Κατὰ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰώνα
οἱ ὀθωμανικὲς ἀρχὲς ἀντιλήφθηκαν
τὴν ἐθνικὴ χροιὰ τῶν πανηγύρεων
καὶ ἐνῷ ἀρχικῶς διευκόλυναν τὴν ἱερὰ
ἐκδημία τῶν χριστιανῶν ὑπηκόων τους
στὴν Τῆνο, σταδιακὰ μετέβαλαν τὴν στάση τους.
Προέβαλαν γραφειοκρατικὲς διατυπώσεις,
ἀπαίτηση ἐγγυήσεων καὶ χρηματικῶν τελῶν
καὶ τέλος ἀπαγόρευση μετάβασης,
προκαλώντας σοβαρὰ ἐμπόδια
τὰ ὁποῖα οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς
προσπάθησαν νὰ ὑπερπηδήσουν.
Τὰ ἐμπόδια αὐτὰ δὲν στάθηκαν ἱκανὰ
νὰ κάμψουν τὴν ἐπιθυμία τῶν Σμυρνιῶν
ἀλλὰ καὶ γενικὰ ὅλων τῶν σκλαβωμένων
χριστιανῶν νὰ ἐπισκεφθοῦν
τὸ ἱερὸ παλλάδιο τῆς Θεοτόκου,
ἀφοῦ στὴν συνείδησή τους
ἡ Μεγαλόχαρη εἶχε ἀναδειχτεῖ
στὸ δεύτερο τῇ τάξει προσκύνημα
μετὰ τὸν Πανάγιο Τάφο.
Μὲ βάση τὴν πίστη τους θεωροῦσαν
ὅτι τρεῖς φορὲς προσκύνημα στὴν Τῆνο
ἰσοδυναμοῦσε ἁγιαστικὰ
μὲ ἕνα «χατζηλίκι» στοὺς Ἁγίους Τόπους.
Νίκου Γκίζη
Ὁ Ἐθνικὸς ρόλος τοῦ Προσκυνήματος στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες τῆς Μικρασίας(ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου"
Τεῦχος 390, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2026
Ἔργο τοῦ Ἀλέκου Κυραρίνη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου