🕯️ Κάποιος μπορεί να νηστεύει και να προσδοκά ανταμοιβή. Μπορεί να προσεύχεται και να περιμένει τα πράγματα να εξελιχθούν ακριβώς όπως επιθυμεί. Μπορεί να δίνει ελεημοσύνη, να πηγαίνει στην εκκλησία και να υπόσχεται ότι θα αλλάξει, έχοντας όμως βαθιά μέσα του μια άρρητη συμφωνία: «Κύριε, εγώ κάνω το μέρος που μου αναλογεί· τώρα κάνε Εσύ αυτό που θέλω». Κι όταν η ασθένεια δεν υποχωρεί, το παιδί δεν αλλάζει ή το πρόβλημα παραμένει άλυτο, τότε γεννιέται η ανταρσία: «Τότε γιατί προσευχήθηκα;»
🔥 Αυτό φανερώνει πόσο εύκολα μπορούμε να μετατρέψουμε ακόμη και τη θυσία σε μέσο ελέγχου. Δεν αγαπάμε πια τον Θεό· αντίθετα, διαπραγματευόμαστε μαζί Του. Δεν λέμε «Γεννηθήτω το θέλημά Σου», αλλά μάλλον: «Θα κάνω το θέλημά Σου αν εκπληρώσεις το δικό μου». Είναι δύσκολο να το ακούει κανείς αυτό, διότι σχεδόν όλοι ανακαλύπτουν μέσα τους ένα ίχνος αυτής της παζαρευτικής στάσης.
🌿 Ωστόσο, η πίστη ωριμάζει ακριβώς τη στιγμή που αυτή η συμφωνία καταλύεται. Συμβαίνει όταν ο άνθρωπος μπορεί να πει: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω. Πονώ. Φοβάμαι. Ίσως νιώθω ακόμη και θυμό. Όμως δεν θέλω να Σε αγαπώ μόνο όταν μου δίνεις αυτό που ζητώ». Εκείνη τη στιγμή, η θυσία παύει να είναι νόμισμα συναλλαγής και γίνεται σχέση. Και η απόγνωση χάνει μέρος της δύναμής της, επειδή η ελπίδα δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την έκβαση που περιμέναμε.
Μητέρα Σιλουάνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου