Θυμᾶται ὁ π. Ἀστέριος Καραμπατάκης:
«Τελειώσαμε τή συνεργασία στό Ἐπισκοπεῖο ἀργά τό βράδυ (περασμένα μεσάνυκτα). Ὁ Σεβασμιώτατος Ἱερόθεος δέν μ᾽ ἄφησε νά ἐπιστρέψω στο Μετόχι τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, ὅπου ἔμενα. Εἶπε·
“Δέν πρέπει νά κυκλοφοροῦν τέτοια ὥρα στούς δρόμους τῆς Ὕδρας οἱ συνεργάτες τοῦ Μητροπολίτου".
Αποσύρθηκα γιά ὕπνο σε δωμάτιο τοῦ ἰσογείου τῆς Ἐπισκοπῆς. Δέν κατάφερα, ὅμως, να κλείσω μάτι, διότι ὁ Σεβασμιώτατος μετά τό πέρας τῆς συνεργασίας μας, ἄρχισε τόν κανόνα του. Κι επειδή τό πάτωμα ἦταν ξύλινο, ἔκανε τόσο θόρυβο πού ἦταν ἀδύνατον νά ἡσυχάσω. Σαν τελείωσε αὐτή ἡ δοκιμασία, ἄρχισε ἕνας ἀργός βηματισμός πού κράτησε ώρες. Κατάλαβα πώς ὁ ἀσκητής Ἐπίσκοπος πραγματοποιοῦσε τήν ἀγρυπνία του, παρά τόν κόπο τῆς ἡμέρας πού προηγήθηκε »
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου