Ἱερομόναχος Παντελεήμων (1944-2026) ἍγιονὌρος (1970-2026).

Ἱερομόναχος Παντελεήμων (1944-2026) ἍγιονὌρος (1970-2026)

 

 

Τήν 29ην (παλαιόν ἡμερολόγιο) Ἰουνίου (12/07/26) ἀπῆλθε πρός Κύριον μία ἐξέχουσα ἁγιορείτικη μορφή ὁ ἐκλεκτός Ἱερομόναχος καί πνευματικός τῆς Ἱεράς Μονής Διονυσίου, Παντελεήμων. Τό γεγονός αὐτό νομίζω πτωχεύει ὄχι μόνο τήν Μονήν τῆς μετανοῖας του, ἀλλά καί ὀλόκληρο τό Ἅγιον Ὄρος. 

Χρεωστικῶς θα χαράξω πρόχειρα λίγες γραμμές, ὡσάν ἕνα ἐπιτάφιον ἄσμα ἐπί τῇ εκδημίᾳ μιάς ἁγίας μορφής με τα της ὁποίας ἔζησα καί συνασκήθηκα ἀπό τήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς του ἐγκαταβίωσεως.

Ὁ ἀείμνηστος ὑπήρξε γόνος ἀγνών γονέων. Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπό ἕνα ὀρεινό χωριό τῆς Βορείου Ἐλλάδος, πού ὀνομάζεται Σέλι. Οἱ γονείς του νυμφεύθηκαν πρίν ἀπό τόν Β᾽ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ὁ πατέρας του λεγόταν Γεώργιος καί ἡ μητέρα του Δέσποινα. Κατά τόν Β᾽ Παγκόσμιον, πολέμησε καί ἔζησε τήν νίκην καί τήν προσωρινή ἐλευθερία τῆς Βορείου Ηπείρου.

Μετά τόν πόλεμο τοῦ 1940, ἡ οἰκογένεια κατέβηκε στή Βέροια ὅπου τά παιδιά σπούδασαν στή μέση ἐκπαίδευση. Τούς χάρισε ὁ θεός τέσσερα παιδιά. Τήν Ἀφροδίτη, τήν Μαρία, τόν Νίκον (μετέπειτα Ἱερομόναχο Παντελεήμωνα) καί τόν Στέργιον. Ὄμως ἡ ἀνάγκη γιά ἀνώτερες σπουδές, τούς ἀνάγκασε νά μετακομίσουν στήν κλεινή Θεσσαλονίκη, ὄπου ὁ Νίκος ἀποφοίτησε με ἄριστα σάν πολιτικός μηχανικός. Ἐπειδή ὄμως ὑπῆρχε μεταπολεμικά μεγάλη φτώχεια, ὁ πατέρας ἀναγκάστηκενά μεταβῆ στήν Τουρκία γιά δουλειά. Σημειωτέον ὅτι ἦταν ἄριστος τυροκόμος. Βρήκε σ’ἕνα χωριό ἕναν Τοῦρκονμεγαλοτσιφλικά μέ πάρα πολλά αἰγοπρόβατα.

 

Ὁ Γεώργιος ὀμολογητής πίστεως

 

Πρίν τόν Γεώργιο πέρασαν πολλοί τυροκόμοι ἀπό τό αφεντικό του, ἀλλά τά τυριά καί κυρίως τό κεφαλοτύρι σχίζαν καί δέν πουλιόντουσαν στήν ἀγορά. Ἀφ’ὅτου ἀνέλαβε ὁ Γιώργος ἔβγαλε τόσον ὡραῖο τυρί, ὤστε γινόταν στήν ἀγορά ἀνάρπαστο. Αὐτό ἔγινε ἀφορμή νά τόν συμπαθήσει τόσο τό ἀφεντικό, ὤστε νά του προτείνει νά παντρευτεί τήν θυγατέρα του. Μάλιστα τοῦ ἔλεγε δέν ἔχω ἄλλη κόρη. Ὅλη ἡ περιουσία θα πέσει στά χέρια σου. Ὁ εὐλογημένος ὄμως Γεώργιος δέν ἀντάλλασε μέ τίποτα τήν πίστη του γιά πλοῦτο πρόσκαιρο. Ἀφού τόν ἐνοχλούσε πολύ καί αυτός ἀρνείτο, τότε θυμώνει τό αφεντικό καί ἀρπάζει ἕνα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι καί τόν ἀπειλεῖ λέγοντας «δέχεσαι ἤ να σου κόψω τό κεφάλι;». Ὁ Γιώργος τί ἔκαμε, σκύβει τό κεφάλι λέγοντας «προτιμώ θάνατο παρά νά ἀλλάξω τήν πίστη μου». Τότε τό ἀφεντικό ἄλλαξε στάση καί θαυμάζοντας τοῦ λέγει «Βρέ, βρέ τί εἶσαι ἐσύ; Ἀπό τώρα δέν σε ξαναενοχλώ». Αὐτό τό γεγονός τόν ἀνέδειξε ὁμολογητή καί κατά πρόθεση μάρτυρα.

Οἱ εὐσεβείς αὐτοί γονείς ἀξιώθηκαν νά παντρέψουν τά τρία παιδιά τους. Ἀφού ἀποκατέστησαν τά παιδιά, μία μεγάλη δοκιμασία τους ἀνέμενε. Ἡ Δέσποινα ἔπασχε ἀπό ζάχαρο σέ βαθμό πού της ἔκοψαν τά πόδια. Τήν δοκιμασία αὐτήν τήν δέχτηκαν ἀμφότεροι ἀγόγγυστα. Ὁ καλός σύζυγος κάθισε στό πλευρό τῆς συζύγου καί τήν ὑπηρετούσε μέ ὅλη του τήν ψυχή. 

Ἦλθεν ἡ εὐλογημένη ὥρα ὅπου κάλεσε ὁ Κύριος τήν Δέσποινα στά οὐράνια. Ἔμεινε τώρα μόνος ὁ Γιώργος. Καθώς μου εἶπε δέν ἄργησαν τά προξενιά. Μιά γειτόνισσα πιό νέα τοῦ πρότεινε γάμο καί μάλιστα τοῦ λέγει ἕ σύ πές μόνο ἕνα ναί καί ἔχω τόσα πολλά χρήματα πού οὔτε θά δουλεύεις καί θά τρῶμε τοῦ πουλιού τό γάλα. Ἐκείνος ὄμως ἤδη εἴχε τόν σκοπόν του. Τῆς λέγει εὐχαριστώ πολύ ἀλλά δέν μπορῶ. Ἐ, δέν ἄργησε νά μεταβῆ στό Ἅγιον Ὄρος κοντά στό τέκνον του ὅπου ἔγινε καί διέπρεψε σάν Μοναχός μέ τό ὄνομα Ζαχαρίας. Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

᾽Αλλά ἀς ἐπανέλθουμε στό κύριο θέμα μας. Ὁ ἀείμνηστος τότε Νικόλαος ἀφού τελείωσε τίς σπουδές, ἀποφάσισε νά γίνει μοναχός. Οἱ γονείς δε συμφώνησαν. Τοῦ λένε γιά τό χαρτίρι σου νά σπουδάσεις μετακομίσαμε στην Θεσσαλονίκη και τώρα σκέφτηκες για μοναχός; Ὄμως ὁ Νίκος ἀμετάκλητος μετέβη τόν Ἰούνιο τοῦ 1965 στήν Νέα σκήτη στόν γνωστόν φημισμένο ἅγιο Γέροντα Ἑφραίμ (τον μετέπειτα Φιλοθεΐτη και Ἀριζονίτη). Τήν ἐποχή ἐκείνη ὅριον ἐνηλικίωσης ἦτανε νά κλείσεις τά 21 χρόνια. Γιά λίγους μήνες ἦταν ἀνήλικος. Εἶχαν δικαίωμα οἱ γονεῖς νά ἀνακαλέσουν τά παιδιά τους ὅταν ἦσαν πάρα ἠλικίαν. Ἔτσι καί τόν Νικόλαον καί μή θέλοντας τόν ἐπανέφεραν εἰς τά ἴδια. Τόν ἐπόμενο χρόνο ἤδη ἐκλήθη γιά στρατιωτική θητεία. Ὅμως τί μεσολάβησε. Ὁ νέος αὐτός ἐμφορούμενος ἀπό μοναχικόν πόθο στόν στρατό δέν ἀναπαυόταν καί κατά θείαν οἰκονομίαν ἔπαθε μία ψυχοσωματικήν ὑπερκόπωση. Αὐτό ἔγινε αἰτία νά ἀνασταλῆ ἠ θητεία.

 Μόλις βγῆκε ἀπό τόν στρατό δέν χάνει καιρό. Ἔρχεται στό μεγάλο χιλανδαρινό ἡσυχαστήριο Μπουραζέρι ὅπου τότε, ἐγκαταβιούσαμε, ὑπό τήν πνευματικήν ἐπίβλεψη τοῦ ἁγίου Γέροντός μας Παπαχαραλάμπους. Ὠς γνωστόν εἶναι ἑνας ἀπό τά μεγάλα ἀναστήματα τοῦ μεγάλου ἡσυχαστοῦ τῶν ἡμερῶν μας ὁσίου Ἱωσήφ.

Ὁ Νικόλαος ἀποφασισμένος ἔβαλε μετάνοια γιά νά μείνει ὀριστικά. Ὅμως ἐκκρεμοῦσε τό ἥμυσι τῆς στρατιωτικῆς του θητείας. Για αὐτό καί τόν κάλεσαν νά συνεχίσει. Τοῦ λέγει ὁ ἀείμνηστος Γέροντάς μας Παπά-Χαράλαμπος «μη φοβᾶσαι παιδί μου, θα κάνουμε προσευχή καί θα σέ ἀφήσουν». Πράγματι ἦταν ἕνα μεγάλο θαῦμα! Ἦταν ἡ μόνη ἐξαίρεση. Τοῦ ἔδωσαν ἀπολυτήριο στρατοῦ. Ἔτσι λοιπόν ἀπό τότε (1970) μέχρι τήν ὁσίαν τελευτήν του, παρέμεινεν εἰς τό Ἁγιόνυμον ὄρος. Ἐμαθήτευσεν 30 ὀλόκληρα ἔτη παρά τούς πόδας τοῦ μεγάλου δασκάλου τῆς νοερᾶς προχευχῆς.

Στό Μπουραζέρι ἡ τάξις ἦταν νά κάνουμε προσευχή 5-6 ὧρες στό κελλί καί 2-2,50 ὧρες κοινή λατρεία μέ καθημερινή θεία λειτουργία. Πρίν τήν κοινή λατρεία περνούσαμε ἀπό τόν Γέροντα νά δώσουμε λόγο, νά ἐξομολογηθοῦμε καί νά συμβουλευτούμε. Ὁ ἅγιος Γέροντάς μας εἶχε τόσο δυνατή προσευχή πού ὄχι μόνο τό στόμα του, ἀλλά καί ὅλο τό δωμάτιο μοσχοβολοῦσε. Ὁ τότε δόκιμος Νικόλαος μπαίνοντας στό δωμάτιο αἰσθανόταν εὐωδία καί κοιτοῦσε δεξιά-ἀριστερά πού εἶναι τό θυμιατό πού βγάζει τόσην εὐωδία.

 Ρωτά τόν Γέροντα καί τοῦ ἀπαντᾶ: κάνε τέκνο μου προσευχή καί θα δῆς ἀπό ποῦ βγαίνει ἡ εὐωδία. Αὐτό τόν φιλοτίμησε νά κάμνη ἐντονώτερο, πιό σκληρόν ἀγώνα. Ἅφοῦ ἐξομολογητικά ἀνέφερε στόν Γέροντα τήν μεγάλη πρόοδο, τότε ἀφοῦ προσευχήθηκε ὁ Γέροντας ἔλαβε καθαρή πληροφορίαν, ὅτι πρῶτον νά κείρη τόν Νικόλαο σέ μεγαλόσχημο Μοναχόν με τό ὄνομα Παντελεήμων καί τόν ἄλλο χρόνο να χειροτονηθεί ιερέας για τας ανάγκας τοῦ τότε κελιοῦ μας. Ὄχι μόνο ἀλλά σέ πολύ λίγα χρόνια τόν προεχείρησε καί πνευματικό τῆς ἀδελφότητος. Αὐτό ἔγινε αἰτία νά ξελαφρώση τόν Γέροντα, ὁ ὀποῖος πολλούς τούς ἔστελλε νά ἐξομολογηθοῦν στόν π. Παντελεήμωνα.

Ὁ ἀείμνηστος ἀδελφός πέτυχε ὄχι μόνο σάν Μοναχός καί πρεσβύτερος, ἀλλά καί σαν πνευματικός. Ἔκτοτε πλῆθος Μοναχῶν καί λαϊκῶν ἐξομολογοῦντο καί ἀπό σχόλια ἐξομολογουμένων εἶχε τό χάρισμα ὅπως καί ὁ Γέροντάς μας, νά ἀναπαύει ψυχές, νά τίς βάζει σέ μίαν τάξη νά ζοῦν πνευματική ζωή. 

