Μετεωρίτικοι Στοχασμοί 112

"Ἡ χαρὰ ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὸν Οὐρανό"

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Καταγάλανος οὐρανὸς ἁπλώνεται πάνω ἀπὸ τὰ Μετέωρα. Τὸ φῶς ἀγκαλιάζει τοὺς βράχους, τὰ πέτρινα κτίσματα καὶ τὸ ταπεινὸ καμπαναριό, ποὺ στέκει ἀκουμπισμένο στὸν βράχο σὰν προσευχὴ χαραγμένη στὴν πέτρα. Ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου παγκάκι ἀπολαμβάνω αὐτὴ τὴν εὐλογημένη ὀμορφιά. Ἡ φύση ἀναπνέει εἰρήνη, τὰ πουλιὰ ὑμνοῦν ἀθόρυβα τὸν Δημιουργό τους καὶ ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾶ, σὰν νὰ θέλει κι ἐκεῖνος νὰ προσκυνήσει.

Φέρνω στὸν νοῦ μου τὴ γλυκιὰ μορφὴ τῆς Παναγίας.

Δεν τη φαντάζομαι μὲ βασιλικὰ στολίδια, ἀλλὰ μὲ τὸ ταπεινὸ ἐκεῖνο βλέμμα ποὺ χώρεσε τὸν Οὐρανὸ μέσα στὴν ἀνθρώπινη καρδιά. Καὶ τότε, σχεδὸν αὐθόρμητα, τὰ χείλη μου ψιθυρίζουν τὸ ἀγαπημένο τροπάριο τῆς Μικρῆς Παράκλησης:

"Ἔμπλησον ἁγνή, εὐφροσύνης τὴν καρδίαν μου, τὴν σὴν ἀκήρατον διδοῦσα χαράν, τῆς εὐφροσύνης ἡ γεννήσασα τὸν αἴτιον."

Πόσο βαθὺ εἶναι αὐτὸ τὸ αἴτημα! Δὲν ζητῶ πλούτη, οὔτε δόξα, οὔτε ἐπιτυχίες. Ζητῶ χαρά. Ὄχι ὅμως τὴ χαρὰ ποὺ γεννᾶ ὁ κόσμος καὶ τὴν παίρνει πίσω μὲ τὴν πρώτη δυσκολία, ἀλλὰ τὴν ἄφθαρτη χαρὰ ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸν Χριστό, τὸν ἴδιο τόν Αἴτιο τῆς εὐφροσύνης.

Ἡ φύση γύρω μου μοιάζει νὰ τὸ μαρτυρεῖ. Ὁ οὐρανὸς δὲν καυχιέται γιὰ τὸ γαλάζιό του. Τὰ λουλούδια δὲν διαλαλοῦν τὸ ἄρωμά τους. Οἱ βράχοι δὲν ἐπιδεικνύουν τὸ μεγαλεῖο τους. Ὅλα ὑπάρχουν μέσα στὴν ταπείνωση καὶ γι' αὐτὸ ἀντανακλοῦν τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καὶ ἡ καρδιά. Ὅσο ἀδειάζει ἀπὸ τὸν θόρυβο τῆς φιλαυτίας, τόσο γεμίζει ἀπὸ τὴν εἰρήνη τῆς θείας παρουσίας.

Πόσες φορὲς κυνηγοῦμε τὴ χαρὰ ἐκεῖ ὅπου βασιλεύει ἡ πρόσκαιρη ἀπόλαυση, ἐνῷ ἐκείνη μᾶς περιμένει σιωπηλὰ στὴν προσευχή! Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι θόρυβος· εἶναι γαλήνη. Δὲν εἶναι ἐνθουσιασμὸς τῆς στιγμῆς· εἶναι φῶς ποὺ δὲν σβήνει. Δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας, ἀλλὰ ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ κατοικεῖ μέσα μας.

Σηκώνω τὸ βλέμμα πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ ἀναφωνῶ: «Δόξα τῷ Θεῷ!» Γιατί ἀντιλαμβάνομαι πὼς ἡ μεγαλύτερη εὐλογία δὲν εἶναι νὰ ἀλλάξει ὁ κόσμος γύρω μου, ἀλλὰ νὰ γεμίσει ἡ καρδιά μου ἀπὸ τὴν ἄχραντη χαρὰ τῆς Παναγίας, ἐκείνη τὴ χαρὰ ποὺ ὁδηγεῖ πάντοτε στὸν Υἱό της.

Καὶ τότε καταλαβαίνω πὼς ἡ ἀληθινὴ εὐφροσύνη δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα ποὺ ἔρχεται καὶ φεύγει σὰν τὸ σύννεφο. Εἶναι ἡ μυστικὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴν καρδιά. Καὶ ὅποιος Τὸν κρατᾶ μέσα του, δὲν χάνει ποτέ το φῶς του, ἀκόμη κι ὅταν ὁ οὐρανὸς τῆς ζωῆς σκοτεινιάσει.