O πιο βαθύς τρόμος της εποχής μας δεν είναι η αρρώστια. Είναι ο άνθρωπος που παραμένει βιολογικά ζωντανός, ενώ πνευματικά έχει ήδη παραιτηθεί από το βάθος της υπάρξεώς του. Ο Άγιος Λουκάς ο Γιατρός το γνώριζε με τρόπο αβάσταχτο: το σώμα μπορεί να αιμορραγεί, να πονά, να συντρίβεται, να χειρουργείται. Η καρδιά όμως, όταν πάψει να παραδίδεται στον Χριστό, δεν υφίσταται απλώς έναν τραυματισμό. Εκκενώνεται από υπόσταση.
Καμία επιστήμη δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτή την απώλεια. Καμία τεχνολογία. Καμία πρόοδος. Καμία κοινωνική επιτυχία. Γιατί το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις δυνατότητες του ανθρώπου, αλλά στον υπαρξιακό του προσανατολισμό. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να περιστρέφεται αυτάρκως γύρω από τον εαυτό του, αλλά για να ανοίγεται προς το Πρόσωπο που τον καλεί.
Και κάθε φορά που επιχειρεί να γίνει ο ίδιος το κέντρο του κόσμου του, αρχίζει μια αργή διαδικασία εσωτερικής αποσυνθέσεως. Όχι θεαματικής. Σχεδόν αόρατης. Χάνει πρώτα την ευγνωμοσύνη. Έπειτα τη δυνατότητα της θυσίας. Ύστερα τη δυνατότητα της αναμονής. Και στο τέλος χάνει ακόμη και την ικανότητα να αγαπά.
Αυτό διέκρινε ο Άγιος Λουκάς ο Γιατρός πίσω από κάθε ανθρώπινο πόνο. Δεν έβλεπε μόνο έναν οργανισμό που ζητούσε θεραπευτική επέμβαση. Έβλεπε μια καρδιά που αναζητούσε νόημα. Μια ύπαρξη που διψούσε να ξαναβρεί το χαμένο της κέντρο. Γι’ αυτό η ποιμαντική του δεν υπήρξε μια παράλληλη δραστηριότητα δίπλα στην ιατρική του. Ήταν η ίδια η ιατρική του, φωτισμένη από το μυστήριο της Εκκλησίας. Η θεραπεία του σώματος αποτελούσε πράξη αγάπης. Η θεραπεία της καρδιάς αποτελούσε πράξη σωτηρίας. Και ανάμεσα στις δύο δεν αναγνώριζε κανένα πραγματικό χάσμα.
Η πατερική παράδοση δεν αντιλαμβάνεται την καρδιά ως συναισθηματικό κέντρο. Την αντιλαμβάνεται ως τον βαθύτερο τόπο του προσώπου. Εκεί όπου ο άνθρωπος δεν συναντά τις ιδέες του περί Θεού, αλλά καλείται να συναντήσει τον ίδιο τον Θεό. Εκεί όπου η ελευθερία παύει να είναι αφηρημένο δικαίωμα και γίνεται ασκητική ευθύνη. Εκεί όπου κρίνεται αν η ζωή θα μεταμορφωθεί σε κοινωνία ή θα εκφυλιστεί σε αυτάρκη ερημία.
Ο Άγιος Λουκάς ο Γιατρός γνώριζε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χάσει κανείς την υγεία του. Είναι να χάσει αυτή τη συνάντηση. Να πάψει να περιμένει. Να πάψει να αναζητεί. Να πάψει να πεινά για το άπειρο.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν απορρίπτει πάντοτε τον Θεό. Συχνότερα Τον αντικαθιστά. Με επιτυχίες. Με εικόνες. Με ιδεολογίες. Με σχέσεις που καλούνται να σηκώσουν βάρη τα οποία καμία ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να σηκώσει. Ζητούμε από τον έρωτα να γίνει σωτηρία. Από την καριέρα να γίνει νόημα. Από την αναγνώριση να γίνει ανάσταση. Και κάθε φορά που αυτά αποτυγχάνουν, αισθανόμαστε προδομένοι, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε ζητήσει από πεπερασμένα πράγματα να εκπληρώσουν μια άπειρη επιθυμία.
Ο Άγιος Λουκάς ο Γιατρός θα το διατύπωνε απλούστερα και σκληρότερα. Η καρδιά είναι πλασμένη για τον Χριστό. Όχι ως ηθική υποχρέωση. Όχι ως θρησκευτική επιλογή. Αλλά ως οντολογική αναγκαιότητα.
Όπως ο πνεύμονας είναι πλασμένος για τον αέρα και το μάτι για το φως. Και όταν η καρδιά αποκοπεί από Εκείνον για τον οποίο πλάστηκε, αρχίζει να ασφυκτιά ακόμη και μέσα στην αφθονία.
Γι’ αυτό η μορφή του Αγίου Λουκά του Γιατρού παραμένει τόσο ανήσυχη μέσα στον δικό μας αιώνα. Δεν μας ρωτά αν είμαστε καλοί άνθρωποι. Δεν μας ρωτά αν είμαστε θρησκευόμενοι. Δεν μας ρωτά καν αν πιστεύουμε.
Μας ρωτά κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: ποιος κατοικεί στο κέντρο της καρδιάς σου;
Γιατί από την απάντηση αυτού του ερωτήματος εξαρτάται αν η ζωή σου θα γίνει πρόσωπο ή απλώς βιογραφία. Αν θα γίνει κοινωνία ή μοναξιά. Αν θα γίνει ύπαρξη ή μια αδιάκοπη προσπάθεια να ξεχάσεις ότι κάποτε κλήθηκες να γίνεις πολύ περισσότερα από τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου