Με τις δοκιμασίες γινόμεθα δόκιμοι.

Εξηγώντας μας πόσο αναγκαίες είναι οι θλίψεις για τον αθλητή του Χριστού ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει:

«Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως. Αν ήσαν ωφέλιμες σε ένα Παύλο, ας σιωπήση από μόνο του το κάθε στόμα, που λέει, πως δεν ωφελούν! Γιατί διαφορετικά, θα το κάνη να σιωπήση ο ίδιος ο Θεός! Γιατί, όποιος ειπή πως οι δοκιμασίες δεν είναι ωφέλιμες, αυτόματα γίνεται υπόδικος ενώπιον του Θεού.

Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο.

Οι χλιαροί, για να αναγκαστούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από εκείνα που τους βλάπτουν.

Οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν.

Οι απομακρυσμένοι, για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Και οι φίλοι του Θεού, για να μπορέσουν να μπουν με παρρησία στον Παράδεισο, αφού θα έχουν τόσα υπομείνει για τον Θεό.

Ο αδιαπαιδαγώγητος υιός δεν μπορεί να εκτιμήση τον πλούτο του σπιτιού του πατέρα του• ότι είναι γι’ αυτόν μια βοήθεια στην ζωή του. Και γι’ αυτό ο Θεός πρώτα δοκιμάζει τον άνθρωπο και τον ξελαμπικάρει, και μετά του δίνει χαρίσματα.

Ας έχει δόξα ο Κύριός μας, που την γλυκύτητα της υγείας μας την χαρίζει ποτίζοντάς μας με φάρμακα πικρά (δηλ. φαρμάκια).

Υπάρχει άνθρωπος, που δεν κουράζεται την ώρα που κάνει γυμναστική;

Υπάρχει άνθρωπος, που να μη του είναι κακή η ώρα, που πίνει το δηλητήριο κάποιας δοκιμασίας;

Όμως, αν δεν προηγηθούν αυτά, μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει γερή κράση;

Αλλά και η δύναμη να υπομένωμε, δεν είναι δική μας. Που θα την εύρισκε το χωματένιο σκεύος, που είναι φτιαγμένο με λάσπη, την δύναμη να αντέξη στην ροή του νερού, χωρίς να διαλυθή, αν δεν το είχε ψήσει και δεν το είχε κάνει στερεό το πυρ το θεϊκό;

Ιδού το συμπέρασμα: Αν δείξωμε στον Θεό υποταγή• αν αντιμετωπίζωμε τις δοκιμασίες μας με υπομονή και καρτερία • αν Τον παρακαλούμε με ταπείνωση και αδιάλειπτη την επιθυμία να μας δώση πρώτα την βασιλεία Του, τότε θα αξιωθούμε να τα λάβωμε όλα, όσα Του ζητούμε• εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Αμήν»

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

1 Οκτωβρίου 2010, 17:00, Έλευση Αγίας Κάρας Αγ. Παντελεήμονος, Ι. Ν. Αγ. Παντελεήμονος, Αρχάγγελος, Μακεδονίτισσα

Υποδοχή Αγίας Κάρας στη διασταύρωση φώτων τροχαίας της Λεωφόρου Μόρφου και Ανδρομάχης.

Της υποδοχής και του Εσπερινού θα προϊσταται ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Πανοσιολογιότατος Αρχ. Ιερώνυμος και ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής της Παναχράντου Πανοσιολογιότατος Αρχ. Ευδόκιμος.

Πορεία προς τον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Εσπερινός/Παράκληση και ακολουθεί Αγρυπνία μέχρι τις 1.30 π.μ.

ΤΗ ΚΖ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ Μνήμη τού Αγίου Μάρτυρος Καλλιστράτου, καί τών σύν αυτώ.

Τόν τού Κυρίου αθλητήν, καί μέγαν στρατιώτην, καί φίλον τής Τριάδος, καί μύστην τών αρρήτων, καί μιμητήν τού Ιησού, άσμασιν εν πίστει συνελθόντες οι πιστοί χαρμονικώς υμνήσωμεν, γεραίροντες αυτού τά παλαίσματα καί τάς αριστείας, τούς πόνους, ούς υπέστη διά Χριστόν τόν παμβασιλέα, αιτούμενοι τυχείν αυτού ταίς πρεσβείαις, τής αμείνονος ζωής τού Παραδείσου, ένθα οι χοροί ευφραίνονται τών κραζόντων, Χαίροις Μαρτύρων τό κλέος Καλλίστρατε.

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΠΕΤΡΑΚΗ.

ΟΣΙΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΟΣ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

θα τελεσθεί την 27η/28η Σεπτεβρίου 2010, από 9:00μμ έως 2:00πμ

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΛΟΓΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΜΟ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Σαββάτο 25/09 προς Κυριακή 26/09

• 9.00 το βράδυ : Αγρυπνία Μεταστάσεως Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου

ΑΘΩΝΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 5

ΑΣΚΗΤΕΣ

ΑΘΩΝΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 4

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΕΚΟΥΣΙΟΥ ΠΤΩΧΕΙΑΣ.

ΤΗ ΚΕ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ. Τή αυτή ημέρα, η ανάμνησις τού μεγάλου σεισμού, εν ή τελείται η εν αέρι αρπαγή τού παιδός.

Αρθείς άνω παίς τό τρισύμνητον μέλος,

· καθώς νόες ψάλλουσιν, αγγέλλει κάτω

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΣΑΓΙΟΥ ΥΜΝΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

α) Δύο σεισμοί έγιναν την 25^η Σεπτεμβρίου: “ανάμνησις του μεγάλου σεισμού, εν ή τελείται η εν τω αέρι αρπαγή του παιδός” και την 26^η Ιανουαρίου: “μνήμη του μεγάλου σεισμού”. Μερικοί ισχυρίζονται ότι πρόκειται για έναν σεισμό, που άρχισε την 26^η Σεπτεμβρίου και τελείωσε την 26^η Ιανουαρίου, αλλά ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ράμφος ισχυρίζεται ότι πρόκειται για δύο σεισμούς, από τους οποίους ο πρώτος (25 Σεπτεμβρίου) συνεχίστηκε για τέσσερεις μήνες και ο δεύτερος (26 Ιανουαρίου) συνεχίστηκε για τρεις μήνες, οπότε υπήρξαν δύο κύριοι σεισμοί με τις μετασεισμικές δονήσεις τους.

Ο πρώτος έγινε στην αρχή της βασιλείας του Θεοδοσίου του Β' (408-450) και ο δεύτερος στο τέλος της βασιλείας του. Ο χρονογράφος Θεοφάνης διασώζει την πληροφορία ότι τόσο φοβήθηκαν οι Βυζαντινοί από τον σεισμό της 25^ης Σεπτεμβρίου, ώστε έφυγαν έξω από την πόλη “καί ήσαν διημερεύοντες σύν τω επισκόπω εν ταις προς Θεόν δεήσεσι λιτανεύοντες”. Μάλιστα, κατά την διάρκεια της λιτανείας “κυμαινομένης της γης και παντός του λαού κράζοντος το Κύριε, ελέησον” ένα μικρό παιδί ηρπάγη στον αέρα και άκουσε μία θεϊκή φωνή που του έλεγε να αναγγείλη στον επίσκοπο και τον λαό να ψάλλουν τον ύμνο “άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς, μηδέν έτερον προστιθέντας”, επειδή μερικοί αιρετικοί “θεοπασχίται” προσέθεταν το “σταυρωθείς Θεός”. Ο ύμνος αυτός, χωρίς την προσθήκη “σταυρωθείς Θεός”, με εντολή του Πατριάρχου Πρόκλου και της βασίλισσας Πουλχερίας θεσπίστηκε να ψάλλεται σε ολόκληρη την τότε αυτοκρατορία.

Τή ΚΕ' τού αυτού μηνός, Μνήμη τής Οσίας Μητρός ημών Ευφροσύνης, θυγατρός Παφνουτίου τού Αιγυπτίου.

Μήτερ Οσία, Ευφροσύνη αξιάγαστε, τήν όντως ευφροσύνην επιποθήσασα, τήν ταύτην προξενούσαν ώδευσας τρίβον, πλούτου ηλλάξω γάρ, πτωχείαν πολλήν, σαρκικού μνηστήρος, τόν ζώντα εις αιώνας, τρυφής ρεούσης, τό εγκρατές, τής αναπαύσεως, πόνους τούς εν ασκήσει, τήν υπερκόσμιον ζωήν τήν εν τώ κόσμω, ής καί επέτυχες φρονίμοις σύν Παρθένοις, διατηρήσασα τήν σήν λαμπάδα άσβεστον, καί νυμφώνος αξιωθείσα, ως παρθένος, ως νύμφη Χριστού πανεύφημε.

Ρείθροις δακρύων, αρδευθείσα τήν διάνοιαν, ευθήνησας ασκήσει, τούς εναρέτους καρπούς, άμπελος καθάπερ ωραιοτάτη, ήνεγκας βότρυας ωραίους σεμνή, ών τού θείου γλεύκους, σαφώς εμφορηθέντες, τά αισθητήρια τής ψυχής, καταγλυκαίνομεν όντως σού τή μιμήσει, καί ευφραινόμεθα τήν θείαν ευφροσύνην, μέθην ωθούμενοι τήν εκ τής αμαρτίας, βοώντες, Πάνσεμνε, Χριστόν δυσώπει πάντοτε, δωρηθήναι τή οικουμένη, ομόνοιαν ειρήνην καί μέγα έλεος.

Θέαμα ξένον, καί τή φύσει δυσπαράδεκτον! πώς έλαθες τής Εύας τού παλαιού πτερνιστού, δεινάς μηχανουργίας, μέσον ανδρών, κατασκηνώσασα τελείω νοϊ, πώς πυρός εν μέσω, διήλθες μή φλεχθείσα, πώς συνεκαλυψας γυναικών τό ασθενές, νευρουμένη θεία δυνάμει, τού τήν ασθένειαν ημών αναλαβόντος, καί ανατείλαντος εκ Κόρης απειράνδρου, όν καθικέτευε, Αγγέλοις συγχορεύουσα, δωρηθήναι τή οικουμένη, ομόνοιαν ειρήνην καί μέγα έλεος.

ΑΘΩΝΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 3

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ ο Αγιορείτης

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Κανόνα πίστεως.
Χριστόν διδάσκαλον εν οδώ ταπεινώσεως προσευξάμενος έλαβες, μαρτυρούντος του Πνεύματος, εν ση καρδία την λύτρωσιν, δια τούτο ασκήσεως ανεδείχθης συ οδηγός, ως φωτός θείου έμπλεως. Όσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Ιερές αγρυπνίες θα τελεσθούν την Πέμπτη 23/9 το βράδυ επί τη εορτή της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας , της Αγίας Θέκλας και του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου στους Ιερούς Ναούς:
-Αγίου Ελευθερίου Αμαρουσίου χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας κ. Κυρίλλου.
-Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Πεύκης 9:00
-Αγίου Ελευθερίου Άρεως 8:00
-Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού 7:30
-Προφήτου Ηλιού Ριζουπόλεως 8:00
-Αγίου Παντελεήμονος Γλυφάδας 9:30
-Αναλήψεως Ραφήνας όπου θα τεθεί σε προσκύνηση λείψανο του Αγίου Σιλουανού.
-Κοιμήσεως Θεοτόκου Κορωπίου 8:30
-Παναγίας Μυρτιδιώτισσας και Αγίου Νεκταρίου στην Έξω Παναγίτσα Χαλκίδας 9:00

ΑΘΩΝΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 2

ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Ο ΑΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΙΟΣ.

Ο άγιος Ιωσήφ ο Γεροντογιάννης

Ο άγιος Ιωσήφ ο Γεροντογιάννης (1799-1874, τιμάται 7 Αυγούστου) ήταν ένας σκληρός και ασεβής κτηνοτρόφος από το χωριό Λιθίνες της Σητείας, πατέρας τεσσάρων παιδιών. Όταν όμως έχασε το κοριτσάκι του, ένιωσε συντριβή, μετανόησε και στράφηκε προς το Θεό. Κάποια στιγμή έζησε μια οπτασία του παραδείσου και της κόλασης και απέκτησε το χάρισμα να θεραπεύει ασθένειες. Αυτό έγινε αφορμή να συρρέουν πλήθη ασθενών στο χωριό του, τους οποίους θεράπευε με το όνομα του Χριστού, φυσικά δωρεάν.

Ο επίσκοπος Ιεροσητείας Ιλαρίων, χωρίς να τον γνωρίζει, τον έλεγξε ως αγύρτη, είδε όμως με τα μάτια του ένα θαύμα του αγίου και τον ευλόγησε (η φοράδα του επισκόπου γέννησε και μετά αφηνίασε και αποστράφηκε το μωρό της, κι όμως με μια κουβέντα του αγίου το δέχτηκε και το θήλασε).

Οι Τούρκοι όμως του χωριού του τον συκοφάντησαν ότι κρύβει επαναστατικούς σκοπούς κι έτσι ο Μουσταφά πασάς, διοικητής της Κρήτης, τον κάλεσε τρεις φορές σε απολογία στο Ηράκλειο. Κάθε φορά η άφιξή του γινόταν αφορμή μεγάλης συγκέντρωσης, ενώ πολλά θαύματα τελούνταν υπό το βλέμμα των Τούρκων. Την τρίτη φορά ο άγιος τέλεσε δύο θαύματα στο σπίτι του πασά.

Θεράπευσε την πεθερά του, κατάκοιτη επί σειρά ετών από ανίατη ασθένεια, και το γιο του, που είχε τραυματιστεί σοβαρά πέφτοντας από τη σκάλα. Τότε ο πασάς τον απέλυσε εν ειρήνη και μάλιστα του έστειλε στο χωριό ένα φορτίο με δώρα, τα οποία ο άγιος μοίρασε στους ανθρώπους, κρατώντας μόνο τα καντήλια (που του είχε στείλει) για την εκκλησία.

Στη συνέχεια, θέλοντας να αποφύγει το πλήθος των ασθενών που τον καταδίωκε, αποσύρθηκε στα ερείπια της ιεράς μονής του Τιμίου Προδρόμου (μονή Καψά), αλλά κι εκεί σύντομα περικυκλώθηκε από ασθενείς και από υποψήφιους μοναχούς. Έτσι επιδόθηκε σε πολυετή προσπάθεια ανακαίνισης της μονής, στην οποία έζησε έκτοτε, με μικρά διαλείμματα, και όπου βρίσκεται ο τάφος του και φυλάσσονται τα άγια λείψανά του.

Βλ. λεπτομέρειες στο βιβλίο Η ιερά μονή Καψά Σητείας και ο όσιος Ιωσήφ ο Γεροντογιάννης, έκδ. της μονής, χ.χ.

ΑΘΩΝΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ 1

ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΟΘΕΟΣ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ.

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ.

Ο άγιος Βασίλειος ο ομολογητής, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.

Ο άγιος Βασίλειος ὁ ομολογητής, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, καταγόταν οπό την Αθήνα. Έγινε μοναχός το 857 μ. Χ. οπό τον άγιο Ευθύμιο τον νέο, «τον εν Αθῳ και Θεσσαλονίκη», του οποίου ήταν και πνευματικός μαθητής. Στο άγιον Όρος ίδρυσε μονή που ήταν αφιερωμένη στην Ανάληψη του Χριστού και έφερε το όνομα «του Αγίου Βασιλείου», και που σήμερα βρίσκεται κάτω οπό την πνευματική δικαιοδοσία της ιεράς μονής Χιλιανδαρίου. Μετά οπό το 904 μ. Χ., έτος κατά το οποίο εκοιμήθη ὁ επίσκοπος Θεσσαλονίκης Ιωάννης ὁ Δ’, εξελέγη επίσκοπος και Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ως Βασίλειος ὁ Γ’. Είναι γνωστός οπό τον βίο του πνευματικού του δασκάλου αγίου Ευθυμίου του νέου, τον οποίο και κατέγραψε, γι’ αυτό τον λόγο μάλιστα έλαβε και το επώνυμο «Συναξαριστής». Αυτός ὁ βίος είναι αρκετά πολύτιμος διότι, πέραν των άλλων, μας διασώζει σημαντικές τοπογραφικὲς και ιστορικές ειδήσεις για την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Το ιερό λείψανό του βρέθηκε στις 3 Μαΐου του 1981 μ., μέσα στον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας, πίσω ακριβώς οπό τα στασίδια του δεξιού χορού, μετά οπό τις προτροπές και τις ενέργειες του μακαριστού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος του Β’. Κατόπιν τέθηκε σε προσκύνηση, και στη συνέχεια τοποθετήθηκε μέσα στο ιερό Βήμα του ναού πίσω από την αγία Τράπεζα. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1994 μ. Χ. Μεταφέρθηκε επισήμως και διαφυλάσσεται πλέον σον πολύτιμο κειμήλιο μέσα στο ιερό παρεκκλήσιό του, που φιλοτεχνήθηκε και αφιερώθηκε προς τιμή του. Ἡ μνήμη του εορτάζεται κατά την πρώτη Κυριακή του Φεβρουαρίου.