ΤΟΝ ΦΥΛΑΓΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
Μαρτυρία κ. Γεωργίου Τσιτσόπουλου, Ἀθήνα
Γιὰ τὸν Ἅγιο Πορφύριο μοῦ πρωτομίλησε ὁ ἀδερφός μου περίπου τὸ 1973 καὶ πῆγα καί τὸν γνώρισα στὰ Καλλίσια.
Λίγο καιρὸ ἀργότερα, χωρὶς νὰ τὸν ἔχουμε ἐνημερώσει ποῦ ἐργάζομαι ἦρθε ἀργὰ τὴ νύχτα στὸ λαμαρινάδικο στὸν Ἅγιο Φανούριο ὅπου δούλευα υπάλληλος μαζὶ μὲ τὸν ξάδερφό μου.
Ὁ Ἅγιος μᾶς ζήτησε νὰ πάρουμε ἕνα βαρέλι καὶ μᾶς ἔδειξε πῶς θὰ τὸ κόψουμε γιὰ νὰ γίνει ξυλόσομπα. Ἐπειδὴ ἦταν χειμώνας καὶ ἔκανε πολὺ κρύο, τὸν ἔβαλα μαζὶ μὲ τὸν συνοδό του νὰ καθίσουνε στο βάθος τοῦ μαγαζιοῦ, μέσα στὸ κλειστὸ γραφειάκι. Καθὼς ἔκοβα τὸ βαρέλι, μοῦ ἔφυγε ὁ ἠλεκτρικὸς τροχὸς ἀπὸ τὰ χέρια, ἔπεσε επάνω μου, μπλέχτηκε καὶ ἔκοβε τὰ ροῦχα μου. Φώναζα τὸν ξάδερφό μου να βγάλει τὸ καλώδιο ἀπὸ τὴν πρίζα, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν μὲ ἄκουγε. Τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ τροχὸς σταμάτησε.
Ὁ Ἅγιος εἶχε βγάλει τὸ καλώδιο καὶ ἦταν δίπλα μου. Φοροῦσα ἀρκετὰ ροῦχα καὶ εἶχαν κομματιαστεῖ, ἀλλὰ κατὰ ἕναν θαυμαστὸ τρόπο δὲν εἶχα τραυματιστεῖ καθόλου καὶ ἀμήχανα εἶπα στὸν Ἅγιο:
-Γέροντα, βλέπεις πόσο ψύχραιμος εἶμαι;
-Δὲν εἶσαι ψύχραιμος εὐλογημένε... Πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι σου ἦταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος. Δεν βλέπεις ἀπέναντι; Ὅλη ἡ περιοχὴ ἔγινε ἡμέρα!
Ἀπέναντι ἀπὸ τὸ μαγαζὶ εἶχε οἰκόπεδα καὶ χωράφια. Τὸ μόνο ποὺ ἔβλεπα ἦταν σκοτάδι, διότι ἦταν 12 τα μεσάνυχτα.
***
Ἦταν 14 Αὐγούστου 1978 καὶ περνοῦσα κάγκελα σὲ μία οἰκοδομὴ στὰ Ἄνω Λιόσια. Ἦταν νωρίς το μεσημέρι καὶ λέω στο βοηθό μου. Μάζεψε τα εργαλεία σχολαμε. Αύριο είναι τῆς Παναγίας. Μεγάλη ἡ χάρη Της, δοξασμένο τὸ ὄνομά Της!».
Καὶ ὅπως χτύπησα μὲ τὸ σφυρὶ γιὰ νὰ καρφώσω το τελευταῖο τσιμεντόκαρφο, ἔσπασε καί κρέμασε το μπαλκόνι, ἕνα κομμάτι μπετό πλάκα 2,5 x 1,3μ., διότι ὁ ἐργολάβος τὸ εἶχε ὁπλίσει μὲ λεπτὰ σίδερα, καὶ ἔφυγα κατευθείαν πάνω ἀπὸ τὰ κάγκελα στὸ κενό. Ἀπὸ τὸν τρίτο ὄροφο κατέληξα στον δρόμο! Πρῶτα χτύπησα σὲ ἕνα καλώδιο τῆς ΔΕΗ, ἀπὸ ἐκεῖ ἐπάνω στὴν κολώνα, μετὰ ἐπάνω σὲ μία συκιὰ γιὰ νὰ καταλήξω μέσα στὸν ἀσβέστη. Κάποιος ὁδηγὸς ποὺ εἶδε ὅλη τὴν πτώση σταμάτησε ἀμέσως, μὲ περιμάζεψε καὶ μὲ πῆγε στὸ νοσοκομεῖο τῆς Κηφισιᾶς. Μία ἑβδομάδα ἤμουνα σὲ κῶμα. Μοῦ κάνανε μόνο 8 ράμματα καὶ ὅταν συνῆλθα, πῆγα κατευθείαν στὴ Παναγία τῆς Τήνου γιὰ νὰ τὴν εὐχαριστήσω.
Εὐγνωμοσύνη ὀφείλω καὶ στὸν Ἅγιο Νεκτάριο, διότι -ὅπως μοῦ ἔλεγε καί ὁ Ἅγ. Πορφύριος- εἶναι ὁ προστάτης μου.
Ὅταν ὁ Ἅγιος οἰκοδομοῦσε τὸ Μοναστήρι του, ἐθελοντικὰ ἔφτιαχνα τὶς σιδηροκατασκευές, κυρίως πόρτες καὶ παράθυρα. Δὲν τὰ ἤθελε οὔτε ἀπὸ ξύλο, οὔτε ἀπὸ ἀλουμίνιο.
Μία ἡμέρα ἤμουν κρεμασμένος στα 9 μέτρα. Μὲ τὸ ἕνα χέρι κρατιόμουνα καὶ μὲ τὸ ἄλλο κόλλαγα ἕνα παράθυρο. Πατοῦσα ἴσα-ἴσα σὲ μία μικρή προεξοχὴ τοῦ τοίχου καὶ πέρασε ἀπὸ κάτω ὁ Ἅγιος μὲ τὸν κ. Γιῶργο Ἀ..., ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε ἀνήσυχος:
-Γέροντα, ὁ Γιῶργος εἶναι κρεμασμένος ἐκεῖ ἐπάνω!
-Προχώρα... Αὐτὸς πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ἔχει τὸν Ἅγιο Νεκτάριο.
Κάποτε μοῦ εἶπε:
-Σοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεὸς ἕνα μεγάλο χάρισμα.
Ποιο είναι αυτό και δεν το ξέρω;
Δεν αγανακτείς και δεν βλασφημάς ποτέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου