχε αυτό, θα ήμουν όλος παράλυτος. Αυτό πού με κρατά είναι ή εσωτερική ψυχική μου αισιοδοξία. Η ψυχή μου για καιρό ήταν παράλυτη. Ή οπτική της ψυχής μου κυρίως ήταν παράλυτη, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει την ομορφιά και το νόημα αυτής της ζωής.

Ή ψυχή μου περιφερόταν στο σκοτάδι και της φαινόταν όλος ό κόσμος σκοτεινός. Ή μοναδική της δραστηριότητα ήταν ή υποταγή στο σώμα, ή σκλαβιά στο σώμα. Το σώμα μου έσερνε την ψυχή πίσω του, όπως τραβά ό κυνηγός τον σκύλο του από το λουρί. Ή ψυχή μου χοροπηδούσε, χόρευε στη σκόνη και στη λάσπη, ακολουθώντας το σώμα, υπακούοντας πάντα στην θέληση του σώματος.

Ήμουν υγιής αλλά δεν το αισθανόμουν. Είχα μάτια αλλά δεν έβλεπα. Οι ακτίνες του ηλίου, ενώ με άγγιζαν χαρούμενα, εγώ κατσούφιαζα και δεν τις έβλεπα. Τα αστέρια με έβλεπαν, αλλά εγώ τα απεχθανόμουν και τα φοβόμουν. Ήμουν σαν τυφλοπόντικας, πού κάποιος με έβγαλε έξω στο φώς και στον αέρα και μπερδεμένος τριγύριζα από δώ και από κει. Τρέμοντας έσκαβα τη γη για να ξεφύγω από τον ήλιο και να χωθώ πάλι στο σκοτεινό χώμα της γής.

Δόξα τω Θεώ έγινε αυτός ό πόλεμος! Και δόξα τω Θεώ ό εχθρός με αυτόν τον τρόπο με έκανε παράλυτο! Αυτός ό εχθρός είναι για μένα ό μεγαλύτερος ευεργέτης. Έχασα τα πόδια αλλά κέρδισα την ψυχή. Πόσο μεγάλη είναι ή σοφία του Θεού! Χρησιμοποιεί και τα πιο αυστηρά μέσα για το καλό μας. Εγώ έδωσα μόνο τα πόδια μου για την ψυχή. Που να ξέρετε πόσα περισσότερο αξίζει η ψυχή από τα πόδια!-

Από τότε πού κάθομαι σ' αυτήν την καρέκλα και παρατηρώ τον κόσμο από το παράθυρο, τακτοποίησα τις σκέψεις μου και τα αισθήματα μου. Για πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου και στην καρδιά μου επικρατούσε χάος. Ό άνθρωπος βρίσκει την αρμονία στην ζωή και στον κόσμο, μόνον όταν την βρει μέσα του. Αυτήν την εσωτερική αρμονία μόλις τώρα την βρήκα. Απομάκρυνα το χάος και τον φόβο από μέσα μου. Παλιά αισθανόμουν φόβο ακόμη και για ένα απλό συνάχι. Σήμερα υπάρχουν δίπλα μου δύο παράλυτα πόδια, πού κάποτε ήταν βασικά μέλη του σώματος μου, και δεν φοβάμαι καθόλου. Μια ανατροπή συνέβη μέσα στην ψυχή. Τώρα πού έγινα πιο άσχημος, ό κόσμος μου φαίνεται πιο όμορφος. Όταν με συμπονά όλος ό κόσμος, τότε αρχίζω να λυπάμαι όλο τον κόσμο».

Έτσι μου μίλησε ό παράλυτος άνθρωπος. Πόσοι από σάς δεν θα έλεγαν: Εγώ στη θέση του θα αυτοκτονούσα. Ό αριθμός των αυτοκτονιών στην εποχή μας αυξάνει ανησυχητικά και για λόγους λιγότερο σοβαρούς από ότι είναι δύο παράλυτα πόδια. Ή αγωγή και ή διαπαιδαγώγηση παίζει σημαντικό ρόλο στο θέμα αυτό. Ό άνθρωπος διαπαιδαγωγείται ή για να γίνει αισιόδοξος ή για να γίνει αυτόχειρας. Ή γενιά μας έχει διαπαιδαγωγηθεί για το δεύτερο. Οι γονείς είναι οι πρώτοι πού προετοιμάζουν τούς αυτόχειρες.

Ή μάνα για παράδειγμα ψιθυρίζει κάθε πρωί στον γιό της: «ό κόσμος αυτός είναι κακός». «Οι άνθρωποι, συνεχίζει ή μάνα, είναι εγωιστές, φθονεροί και ψεύτες». «Απόφευγε τούς ανθρώπους, γιέ μου». «Να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου». Μετά τη μάνα ό πατέρας επαναλαμβάνει στο γιό: «Τι κακός καιρός για το χωράφι». «Πόσο άσχημη είναι ή φύση». «Πόσο αηδιαστικά είναι τα ανθρώπινα έργα». «Πόσο βαρετός είναι ό ήλιος». «Πόσο θλιβερή είναι ή ζωή». Ό πατέρας και ή μάνα επαναλαμβάνουν στο γιό τους συχνά τα τρελά λόγια ενός απαισιόδοξου ποιητή: «Αδελφέ μου, στον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη».

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταδίκη αυτού του κόσμου από αυτήν. Ό κόσμος επιβιώνει λόγω της αγάπης. "Αν πει κανείς πώς στον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη, αυτό είναι ή πιο φρικτή και ψευδής καταδίκη του κόσμου. Με την παραπάνω φράση του αποτυχημένου και απαισιόδοξου ποιητή διαπαιδαγωγείται ολόκληρη ή γενιά μας. Θα βρείτε εκατοντάδες νέους και ηλικιωμένους πού δεν ξέρουν το «Πάτερ ημών» και δεν διαβάζουν το Ευαγγέλιο, αλλά δεν θα βρείτε ούτε μερικές δεκάδες ανθρώπων, πού δεν επαναλαμβάνουν καθημερινά: Αδελφέ μου, σ' αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη. Όποιος όμως επαναλαμβάνει αυτά τα λόγια, δεν σκέφτεται πώς υπάρχει σ' αυτόν τον κόσμο το χαμόγελο και ή χαρά. Ακόμη και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές συνεχίζουν να υποτιμούν τούς μαθητές κρατώντας τους επίτηδες σε μια μεγάλη απόσταση απ' αυτούς. Με μία λέξη σερνόμαστε και δεν προχωράμε. Μελαγχολικοί, χλωμοί, συντετριμμένοι άνθρωποι περπατούν.

Ή χαρά μας είναι μισή λύπη. Το χαμόγελο μας δεν μοιάζει με το χρυσαφένιο φώς του ηλίου, αλλά με το χλωμό, μελαγχολικό φώς του φεγγαριού. Οι πολλοί είναι συνηθισμένοι στην κλειστή ζωή του δωματίου. Ή διασκέδαση μας φθάνει στα όρια της αμαρτίας. Εξαιτίας της αγωγής και της διαπαιδαγώγησης μας, ολόκληρη ή χώρα μας είναι «παράλυτη». Σ' αυτό οφείλεται ή απαισιοδοξία μας, ή μελαγχολία και ή θλίψη μας, ή έλλειψη χαράς. Το μεγαλύτερο μέρος της μελαγχολίας μας προέρχεται από τις εσωτερικές συνθήκες πού επικρατούν στα σχολεία, στην εκκλησία, στην οικογενειακή και στη δημόσια ζωή. Σπάνιο να βρει κανείς ένα παράλυτο πού να είναι αισιόδοξος.

Πολλοί νομίζουν ότι έτσι απλά κάποιος είναι αισιόδοξος και κάποιος απαισιόδοξος. Δεν είναι όμως έτσι. Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία, ενώ απαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία. Μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο δεν είναι ή υγεία, ό πλούτος, οι φίλοι και ή δόξα. Ή μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο είναι να έχει αισιοδοξία. Ούτε μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι ή αρρώστια, ή φτώχεια, ή μοναξιά, ή εγκατάλειψη, ή αδικία, ή οποιαδήποτε δυσκολία και απώλεια. Ή μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι να είναι απαισιόδοξος, γιατί ενώ ή αισιοδοξία αποτελεί ύμνο της ζωής, ή απαισιοδοξία αποτελεί ύμνο στον θάνατο.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν με τίποτε να συνηθίσουν να παρατηρούν τα πάντα από την οπτική της αιωνιότητας. Όλα όσα παράγει αυτός ό κόσμος, τα παράγει για την αιωνιότητα. Ή αγάπη μας και ή φιλία μας είναι αξεπέραστες στον χρόνο, όπως και ό κόσμος. Τα μάτια μας κάνουν λάθος όταν μας λένε πώς όλα περνάνε, όπως μας εξαπατούν για την κίνηση του ηλίου. Υπάρχει ένα περιβάλλον πνευματικό όπου όλα ζουν και κινούνται. Αυτό το περιβάλλον είναι σταθερό και ακίνητο. Όλα όσα έζησαν στη γη, ζουν και σήμερα σ' αυτό το πνευματικό περιβάλλον. Όλα όσα ζουν σήμερα, θα ζουν αιώνια σ' αυτόν τον πνευματικό τόπο. Ή αγάπη και ή φιλία δεν χάνονται με τον θάνατο, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν σε μια πολύ πιο καθαρή και έξοχη μορφή στον άλλο κόσμο.

Ανάμεσα στον άλλο κόσμο και σ' αυτόν πού ζούμε υπάρχουν σύνορα εξαιτίας της μυωπίας μας, και δεν βλέπουμε την συνέχεια, την προέκταση αυτής της ζωής μετά τον θάνατο. Και δεν μπορούμε να δούμε με πνευματικά μάτια το «τώρα».

Όλοι εμείς υφαίνουμε το υφαντό της ιστορίας, αδέλφια μου. Είμαστε υφαντές της ιστορίας αλλά υπάρχει και ένας μεγαλύτερος από μάς Υφαντής. Όλες οι ήμερες πού συναποτελούν το παρελθόν, από μόνες τους δεν θα σήμαιναν τίποτε, αν δεν αποτελούσαν και αυτές μέρος ενός υφαντού πού είναι ή ζωή μας.

 Ό χρόνος όλων των ανθρώπων στον κόσμο από μόνος του δεν θα ήταν τίποτε, αν δεν είχε σαν στόχο του και περιεχόμενο του την δημιουργία μιας παγκόσμιας σύνθεσης, ενός παγκοσμίου εργόχειρου υφαντού. Κάθε έργο μας μέχρι αυτήν την στιγμή, κάθε λέξη και κάθε συναίσθημα διατηρείται και δεν χάνεται ως μέρος της προσωπικής μας σύνθεσης. Όλος ό ηρωισμός μας και όλη ή φαυλότητα μας στέκονται ακίνητα στην ύφανση του παρελθόντος μας.

Εμείς οι άνθρωποι δεν αποτελούμε θεματοφύλακες της ιστορίας μας, είμαστε μόνο οι υφαντές της. Το παρελθόν διαφυλάσσεται από Εκείνον πού δεν λησμονεί τίποτε. Τα κλειδιά του παρελθόντος κρατά ό Ύψιστος Υφαντής, πού προσεκτικά άγρυπνα πάνω από κάθε νήμα πού πλέκεται στο εργόχειρο Του. Αναλογιστείτε φίλοι μου, ποιά είναι ή συμβολή σας στο τεράστιο αυτό υφαντό του Θεού; Ό λόγος του Θεού είναι λόγος της αισιοδοξίας.

Ή αισιοδοξία αποτελεί το φωτοστέφανο της χριστιανικής φιλοσοφίας και της χριστιανικής ιστορίας. Αισιόδοξος ήταν ό Θεμελιωτής του Χριστιανισμού, ό πιο Αισιόδοξος από όλους τούς αισιόδοξους στον κόσμο. Παρέμενε αισιόδοξος και όταν εγκαταλελειμμένος από όλους προσευχόταν μόνος στον Θεό, εκείνη την μοιραία νύχτα πριν αρχίσει ή τραγωδία. Και τότε πού τον σύρανε από τον Ηρώδη στον Πιλάτο χλευάζοντας τον. Και τότε πού Του έβαλαν αγκάθινο στεφάνι, πού Του έσχιζε το θεϊκό Του κεφάλι, και τότε όταν υπό το βάρος του Σταυρού έβγαινε έξω από τα Ιεροσόλυμα, πού Τον αποχαιρετούσαν με γέλια, με κατάρες και με τον ήχο των αδύναμων δακρύων των γυναικών. Και τέλος όταν το ποτήρι της πίκρας ξεχείλισε και εισήλθε στην ιστορία ή λέξη Γολγοθάς, πάλι παρέμεινε αισιόδοξος.

Αισιόδοξοι ήταν και οι Χριστιανοί μάρτυρες. Αφού οι μάρτυρες και οι μεγαλομάρτυρες ήταν αισιόδοξοι, πώς εμείς να είμαστε απαισιόδοξοι; Αισιόδοξοι ήσαν όσοι στις ρωμαϊκές αγορές πάλεψαν με άγρια θηρία, για να διασκεδάσει ό Καίσαρας. Αισιόδοξοι ήσαν όσοι καίγονταν στην πίσσα στις πλατείες για την ψυχαγωγία του Καίσαρα και των γυναικών του. Αισιόδοξοι ήσαν όσοι γύριζαν δεμένοι στον τροχό και όσοι θάφτηκαν ζωντανοί στην γη. Αισιόδοξοι ήσαν εκείνοι πού δεν γνώρισαν την ισότητα ούτε την ελευθερία του τύπου.

Πώς λοιπόν εμείς να γινόμαστε απαισιόδοξοι; Γιατί να γινόμαστε απαισιόδοξοι; Οι μάρτυρες του Χριστιανισμού όταν καίγονταν στη φωτιά φώναζαν: Εμείς και πάλι πιστεύουμε. Αυτοί και όταν τούς έσχιζαν τα θηρία ψιθύριζαν: Εμείς πάλι ελπίζουμε. Πάνω στον σταυρό, κλαίγοντας με λυγμούς έλεγαν: Εμείς και τώρα σάς αγαπάμε. Εμείς αγαπούμε την μαρτυρική ζωή μας και προσδοκούμε μια καλύτερη ζωή. Πιστεύουμε στον Ένα και Παντοδύναμο Θεό πού κυβερνά τον ήλιο και μετρά όλους τούς πόνους μας και όλες τις αδικίες των βασανιστών μας.

Αυτούς τούς ανθρώπους πού τούς κλώτσησαν σαν άχρηστες πέτρες, τούς πήρε ό Θεός, ό Κτίστης των πάντων, να αποτελέσουν το θεμέλιο της εκκλησίας Του. Ή εκκλησία Του αποτελεί το μεγαλύτερο οικοδόμημα αισιοδοξίας πού κτίστηκε στη γη. Ή αισιοδοξία του Χριστιανισμού δεν αποτελεί μία απλή πνευματική θεωρία, γιατί είναι δοκιμασμένη και τεκμηριωμένη.

«Δεν θα μπορούσα να αποκαλέσω τον εαυτό μου Χριστιανό, εάν δεν ήμουν αισιόδοξος. Και αν αποκαλούσα τον εαυτό μου Χριστιανό και δεν ήμουν αισιόδοξος, δεν θα ήμουν ειλικρινής Χριστιανός. Και όλοι εσείς ματαίως αποκαλείσθε Χριστιανοί, εάν δεν είσθε αισιόδοξοι. Ό Χριστιανισμός αποτελεί το μέγιστο κάστρο αισιοδοξίας. Ό Χριστιανισμός θεμελιώνεται στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη. Γιατί αυτά τα τρία μόνο σώζουν: ή πίστη, ή ελπίδα και ή αγάπη.

Ή πίστη, ή ελπίδα και ή αγάπη συναποτελούν την αισιοδοξία. Μόνον ή αισιοδοξία μάς σώζει. "Αν δεν έ-χουμε αισιοδοξία, δεν έχουμε πίστη. Χωρίς πίστη είμαστε σαν τα ζώα πού σήμερα το πρωί σφαγιάστηκαν στο σφαγείο. Χωρίς την αισιοδοξία, όλοι μας είμαστε ανάπηροι. Μεγαλύτερη αναπηρία έχει ό άνθρωπος χωρίς αισιοδοξία παρά ό άνθρωπος χωρίς πόδια. Ό Θεός εν σοφία τα πάντα έκτισε. Στο πρόσωπο του αισιόδοξου καθημερινά πέφτουν οι ακτίνες του ηλίου, του ζεσταίνουν και του φωτίζουν την ψυχή, ενώ το πρόσωπο του απαισιόδοξου μένει χωρίς τον ήλιο, με αποτέλεσμα ή ψυχή του να είναι κρύα και σκοτεινή. Ό πρώτος καθημερινά βλέπει τα λουλούδια, ενώ ό δεύτερος τον σκουπιδότοπο. Δεν μπορεί να υπάρξει καμιά δημιουργία χωρίς αισιοδοξία.

Αδελφοί μου, ας είμαστε αισιόδοξοι. "Ας ατενίσουμε τον κόσμο μας την ημέρα, ας δούμε ψηλά στον ουρανό την νύχτα και ας έχουμε πίστη στον Θεό.