Με τήν εὐλογία τοῦ Γέροντός του, τόν μιμήθηκε καί αὐτός στήν ἐλεημοσύνη. Ὁ Γέροντας εἶχεν ἀρχήν. Ὅ,τι χρήματα του ἔδιναν ποτέ δέν τά ἔβαζε στό ταμεῖο. Εἶχε κατάλληλους τόπους, σέ πολύτεκνους, στήν ἱεραποστολήν, ἀλλά καί σέ πάρα πολλούς φτωχούς πού τόν ἔμαθαν στήν Ἱ.Μ. Διονυσίου. Ἁσφαλῶς δέν ἔλειπαν καί μερικοί ἀπατεωνίσκοι. Ὁ Γέροντας ὅμως ὅλους τούς ἔδινε. Ἔτσι λοιπόν μέ εὐλογίαν τοῦ Γέροντα καί ὁ π. Παντελεήμων, ὅ,τι τοῦ ἔδιναν τά μοίραζε ἐκεῖ ποῦ ὑπῆρχεν ἀνάγκη. Γιά τόν ἐαυτό του, δέν κρατοῦσε. Ὅταν κοιμήθηκε, βρήκανε στό κελλί του στό πορτοφόλι κάτι κέρματα μόνο.

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας μας εκλήθη κατά χρονολογίαν 1979 ἀπό τό μεγάλο κελλί Μπουραζέρι στήν εὐαγή Ἱ.Μ. Διονυσίου ὅπου ἐπί 10ετίαν διετέλεσεν ἠγούμενος. Ὅμως ώς ἐκ τῆς φύσεως του ἡσυχαστής ἀφοῦ μεσολάβησε καί σοβαρό καρδιακό ἐπεισόδιο ἀποφάσισε νά παρετηθῆ κατά χρονολογίαν 1989. Οἱ πλείστοι τῶν μοναχῶν εἶχαν ὠς βέβαιον διάδοχόν του τόν Ἱερομόναχο Παντελεήμονα. Ὅμως ὁ θεός δέν θέλησε νά τόν περιπλέξη στίς διοικητικές μέριμνες. Γι’αὐτό ὄχι μόνο δέν ἔγινε ἠγούμενος ἀλλά παρετήθη καί ἀπό τό προϊστάμενικόν ἀξίωμα καί ἀφιέρωσεν ἐξ ὀλοκλήρου τόν ἐαυτόν του στήν ἄσκηση, στά Μοναχικά του καθήκοντα καί στήν ἐξομολόγηση. Ἐκτός ἀπό τά διακονήματα (κυρίως ἦταν ἄριστος προσφοράρης) ἐναλλοσσόταν στήν ἐφημερία μέ τους ἄλλους 2-3 ἱερεῖς. Ὅμως ἀφ’ὅτου ἐχειροτονήθη ἱερέας ἐκτός ἀσθενείας, ἱερουργοῦσεν ὅλα του τά  χρόνια κάθε μέρα σέ παρεκκλήσι μέχρι τήν ἡμέραν τῆς ὁσίας τελευτῆς του. Μετά τήν ὁλονύκτιον ἀγρυπνία 29 Ἰουνίου, γιά τούς πρωτοκορυφαίους Πέτρον καί Παύλον μετέβη στό Διονυσιάτικο μετόχι Μονοξολίτης. Ὅλως ὅμως ἀπροόπτωςἐκλήθη στά οὐράνια σκηνώματα γιά νά ἀπολαύσει τούς καρπούς τῶν πολυετῶν κόπων του. Τό ὁσιακό σκήνωμά του μεταφέρθη στό Μοναστήρι μας, ἔνθα καί τήν ἐπομένη τῶν 12 ἀποστόλων μέ αἰσθήματα χαρμολύπης κατευοδόσαμεν τόν αδελφόν μας. Τό μεν σῶμα στήν τελευταίαν κατοικίαν, τήν δε ψυχήν νά φτερουγίζει καί νά συναγάλλεται μέ τόν ἅγιο Γέροντά μας, τοῦς ἁγίους παππούδες Ἱωσήφ καί Ἀρσένιον καί ὅλα τά τέκνα τοῦ παπποῦ μας Ἱωσήφ.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀείμνηστε καί ἀγαπητέ μας ἀδελφέ. Μέμνησω καί ἡμῶν τῶν ἀδελφῶν στό οὐράνιο θυσιαστήριο ὅπουἡ καθαρή σου ψυχή φτερουγίζει μαζί μέ τούς ἁγίους πατέρας μας καί μετά πάντων τῶν ἁγίων. Ἀμήν.