Παρασκευή 30 Αυγούστου 2024
«Προσοχή στην υποκρισία και τη διπροσωπία!
«Προσοχή στην υποκρισία και τη διπροσωπία! Όπου κι αν βρίσκεστε, στην οικογένεια, στη δουλειά, στην καθημερινότητα, μην είστε διστακτικοί, αλλά πείτε τα πράγματα με το όνομά τους! Ο Κύριος θέλει να δει την αρετή και την αποφασιστικότητά μας».
Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από το Κήρυγμα της 28ης Αυγούστου 2024)
https://youtu.be/cE0T7x6Qfdk
Πέμπτη 29 Αυγούστου 2024
“Blessed be God…Father of mercies and God of all comfort.” (2nd Cor. 2:3)
“Blessed be God…Father of mercies and God of all comfort.” (2nd Cor. 2:3)
Our God is a compassionate, merciful God Who ministers to us in times of trouble and distress. He offers healing and comfort to our beleaguered mind, heart, and soul. He assuages our grief, anguish, and pain.
However, comfort implies at least two parties: the one who gives comfort and the one who receives it. And just as we are encouraged to accept God’s love and offer it freely to others, we are called upon to also offer comfort in the same way; helping others to cope by offering support and love.
Fr. John
ΤΟΝ ΕΊΔΑ.
Μία φορά- μας λέει ο Ιερομόναχος Νεκτάριος Μικραγιαννανίτης - που είμασταν μαζί έξω από την Εκκλησία μας και έβλεπε την τοιχογραφία τού Τιμίου Προδρόμου, πού είναι πολύ ωραία, μού είπε: «Βλέπεις πώς τον κάνουν τον Τίμιο Πρόδρομο; Τίμιος Πρόδρομος είναι αυτός; Έτσι είναι ο Τίμιος Πρόδρομος; Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος». «Τί λες, Γέροντα; Πώς το ξέρεις;» τον ρώτησα. «Τον είδα, παιδάκι μου, τον είδα», μού είπε, και επανέλαβε: «Είναι γλυκύς, ωραίος, πανέμορφος· και μού είπε ότι εγώ θα είμαι ο προστάτης σου σ ‘αυτή την ζωή και εγγυητής τής σωτηρίας σου εν ημέρα κρίσεως», και γέμισε το πρόσωπό του από χαρά και θεία ευφροσύνη.
Από το βιβλίο « Σύγχρονες μορφές τής Εκκλησίας
“Ο όσιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος, ο Μικραγιαννανίτης” »
ΕΚΔΟΣΗ : ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΒΕΡΟΙΑΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ :ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.gr
Feast of the Beheading of St. John the BaptistStrict Fast Day.
Feast of the Beheading of St. John the Baptist
Strict Fast Day
Here is a famous painting of Herodias, mother of Salome, looking at the head of John on a platter. It was painted by Ivan Nikolayevich Kramskoy in 1886
Fr. John
Heads up, Waco, Chicago, and Detroit, it’s movie time! Amphilochios: Saint of Patmos is showing soon in a theater near you.
Συγκίνηση και δέος
Ταινία για τον άγιο μας Αμφιλόχιο στην Αμερική τώρα !!!!
Heads up, Waco, Chicago, and Detroit, it’s movie time! Amphilochios: Saint of Patmos is showing soon in a theater near you.
Πώς πέθανε η Σαλώμη η οποία ζήτησε την Κεφαλή Ιωάννου του Προδρόμου επί πίνακι;
Πώς πέθανε η Σαλώμη η οποία ζήτησε την Κεφαλή Ιωάννου του Προδρόμου επί πίνακι;
Αρκετά χρόνια αργότερα από τον Μαρτυρικό Θάνατο του Ιωάννου, κάπου στα Πυρηναία Όρη της Ισπανίας όπου εξορίστηκε από τους Ρωμαίους η οικογένεια του Ηρωδιανών, θέλοντας η Σαλώμη να περάσει χειμώνα πεζή ένα παγωμένο ποτάμι έσπασε ο πάγος.
Βουλιάζοντας κόπηκε το κεφάλι της από τον πάγο σαν από κοφτερό μαχαίρι και έμεινε κομμένο μόνο του πάνω, ενώ το υπόλοιπο σώμα της χάθηκε στο νερό.
"Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις"
Μάχαιρα από πάγο!!!
(Πηγή: Εκκλησιαστική Ιστορία πατρός Νικηφόρου Κάλλιστου, 14ου αιώνα και στο "Ο Χριστός προ του Πιλάτου" του αειμνήστου Καθηγητού Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κολιτσάρα).
Συγχαρητήρια σε όλους για την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου!
Συγχαρητήρια σε όλους για την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου!
Η Κοίμηση είναι η μεγαλύτερη γιορτή,αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού. Αυτή είναι η ημέρα ολοκλήρωσης του άθλου της επίγειας ζωής Της, αυτή είναι η ημέρα της συνάντησής Της με τον Χριστό μετά από έναν μακρύ χωρισμό.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Παναγία έμεινε στην Ιερουσαλήμ. Οι απόστολοι, επιστρέφοντας από μακρινές περιπλανήσεις, ήρθαν κοντά Της σαν παιδιά στη μητέρα τους, και μετά πήγαν πάλι στον άθλο του κηρύγματος, που σχεδόν για όλους κατέληγε με το κατόρθωμα του μαρτυρίου.
Η Παναγία έμενε στο σπίτι του συγγενή της Ιωάννη του Θεολόγου, στον οποίο ο Κύριος την εμπιστεύτηκε κατά τα παθήματα του Γολγοθά. Έφυγε από το σπίτι συνοδευόμενη από τους συγγενείς της: τη Σαλώμη, τη μητέρα των αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου, και άλλες γυναίκες της Ιερουσαλήμ. Της άρεσε να επισκέπτεται μέρη που συνδέονται με την επίγεια ζωή του Γιου Της. Προσευχήθηκε για πολλή ώρα στον Γολγοθά και οι αναμνήσεις του Εσταυρωμένου Χριστού πάλι, σαν το χτύπημα της λεπίδας, διαπέρασαν την καρδιά Της και γέμισαν τα μάτια Της με δάκρυα. Αλλά σε αυτά τα βάσανα, γνώρισε και ανείπωτη χαρά, τη χαρά της εγγύτητας με τον Υιό Της στον τόπο όπου ο κόσμος σώθηκε με το αίμα Του.
Επισκέφτηκε τη Βηθλεέμ, όπου στα περίχωρα της πόλης, σε μια σπηλιά του βοσκού, γεννήθηκε ο Θείος Υιός Της. Θυμήθηκε πώς το μωρό, φωτισμένο από το ουράνιο φως, κοιμόταν γλυκά στη φάτνη, όπου ήταν τοποθετημένος σανός για τα ζώα, τα οποία, σαν να κατάλαβαν ότι ο Σωτήρας του κόσμου ήταν μπροστά τους, στάθηκε πάνω από τη φάτνη όλη τη νύχτα, ζεσταίνοντάς Το με την ανάσα τους.
Επισκέφτηκε τη Ναζαρέτ, όπου στο σπίτι του Ιωσήφ του Αρραβωνιασμένου, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ Της ανακοίνωσε τη γέννηση του Υιού της. Στη Ναζαρέτ, ο Κύριος έζησε μια ζωή κρυμμένη από τον κόσμο, ταξιδεύοντας με την Παναγία στον Ναό της Ιερουσαλήμ και διαβάζοντας μαζί της τις Αγίες Γραφές. Σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία δίδαξε στο παιδί Ιησού το αλφάβητο. Από μικρός βοηθούσε τον Ιωσήφ τον Αρραβωνιασμένο στην ξυλουργική.
Οι επισκέψεις των χριστιανών σε ιερούς τόπους προέρχονται από το παράδειγμα της Παναγίας. Στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν οι προσκυνητές απειλούνταν με κίνδυνο στη διαδρομή, επιθέσεις ληστών, σκλαβιά και θάνατο, η ροή των προσκυνητών στους ιερούς τόπους της Παλαιστίνης δεν σταμάτησε ακόμη. Εκεί είναι σαν να επιστρέφει ο χρόνος πίσω και ο προσκυνητής νιώθει ότι είναι δίπλα στον Χριστό, όπως στα χρόνια της επίγειας ζωής του Σωτήρος.
Η Ιερά Παράδοση μας έχει διατηρήσει την εμφάνιση της Θεοτόκου. Ήταν ψηλότερη από τον μέσο όρο, τα μαλλιά της είχαν το χρώμα του ώριμου σιταριού, το πρόσωπό της ήταν οβάλ, τα χείλη της ήταν σαν ροδοπέταλα. Τα μάτια είναι μεγάλα, το χρώμα της ελιάς. Ολόκληρη η εμφάνισή της ανέπνεε ομορφιά και χάρη. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει ότι στην ανθρώπινη φύση Της φαινόταν να είναι ενωμένη με την αγγελική φύση. Για ολόκληρες μέρες παρέμεινε σε σιωπή και προσευχή. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας άκουγα περισσότερο παρά μιλούσα. Κάθε λέξη της ανέπνεε με ανεξήγητη χάρη. Επέστρεψε το καλό με το κακό και προσευχόταν για τους διώκτες της. Η Παναγία, όταν ήταν ακόμη παιδί, ενώ ζούσε κοντά στο ναό, έμαθε να ράβει ιερά άμφια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της κέντησε ένα ωμοφόριο για τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε ο Κύριος στη Βηθανία, και είχε ήδη γίνει Επίσκοπος Κύπρου.
Δύο φορές η Παναγία έφυγε από την Παλαιστίνη. Μια φορά να επισκεφτεί τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή στην Έφεσο. Το σπίτι όπου έζησε η Παναγία σώζεται ακόμη. Τη δεύτερη φορά πήγε σε θαλάσσιο ταξίδι στο νησί της Κύπρου για να φέρει στον Λάζαρο το επισκοπικό ωμοφόρο που είχε κάνει. Υπάρχει ένας θρύλος ότι ένα πλοίο, που πιάστηκε σε καταιγίδα στη θάλασσα, προσγειώθηκε στη βραχώδη ακτή του Αγίου Όρους. Η Παναγία είπε ότι αυτό το βουνό ήταν το επίγειο πεπρωμένο Της, ότι εδώ θα ζούσαν μόνο μοναχοί και η ίδια θα γινόταν ο Προστάτης τους. Η γη του κλήρου της Θεοτόκου είναι η Γεωργία. Η μοίρα της Θεοτόκου είναι ο Άθως.
Η Γεωργία και το Άγιο Όρος συνδέονται μεταξύ τους με πνευματικούς δεσμούς. Από τα αρχαία χρόνια στο Άγιο Όρος ζούσαν Γεωργιανοί μοναχοί. Εκεί είχαν μοναστήρια στο όνομα του Ιωάννη του Προδρόμου και του Ιωάννη του Θεολόγου και στη συνέχεια έκτισαν την περίφημη Μονή Ιβήρων με κύριο ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στη Μονή Ιβέρσκι, που ονομάζεται Λαύρα, οι μεγάλοι ασκητές Ευθύμιος και Γεώργιος μετέφρασαν την Αγία Γραφή από τα ελληνικά στα γεωργιανά. Αυτή η μετάφραση έγινε αναπόσπαστο μέρος της λατρείας της Γεωργιανής Εκκλησίας. Η πιο γνωστή εικόνα στον Άθω είναι η Ιβήρων Θεοτόκος, με την οποία οι μοναχοί συνδέουν το μέλλον του Άθω. Η προσκύνηση της Ιβήρων Εικόνας έχει έντονο εσχατολογικό χαρακτήρα.
Δύο φορές στα Ιεροσόλυμα η Παναγία έλαβε την είδηση της Κοίμησής Της: σε 40 ημέρες και σε 3 ημέρες. Κατά τη διάρκεια του Ευαγγελισμού, Της εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κρατώντας ένα κρίνο στο χέρι του - σημάδι αγνότητας. Τώρα εμφανίστηκε με ένα κλαδί φοίνικα στα χέρια του - σημάδι νίκης. Όλη η ζωή της Μητέρας του Θεού ήταν μια νίκη κατά της αμαρτίας και του κακού. Ήταν η μόνη από ολόκληρο το ανθρώπινο γένος που ποτέ δεν αμάρτησε ενώπιον του Θεού είτε με κρυφή σκέψη είτε με αίσθηση της καρδιάς.
Η Παναγία προσευχήθηκε στον Θεό να μπορέσει να αποχαιρετήσει τους αποστόλους, να τους μαζέψει το Άγιο Πνεύμα στην Ιερουσαλήμ και να μην δει τα άσχημα και αποκρουστικά πρόσωπα των δαιμόνων που συναντούν και δοκιμάζουν την ψυχή κατά τη διάρκεια του δοκιμασία.
Έφτασε η ημέρα της Κοίμησης. Οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν στο κρεβάτι της Μητέρας του Θεού, Αποχαιρέτησε τον καθένα τους, ευλόγησε τον καθένα, σαν μάνα στο παιδί της. Οι απόστολοι σήκωσαν το κρεβάτι με το σώμα της Μητέρας του Θεού και το μετέφεραν μέσω της Ιερουσαλήμ στον κήπο της Γεθσημανή. Εκεί τάφηκαν οι γονείς της Παναγίας, Ιωακείμ και Άννα. Όταν πέρασαν από τον ναό της Ιερουσαλήμ, τραγούδησαν έναν ψαλμό για την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, που συμβολικά σήμαινε την απελευθέρωση από την αιχμαλωσία της κόλασης και τον θάνατο.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Ιησού Χριστού, οι απόστολοι συνήθως συγκεντρώνονταν για φαγητό με τον Δάσκαλό τους. Μετά την Ανάληψη του Χριστού, άφησαν ανενόχλητα τη θέση στο τραπέζι που καθόταν ο Κύριος. Έβαλαν ψωμί στο τραπέζι και μετά το φαγητό σήκωσαν αυτό το ψωμί με τις λέξεις: «Ιησού, βοήθησέ μας!» και μοίρασε το ψωμί σε κομμάτια. Την τεσσαρακοστή ημέρα μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι απόστολοι, ως συνήθως, σηκώθηκαν από το τραπέζι, σήκωσαν το ψωμί και ξαφνικά είδαν την Παναγία να τους ευλογεί και αναφώνησαν: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ μας!». Από αυτό προέρχεται ένα τελετουργικό που ονομάζεται ιεροτελεστία της Παναγίας, το οποίο τελείται στα ορθόδοξα μοναστήρια μέχρι σήμερα.
Η Κοίμηση της Μητέρας του Θεού δεν είναι μια μέρα θλίψης, αλλά μια αργία που γεμίζει την ψυχή ενός ατόμου με ουράνια χαρά και βαθιά γαλήνη. Η Παναγία έφυγε από τη γη, αλλά δεν μας άφησε με τη μητρική της αγάπη και τις προσευχές Της. Όσο πιο ψηλά ανατέλλει ο ήλιος από τη γη, τόσο θερμότερες γίνονται οι ακτίνες του. Εδώ και είκοσι αιώνες, από όλη τη γη, σαν αδιάκοπο ρυάκι, προσευχούνται στη Μητέρα του Θεού.
Κατά τη διάρκεια της δυστυχίας στον σταυρό, ο Χριστός, γυρίζοντας προς τον Ιωάννη τον Θεολόγο, είπε: «Ιδού η μητέρα σου» και σε αυτήν «Ιδού ο γιος σου». Αυτή η μυστικιστική υιοθέτηση της ανθρωπότητας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και η ανθρωπότητα αισθάνεται αυτή τη μητρική αγάπη της Μητέρας του Θεού.
Η Κοίμηση είναι η μεγαλύτερη γιορτή,αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού. Αυτή είναι η ημέρα ολοκλήρωσης του άθλου της επίγειας ζωής Της, αυτή είναι η ημέρα της συνάντησής Της με τον Χριστό μετά από έναν μακρύ χωρισμό.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Παναγία έμεινε στην Ιερουσαλήμ. Οι απόστολοι, επιστρέφοντας από μακρινές περιπλανήσεις, ήρθαν κοντά Της σαν παιδιά στη μητέρα τους, και μετά πήγαν πάλι στον άθλο του κηρύγματος, που σχεδόν για όλους κατέληγε με το κατόρθωμα του μαρτυρίου.
Η Παναγία έμενε στο σπίτι του συγγενή της Ιωάννη του Θεολόγου, στον οποίο ο Κύριος την εμπιστεύτηκε κατά τα παθήματα του Γολγοθά. Έφυγε από το σπίτι συνοδευόμενη από τους συγγενείς της: τη Σαλώμη, τη μητέρα των αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου, και άλλες γυναίκες της Ιερουσαλήμ. Της άρεσε να επισκέπτεται μέρη που συνδέονται με την επίγεια ζωή του Γιου Της. Προσευχήθηκε για πολλή ώρα στον Γολγοθά και οι αναμνήσεις του Εσταυρωμένου Χριστού πάλι, σαν το χτύπημα της λεπίδας, διαπέρασαν την καρδιά Της και γέμισαν τα μάτια Της με δάκρυα. Αλλά σε αυτά τα βάσανα, γνώρισε και ανείπωτη χαρά, τη χαρά της εγγύτητας με τον Υιό Της στον τόπο όπου ο κόσμος σώθηκε με το αίμα Του.
Επισκέφτηκε τη Βηθλεέμ, όπου στα περίχωρα της πόλης, σε μια σπηλιά του βοσκού, γεννήθηκε ο Θείος Υιός Της. Θυμήθηκε πώς το μωρό, φωτισμένο από το ουράνιο φως, κοιμόταν γλυκά στη φάτνη, όπου ήταν τοποθετημένος σανός για τα ζώα, τα οποία, σαν να κατάλαβαν ότι ο Σωτήρας του κόσμου ήταν μπροστά τους, στάθηκε πάνω από τη φάτνη όλη τη νύχτα, ζεσταίνοντάς Το με την ανάσα τους.
Επισκέφτηκε τη Ναζαρέτ, όπου στο σπίτι του Ιωσήφ του Αρραβωνιασμένου, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ Της ανακοίνωσε τη γέννηση του Υιού της. Στη Ναζαρέτ, ο Κύριος έζησε μια ζωή κρυμμένη από τον κόσμο, ταξιδεύοντας με την Παναγία στον Ναό της Ιερουσαλήμ και διαβάζοντας μαζί της τις Αγίες Γραφές. Σύμφωνα με την παράδοση, η Παναγία δίδαξε στο παιδί Ιησού το αλφάβητο. Από μικρός βοηθούσε τον Ιωσήφ τον Αρραβωνιασμένο στην ξυλουργική.
Οι επισκέψεις των χριστιανών σε ιερούς τόπους προέρχονται από το παράδειγμα της Παναγίας. Στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν οι προσκυνητές απειλούνταν με κίνδυνο στη διαδρομή, επιθέσεις ληστών, σκλαβιά και θάνατο, η ροή των προσκυνητών στους ιερούς τόπους της Παλαιστίνης δεν σταμάτησε ακόμη. Εκεί είναι σαν να επιστρέφει ο χρόνος πίσω και ο προσκυνητής νιώθει ότι είναι δίπλα στον Χριστό, όπως στα χρόνια της επίγειας ζωής του Σωτήρος.
Η Ιερά Παράδοση μας έχει διατηρήσει την εμφάνιση της Θεοτόκου. Ήταν ψηλότερη από τον μέσο όρο, τα μαλλιά της είχαν το χρώμα του ώριμου σιταριού, το πρόσωπό της ήταν οβάλ, τα χείλη της ήταν σαν ροδοπέταλα. Τα μάτια είναι μεγάλα, το χρώμα της ελιάς. Ολόκληρη η εμφάνισή της ανέπνεε ομορφιά και χάρη. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει ότι στην ανθρώπινη φύση Της φαινόταν να είναι ενωμένη με την αγγελική φύση. Για ολόκληρες μέρες παρέμεινε σε σιωπή και προσευχή. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας άκουγα περισσότερο παρά μιλούσα. Κάθε λέξη της ανέπνεε με ανεξήγητη χάρη. Επέστρεψε το καλό με το κακό και προσευχόταν για τους διώκτες της. Η Παναγία, όταν ήταν ακόμη παιδί, ενώ ζούσε κοντά στο ναό, έμαθε να ράβει ιερά άμφια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της κέντησε ένα ωμοφόριο για τον Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε ο Κύριος στη Βηθανία, και είχε ήδη γίνει Επίσκοπος Κύπρου.
Δύο φορές η Παναγία έφυγε από την Παλαιστίνη. Μια φορά να επισκεφτεί τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή στην Έφεσο. Το σπίτι όπου έζησε η Παναγία σώζεται ακόμη. Τη δεύτερη φορά πήγε σε θαλάσσιο ταξίδι στο νησί της Κύπρου για να φέρει στον Λάζαρο το επισκοπικό ωμοφόρο που είχε κάνει. Υπάρχει ένας θρύλος ότι ένα πλοίο, που πιάστηκε σε καταιγίδα στη θάλασσα, προσγειώθηκε στη βραχώδη ακτή του Αγίου Όρους. Η Παναγία είπε ότι αυτό το βουνό ήταν το επίγειο πεπρωμένο Της, ότι εδώ θα ζούσαν μόνο μοναχοί και η ίδια θα γινόταν ο Προστάτης τους. Η γη του κλήρου της Θεοτόκου είναι η Γεωργία. Η μοίρα της Θεοτόκου είναι ο Άθως.
Η Γεωργία και το Άγιο Όρος συνδέονται μεταξύ τους με πνευματικούς δεσμούς. Από τα αρχαία χρόνια στο Άγιο Όρος ζούσαν Γεωργιανοί μοναχοί. Εκεί είχαν μοναστήρια στο όνομα του Ιωάννη του Προδρόμου και του Ιωάννη του Θεολόγου και στη συνέχεια έκτισαν την περίφημη Μονή Ιβήρων με κύριο ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στη Μονή Ιβέρσκι, που ονομάζεται Λαύρα, οι μεγάλοι ασκητές Ευθύμιος και Γεώργιος μετέφρασαν την Αγία Γραφή από τα ελληνικά στα γεωργιανά. Αυτή η μετάφραση έγινε αναπόσπαστο μέρος της λατρείας της Γεωργιανής Εκκλησίας. Η πιο γνωστή εικόνα στον Άθω είναι η Ιβήρων Θεοτόκος, με την οποία οι μοναχοί συνδέουν το μέλλον του Άθω. Η προσκύνηση της Ιβήρων Εικόνας έχει έντονο εσχατολογικό χαρακτήρα.
Δύο φορές στα Ιεροσόλυμα η Παναγία έλαβε την είδηση της Κοίμησής Της: σε 40 ημέρες και σε 3 ημέρες. Κατά τη διάρκεια του Ευαγγελισμού, Της εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, κρατώντας ένα κρίνο στο χέρι του - σημάδι αγνότητας. Τώρα εμφανίστηκε με ένα κλαδί φοίνικα στα χέρια του - σημάδι νίκης. Όλη η ζωή της Μητέρας του Θεού ήταν μια νίκη κατά της αμαρτίας και του κακού. Ήταν η μόνη από ολόκληρο το ανθρώπινο γένος που ποτέ δεν αμάρτησε ενώπιον του Θεού είτε με κρυφή σκέψη είτε με αίσθηση της καρδιάς.
Η Παναγία προσευχήθηκε στον Θεό να μπορέσει να αποχαιρετήσει τους αποστόλους, να τους μαζέψει το Άγιο Πνεύμα στην Ιερουσαλήμ και να μην δει τα άσχημα και αποκρουστικά πρόσωπα των δαιμόνων που συναντούν και δοκιμάζουν την ψυχή κατά τη διάρκεια του δοκιμασία.
Έφτασε η ημέρα της Κοίμησης. Οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν στο κρεβάτι της Μητέρας του Θεού, Αποχαιρέτησε τον καθένα τους, ευλόγησε τον καθένα, σαν μάνα στο παιδί της. Οι απόστολοι σήκωσαν το κρεβάτι με το σώμα της Μητέρας του Θεού και το μετέφεραν μέσω της Ιερουσαλήμ στον κήπο της Γεθσημανή. Εκεί τάφηκαν οι γονείς της Παναγίας, Ιωακείμ και Άννα. Όταν πέρασαν από τον ναό της Ιερουσαλήμ, τραγούδησαν έναν ψαλμό για την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, που συμβολικά σήμαινε την απελευθέρωση από την αιχμαλωσία της κόλασης και τον θάνατο.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Ιησού Χριστού, οι απόστολοι συνήθως συγκεντρώνονταν για φαγητό με τον Δάσκαλό τους. Μετά την Ανάληψη του Χριστού, άφησαν ανενόχλητα τη θέση στο τραπέζι που καθόταν ο Κύριος. Έβαλαν ψωμί στο τραπέζι και μετά το φαγητό σήκωσαν αυτό το ψωμί με τις λέξεις: «Ιησού, βοήθησέ μας!» και μοίρασε το ψωμί σε κομμάτια. Την τεσσαρακοστή ημέρα μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι απόστολοι, ως συνήθως, σηκώθηκαν από το τραπέζι, σήκωσαν το ψωμί και ξαφνικά είδαν την Παναγία να τους ευλογεί και αναφώνησαν: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησέ μας!». Από αυτό προέρχεται ένα τελετουργικό που ονομάζεται ιεροτελεστία της Παναγίας, το οποίο τελείται στα ορθόδοξα μοναστήρια μέχρι σήμερα.
Η Κοίμηση της Μητέρας του Θεού δεν είναι μια μέρα θλίψης, αλλά μια αργία που γεμίζει την ψυχή ενός ατόμου με ουράνια χαρά και βαθιά γαλήνη. Η Παναγία έφυγε από τη γη, αλλά δεν μας άφησε με τη μητρική της αγάπη και τις προσευχές Της. Όσο πιο ψηλά ανατέλλει ο ήλιος από τη γη, τόσο θερμότερες γίνονται οι ακτίνες του. Εδώ και είκοσι αιώνες, από όλη τη γη, σαν αδιάκοπο ρυάκι, προσευχούνται στη Μητέρα του Θεού.
Κατά τη διάρκεια της δυστυχίας στον σταυρό, ο Χριστός, γυρίζοντας προς τον Ιωάννη τον Θεολόγο, είπε: «Ιδού η μητέρα σου» και σε αυτήν «Ιδού ο γιος σου». Αυτή η μυστικιστική υιοθέτηση της ανθρωπότητας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και η ανθρωπότητα αισθάνεται αυτή τη μητρική αγάπη της Μητέρας του Θεού.
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΊ ΛΌΓΟΙ.ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΡΑΦΑΉΛ ΚΑΡΕΛΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΉ ΜΑΣ.
Η ζωή μας είναι σαν σύννεφα που επιπλέουν στον ουρανό. Αλλάζουν διαρκώς το σχήμα τους: τώρα γίνονται σαν χιονισμένα βουνά, τώρα σαν παραμυθένια τέρατα, τώρα σαν βασιλικά ανάκτορα, και μετά πάλι μετατρέπονται σε άμορφες σκιές, σε σύννεφα ομίχλης που λιώνουν στον ουρανό, σαν πάγοι την άνοιξη.Ένας άνθρωπος είναι ερωτευμένος με πάθος με αυτή τη ζωή, αναζητά στο φυσικό και υλικό αυτό που η ουσία δεν μπορεί να του δώσει, δηλαδή την ευτυχία. Καμία εξωτερική συγκυρία δεν μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο ευτυχισμένο και μάταια θέλει να βρει την ευτυχία έξω όταν είναι μέσα του. Αναζητά τη χαρά στα ορατά και απτά, και τη χαρά μόνο στα αόρατα και πνευματικά.Ο κόσμος γελάει με τους ανθρώπους. Τους υπόσχεται χρυσό, αλλά τους δίνει σβώλους βρωμιάς, τους υπόσχεται να τους δώσει το κρασί της ηδονής, αλλά αντ' αυτού γεμίζει το στόμα τους με σήψη. Επομένως, αυτός που ζει σε αυτόν τον κόσμο αλλά δεν είναι φίλος μαζί του είναι σοφός. Που δίνει στο σώμα του ό,τι είναι απαραίτητο για την ύπαρξη, αλλά όχι δύναμη πάνω στον εαυτό του. που βλέπει το αληθινό νόημα της ζωής πέρα από τα όριά της. Που υποδουλώνει σάρκα και αίμα για να λάβει το Πνεύμα.Ο κόσμος επιδιώκει να μας παρασύρει σε μια δίνη παθών. Θέλει να ξεχάσουμε την αιωνιότητα. Μας προσφέρει φευγαλέα γλύκα και απολαύσεις που μετατρέπονται σε πίκρα. Υπόσχεται τα πάντα και δεν δίνει τίποτα. Τυραννά και τρομάζει τα θύματά του, σαν αφέντης των σκλάβων, για να τον υπηρετούν μόνοι τους.Ο κόσμος δεν μπορεί να δώσει ευτυχία σε κανέναν: και σε πιστούς και σε μη. Μόνο ένας πιστός νιώθει μια βαθύτερη μελαγχολία όταν ο κόσμος τον αιχμαλωτίζει σε ένα δίκτυο παθών και τον αιχμαλωτίζει σαν αιχμάλωτο. Και μεταξύ των μη πιστών, αυτή η μελαγχολία εκδηλώνεται με θαμπό θυμό, συνεχή δυσαρέσκεια, πλήξη, που προσπαθούν να πνίξουν, όπως το κρασί, με ένα ρεύμα εξωτερικών εντυπώσεων, σωματικών και ψυχικών απολαύσεων, σαν να θέλουν να μειώσουν τον πόνο από μια πληγή, δηλητηριάζοντάς τη συνεχώςΓιατί πέθανε μαρτυρικά ο Πρόδρομος;
Γιατί πέθανε μαρτυρικά ο Πρόδρομος;
Πότε ἄφησε ὁ Βαπτιστής τοῦ Κυρίου καί Πρόδρομος Ἰωάννης τήν ἠρεμία καί τήν ἐρημιά ἐκείνη; Ὅταν στάλθηκε ἀπό Ἐκεῖνον γιά νά γνωρίσει τό δρόμο τῆς σωτηρίας στό λαό Του καί νά ἐλέγξει ὅσους δέν ὑπάκουαν στίς ἐντολές Του. Γι’ αὐτό τόν ἔλεγχο ἀποκεφαλίστηκε ἀπ’ αὐτούς, γεγονός τό ὁποῖο σήμερα γιορτάζουμε. Δέν ἔπρεπε αὐτός νά πεθάνει μέ «φυσικό» τρόπο. Γιατί αὐτός ὁ «φυσικός» θάνατος εἶναι καταδίκη γιά τήν παράβαση τοῦ Ἀδάμ, γιά τήν ὁποία δέν ἦταν ὀφειλέτης ὁ Ἰωάννης, πού ὑπῆρξε ὑπηρέτης καί διάκονος τοῦ Θείου θελήματος καί Τόν ὑπάκουσε ἀπό τότε πού βρισκόταν ἀκόμα στήν κοιλιά τῆς μητέρας του. Οἱ δίκαιοι, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, ὀφείλουν νά θυσιάζονται τόσο γιά τήν ὀρθή πίστη καί λατρεία τοῦ Θεοῦ ὅσο καί γιά τήν ἀκεραιότητα τῆς ἠθικῆς ζωῆς. Καί γι’ αὐτό τό λόγο εἶναι πιό κατάλληλος γι’ αὐτούς ὁ βίαιος θάνατος γιά χάρη τοῦ καλοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος τέτοιο θάνατο γεύτηκε. Ἔπρεπε λοιπόν καί ὁ θάνατος τοῦ Ἰωάννη, νά εἶναι ὄχι μόνο πρόδρομος ἀλλά καί ὅμοιος μέ τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ, γιά νά προπορευτεῖ -σύμφωνα μέ τήν προφητεία τοῦ πατέρα του Ζαχαρία- πρίν ἀπό τήν κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη, καί νά γνωρίσει σ᾽ αὐτούς, πού ἦταν στό σκοτάδι καί στή μαυρίλα τοῦ Ἅδη, τήν ὁδό τῆς σωτηρίας, δηλαδή τή μετάνοια, ὥστε νά τρέξουν καί ἐκεῖνοι κοντά στόν Χριστό καί νά ἀπολαύσουν τή μακάρια καί ἀθάνατη αὐτή ζωή, πού Αὐτός χαρίζει.
[Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς]
Κήρυγμα εις την Αποτομή του Προδρόμου!!!
Κήρυγμα εις την Αποτομή του Προδρόμου
Εορτάζει σήμερα η αγία μας Εκκλησία το μαρτυρικό θάνατο του Ιωάννου του Προδρόμου, εκείνου δηλαδή που όχι μόνο βάπτισε στα νερά του Ιορδάνη τον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά και προετοίμασε τον δρόμο του ερχομού Του, κηρύσσοντας μετάνοια στον κόσμο και δίνοντας το παράδειγμα της ασκητικής ζωής του. Ο Ευαγγελιστής Μάρκος, από τον οποίο προέρχεται η σημερινή περικοπή, περιγράφει ότι ο Ηρώδης, ο ηγεμόνας της Ιουδαίας, είχε φυλακίσει τον Ιωάννη επειδή εκείνος τον έλεγχε για τον παράνομο γάμο που είχε κάνει με την γυναίκα του αδερφού του. Ωστόσο, αναγνώριζε ότι ο Ιωάννης ήταν άνδρας άγιος και δίκαιος, και γι αυτό δεν αποφάσιζε να τον τιμωρήσει, και μάλιστα με ευχαρίστηση άκουγε τα λόγια του. Ήρθαν και τα γενέθλια του Ηρώδη, και στη μεγάλη γιορτή που ετοίμασε χόρεψε η κόρη της γυναίκας του, στην οποία έταξε να της δώσει ό,τι κι αν του ζητήσει, μέχρι ακόμα και το μισό του βασίλειο. Τότε η κοπέλα ρώτησε τη μητέρα της, και η Ηρωδιάδα τη συμβούλεψε να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή. Στεναχωρημένος ο Ηρώδης, που δεν ήθελε να παραβεί τον όρκο του, έστειλε ένα δήμιο και εκτέλεσε την επιθυμία. Κι εκείνος, αφού αποκεφάλισε στη φυλακή τον Πρόδρομο, έφερε σε δίσκο το κεφάλι του και το έδωσε στο κορίτσι, κι εκείνη το πήγε στη μητέρα της. Τέλος, όταν οι μαθητές του Ιωάννη έμαθαν για το θάνατο του δασκάλου τους, πήγαν στη φυλακή, παρέλαβαν το άψυχο σώμα του και το ενταφίασαν.
Όπως ο Χριστός αργότερα, έτσι και ο Πρόδρομος θανατώθηκε από μίσος και φθόνο. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι προφασίστηκαν ότι συμφέρει να πεθάνει ένας για το καλό του λαού, και η παράνομη σύζυγος θεώρησε συμφερότερο γι αυτήν το θάνατο του ανθρώπου που την έλεγχε, παρά το μισό βασίλειο του άντρα της. Κι αυτό γιατί ο λόγος της Αληθείας δεν είναι πάντοτε ευχάριστος, μιας που οριοθετεί το σωστό από το λάθος και συνεπώς καλεί τον κάθε άνθρωπο να εξετάσει και να αναθεωρήσει την πορεία του. Η Μετάνοια όμως δεν είναι εύκολο αγώνισμα, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που προτιμούν, σαν την Ηρωδιάδα, να φιμώσουν οριστικά το στόμα που λέει αλήθειες, παρά να αποδεχτούν τα σφάλματά τους.
Αλλά και όταν ακόμα ο λόγος της Αληθείας ακούγεται ευχάριστα, όταν δηλαδή συμφωνούμε και δεχόμαστε ως σωστά αυτά που ακούμε, πάλι υπάρχει απόσταση μέχρι την εφαρμογή τους. Το βλέπουμε αυτό στο παράδειγμα του Ηρώδη, ο οποίος άκουγε μεν με ευχαρίστηση τα λόγια του Βαπτιστή, όμως αυτό δεν τον απέτρεψε να γίνει εγκληματίας για χάρη μιας ανόητης υπόσχεσης. Άλλωστε, η υπόσχεσή του αφορούσε κάποιο δώρο, και όχι εγκληματική πράξη. Αλλά προτίμησε και ο ίδιος να φανεί αρεστός ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες του, παρά στον ίδιο το Θεό.
Η ανθρώπινη Ιστορία, και ακόμη περισσότερο η ιστορία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αλλά και της Εκκλησίας μέχρι τις μέρες μας, έχει να μας παρουσιάσει αναρίθμητα ίσως παραδείγματα ανθρώπων που διώχθηκαν, βασανίστηκαν ή και θανατώθηκαν επειδή υπερασπίζονταν την Αλήθεια, δηλαδή το λόγο του Θεού. Ο προφήτης Ηλίας, οι άγιοι Μακκαβαίοι, οι Τρεις Παίδες, ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, οι Μάρτυρες και Ομολογητές, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι ενδεικτικά μερικοί από αυτούς. Το παράδειγμά τους επαινείται και εκθειάζεται, και προβάλλεται σε όλους εμάς ως ορόσημο και ως πρότυπο ζωής, ώστε να μη δειλιάζουμε αλλά να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια της πίστεώς μας με κάθε τίμημα.
Στην εποχή μας βέβαια, περισσότερο από ότι στο παρελθόν, παρατηρούμε μια απομάκρυνση της κοινωνίας από τις αξίες του Ευαγγελίου και μια μανιώδη προσκόλληση στο κυνήγι της ευημερίας, του χρήματος, του συμφέροντος, των υλικών αγαθών. “Τί θα οφελήσει, όμως, τον άνθρωπο, εάν κερδίσει όλο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του;” μας λέει ο ίδιος ο Χριστός. Γιατί μεγαλύτερη αξία ακόμη και από όλα τα πλούτη του κόσμου έχει μία και μόνη ανθρώπινη ψυχή. Και αυτό, ασυναίσθητα και με τραγικό τρόπο, το επιβεβαίωσε σήμερα η Ηρωδιάδα, η οποία προτίμησε το θάνατο ενός ανθρώπου παρά τα πλούτη και τις εξουσίες.
Αυτό επομένως που όλοι μας οφείλουμε να κρατήσουμε, με την ευκαιρία της σημερινής εορτής, είναι πρώτα από όλα ο επανακαθορισμός των αξιών που θέτουμε στη ζωή μας, η ιεράρχηση της σπουδαιότητας των αναζητήσεών μας και η στροφή μας προς τα πνευματικά, σε πείσμα του κόσμου που καλλιεργεί τον υλιστικό και καταναλωτικό τρόπο ζωής. Έπειτα, ότι δεν αρκεί μόνο να είμαστε ευχάριστοι ακροατές του λόγου του Θεού, δεν αρκεί να τον ακούμε μόνο, αλλά και να αγωνιζόμαστε, ώστε να τον εφαρμόζουμε στη ζωή μας. Και τέλος, ότι δεν πρέπει να διστάζουμε, όταν χρειαστεί να πούμε την Αλήθεια, αλλά να την ομολογούμε με θάρρος και παρρησία, άσχετα αν κάποιο ενοχληθούν και κυρίως παρά τις όποιες συνέπειες ενδεχομένως θα έχει αυτή μας η ομολογία. Και τούτο διότι η μόνη Αλήθεια και η όντως Ζωή είναι ο ίδιος ο Χριστός, και χωρίς Αυτόν δεν υπάρχει ούτε ζωή ούτε Ανάσταση.
Αν δεν είμαστε......
«Αν δεν είμαστε στην Εκκλησία, στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ο Κύριος μας αφήνει να πέσουμε στην ανομία και στον ζυγό της δουλείας: πολιτική σκλαβιά, οικονομική, οικονομική, στρατιωτική, ψυχολογική σκλαβιά (γιατί παντού υπάρχει φόβος ), κ.λπ. Η μόνη ελευθερία βρίσκουμε στο πνεύμα και την αλήθεια στην Εκκλησία. Δεν υπάρχει διέξοδος από αυτή τη σκλαβιά παρά μόνο με τον Χριστό τον Παντοδύναμο».
Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από το Κήρυγμα της 28ης Αυγούστου 2024)
https://youtu.be/cE0T7x6Qfdk
Ο Τίμιος Πρόδρομος ζητά τις πέτρες του ναού του“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”.
Ο Τίμιος Πρόδρομος ζητά τις πέτρες του ναού του
“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”.
"Άκου παιδάκι μου, όταν κάτσεις σ’ αυτή την πέτρα και κάνεις προσευχή, αγιάζεται κι η πέτρα και στις εκκλησιές τις παλαιές, όπου έχει γίνει πολλή προσευχή, αγιάζονται οι τοίχοι, οι εικόνες, τα στασίδια, ακόμη και τα τσιμέντα αγιάζονται", μας είπε ο π. Γεράσιμος και τότε του δώσαμε μια μαρτυρία του π. Σωτήρη από την τουρκοκρατούμενη Άσσια. Άρχισε να διαβάζει:
Πριν το 1878 επί τουρκοκρατίας τον ωραίο ναό του Τιμίου Προδρόμου στην Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου οι Τούρκοι τον χαλούσαν και εξανάγκαζαν τους Χριστιανούς που είχαν αμάξια να τους κουβαλούν τα μάρμαρα για να στολίζουν τα σπίτια τους. Ακόμα και τον ιερέα έβαλαν σε αυτή την αγγαρεία. Ο Παπαμιχαήλης, όπως κουβαλούσε μιαν ωραία πέτρα σκέφτηκε να την κρατήσει για να την λαξεύσει να την κάνει γούρνα και να ποτίζει τα ζώα του. Την ξεφόρτωσε, λοιπόν, στο σπίτι του. Το βράδυ κουρασμένος από τον κάματο της ημέρας έγειρε να κοιμηθεί. Δεν πέρασε πολλή ώρα και νάσου ο Πρόδρομος, ανυπόδητος, ντυμένος στα τρίχινα ρούχα του, έρχεται και τον ξυπνά. Στέκει δίπλα στο προσκεφάλι του και κτυπώντας τον απαλά στον ώμο, του λέγει αυτά τα λόγια ακριβώς:
“Να σηκωστείς που το πρωί να ζεύξεις το ζευκάρι σου ( δηλ. Τα βόδια) και τζείνη την πέτρα πώπιασες να πάεις να την πάρεις πίσω”.
Ο ιερέας λέει τότε στον Πρόδρομο:
“ Είες ίντα λοής μας κάμνετε! Ούλην την ημέραν κουβαλούμεν τόσες αμαξιές πέτρες στους Τούρκους τζαι δεν λαλείτε τίποτε. Πως έπιασα μια πέτραν να την κάμω γούρναν για τα κτηνά μου, μαλλώνετε και θέλετε να την ιστρέψω ( επιστρέψω) πίσω”. Ο Άγιος Πρόδρομος δεν άφησε τον Παπά Μιχαήλη να συνεχίσει το παράπονο του. Τον διέκοψε αμέσως και του λέει:
“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”. ( Μαζί σου δεν έχω να κάνω, αλλά μαζί τους έχω ανοικτούς λογαριασμούς).
………………
Στον π. Γεράσιμο άρεσε πάρα πολύ αυτή η μαρτυρία. Του έκανε εντύπωση η αμεσότητα, η κυπριακή διάλεκτος που χρησιμοποίησε ο Άγιος.
“Αυτή είναι σχέση”, έλεγε με θαυμασμό.
Την επόμενη χρονιά καθιέρωσε αγρυπνία στα Δειλινάτα για τον Τίμιο Πρόδρομο , τον «εν γεννητοίς γυναικών μείζονα».
Ακόμη ηχούν τα λόγια του, γεμάτα πόνο για το ανοσιούργημα, να φέρουν εις συμπόσιο πλήρες αιμάτων, επί πίνακι, του Μεγάλου Νηστευτού την κεφαλή.
................
Η εικόνα του Τιμίου Προδρόμου από τον ομώνυμο ναό στην Άσσια, που με θαυμαστό τρόπο σώθηκε και απελευθερώθηκε. Τώρα η ιερά εικόνα βρίσκεται στον ναό του Αγίου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλατζιάς στη Λευκωσία.
Τετάρτη 28 Αυγούστου 2024
Τίνος φωνή είναι αυτή....
Τίνος φωνή είναι αυτή,
που στο άκουσμά της ακόμη και οι αιώνες τρέμουν;
- Μετανοείτε, ω άνθρωποι ..
- Δείτε.
- Έρχεται Εκείνος!
'Αγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
Μείνετε σε ισορροπία και μην σας υπνωτίζει η τηλεόραση!
«Μείνετε σε ισορροπία και μην σας υπνωτίζει η τηλεόραση! Είθε να ζήσετε μια ζωή απλή, αγνή και ελπιδοφόρα, ώστε η δύναμη της χάρης να κυλάει μέσα σας και μέσα από εσάς στις οικογένειές σας και όπου κι αν πάτε! Οι δαίμονες, δουλεύοντας μέσα από τους δόλιους και ψεύτες λαούς τους, πολεμούν να καταστρέψουν την Εκκλησία, την κανονικότητα, τη φύση».
Hieromonah Macarie Banu (απόσπασμα από το κήρυγμα της 3ης Αυγούστου 2024)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
