Πολλές φορές με ρωτάνε η παιρνουν Τηλέφωνο
«Πάτερ, τι ώρα περίπου βγαίνει η Θεία Κοινωνία;»
Στάθηκα για λίγο και σκέφτηκα… Πόσες φορές δεν ακούμε την ίδια ερώτηση; Άλλοι ρωτούν τι ώρα θα γίνει η Θεία Κοινωνία, άλλοι τι ώρα είναι το μνημόσυνο, άλλοι πότε θα τελειώσει η Λειτουργία. Υπάρχει και το φαινόμενο από μερικούς όταν εισέρχονται στην Εκκλησία και βλέπουν μνημόσυνο και να αποχωρούν για τους νεόνυμφους για πιστεύοντες σε προκαταλήψεις και πόσες άλλες
Και αναρωτιέμαι με πόνο καρδιάς:
Άραγε, μόνο γι’ αυτό ερχόμαστε στην εκκλησία;
Για να κοινωνήσουμε και να φύγουμε; Για να τελειώσει το μνημόσυνο και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας; Για να εκπληρώσουμε μια υποχρέωση και να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας σαν να μη συνέβη τίποτα;
Κι όμως, η εκκλησία δεν είναι ένας χώρος που επισκεπτόμαστε για λίγα λεπτά. Είναι ο οίκος του Θεού. Είναι ο τόπος όπου ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Χριστό, να προσευχηθούμε, να μετανοήσουμε, να αφήσουμε για λίγο πίσω τις έγνοιες μας και να ακούσουμε τη φωνή Του.
Η Θεία Κοινωνία είναι το ανεκτίμητο δώρο του Θεού, αλλά η Θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς η αναμονή της στιγμής που θα κοινωνήσουμε. Είναι ολόκληρη μια πορεία προσευχής, λατρείας και κοινωνίας με τον Χριστό.
Και το μνημόσυνο δεν είναι απλώς μια ώρα στο πρόγραμμα. Είναι προσευχή για έναν άνθρωπο που έφυγε από αυτή τη ζωή.
Αδελφοί μου, ας μην πηγαίνουμε στην εκκλησία κοιτάζοντας το ρολόι. Ας πηγαίνουμε κοιτάζοντας τον Σταυρό.
Γιατί το σημαντικό δεν είναι μόνο τι ώρα θα τελειώσει η Ακολουθία, αλλά τι θα πάρουμε μαζί μας όταν βγούμε από τον ναό.
Και το πιο ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι «τι ώρα κοινωνάμε;», αλλά:
«Χριστέ μου, ήρθα σήμερα να Σε συναντήσω. Άραγε, είμαι έτοιμος να Σου ανοίξω την καρδιά μου;»
Πατήρ Χρήστος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου