Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

«Τὴ ΙΕ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς πανσέπτου Μεταστάσεως τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας».

Όπως είναι γνωστό, επάνω από το Σταυρό ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο σπίτι του, όπου διέμεινε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου.

Όταν δεν ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της, άγγελος Κυρίου της το έκανε γνωστό τρεις μέρες πιο πριν ότι πρόκειται να γίνει η μετάστασή της από τη γη στον ουρανό.

Πήγε τότε ο Άγγελος και της είπε: «Αυτά λέγει ο Υιός σου: είναι καιρός να παραλάβω τη μητέρα Μου κοντά Μου. Γι’ αυτό να μην ταραχθείς, αλλά δέξου το μήνυμα με ευφροσύνη, επειδή μεταβαίνεις σε ζωή αθάνατη».

Μόλις το άκουσε η Θεοτόκος, χάρηκε πολύ και από τον πολύ πόθο της να μεταβεί στον μονογενή Υιό της, ανέβηκε με βιασύνη και προθυμία στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, διότι είχε αυτή τη συνήθεια, να ανεβαίνει συχνά σ’ αυτό το όρος. Τότε ακολούθησε θαύμα παράδοξο. Όταν ανέβηκε εκεί η Θεοτόκος, έκλιναν την κορυφή τους τα δέντρα, σαν να ήταν έμψυχα και λογικά, και την προσκύνησαν και έτσι έδειξαν το σεβασμό τους και τίμησαν την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου.

Αφού προσευχήθηκε αρκετά η Πανάχραντη, επέστρεψε στην οικία της. Άναψε φώτα πολλά, ευχαρίστησε τον Θεό και κάλεσε τις συγγενείς και τις γειτόνισσες. Στη συνέχεια, ετοιμάζει όλα τα απαραίτητα για τον ενταφιασμό της. Φανερώνει και στις άλλες γυναίκες τα λόγια που της είπε ο Άγγελος για της εις τους ουρανούς μετάστασή της και σαν απόδειξη των λόγων της, δείχνει το χαροποιό και νικητικό σημείο, που της έδωσε ο Άγγελος, ένα κλαδί φοίνικα.

Οι καλεσμένες γυναίκες, μόλις άκουσαν αυτό το λυπηρό μήνυμα, άρχισαν τους θρήνους και έπειτα παρακαλούσαν την Παναγία να μη τις αφήσει ορφανές. Και η Θεοτόκος τις βεβαίωσε ότι, αφού μετασταθεί στους ουρανούς, θα φυλάει όχι μόνον αυτές αλλά και όλο τον κόσμο. Με τέτοια παρηγορητικά λόγια στάματησε την υπερβολική λύπη τους.

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της.

Μαζί με τους Αποστόλους ήρθε και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Απόστολος Τιμόθεος και οι λοιποί θεόσοφοι ιεράρχες. Όλοι αυτοί, μόλις έμαθαν την αιτία για την οποία συνάχθηκαν αιφνιδίως και παραδόξως, έλεγαν στην Θεοτόκο: «όσο σε βλέπαμε, Δέσποινα, να ζεις και να μένεις στον κόσμο, παρηγορούμεθα σαν να βλέπαμε τον Υιόν σου. Επειδή όμως τώρα με τη βουλή του Υιού σου και Θεού μεταβαίνεις στα ουράνια, γι’ αυτό καθώς βλέπεις θρηνούμε και δακρύζουμε, αν και από την άλλη χαιρόμαστε για όσα θαυμαστά σου έγιναν». Τότε η Θεοτόκος τους αποκρίθηκε: «Μαθητές του Υιού μου και Θεού, μην κάνετε πένθος και λύπη τη χαρά μου».

Όταν ειπώθηκαν αυτά τα λόγια φτάνει και ο Απόστολος Παύλος. Έπεσε στα πόδια της Θεομήτορος, την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής, διότι αν και δεν έζησα σωματικώς κοντά στον Υιό σου, βλέποντας όμως εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».

Μετά αποχαιρετά όλους, ξαπλώνει πάνω στο νεκροκρέββατο, σταύρωσε τα χέρια της, προσφέρει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της για τη σύσταση και την ειρήνη όλου του κόσμου, γεμίζει τους Αποστόλους και ιεράρχες από την ευλογία του Υιού της που δίνεται απ’ αυτήν στους ανθρώπους, και έτσι αφήνει στα χέρια του Υιού της και Θεού την ολόφωτη και παναγία ψυχή της.

Τότε ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος άρχισε να λέει στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια, ενώ οι άλλοι Απόστολοι σήκωσαν το νεκροκρέβατο. Άλλοι προπορεύονταν βαστάζοντας λαμπάδες και ψάλλοντας ύμνους και άλλοι ακολουθούσαν ως το τάφο το σώμα της Θεομήτορος. Ακούγονταν και Άγγελοι από τον ουρανό που έψαλλαν και γέμιζαν τον αέρα οι μελωδίες τους.

Όλα αυτά μην υποφέροντας να βλέπουν και να ακούν οι άρχοντες των Ιουδαίων, παρεκίνησαν κάποιους από το λαό και τους έπεισαν να παρεμποδίσουν την πομπή. Όμως η θεία δίκη πρόφτασε και παίδεψε τους τολμήσαντας με το να τους τυφλώσει.

Έπειτα οι έφτασαν οι Απόστολοι στη Γεσθημανή, ενταφίασαν το πάναγνο σώμα της Θεοτόκου και περίμεναν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας ακαταπαύστως σε όλο αυτό το διάστημα τους ύμνους και τις μελωδίες των αγίων Αγγέλων.

Μετά από τρεις ημέρες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Και βέβαια όλη η ανθρωπότητα, με ευγνωμοσύνη για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό, αναφωνεί: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής».

Η υπεραγία Θεοτόκος είναι ο πραγματικός οδηγός, για όσους θέλουν ν’ ανυψώνονται προς τον Θεό. Έργο της είναι να πρεσβεύει στον Τριαδικό Θεό για όλους τους ανθρώπους. Για μας τους ορθοδόξους η Θεοτόκος είναι η «ακαταίσχυντος προστασία και η αμετάθετος προς τον ποιητή μεσιτεία».

Δίκαια μπορούμε να αποθέσουμε τις ελπίδες μας προς την υπεραγία Θεοτόκο αφού, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, «κανένα άλλο κτίσμα στον κόσμο δεν αγάπησε ποτέ τόσο πολύ τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ούτε συμμορφώθηκε τόσο στο θέλημά Του όσο η Παναγία Μητέρα του».Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τιμή προς την Παναγία ανάγεται στον Υιό της, κατά τον άγιο Ιωάννη το Δαμασκηνό.

«ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΣΧΑ»

«…Ο Χριστιανός φεύγει από τον κόσμο αυτό, πλαισιωμένος από τη Στρατευομένη Εκκλησία ενώ στην αντίπερα όχθη τον υποδέχεται η Θριαμβεύουσα Εκκλησία. Αν η έξοδος ενός απλού μέλους της Εκκλησίας από τον κόσμο τούτο είναι εκκλησιαστικό γεγονός, η Έξοδος της Πρώτης μέσα στην Εκκλησία, της Θεοτόκου, ήταν κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικό γεγονός. Απήχησις της αλήθειας αυτής είναι ο πάνδημος εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η γιορτή αυτή στην Ορθοδοξία αποτελεί ένα δεύτερο Πάσχα…»

Η Θεοτόκος και ο σύγχρονος Αγιορείτικος μοναχισμός – μοναχού Μωυσέως του Αγιορείτου.

… Έχουν γραφεί πολλά από πολλούς σπουδαίους για την Παναγία. Κάτι έχω γράψει κι εγώ για την Αθωνίτισσα Θεοτόκο. Το θέμα βέβαια παραμένει πάντοτε ανεξάντλητο, ελκυστικό κι ενδιαφέρον και μάλιστα για την Παναγία ως των πάντων χαρά.

Η Παναγία αναμφισβήτητα υπήρξε η ταπεινότερη, καθαρότερη, σεμνότερη, σιωπηλέστερη, ωραιότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου. Υπήρξε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. Η ταπείνωσή της ήταν γνήσια, η καθαρότητά της επιλεγμένη, η σεμνότητά της κόσμημά της, η σιωπή της πιο βροντερή από το πιο μεγαλόστομο κήρυγμα. Η ιερότητά της πασιφανής και δεδομένη. Η αμόλυντη ταπεινοφροσύνη της, η αειπαρθενία της σε όλο της το είναι, η χαρακτηριστική της σεμνότητα και η απέραντη σιωπή του όλου βίου της καθίστανται λίαν διδακτικά σε όλους μας πάντοτε.

…Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο μεγαλύτερος δογματικός θεολόγος της Εκκλησίας μας, λέγει πως η Θεοτόκος κατέχει τη δεύτερη θέση τιμής μετά την Αγία Τριάδα. Αυτός ο λόγος μόνο φθάνει για να φανερώσει το μέγεθος της τιμής της Θεοτόκου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πόσο φτωχοί είναι αλήθεια οι προτεστάντες που δεν την τιμούν διόλου. Η Παναγία μας πηγαίνει πάντα στον Χριστό. Η Παναγία είναι το πιο αγαπητό πρόσωπο μετά τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία μας. Στο Άγιον Όρος η τιμή της Παναγίας αγγίζει τα όρια της λατρείας.

Ο ιερός Άθωνας, το Άγιον Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας, όπως επιτυχώς ονομάσθηκε για πρώτη φορά από τον διάσημο εκείνο μοναχό Καισάριο Δαπόντε τον Ξηροποταμηνό, αποτελεί, κατά αρχαία παράδοση, κλήρο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η παρουσία της δεσπόζει στην αγιορειτική ζωή. Κατά το ωραιότατο εγκώμιο του σοφώτατου Αθωνίτη και μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στον πρώτο επώνυμο όσιο του Άθωνα Πέτρο τον Αθωνίτη, η Παναγία θα είναι για τους Αγιορείτες μοναχούς φύλακας, έφορος, ιατρός, κηδεμόνας και πρέσβειρα στον Υιό της. Τις υποσχέσεις αυτές γνωρίζουν και οι σημερινοί μοναχοί, οι οποίοι μπορεί να υστερούν κάπως σε απλότητα των παλαιότερων, αλλά έχουν καλοκάγαθη κι ευλαβή πάντα διάθεση.

Η Παναγία μας, όπως έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι απλά μια καλή, απλή, σεμνή, και ωραία γυναίκα. Δεν πρόκειται μόνο για μια εξαιρετική θρησκευτική και ηθική προσωπικότητα, αλλά για πρόσωπο ολοκληρωμένο, μοναδικό και πανίερο. Η πρώτη εκείνη Εύα στον εξαίσιο κήπο της Εδέμ δια της παρακοής της έκλεισε την παραδείσια θύρα. Η δεύτερη Εύα, η Παναγία, δια της υπακοής της άνοιξε την πύλη του παραδείσου. Έγινε το κεφάλαιο της σωτηρίας μας, η πανύμνητη Ευαγγελίστρια. Γι΄αυτό οι φιλόκαλοι Αγιορείτες Κολλυβάδες, με πρώτο τον όσιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, την υμνούν κι εγκωμιάζουν θαυμάσια και ως αυτοεξόριστοι κτίζουν μοναστήρια και τ΄αφιερώνουν στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Οι αθωνικές μονές Μ. Λαύρας, Βατοπεδίου και Φιλοθέου είναι αφιερωμένες στον Ευαγγελισμό, καθώς η σκήτη Ξενοφώντος και διάφορα κελλιά. Στο Γενέσιο της Θεοτόκου είναι το Κυριακό της Νέας Σκήτης και αρκετά κελλιά, όπως του μακαριστού Γέροντος Παϊσίου, του οποίου η αγάπη προς τη Θεοτόκο ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Στην Κοίμηση της Θεοτόκου τιμάται η μονή Ιβήρων, όπου τελείται λαμπρή πανήγυρη, ο πάνσεπτος ιερός ναός του Πρωτάτου και πολλά κελλιά. Στα Εισόδια της Θεοτόκου τιμάται το Καθολικό της ιεράς μονής Χιλανδαρίου.

Στο Άγιον Όρος έχουμε περίπου εξήντα γνωστές θαυματουργές εικόνες της Παναγίας, βυζαντινές και νεότερες, με πολύτιμα πουκάμισα, πλήθος αφιερώματα, αργυρόχρυσες κανδήλες, που δέχονται τον διηνεκή ασπασμό αφοσιωμένων μοναχών και ευλαβών προσκυνητών. Ενώπιόν τους διαβάζονται οι θαυμάσιοι Χαιρετισμοί, Παρακλητικοί κανόνες, κατανυκτικά Θεοτοκάρια. Καίγονται λαμπάδες από αγνό μελισσοκέρι κι ευώδες μοσχοθυμίαμα. Δέχονται δεήσεις, προσκυνήσεις και μετάνοιες εδαφιαίες πολλών. Έχουν θαυμαστή ιστορία, καταγεγραμμένα θαύματα, παραδόσεις και μαρτυρίες. Κάποτε λιτανεύονται με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, καρδιοχαρμόσυνες.

Μερικές από αυτές είναι η Λαυριώτισσα Οικονόμισσα του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και η Κουκουζέλισσα του οσίου Ιωάννου του Κουκουζέλη, του περίφημου εκείνου ψαλμωδού, που τον πλήρωσε η ίδια η Θεοτόκος για την εξαίσια ψαλμωδία του. Η Βατοπαιδινή Βηματάρισσα, η Ιβηρίτισσα Πορταΐτισσα, η Χιλανδαρική Τριχερούσα, η Διονυσιάτισσα του Ακαθίστου, η Κουτλουμουσιανή Φοβερά Προστασία, η Παντοκρατορινή Γερόντισσα, η Δοχειαρίτισσα Γοργοϋπήκοος, η Φιλοθεΐτισσα Γλυκοφιλούσα, η Αγιοπαυλίτισσα Μυροβλύτισσα, η Ξενοφωντινή Οδηγήτρια, η Κωνσταμονίτισσα Αντιφωνήτρια, η Πρωτατινή του Άξιον Εστί και τόσες άλλες αξιομακάριστες.

Στους ένθεους βίους των Αθωνιτών οσίων, τους οποίους συγκεντρώσαμε σ΄έναν τόμο, βλέπουμε μια συνεχόμενη και ζωντανή σχέση με τη Θεοτόκο: Γαβριήλ του Καρεώτη, που πρωτακούει τον αρχαγγελικό ύμνο Άξιον Εστί, Γαβριήλ του Ιβηρίτη, που εξάγει από τη θάλασσα την πολυθαύμαστη Πορταΐτισσα, Σάββα του Χιλανδαρινού, που φέρνει από τα Ιεροσόλυμα την Τριχερούσα, Διονυσίου του κτήτορα της ομώνυμης μονής, που φέρνει την εικόνα του Ακαθίστου, Αντωνίου του Ρώσου, που από τη μονή Εσφιγμένου, με προσταγή της Θεοτόκου, μεταβαίνει στην πατρίδα του να φυτέψει το δένδρο του μοναχισμού, Σίμωνος του Μυροβλύτου, που η Παναγία του υποδεικνύει την ανοικοδόμηση της τολμηρής μονής του, Γρηγορίου του Παλαμά, όπου «δια μεσιτείας της Θεοτόκου πολλών χαρισμάτων ηξιώθη παρά Θεού, και μάλιστα του της θεολογίας δια της οποίας ηγωνίσθη δια την περί Θεού ορθήν δόξαν», Μαξίμου του Καυσοκαλύβη, που η ίδια η Θεοτόκος τον οδήγησε στην υπερθαύμαστη άσκησή του, Γεροντίου του Αγιαννανίτου, που με την υπόδειξη της Παναγίας έβγαλε πόσιμο νερό για τους πατέρες της σκήτης.

Η παρουσία της Θεοτόκου και στη ζωή συγχρόνων εναρέτων Αγιορειτών Γερόντων είναι εμφανής. Ο Νεοσκητιώτης Γέροντας Ιωακείμ Σπετσιέρης εκοιμήθη λέγοντας τους Χαιρετισμούς. Ο Ρώσος ασκητής παπα-Τύχων γνώρισε τον ακριβή χρόνο της εκδημίας του από την Παναγία. Ο Καρουλιώτης Γέροντας Φιλάρετος συχνά έλεγε πως τον βαστά στον απαρήγορο εκείνο τόπο η Παναγία. Η Παναγία, έλεγε ο Γέροντας Ευλόγιος από το Κελλί του Φανερωμένου, τον έφερε στο Άγιον Όρος από το χωριό του. Ο παπά-Ιωακείμ ο Αγιαννανίτης κρυφή παραμυθία είχε, καθώς έλεγε, το βάστηγμά του από το φουστάνι της Παναγίας, που του έδωσε μια γενειάδα που ακουμπούσε στη γη. Ο Γρηγοριάτης ηγούμενος Αθανάσιος είχε «φάει» την εικόνα της Παναγίας του κελλιού του από τους μύριους ασπασμούς. Ο μακάριος γέροντας Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης πάντοτε λέγοντας ή ακούγοντας τ΄όνομα της Παναγίας δάκρυζε. Ο γνωστός γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε πως η Παναγία είναι ίδια με την εικόνα της Ιεροσολυμίτισσας… Ο παπά-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε μια σύναξη μας έλεγε: «Ήλθε η Παναγία και μ΄έκανε μάτς-μούτς». Αισθάνθηκε και τα χείλη της και τον ήχο. Αυτή είναι η πίστη μας. Ζωντανή υπόθεση. Αυτή είναι η Παναγία μας.

Χρειάζεται τώρα κάποιος διδακτικός επίλογος ή ένα ηθικό συμπέρασμα; Ένα έχω να καταθέσω, αφού σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε, αγαπητοί μου, να ξανασχοληθώ με το πανίερο πρόσωπο της Παναγίας. Ο σύγχρονος αγιορειτικός μοναχισμός είναι αναντίρρητα, σίγουρα, μόνιμα και αταλάντευτα θεοτοκοφιλής. Υπογράφω το ταπεινό αυτό κείμενο επιστρέφοντας από τη λιτανεία της θαυματουργής εικόνος του Άξιον Εστί κι ετοιμαζόμενος για την αυριανή λιτανεία της Φοβεράς Προστασίας.

Η Ελληνίδα Παναγία .

Σήμερα είναι μεγάλη εορτή της χριστιανοσύνης. Για τους πιστούς εορτάζει η ουράνια μητέρα τους. Αισθανόμεθα μπροστά της παιδιά της, αφού ο Χριστός, κατά τον απόστολο Παύλο, μας ονόμασε αδέλφια του. Ανεξάρτητα από την ηθική ποιότητα, τη μορφωτική κατάσταση και την κοινωνική καταξίωση του καθενός, υπάρχει χώρος στην καρδιά του για την Παναγία.

Παναγία σημαίνει ότι είναι πάνω απ’ όλους τους αγίους. Κατά τον έξοχο δογματικό θεολόγο άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, εμείς οι ορθόδοξοι μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Υπεραγία Θεοτόκο, την πάναγνη Παναγία. Ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, Αγιορείτης και μεγάλος θεολόγος άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, λέει πως δεν υπάρχουν λόγοι να υμνήσουμε το άφθαστο μεγαλείο της Θεοτόκου, το ύψος στο οποίο έφθασε η ανθρώπινη φύση.

Η Παναγία τιμάται από τους ορθόδοξους και δεν λατρεύεται, όπως μας κατηγορούν οι προτεστάντες, οι οποίοι αγνοούν τη Θεοτόκο. Η Παναγία μάς συνδέει με το πρόσωπο του Υιού της. Είναι η κλίμακα, η γέφυρα, η μεσίτρια, η πρέσβειρα όλου του ανθρωπίνου γένους προς τον Φιλάνθρωπο Θεό. Συνεχώς είναι δεομένη, έχει υψωμένα τα χέρια της για εμάς. Χαίρεται να συνδράμει. Οι παλαιοί Αγιορείτες λένε πως ό,τι ζητήσει η Παναγία από τον Χριστό, της το κάνει. Γι’ αυτό ζητούμε συνεχώς τις ακοίμητες πρεσβείες της. Είναι η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων.

Είναι αλήθεια πως η Παναγία είναι το ιερότερο, σεμνότερο, ωραιότερο, τιμιότερο, καθαρότερο, ταπεινότερο και πιο σιωπηλό γυναικείο πρόσωπο. Είναι όλο αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, συμπάθεια και κατανόηση. Παρακαλεί και δεν προκαλεί, περιμένει και δεν βιάζεται, μιλά με τη σιωπή της, με το παράδειγμά της. Δεν φωνάζει, δεν απειλεί, δεν τρομάζει, δεν πιέζει ποτέ κανένα. Είναι μάνα και καταλαβαίνει, πόνεσε και συμπονά, γνωρίζει να ελπίζει και να μην κουράζει με βίαιες διορθωτικές κινήσεις.

Γι’ αυτό είναι τόσο τιμημένη και αγαπημένη. Χιλιάδες τα ονόματά της, οι εκκλησίες της, οι εικόνες της. Εικόνες παλαιές και νέες, με χρυσά και ασημένια πουκάμισα, πολλά καντήλια, αφιερώματα και τάματα. Στο Άγιον Όρος, που ωραία ονομάζεται “Περιβόλι της Παναγίας”, έχουμε εξήντα θαυματουργές θεομητορικές εικόνες. Όλη η Ελλάδα είναι πλημμυρισμένη από τη χάρη της. Στην Τήνο η Μεγαλόχαρη, στην Πάρο η Εκατοπυλιανή, στον Έβρο ή Κοσμοσώτειρα, στο Βέρμιο η Σουμελά, η Ξενιά στη Μαγνησία, η Εικοσιφοίνισσα στη Δράμα, η Μολυβδοσκέπαστη στην Κόνιτσα, η Ολυμπιώτισσα στην Ελασσόνα, η Σκαφιδιά, η Κρεμαστή και η Βλαχέρνα στην Ηλεία, η Σπηλιά, η Δεμερλιώτισσα, η Κορώνη και η Πελεκητή στα Φαναριοφάρσαλα, η Δεξιά, η Ελεούσα, η Φανερωμένη, η Παναγούδα και η Μηχανιώνα στη Θεσσαλονίκη, η Μεγάλη Παναγία στη Θήβα, η Μεγαλοσπηλιώτισσα και η Μακελλαριά στα Καλάβρυτα, η Τρυπητή στο Αίγιο, η Προυσιώτισσα στο Καρπενήσι, η Μαυριώτισσα στην Καστοριά, η Μυρτιδιώτισσα στα Κύθηρα, η Φανερωμένη στη Λευκάδα, η Μαλεβή και η Έλωνα στην Κυνουρία, η Φανερωμένη στη Σαλαμίνα, η Βουλκανιώτισσα και η Δημιοβίτισσα στην Καλαμάτα, της Αγιάσου στη Μυτιλήνη, η Φανερωμένη στην Ύδρα, η Χρυσολεόντισσα στην Αίγινα, της Αγάθωνος, της Δαμάστας, του Δαδιού και της Αντινίτσας στη Φθιώτιδα, η Φανερωμένη στη Χαλκίδα, η Εικονίστρια στη Σκιάθο και πολλές άλλες.

Μία δέηση στην Αθωνίτισσα και Ελληνίδα Παναγία για σεμνότητα, ταπείνωση και μετάνοια των Νεοελλήνων θα ωφελούσε πιθανότατα σημαντικά με ανάλογες προσωπικές κινήσεις.

Το φως της ψυχής, η συνείδηση .

Το φως της ψυχής, η συνείδηση Αββάς Δωρόθεος, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Ηλίας Μηνιάτης, κ.ά. επιμέλεια: Αδελφότης Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα Ετοιμασία. Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα, 2010 110 σελ. [Κυκλοφορεί] Τιμή € 5,02

"Ο Κύριος φύτευσε μέσα μας τη συνείδηση πιο φιλόστοργη και από τον πατέρα. Κι αν μια φορά και δυο και τρεις και μύριες σου πει το σωστό και συ παρακούσεις, πάλι θα στο πει και δεν σταματάει να στο υπενθυμίζει μέχρι την τελευταία σου αναπνοή. Αλλά και στο σπίτι και στις διάφορες συνοικίες και στο τραπέζι και στην αγορά και στους δρόμους και πολλές φορές και στα όνειρα ακόμη μας παρουσιάζει τις εικόνες και τις συνθήκες των αμαρτημάτων μας". Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος Περιλαμβάνονται τα κείμενα - Αββάς Δωρόθεος: "Το Θείο σπέρμα" - Αγιογραφική Διήγηση: "Η παραχωμένη συνείδηση του βασιλιά Δαβίδ" - Άγιος Νεκτάριος: "Η συνείδηση της ψυχής", "Η συνείδηση εκείνου που αθετεί τον ηθικό νόμο", Η πονηρή συνείδηση", "Η πώρωση της καρδιάς" - Συναξάρι: "Η συνείδηση δεν φιμώνεται" (Από το βίο του Αγίου Γεδεών) - Πατερικό αφήγημα: "Η αληθινή αγάπη αφυπνίζει την πωρωμένη συνείδηση" - Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: "Για τη συνείδηση" - Πατερικά αφηγήματα: "Να μη χαριζόμαστε στον εαυτό μας", "Η συνείδηση χρειάζεται παιδαγωγία", "Το όραμα και η συνείδηση του ληστή", "Η καλλιεργημένη συνείδηση φθάνει μέχρι τη θυσία" (Ο Παυλίνος) - Ηλίας Μηνιάτης: "Η συνείδηση την ώρα της Κρίσεως" - Συναξάρι: "Ο άγιος Πέτρος ο τελώνης"

Το μεγάλο διαζύγιο Ένα όραμα, σαν ένα όνειρο .

Το μεγάλο διαζύγιο Ένα όραμα, σαν ένα όνειρο C. S. Lewis μετάφραση: Αλέξανδρος Δάσκαλος Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης, 2010 129 σελ. [Κυκλοφορεί] Τιμή € 8,44

Ήμουν γύρω στα δεκατέσσερα, όταν ξύπνησαν οι πρώτες μου αμφιβολίες γύρω από τη θρησκεία, που μας περιέβαλλε τόσο ασφυκτικά. Η απαρχή των αμφιβολιών μου ήταν το κατά πόσο υπάρχει η κόλαση και κυρίως η τελική κρίση, μια σκηνή που μου ήταν αδύνατο να συλλάβω. Μου ήταν αδύνατο να φανταστώ όλους τους νεκρούς, άντρες και γυναίκες, όλων των εποχών και των χωρών, να σηκώνονται ξαφνικά από τα έγκατα της γης για την τελική ανάσταση, όπως στους πίνακες του Μεσαίωνα. Μου φαινόταν παρόλο, αδύνατο. Αναρωτιόμουν: που θα ήταν στοιβαγμένα όλα αυτά τα δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων σώματα; Κι ακόμη: αν υπάρχει τελική κρίση, τι χρειάζεται τότε η άλλη κρίση, αυτή που ακολουθεί αμέσως μετά το θάνατο και που υποτίθεται ότι είναι οριστική και αμετάκλητη; Λουίς Μπονιούελ "Η τελευταία πνοή", σελ. 43 [...] Το βιβλίο του C. S. Lewis μας μιλά για μια από τις "εκδρομές", που γίνονται κάθε τόσο, από την Κόλαση στον Παράδεισο. Σ' αυτές παίρνουν μέρος όσες ψυχές το επιθυμούν. Το διαστημικό λεωφορείο έρχεται και τις παραλαμβάνει. Και τις ανεβάζει μέχρι τα κράσπεδα του Παραδείσου. Με σκοπό να δουν το μέρος. Και αν τους αρέσει και θέλουν, μπορούν να μείνουν και να συνεχίσουν στα ενδότερα. Θα χρειαστεί βέβαια να υποβληθούν σε μια μικρή "εγχείρηση", για να τους αφαιρεθεί το όποιοι πάθος κάνει τη ζωή τους Κόλαση. (Καθώς και ό,τι θαρρούν για αρετή τους). Είναι βέβαια ελεύθεροι να αποφύγουν την "εγχείρηση" και να γυρίσουν πάλι πίσω. Το τραγικό είναι ότι οι πιο πολλές ψυχές προτιμούν να επιστρέψουν στην Κόλαση. Οι πιο δεκτικές γιατί θέλουν να μεταφέρουν λίγη από την Κόλασή τους στον Παράδεισο. Δεν εννοούν να ξεκολλήσουν την Κόλαση από πάνω τους. Εξακολουθούν να είναι εγκλωβισμένες στα πάθη, που έθρεψαν σ' αυτήν εδώ τη ζωή. Αν και αφυδατωμένα -εντελώς ονειρικά- τα παλιά τους πάθη είναι το "περιεχόμενό" τους. Φοβούνται να τα θυσιάσουν... Δεν γίνεται όμως να παντρέψουμε την Κόλαση με τον Παράδεισο. Εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου: "Το μεγάλο διαζύγιο"... [...] (Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, από το επίμετρο του βιβλίου)

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής .

μετάφραση: Μοναχός Παΐσιος Νεοσκητιώτης Ιερά Καλύβη Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, 2010 103 σελ. [Κυκλοφορεί] Τιμή € 5,04

"Πάσαν την ελπίδαν ημών επί τον Θεόν μόνον θήσωμεν. Και πάσαν την μέριμναν ημών επ' αυτόν μόνον ρίψωμεν, και εκ πάσης θλίψεως, αυτός ημάς ρύσεται· και πάντα τον βίον, αυτός ημάς διαθρέψει. Πάντα μεν άνθρωπον εκ ψυχής αγαπήσωμεν· επί μηδενί δε ανθρώπω τη ελπίδα θήσωμεν· ότι εφ' όσον ο Κύριος συντηρεί ημάς, και οι φίλοι πάντες ημάς περιέπουσι, και οι εχθροί πάντες ημάς αδυνατούσιν. Είπαν δε ο Κύριος ημάς εγκαταλείπη, τότε και οι εχθροί πάντες καθ' ημών ισχύουσιν. Αλλά και ο εις εαυτόν θαρρών, πεσείται πτώμα εξαίσιον· ο δε φοβούμενος τον Κύριον, υψωθήσεται". Άγιος Μάξιμος Ομολογητής

Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος

Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος Victor Afanasiev μετάφραση: Αρχιμ. Αλκίσων Μιχαήλ Ιερά Μητρόπολις Νικοπόλεως και Πρεβέζης, 2008 125 σελ. [Κυκλοφορεί] Τιμή € 5,26

Είναι ευχάριστο, ότι λόγια αγίων της περιωπής του οσίου στάρετς Βαρσανουφίου της Όπτινα προσφέρονται στον λαό μας. O όσιος Βαρσανούφιος είναι ένας από τους σοφώτερους αγίους της Εκκλησίας μας. Ιδίως οι ομιλίες του προκαλούν στις ψυχές σεισμό πού οδηγεί σε μετάνοια και επίγνωση. O λόγος του είναι γεμάτος σοφία πνευματική. Χρησιμοποιεί παραδείγματα ζωντανά πού αγγίζουν την ψυχή· και προβληματισμούς πού ταρακουνάνε και τον πιο αδιάφορο. Είναι όργανο του αγίου Πνεύματος. Εφάμιλλος των μεγάλων νηπτικών πατέρων μας. Γι αυτό με χαρά βλέπομε την έκδοση ενός ακόμη τεύχους με υπέροχα παραδείγματα και με πέντε ομιλίες του. [...] (από το προλογικό σημείωμα του βιβλίου) "Η ζωή μοιάζει με βιβλίο. Σελίδες είναι τα προσωπικά γεγονότα του καθενός μας. Δεν υπάρχει γεγονός της ζωής μας, πίσω από το οποίο να μην κρύβεται - σύμφωνα με το πάνσοφο σχέδιο του Θεού - κάποιο βαθύτερο νόημα. Μόνο που εμείς, με το φτωχό μας μυαλουδάκι, δεν είμαστε άξιοι να το συλλάβωμε. Πρέπει να έχει κανείς φωτισμό Θεού. Στα βιβλία, όπως γνωρίζομε, υπάρχουν και τυπγραφικά λάθη. Και στην ζωή μας, φυσικό είναι, να κάνωμε λάθη. Μερικά δεν διορθώνονται τόσο εύκολα, με κάποιο "μπλάνκο"! Ο μόνος που έχει και την δύναμη και την θέληση να τα διορθώνει όλα - όσο μαύρα λάθη κι αν είναι - είναι ο Χριστός (βλ. σ. 88).

Προσκυνητάριον Ιεράς Νέας Σκήτης

Προσκυνητάριον Ιεράς Νέας Σκήτης Βενέδικτος Ιερομόναχος Αγιορείτης Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, 2010 191 σελ. Τιμή € 12,66

Ένα μικρό μέρος από το Περιβόλι της Παναγίας αποτελεί η Νέα Σκήτη, που διοικητικά υπάγεται στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου και σεμνύεται στο Γενέσιον της Θεοτόκου. Είναι κτισμένη κοντά στην θάλασσα σε ωραία και εύκρατη τοποθεσία. Στην περιοχή βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι και νομίσματα, τα οποία μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίου οικισμού... Η απόστασις μεταξύ Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου και Νέας Σκήτης δεν υπερβαίνει τα 30 λεπτά της ώρας. Μέσα στην ιστορία εργάζεται και αυτή η Σκήτη ταπεινά με τους αφανείς εργάτες της αρετής, οι οποίοι βαδίζουν, κατά το δυνατόν, "την στενήν και τεθλιμμένην οδόν" για την σωτηρία της ψυχής τους. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού μπορεί ο αναγνώστης να δει το ισοτρικό της Σκήτης από την εποχή της ιδρύσεώς της μέχρι σήμερα. Τους κόπους και τους ιδρώτες των ταπεινών οικιστών της. Εκπληρώνει τον σκοπό του, όταν ο αναγνώστης του παρόντος αποκομίση την πνευματικήν ωφέλεια που προκύπτει από ένα προσκύνημα στο Περιβόλι της Παναγίας μας.

Ένας σύγχρονος άγιος Αρχιμανδρίτης Βενέδικτος Πετράκης, Ιεροκήρυξ .

Ένας σύγχρονος άγιος Αρχιμανδρίτης Βενέδικτος Πετράκης, Ιεροκήρυξ Αρχιμ. Σπυρίδων Ξένος Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, 2010 143 σελ. [Κυκλοφορεί] Τιμή € 4,22

Οι άγιοι είναι οι οδοδείκτες της πνευματικής ζωής των χριστιανών. Ένας τέτοιος οδοδείκτης και σηματοδότης που μας δείχνει τον δρόμο για την σωτηρία και την θέωσι υπήρξε ο π. Βενέδικτος, τον οποίο τόσο ζωντανά μας παρουσιάζει στις επόμενες σελίδες ένας από τους στενώτερους συνεργάτες του, ο αείμνηστος Γέροντάς μας π. Σπυρίδων. Ο Γέροντάς μας υπήρξε το δεξί χέρι του π. Βενεδίκτου. Μαζί ξεκίνησαν το πολύπλευρο αυτό πνευματικό έργο, το οποίο συνεχίζεται με την χάρι του Θεού. Οι βάσεις όμως τοποθετήθηκαν εκείνα τα από κάθε άποψη δύσκολα χρόνια. [...] (από τον πρόλογο της 2ης έκδοσης)

ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ .

Από τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Τήνου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/08/2010 10:30 ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Από τον Ιερό Ναό Παναγίας Εκατονταπυλιανής Πάρου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 15/08/2010 08:00 ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Η εν Θεώ Ζωή μας ANTONY BLOOM ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Περιγραφή

Κείμενα του π. Αντωνίου Μπλούμ για την εν Χριστώ ζωή.

Περιεχόμενα

1. Παράκλητος, Πνεύμα της αληθείας 9

Η γνώση του Αγίου Πνεύματος - γνώση εμπειρίας 11

Ενδοτριαδικές σχέσεις - σχέσεις Προσώπων 23

Ο Παράκλητος και η δική μας ορφάνια 29

Σημείο του ερχόμενου κόσμου 32

Σχέση με τον Θεό και αποστασία 35

Συμμετοχή στο θείο 41

Η ενσάρκωση του Αγίου Πνεύματος 42

2. Η Αγία Τριάδα 49

3. Άγιο Πνεύμα: Αποκάλυψη Θεού και Ανθρώπου 79

4. Η σχέση μας με το Άγιο Πνεύμα 95

ΕΧΘΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ.

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΦΡΑΙΜ .

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΣΑΠΡΙΚΙΟΣ. ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης. Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.

Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ' όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους. Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.

Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν. Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες‡ είναι πολύ αγαπητοί σ' Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.

Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά. Περιμένει και δεν αργεί. Είναι θαυμαστός στη σοφία, πανθαύμαστος στο έλεός Του. Γι' αυτό ο προορατικός Ψαλμωδός ενθουσιασμένα λέει στον Κύριο: «Τα κρίματά σου ωσεί άβυσσος πολλή» (Ψαλμ. 35,7). Ποιός θα ερευνήσει όλο το βάθος της πρόνοιας του Θεού;

Οι ανόητοι θυμώνουν επειδή ο Θεός δεν διοικεί τον κόσμο κατά τη δική τους λογική, και οι λογικοί κοπιάζουν ασταμάτητα να μπουν στη λογική του Θεού. Είναι δύσκολο καμιά φορά και στο λογικότατο να κατανοήσει το γιατί σ' έναν άνθρωπο συμβαίνει έτσι, ενώ στον άλλον αλλιώς· γιατί ο νέος που επιθυμεί τη ζωή πεθαίνει, ενώ ο γέρος που επιθυμεί τον θάνατο ζει - γιατί ο ευσεβής βασανίζεται, ενώ ο άθεος καλοπερνά. Και οι αγιότατες ψυχές καμιά φορά βρίσκονται σε αμηχανία μπροστά στο αίνιγμα των γεγονότων. Στην Ιερά παράδοση υπάρχει γραμμένη η εξής περίπτωση: πέθανε κάποιος αμαρτωλός πλούσιος, του οποίου οι αμαρτίες ήταν γνωστές σε όλους, και ο ενταφιασμός του ήταν πανηγυρικός, με τον επίσκοπο και πολλούς Ιερείς. Λίγο μετά απ' αυτό επιτέθηκε ύαινα σ' έναν ασκητή στην έρημο και τον κατασπάραξε.

Κάποιος μοναχός, ο όποιος είχε δει εκείνη την πανηγυρική νεκρώσιμη πομπή του αμαρτωλού και τα ματωμένα υπολείμματα του δίκαιου, στη σύγχυση του άρχισε να κλαίει και φώναξε: «Κύριε, πώς έγινε αυτό και γιατί; Πώς εκείνος ο αμαρτωλός είχε και απαλή ζωή και απαλό θάνατο, ενώ αυτός ο δίκαιος πικρή ζωή και πικρό θάνατο;».

Σ' αυτό του εμφανίστηκε άγγελος του Θεού και εξήγησε: «Εκείνος ο κακός πλούσιος είχε στη ζωή του μόνο μία καλή πράξη, ενώ αυτός ο ασκητής είχε στη ζωή του μόνο μία πιο βαριά αμαρτία. Με την εορταστική και τιμητική νεκρώσιμη πομπή ο Ύψιστος ήθελε στον κακό πλούσιο να ξεπληρώσει εκείνο το καλό έργο, ώστε να μην περιμένει τίποτα άλλο σ' εκείνον τον κόσμο, ενώ με τον φρικτό θάνατο του ασκητή ήθελε να τον απαλλάξει από εκείνη τη μία αμαρτία, ώστε να του δώσει πλήρες βραβείο στους ουρανούς».

Γι' αυτό εσύ να σκέπτεσαι περί των κρίσεων του Θεού και τοποθέτησε όλη την ελπίδα στον Δημιουργό σου. «Μη φθονείς την ευτυχία εκείνων που σκέφτονται το πονηρό και μη ζηλεύεις εκείνους που κάνουν το κακό» (Ψαλμ. 36,1). Έτσι γράφει ο δίκαιος βασιλιάς Δαβίδ, τον οποίον για πολύ καιρό βασάνιζε εκείνο που βασανίζει και σένα, ώσπου ο Κύριος του αποκάλυψε το λόγο για να καταλάβει. Ο ίδιος λέει και αυτή την παρήγορη εμπειρία του: «Ήμουν νέος και τώρα γέρασα και δεν είδα δίκαιο να εγκαταλείπεται από το Θεό, ούτε τα παιδιά του να ζητιανεύουν ψωμί» (Ψαλμ. 36,25). Διάβαζε συχνά το Ψαλτήρι, και θα καταλάβεις και θα παρηγορηθείς.

Ειρήνη και η ευλογία από τον Κύριο

Η αγρυπνία στις 18 Αυγούστου το απόγευμα, ξημερώνοντας της Μεταμορφώσεως στη κορυφή Άγιον Όρος, δε ξεχνιέται εύκολα.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΞΑΝΑ.

Για πρώτη φορά έπειτα από 88 χρόνια στις 15 Αυγούστου θα τελεστεί η Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες έφτασε χθες στο Φανάρι η γραπτή άδεια με την οποία το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού επιτρέπει στον...
Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο να λειτουργήσει στο μοναστήρι, το οποίο με την πάροδο των ετών έχει μετατραπεί σε μουσείο. Οπως επισημαίνει στο «Βήμα» ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος, ο οποίος έχει αναλάβει με προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχη να συντονίσει την όλη προσπάθεια στην Ελλάδα, «η γραπτή άδεια έφτασε. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, αφού στο μοναστήρι δεν τελέστηκε επισήμως ούτε μια λειτουργία όλα αυτά τα χρόνια και είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των 16 αιώνων της μονής που ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στις 15 Αυγούστου, την ημέρα δηλαδή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην οποία είναι αφιερωμένο το μοναστήρι» .
Οπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Δράμας, ο οποίος είναι ο μόνος ποντιακής καταγωγής ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος, «όταν το έμαθα με έπιασαν δάκρυα. Αυτή η στιγμή δείχνει ότι η ιστορία έχει πολλές παλίρροιες και σηματοδοτεί μια νέα περίοδο για την περιοχή και το μοναστήρι, το οποίο θα γίνει σημείο αναφοράς των χριστιανών όλης της Μαύρης Θάλασσας». Στη συνέχεια ο κ. Παύλος σπεύδει να συστήσει «σύνεση και σοβαρότητα». «Η επίσκεψη στην Παναγία μας», προσθέτει, «πρέπει να μείνει μακριά από εξάρσεις που μπορούν να σκιάσουν την ιστορική προσπάθεια του Οικουμενικού μας Πατριάρχη. Αντίθετα πρέπει να στηρίξουμε την προσπάθειά του με απόλυτη σοβαρότητα» .
Οι πληροφορίες για τη λειτουργία της Παναγίας Σουμελά εκτιμάται ότι θα κινητοποιήσουν χιλιάδες ποντιακής καταγωγής Ελληνες που ζουν στις χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική αλλά και σε αυτήν ακόμη την Αυστραλία.
http://ellinonafipnisis.blogspot.com/

Ο ΓΑΛΛΟΣ LA GUILLETIERE ΤΟ 1668 Μ.Χ. ΣΤΗΝ ΜΑΝΗ

Ύστερα από 4 χρόνια αιχμαλωσίας στην Μπαρμπαριά ο LA GUILLETIERE , το φανταστικό πρόσωπο των αφηγήσεων του GUILLET , επιστρέφει στη Γαλλία και το 1668 μπαρκάρει στη Μασσαλία σ' ένα καράβι πού ταξιδεύει για την Ανατολή. στη Μάλτα ή γαλέρα θα παραλαβή έναν Τούρκο πού είχε σκλαβωθεί από κουρσάρους, έζησε κάμποσα χρόνια στο Αλγέρι και τώρα ξαναγυρίζει στην πατρίδα του, ένα παραλιακό χωριό της Αττικής.

Πρώτη σκάλα του θαλασσινού ταξιδιού οι ακτές της Λακωνικής. Στις 6 Απριλίου το καράβι φουντάρισε στον Πύργο της Μάνης, «πού απέχει 18 λεύγες από το Μιστρά». Θέλοντας ο καπετάνιος να επικοινωνήσει με τούς κατοίκους της αντικρινής στεριάς για εμπορικούς λόγους, έριξε στη θάλασσα μία φελούκα εφοδιασμένη με άσπρη σημαία, Όπως γίνεται στην περίπτωση πού επιδιώκει κανείς νά έλθει σ' επαφή με ανθρώπους πού δεν εμπιστεύεται. Αμέσως υψώθηκε και απέναντι λευκή σημαία, σημάδι πώς οι Μανιάτες δέχονται ειρηνική συνάντηση. και σε λίγο δύο βάρκες ζύγωναν τη γαλέρα.

Μία ομάδα ταξιδιώτες και ο GUILLETIERE μαζί μπήκαν στα πλεούμενα και παρά τις συστάσεις και τις προειδοποιήσεις για τούς κινδύνους βγήκαν στη στεριά. Φυσικά όλοι πάνοπλοι. Ξαφνικά, αφηγείται ο Γάλλος περιηγητής, βγήκαν από τις σπηλιές πέντε έξη ένοπλοι, σωστοί αγριάνθρωποι. Τα πρόσωπα τους ήταν κατάμαυρα και ή φορεσιά τους είχε το άσπρουδερό χρώμα εκείνων των βραχότοπων. Αυτή ή προσαρμογή τής ενδυμασίας στο περιβάλλον έχει το λόγο της : εξαπατά και παγιδεύει τούς περαστικούς. Δηλαδή τούς συμπατριώτες τους. Γιατί ξένοι ταξιδιώτες σ' αυτή την περιοχή δεν υπάρχουν.

Αυτοί οι κουρσάροι τής στεριάς ξαπλώνουν μπρούμυτα κατά γης σε απόσταση πενήντα βημάτων από το μονοπάτι. Δε βλέπεις παρά ένα σωρό άσπρολίθαρα, ένα κοτρόνι. Ξαφνικά αυτό το κοτρόνι σαλεύει, τινάζεται, ορμάει επάνω σου και σε πιάνει από το λαιμό.

Ό Μανιάτης πού μας οδηγούσε ήταν φορτωμένος μ' ένα βαρελάκι πιοτό πού του χαρίσαμε. Έδωσε σ' αυτούς τούς εντιμότατους κυρίους να πιουν. Αμέσως γλύκανε το πρόσωπο τους — όσο είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο— ρούφηξαν μερικές γουλιές και μας κάλεσαν να μπούμε στις σπηλιές τους. Προτιμήσαμε, για σιγουριά, να μείνουμε στο γιαλό.

Τούς μιλούσα τουρκικά αλλά υποκρίνονταν πώς δεν καταλάβαιναν. Περιφρονούν τούς Οθωμανούς. Σιγά - σιγά γνωριστήκαμε, εξαφανίστηκε ή δυσπιστία, ζύγωσαν κι' άλλοι ταξιδιώτες. οι Μανιάτες μας πρόσφεραν ορτύκια παστά. Είχαν θαυμάσια γεύση. Ένας παπάς μας κέρασε κρασί ντόπιο.

Έτσι κουβεντιάζοντας συγκεντρώσαμε αρκετές πληροφορίες. Στη Μάνη ζουν τριάντα χιλιάδες ψυχές. για Τα ήθη και έθιμα αυτού του λαού υπάρχουν απίστευτες διχογνωμίες και αντιφάσεις. Μερικοί χαρακτηρίζουν τούς Μανιάτες βάρβαρους, ύπουλους και ληστές. Άλλοι τούς θεωρούν γνήσιους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, γενναίους άντρες πού προτιμούν την ελευθερία από την ίδια τη ζωή τους και πού με τις ηρωικές πράξεις ή με Τα όπλα τους έχουν εξασφαλίσει το σεβασμό των άλλων λαών. οι φίλοι τους υποστηρίζουν ότι οι αγριότητες των Μανιατών είναι αποτέλεσμα των βάρβαρων διωγμών πού έχουν εξαπολύσει εναντίον τους οι Τούρκοι και οι Χριστιανοί κουρσάροι.

Όπως νάχη το πράγμα, γεγονός είναι ότι απ’ όλους τούς Έλληνες, μονάχα οι Ηπειρώτες (οι σημερινοί Αρβανίτες) και οι Μανιάτες (αξιοθρήνητα απομεινάρια των αρχαίων Λακεδαιμονίων) κατόρθωσαν νά αντισταθούν στους Τούρκους διεκδικώντας τη γη των πατέρων τους.

Λατρεύουν ιδιαίτερα την Παναγία, τον Αη Γιώργη και τον Αη Δημήτρη πού όλοι οι Έλληνες θεωρούν προστάτη τους. Στις κορφές των βουνών βλέπεις αμέτρητα εκκλησάκια, αφιερωμένα Τα περισσότερα στον Αη - Λια.

Οι καλόγεροι των ελληνικών μοναστηριών μπορούν νά εμπορεύονται Τα προϊόντα του προσωπικού τους μόχθου : κρασιά, φρούτα, μέλι, λάδι. Άλλα οι καλόγεροι και οι παπάδες της Μάνης επάγγελμα τους έχουν νά τρέχουν στο κουρσό με τους άλλους πειρατές. και για νά δικαιολογήσουν αυτές τις θηριώδεις ασχολίες τους λένε ψυχρά ότι είναι υποχρεωμένοι νά εισπράξουν τη δεκάτη από Τα λάφυρα, πού είναι δικαίωμα τής εκκλησίας. Εκείνο πού κεντρίζει πιο πολύ το ζήλο τους είναι ή εκστρατεία για αρπαγή. Κι' αν βρεθούν στη θάλασσα δεν χρειάζεται νά τούς παρακίνηση κανείς δυο φορές νά πάρουν μέρος στο ρεσάλτο.

Για την ευσέβεια των καλόγερων ή παπάδων τής Μάνης οι άλλοι Έλληνες συνηθίζουν νά λένε χαμογελώντας ειρωνικά : αν θέλεις ν' αγιάσεις τράβα νά ζήσης στη Μάνη.

Ή πειρατεία είναι πανηγύρι για τούς Μανιάτες. Έχουν μάλιστα την πατροπαράδοτη ελληνική ματαιοδοξία νά ωραιοποιούν τις πράξεις τους και νά καμαρώνουν γι' αυτές. Μου έδειξαν με περηφάνια έναν από τούς πιο φημισμένους κουρσάρους τους και μου διηγήθηκαν τα κατορθώματα του. Όταν οι Μανιάτες μάθαιναν πώς ετοιμαζόταν νά βγει για πειρατεία βρίσκονταν όλοι στο πόδι. Παντού φόβος και τρόμος. οι πατεράδες πού είχαν γερά παιδιά και οι άντρες πού είχαν όμορφες γυναίκες αμπάρωναν το θησαυρό τους, γυναίκα και παιδιά, μην τ' αρπάξει ο άρχικουρσάρος και τα πουλήσει σκλάβους.

Τον ίδιο φόβο έχουν όταν ποδίζει στα λιμάνια τους ξένο καράβι. Όλοι φοβούνται μήπως κανένας Μανιάτης κουρσάρος αρπάξει γυναίκες.

Μπήκαμε σε μία μεγάλη καλύβα γεμάτη φορεσιές τούρκικες και φράγκικες για πούλημα. από τη μία μεριά κρέμονταν Τα τουρμπάνια και από την άλλη Τα καπέλα, Τα καλπάκια, Τα φέσια, οι ελληνικές σκούφιες. Γιαταγάνια ανατολίτικα, ανακατωμένα με κοντοσπάθια και φράγκικα μαχαίρια. Παπούτσια μαζί με τσαρούχια και πασουμάκια. Όλα τρόπαια θαλασσινής επιδρομής. Τα πουλούσαν πάμφθηνα. Ένας Πιεμοντέζος, Μπερτάλντι τ' όνομα του, αγόρασε μία ωραιότατη βέστα, λάφυρο από κάποιον πλούσιο πραματευτή τής Αίγινας. δεν ήμουνα τόσο τολμηρός. Μπορεί ο νοικοκύρης του κλεμμένου ν' αναγνώριση το πράμα του και νάχης καμιά άσχημη περιπέτεια.

Οι Τούρκοι πληρώνουν ακριβά το θάρρος και τη δεξιοτεχνία των Μανιατών και πολλές φορές προσπάθησαν νά κάψουν Τα καΐκια πού τούς μεταφέρουν στο Χάνδακα. Αυτοί οι άπιστοι δεν τόλμησαν ποτέ νά κάνουν πραγματικό πόλεμο, ούτε νά κινητοποιήσουν στρατεύματα στα κακοτράχαλα βουνά. Προτιμούν νά στρατολογούν αποστάτες και νά καλλιεργούν τη διχόνοια ανάμεσα στους Μανιάτες. Ό Μεγάλος Βεζίρης έχει υποστεί άπειρες προσβολές επειδή εξόντωσε δέκα Μανιάτες κουρσάρους στην Κρήτη περί Τα τέλη του 1667. Πολλές φορές πήγαν οι Μανιάτες στα Χανιά νά κάψουν Τα τούρκικα καράβια κάτω από τη μπούκα των κανονιών τού κάστρου .

Έχουν μικρά πλεούμενα εύκολομεταχείριστα στο πανί και με μικρό βύθισμα. για νά τούς καλοπιάσει ο Βεζίρης προσφέρεται νά τούς πλήρωση διπλάσια από όσα κερδίζουν στον πόλεμο της Κρήτης. Κι' επειδή περιφρόνησαν την πρόταση του έστειλε Τον Άσσάμ - Μπαμπά, Τον περίφημο Τούρκο κουρσάρο νά λεηλατήσει τις ακτές τους.

Ο Ασσάμ—Μπαμπά ήρθε στη Μάνη, πρότεινε αμνηστία και ζήτησε νά στείλουν αντιπροσώπους για διαπραγματεύσεις. Αλλά οι Μανιάτες φοβήθηκαν παγίδα, Τον καλωσόρισαν με Τα μουσκέτα και πήραν τα βουνά.

Γυναίκες, παιδιά, γέροι και σακάτηδες φορτωμένοι μ' ένα σακί (Τα υπάρχοντα τους) έτρεχαν στις ράχες, πετροβολώντας μπροστά τα γιδοπρόβατα πού είναι ή ζωή τους. οι γυναίκες όμως ξαναγύρισαν στο γιαλό κι' ανέλαβαν οι ίδιες την υπεράσπιση της γης τους, ύστερα από ένα επεισόδιο πού το σημειώνω, όπως Μου το διηγήθηκαν.

Ένας νεαρός Μανιάτης, ζυγώνει τρέχοντας μέσα σ' αύτη τη φοβερή καταδίωξη μία από τις γυναίκες πού ανηφόριζε μ' ένα μωρό στην αγκαλιά, λεχώνα τριών ήμερων και της λέει πώς ο άντρας της ρωτάει πού έβαλε το σπαθί και το ντουφέκι του, γιατί δεν Τα βρίσκει μέσα στην ανακατωσούρα.

Πέστου, απάντησε εκείνη με οργή, ναρθή νά φυλάξει τη γίδα και νά κράτηση το παιδί κι' εγώ κατεβαίνω νά βρω τ' άρματα του και νά πολεμήσω καλύτερα από την αφεντιά του.

Κι' αφήνοντας το μωρό στα χέρια μιας γριάς Μανιάτισσας τρέχει στο γιαλό. από κοντά και οι άλλες γυναίκες. Ήταν ή στιγμή πού ο Άσσάμ -Μπαμπά αποβίβαζε με τις φελούκες στρατό. οι πολεμικές κραυγές των γυναικών έφθασαν στα μεσούρανα, ή αποκοτιά τους στέριωσε την καρδιά των Μανιατών πού στήθηκαν στα βράχια και δεν άφησαν το στρατό του Τούρκου άρχικουρσάρου νά ξεμυτίσει στη στεριά. Την άλλη νύχτα δέκα ή δώδεκα Μανιάτες ρίχτηκαν στη θάλασσα, έφθασαν κολυμπώντας στην τουρκική μοίρα κι' έκοψαν τις γούμενες, με αποτέλεσμα, δύο από τα καλύτερα καράβια νά πέσουν στα βράχια και νά αιχμαλωτισθούν. Πολλοί Τούρκοι σκλαβώθηκαν και τα πλοία λαφυραγωγήθηκαν χωρίς νά μπόρεση ο Άσσάμ - Μπαμπά νά δώσει βοήθεια, επειδή τα νερά ήταν ρηχά. Αυτή ή μέθοδος αιφνιδιασμού είναι συνηθισμένη γιατί οι Μανιάτες φημίζονται στο κολύμπι.

Το καράβι τού Άσσάμ - Μπαμπά σώθηκε. Άλλα ή ταπείνωση του θαλασσόλυκου πού ήταν Το καμάρι του τουρκικού στόλου έδωσε φτερά στους Μανιάτες πού οχυρώθηκαν κανονικά στο Τσιρίγο, στην Κολοκυθιά, στην Καρδαμύλη, στις Κιτριές. Γιατί ως τότε, σε περίπτωση κινδύνου αποσύρονταν στα απρόσιτα βουνά και κρύβονταν στις σπηλιές.

Ό Μεγάλος Βεζίρης κατέφυγε τότε σε τέχνασμα. Κρατούσε μερικούς Μανιάτες αιχμαλώτους κι' ανάμεσα τους έναν Λυμπεράκη, πρόσωπο σημαντικό της Μάνης. Κατόρθωσε νά τον δελεάσει, τον φόρτωσε χρυσάφι και τον άφησε ελεύθερο με μυστικές οδηγίες. Αυτός ο προδότης, μαζί με τούς συντρόφους του, πέτυχε νά διαίρεση τούς Μανιάτες, νά τούς διαφθείρει και νά τούς εκφοβήσει, με αποτέλεσμα νά δεχτούν Την ανέγερση τουρκικών κάστρων στο Πόρτο - Κάγιο και στο Οίτυλο, τάχα πώς πρέπει νά εξασφαλισθεί ή ελευθερία του εμπορίου.

Ό μοναχός FELIX FABER το 1482 στην Ρόδο.

Ό μοναχός FELIX FABER πού ταξίδεψε το 1482 στους Αγίους Τόπους κατέγραψε κατά την άφιξη του στη Ρόδο τα άγια λείψανα πού είδε στους ναούς :

«Ένα κομμάτι από το σταυρό του Ιησού Χριστού, ένα από τα δηνάρια, πού πήρε ο Ιούδας, δύο αγκάθια από τον στέφανο του Κυρίου (το ένα ανθίζει κάθε Μεγάλη Παρασκευή), ένα σταυρό καμωμένο από τη λεκάνη όπου ο Χριστός ένιψε τα πόδια των μαθητών ύστερα από τον Μυστικό Δείπνο και πολλά άλλα λείψανα πού είδα και άγγιξα» .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΞΕΝΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ . ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ. ΤΟΜΟΣ Α

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ 20-21.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ 18 -19

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου, προσφέρουσι Παρθένε.

Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΕΥΓΕΝΗΣ PEDRO TAFUR ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΟ 1435 Μ.Χ.

Το 1435, τριάντα χρόνια μετά τον GLAVIJO θα έχει την ευκαιρία νά προσκύνηση τα ιερά κειμήλια του ναού της Αγίας Σοφίας ο Ισπανός ευγενής PEDRO TAFUR . Την ξενάγηση του είχε αναλάβει ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η' Παλαιολόγος. Αφηγείται ο Ισπανός περιηγητής :«Μόλις τελείωσε ή λειτουργία, ο αυτοκράτορας πρόσταξε νά μου δείξουν τα Αγια Κειμήλια. Πήρε ο ίδιος το ένα κλειδί και ο πατριάρχης πού βρισκόταν Εκεί το άλλο. Το τρίτο κλειδί το κρατούσε ο πρωθιερέας τής Αγίας Σοφίας.

»Οι παπάδες, ντυμένοι με τα άμφια τους, έβγαλαν με επισημότητα τα έξης ιερά κειμήλια :

»Τη λόγχη πού έπληξε την πλευρά του Κυρίου, ένα εξαίσιο κειμήλιο.

»Τον χιτώνα του Χριστού (χωρίς ραφή). Πρέπει νά ήταν άλλοτε βιολετής γιατί τώρα έχει γίνει από την πολυκαιρία σκούρος.

»Ένα από τα καρφιά του Σταυρού και ο στύλος όπου έδεσαν το Χριστό για νά τον μαστιγώσουν.

»Μου έδειξαν επίσης πολλά ατομικά αντικείμενα τής Παναγίας, τη σχάρα όπου έψησαν τον Άγιο Λαυρέντιο και άλλα πάνσεπτα κειμήλια.»

Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΕΥΤΗΣ GLAVIJO ΣΤΗΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΗ ΤΟ 1403.

Το 1403 φθάνει στην Κωνσταντινούπολη ο απεσταλμένος του Ερρίκου Γ' της Καστίλης στην Αυλή του Ταμερλάνου GLAVIJO . Οι Βυζαντινοί, για νά τιμήσουν τον Ισπανό πρεσβευτή οργανώνουν επίδειξη των κειμηλίων πού αποτελούν τούς θησαυρούς των ναών της Πόλης.

Τα εφτασφράγιστα σεντούκια με τα ιερά αντικείμενα άνοιξαν υστέρα από ειδική τελετή με τρία κλειδιά πού κρατούσαν Οι δυο κορυφές της κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας, ο αυτοκράτορας και ο πατριάρχης, και το τρίτο ο πρωτοπρεσβύτερος του ναού.

((Φθάνοντας στο ναό του Ιωάννη του Βαπτιστού, μαζί με τον συνοδό μας, έναν αξιωματούχο τής Αυλής, είδαμε νάχουν παραταχθεί Οι ρασοφόροι μοναχοί και να μας περιμένουν κρατώντας πυρσούς και λαμπάδες. Ψάλλοντας θρησκευτικούς ύμνους ανεβήκαμε στον πύργο του ναού, όπου βρισκόταν ή κρύπτη με τα άγια κειμήλια.

«Πρώτα - πρώτα έβγαλαν οι μοναχοί ένα σεντούκι βαμμένο κόκκινο και το μετέφεραν κρατώντας το ψηλά με επισημότητα στην εκκλησία, ενώ συνεχίζονταν οι ψαλμωδίες. Εκεί το τοποθέτησαν επάνω σ' ένα τραπέζι σκεπασμένο με μεταξωτό ύφασμα.

»Το σεντούκι ήταν σφραγισμένο με άσπρο βουλοκέρι και το ασφάλιζαν δύο κλειδαριές με ασημένιους θηλυκωτούς σύρτες.

«Ξεκλείδωσαν, άνοιξαν το σεντούκι κι' έβγαλαν στην αρχή δυο ασημένιους δίσκους πού τούς χρησιμοποίησαν για την εναπόθεση και την παρουσίαση των ιερών κειμηλίων.

«Πρώτα ανέσυραν ένα σάκο από άσπρο δίμιτο, δεμένο ψηλά και σφραγισμένο με βουλοκέρι. Έσπασαν τη βούλα κι' έβγαλαν από μέσα ένα μικρό, στρογγυλό, χρυσό κουτί. Μέσα στο κουτί ήταν το «ψωμίον» πού «ενέβαψε» ο Χριστός ((εις το τρυβλίον» και έδωσε στον Ιούδα κατά τον Μυστικό Δείπνο -σημάδι ότι αυτός θα τον προδώσει. Ήταν πραγματικά το κομμάτι τής μπουκιάς πού ο Ιούδας δε μπόρεσε νά καταπιή. το είχαν τυλίξει σ' ένα κομμάτι κόκκινο πανί και το είχαν σφραγίσει με δύο βούλες από κόκκινο βουλοκέρι. Αυτό το «ψωμίον» είχε τρία δάχτυλα πάχος.

«Ύστερα έβγαλαν από τον ίδιο σάκο ένα άλλο χρυσό κουτί, μικρότερο όμως από το πρώτο. Είχε μέσα ένα κρυστάλλινο φιαλίδιο με αίμα του Χριστού πού έτρεξε από το πλευρό του, όταν ο Λογγίνος τον κέντησε με τη λόγχη του.

«Έβγαλαν έπειτα τρίτο χρυσό κουτί. το καπάκι του είχε τρύπες, σαν νά έγιναν με αρίδι. Μέσα στο κουτί είδαμε θρόμβους αίματος. Όπως μας είπαν ήταν το αίμα πού έτρεξε από μία εικόνα του Εσταυρωμένου, όταν κάποιος Εβραίος στη Βηρυτό τόλμησε νά πληγώσει την εικόνα για νά προσβάλει τον Κύριο.

«Ύστερα έβγαλαν από τον ίδιο σάκο άλλο ένα κρυστάλλινο φιαλίδιο με μικρή αλυσίδα στο βούλωμά του. 'Εκεί μέσα ήταν κάτι πορφυρά πανάκια με μερικές τρίχες από τα γένεια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, απ’ αυτές πού του ξερίζωσαν Οι Εβραίοι όταν τον σταύρωσαν.

«Έπειτα έβγαλαν μία πλατειά θήκη μ' ένα κομμάτι μαρμαρόπλακας. Πάνω σ' αυτή την πλάκα είχε αποτυπωθεί το σώμα του Κυρίου όταν τον κατέβασαν οι μαθητές από τον Σταυρό.

»από την ίδια θήκη έβγαλαν, επίσης, ένα κουτί δουλεμένο μ' ασήμι και μάλαμα, σφραγισμένο με έξη βούλες και κλειδωμένο. Ή κλειδαριά έδενε πάνω σε έξη διπλούς, στρογγυλούς κρίκους άπ' όπου κρεμόταν το ασημένιο κλειδί. Άνοιξαν το κουτί κι' έβγαλαν ένα δίσκο σκεπασμένο με χρυσή πλάκα όπου είχε στερεωθεί ή αιχμή τής λόγχης του Λογγίνου πού κέντησε το πλευρό του Σωτήρος μας. Ήταν μία λεπίδα με υποδοχή στο πίσω μέρος για την εφαρμογή τής ξύλινης λαβής. Ή λόγχη είχε μήκος μιας παλάμης και δύο δακτύλων. Στον ίδιο δίσκο είχε προστεθεί κι' ένα κομμάτι από ρόπαλο. Μ' αυτό χτύπησαν στο κεφάλι τον Κύριο καθώς βρισκόταν μπροστά στον Πιλάτο. Επίσης και ένα κομμάτι από τον σπόγγο, πού εμποτισμένος με χολή και όξος, είχε δοθεί στον Χριστό επί του Σταυρού.

»Στο ίδιο κουτί υπήρχε και ο χιτώνας του Ιησού πού επάνω του οι στρατιώτες «έβαλον κλήρον». Ήταν διπλωμένος και σφραγισμένος με πολλές βούλες για νά μη μπορούν εκείνοι πού έρχονται νά το δουν, νά κόψουν κανένα κομμάτι από το ιερό κειμήλιο, όπως έχει γίνει στο παρελθόν. Το ένα μανίκι του χιτώνα είχε αφεθεί έξω από το διπλωμένο και σφραγισμένο τμήμα του. Ήταν δίμιτο πανί κόκκινο ».

Οδήγησαν ύστερα τον Ισπανό πρεσβευτή στο μοναστήρι του Παντοκράτορα. 'Εκεί είδε μια άλλη μαρμάρινη πλάκα όπου είχε εναποτεθεί το σώμα του Κυρίου μετά την Αποκαθήλωση. «Πάνω στην πλάκα διακρίνονται τα πετρωμένα δάκρυα των μαθητριών του».

Στο Γαλατά, επίσκεψη μοναστηριών και επίδειξη νέων λειψάνων : «στο Πέραν υπάρχουν δύο πλούσια και όμορφα χτισμένα μοναστήρια, του Αγίου Παύλου και του Άγιου Φραγκίσκου. 'Εκεί μας έδειξαν τα έξης άγια λείψανα ένα κόκαλο τής λεκάνης τής Αγίας Αικατερίνης. το μακρύ κόκαλο του χεριού τής Μαρίας τής Μαγδαληνής. το δεξί χέρι τής Αγίας Άννας. Λείπει όμως το μικρό δάχτυλο. Όπως λένε το έκοψε ο αυτοκράτορας Μανουήλ για νά το πρόσθεση στην ιδιωτική του συλλογή. Το μοναστήρι έχει καταθέσει αγωγή εναντίον του».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΞΕΝΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ . ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ. ΤΟΜΟΣ Α