Τα βάσανα ενός δαίμονα (μια εξομολόγηση χωρίς ακροατή).

Τα βάσανα ενός δαίμονα

(μια εξομολόγηση χωρίς ακροατή)

+

Μου συνέβη κάτι — από εκείνα τα πράγματα για τα οποία δεν μιλάμε. 

Στη δουλειά μας, οι ήττες δεν διαφημίζονται.

 Βαφτίζονται «προσωρινά εμπόδια», «δυσμενές περιβάλλον» ή «ανθρώπινος παράγοντας». 

Όμως εγώ ξέρω την αλήθεια: έχασα από έναν άνθρωπο. 

Και δεν έχασα επειδή εκείνος δυνάμωσε, αλλά επειδή δεν λύγισε.

Τον είχα επιλέξει προ πολλού. Ήταν βολικός: τακτικός, πειθαρχημένος, έτοιμος να αρθρώσει τα σωστά λόγια για τον Θεό — και να τρέφει την κρυφή πεποίθηση ότι είχε κερδίσει το δικαίωμα να τα λέει. 

Τέτοιοι άντρες καθοδηγούνται εύκολα· βαδίζουν πρόθυμα, απλώς προς τη λάθος κατεύθυνση. 

Δεν βιαζόμουν.

 Περπατούσα πλάι του σαν τη σκιά ενός τοίχου. 

Τα τριάντα χρόνια είναι μεγάλο διάστημα, αλλά η αιωνιότητα διδάσκει υπομονή.

Δεν περίμενα την αμαρτία. 

Η αμαρτία είναι ασήμαντη. 

Περίμενα το *νόημα* της αμαρτίας. 

Περίμενα τη στιγμή που θα πίστευε πως η πτώση είναι το τέλος. 

Που θα έλεγε στον εαυτό του: «Δεν είμαι αυτός που νόμιζα πως ήμουν». Αυτή είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος γίνεται συνήθως δικός μου.

Και έπεσε. 

Κοινότοπα... στην ακολασία... άθλια, χωρίς δικαιολογίες. Δεν χρειάστηκε καν να παρέμβω — απλώς αφαίρεσα τα εμπόδια. 

Έμεινε μόνος με την εξάντλησή του και την κρυφή σκέψη ότι βρισκόταν ήδη «πάνω» από τέτοια πράγματα. Αυτό αποδείχθηκε αρκετό.

Τον πλησίασα με αυτοπεποίθηση. Ήταν η στιγμή μου.

Είπα όλα τα σωστά λόγια. 

Απαρίθμησα τις συνέπειες. 

Ανακάλεσα τα χρόνια που πέρασαν. 

Του έδειξα το χάσμα ανάμεσα σε αυτόν που ήταν και σε αυτόν που είχε γίνει. 

Μίλησα για τη ντροπή, για την αντίφαση, για το αδύνατον της επιστροφής. 

Μίλησα τη γλώσσα της αλήθειας — αλλά χωρίς ελπίδα. Αυτή η γλώσσα πιάνει πάντα.

Όμως εκείνος άκουγε παράξενα. Δεν έφερε αντιρρήσεις. Δεν αναζήτησε δικαιολογίες. Κι όταν είπα:

«Δεν ανήκεις πια στον Θεό»,

εκείνος απάντησε:

«Ανήκω. Ακόμα και τώρα».

Αυτό ήταν το πρώτο χτύπημα. 

Όχι δυνατό. 

Όχι δραματικό. 

Αλλά εύστοχο. 

Συνειδητοποίησα πως δεν είχε αποδεχτεί το κύριο ζήτημα — το συμπέρασμά μου. Αναγνώριζε το γεγονός, αλλά αρνιόταν να αποδεχτεί την ετυμηγορία. Δέχτηκε να είναι αμαρτωλός, αλλά αρνήθηκε να γίνει *δικός μου*.

Προσπάθησα να τον οδηγήσω στην απόγνωση. 

Παρουσίασα το παρελθόν ως σπαταλημένο κεφάλαιο. 

Μετέτρεψα τη μνήμη σε κατηγορία. 

Έκανα τα πάντα για να τον κρατήσω πεσμένο στο χώμα. 

Γιατί ο άνθρωπος που είναι πεσμένος αποτελεί δικό μου έδαφος.

Όμως εκείνος σηκώθηκε.

Δεν πήγε προς το φως, ούτε προς την άνεση — αλλά σε έναν πνευματικό πατέρα. 

Σε έναν άνθρωπο που ούτε θαυμάζει ούτε καταστρέφει, αλλά απλώς βοηθά τον άλλον να σταθεί ξανά στα πόδια του. Τους μισώ τέτοιους ανθρώπους. 

Δεν παίζουν ούτε με τον φόβο ούτε με τη ματαιοδοξία.

Και ο πνευματικός πατέρας είπε μια φράση που κάνει το κενό μέσα μου να τρέμει μέχρι σήμερα:

«Τα κατέστρεψες όλα. Ξεκίνα από την αρχή».

Καταλαβαίνεις;

Όχι «όλα τελείωσαν».

Όχι «δεν είσαι τίποτα».

Αλλά — «ξεκίνα».

Εκείνη τη νύχτα, συνέβη κάτι που θεωρώ προσωπική καταστροφή.

 Ο Χριστός εμφανίστηκε σε αυτόν. 

Όχι ως επιβράβευση. Όχι ως δικαίωση. Αλλά ως Εκείνος που πιάνει τον πεσμένο από το χέρι — χωρίς να τον κρίνει.

Και τότε κατάλαβα τη φύση της τραγωδίας μου.

Μπορώ να οδηγήσω έναν άνθρωπο στην πτώση.

Μπορώ να τον κάνω αμαρτωλό.

Μπορώ να τον μάθω να μισεί τον εαυτό του.

Όμως είμαι ανίσχυρος απέναντι σε εκείνον που δεν μετατρέπει την ήττα σε οριστική ετυμηγορία για τον εαυτό του.

Η δύναμή μου βρίσκεται στην απόγνωση.

Και η σωτηρία τους βρίσκεται στο θάρρος να ξεκινήσουν από την αρχή.

Από τότε, κουβαλώ αυτή την ήττα μέσα μου. Δεν καίει. Είναι κρύα. Είναι σιωπηλή.

Δεν φοβάμαι τους δίκαιους.

Φοβάμαι εκείνους που πέφτουν — και πηγαίνουν να εξομολογηθούν.

Γιατί κάθε τέτοιος άνθρωπος μου θυμίζει τη δική μου μη αναστρέψιμη κατάσταση.

+

Ι. Τυχόν

2017. Άθως

.

«Πατερικόν σε Παραβολές»