Η Βίβλος, που έπλεε στο Νείλο

Σε Maadi, ένα προάστιο του σύγχρονης Καϊρου, επισκεφθήκαμε την εκκλησία της Μητέρας του Θεού» όπου στο ναό είναι ένα αρχαίο σπήλαιο, όπου έζησαν με το Θείο Βρέφος η Μητέρα του Θεού και ο δίκαιος Ιωσήφ για λίγες μέρες. Αυτό το μέρος λατρεύεται από τους πρώτους Χριστιανούς, και πιθανώς στο 3 ο αιώνα στο ναό αυτό το σπήλαιο κτίστηκε. Στο σπήλαιο είναι ένα στενό πέρασμα, με τους τοίχους του με επένδυση από τούβλα, το οποία διατηρούνται σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα. Το σπήλαιο είναι μικρό και χαμηλό, και το ανώτατο όριο είναι τόσο χαμηλό που δεν μπορείτε να ισιώσει πάνω σε πλήρες ύψος. Οι τοίχοι του σπηλαίου είναι επενδεδυμένο με πέτρα. Η εκκλησία φυλάσσονται τα αρχαίες εικόνες, και άλλα.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1976 στην είσοδο του σπηλαίου από το νερό του Νείλου έπλευσε η Αγία Γραφή. Η Βίβλος που βρέθηκε στην παραλία, ήταν ανοιχτή στο ίδιο σημείο και ήταν γραμμένο: «Στην Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου", και στις σελίδες του από το νερό σχηματίζεται η εικόνα της Αγίας Οικογένειας, όπως σε μια εικόνα των Χριστουγέννων. Τώρα φυλάσσεται στο ναό σε μια ειδική οθόνη. Υπάρχει επίσης ένας χάρτης, ο οποίος σηματοδότη όλα τα μέρη της Αιγύπτου, όπου η Αγία Οικογένεια σταμάτησε, και η γραμμή αναφέρεται στο δρόμο τους προς αυτή τη χώρα.

http://pravoslavie.ks.ua/oldversion/?ch=palomnik&sub=palomn

Μετά Χριστουγέννων - Νήπια

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΠΑΤΡΩΝ ΠΑΤΗΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗΣ Μετά Χριστουγέννων - Νήπια Κυριακή 29-12-1985 Εκ του κατά Ματθαίον Αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν. 13 Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων. εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φέυγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό. 14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, 15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου. 16 Τότε Ηρώδης ιδών ότι ενεπαίχθη υπό των μάγων, εθυμώθη λύαν και αποστείλας ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και εν πάσι τοίς ορίοις αυτής από διετούς και κατωτέρω, κατά τον χρόνον ον ηκρίβωσε παρά των μάγων. 17 τότε επληρώθη το ρηθέν υπό Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος. 18 Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισί. 19 Τελευτήσνατος δε του Ηρώδου ιδού άγγελος Κυρίου κατ’ όναρ φαίνεται τω Ιωσήφ εν Αιγύπτω 20 λέγων. εγερθείς παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και πορεύου εις γην Ισραήλ. τεθνήκασιν γαρ οι ζητούντες την ψυχήν του παιδίου. 21 ο δε εγερθής παρέλαβε το παιδίο και την μητέρα αυτού και ήλθεν εις γην Ισραήλ. 22 ακούσας ότι Αρχέλαος βασιλέυει επί της Ιουδαίας αντί Ηρώδου του πατρός αυτού, εφοβήθη εκεί απελθείν. χρηματισθείς δε κατ’ όναρ ανεχώρησεν εις τα μέρη της Γαλιλαίας, 23 και ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, όπως πληρωθή το ρηθέν δια των προφητών ότι Ναζωραίος κληθήσεται. «ο δε εγερθής παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον» Η γέννησις του Χριστού αγαπητοί μου, είναι ένας σεισμός που έγινε μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, πριν ακριβώς 1985 χρόνια. Ένας σεισμός, ο μεγαλύτερος που έγινε και που θα γίνει ποτέ και που χώρισε την ιστορία στα δύο. Και άλλοι τέτοιοι σεισμοί μες την ιστορία έγιναν, όπως η Γαλλική επανάστασης, όπως ο φασισμός, όπως η Μπολτσεβιστική επανάστασης και τα μετέπειτα και δεν κατάφεραν να κάνουν αυτό το πράγμα, παρ’ όλο που το επιδίωξαν. Γιατί και η Γαλλική επανάσταση άρχισε να μετράει από τις ημέρες της χρονολογίας και ο φασισμός έκαμε το ίδιο και οι Μπολσεβίκοι έκαναν το ίδιο, προσπάθησαν δηλαδή να χωρίσουν και αυτοί την ιστορία, αλλά ήτανε ανθρώπινα κατασκευάσματα, όσο τρομερά αν είναι ή ήταν και είναι προορισμένα να περάσουν. Οι μετασεισμικές δονήσεις τους δεν θα κρατήσουν πολύ. Δεν κρατάνε πολύ μες την ιστορία. Όμως η γέννησις του Χριστού ήταν τέτοιος σεισμός, που οι μετασεισμικές δονήσεις του κρατάνε ακόμα και θα κρατάνε, μέχρις ότου ισορροπήσουνε με βάση την εκκλησία του Χριστού. Σήμερα, Κυριακή μετά του Χριστού γέννηση, η εκκλησία προβάλλει το Ευαγγέλιο, δηλαδή τις πρώτες μετασεισμικές δονήσεις του Μεγάλου σεισμού. Τα πρώτα γεγονότα που έδειχναν και δείχνανε ότι δεν θα περάσει έτσι αυτό το πράγμα που συνέβη εκεί μες το σπήλαιο, την νύχτα εκείνη της γεννήσεως. Ας τις δούμε όσο έχουμε λίγο χρόνο στην διάθεσή μας. Η αγία οικογένεια, ο Ιωσήφ, ο μήστωρ, η Παναγία, το βρέφος, έχουνε πλέον εγκατασταθεί στην Βηθλεέμ. Δεν είναι πια στο σπήλαιο, έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος, πάνε στον δεύτερο χρόνο της γεννήσεως του παιδιού και είναι στην οικία. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι μάγοι, οι οποίοι επισκέπτονται και προσκυνούν τον Χριστό, δεν τον βρίσκουν στο σπήλαιο. Γιατί ενώ εκεί μιλάει για σπήλαιο ο Ευαγγελιστής εδώ λέει «ήλθον λέει, οι μάγοι εις την οικίαν» Άρα είχε περάσει η απογραφή, είχε φύγει ο κόσμος είχαν ελευθερωθεί τα σπίτια και ο Ιωσήφ βρήκε ένα σπιτάκι εκεί στην Βηθλεέμ και αποφάσισε να φτιάξει εκεί με την Μαρία και τον Ιησούν, το παιδίον, την ζωή τους. Κάνανε όνειρα εγκαταστάσεως, επαγγελματικής αποκαταστάσεως όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι και στον δεύτερο χρόνο της γεννήσεως, τους επισκέφθηκαν οι μάγοι, τους έδωσαν και μία οικονομική άνεση με τα δώρα εκείνα, αλλά άθελα τους ξύπνησαν τον Ηρώδη. Και ενώ ο Ιωσήφ και η Μαρία έκαναν όνειρα για μια ζωή ήσυχη, ο Ηρώδης είχε άλλα στο μυαλό του και «θανάσιμοι» κίνδυνοι έζωναν το βρέφος από παντού, το παιδίον Ιησού. Αμέριμνοι οι άνθρωποι εκοιμόντο την νύχτα, αλλά κάποιος αγρυπνούσε και μες την νύχτα έρχεται ο άγγελος και λέει, «εγερθής παράλαβε το παιδίο και την μητέρα αυτού και φεύγε εις Αίγυπτον» και μείνε εκεί «ως αν είπω σοι» Πότε θα σου πει, αυτός ξέρει. Ο κάποιος που αγρυπνεί ξέρει ότι τα όνειρα που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δεν βγαίνουνε ποτέ όπως τα φανταστήκαμε, γιατί υπάρχει διάβολος, υπάρχουνε Ηρώδες, οι οποίοι καταστρέφουν τα όνειρα των ησύχων ανθρώπων της ανθρωπότητας. Ήσυχος λοιπόν εκοιμάτο ο Ιωσήφ, τον ξύπνησε λοιπόν ο άγγελος. Φύγε του λέει. Παρ’ όλο ότι άλλα είχε στο μυαλό του ο Ιωσήφ, δεν έφερε καμιά αντίρρηση. Είναι ο άνθρωπος της σιωπής. Δεν είπε, μα για στάσου να ξημερώσει Κύριε, να δω μέρα, να κάνω συνάλλαγμα ξέρω γω, στην Αίγυπτο θα πάω, θα πάω στο εξωτερικό. Πώς θα πάω έτσι. Τώρα λέει, την νύχτα. Και σηκώθηκε την νύχτα και φεύγει. Έχει εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, είχε μάθει πριν το πει ο Σαίξπηρ, άλλα δε Θεός κελεύει και άλλα έχει βέβαια η Θεία πρόνοια για να μας φυλάξει από εκεί που εμείς δεν ξέρουμε, ούτε το περιμένουμε. Γι’ αυτό μην μένουμε στα όνειρά μας, στα σχέδια μας, όταν η πρόνοια του Θεού αποφασίζει αλλιώς. Να προσαρμοζόμαστε, να παίρνουμε την γραμμή του Θεού και να ακολουθούμε. Ούτε να ξημερώσει, ούτε να μαζέψει τίποτα πραγματάκια, ούτε να αγοράσει τίποτα για το ταξίδι, δεν είχε προετοιμαστεί βέβαια για τόσο μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό, ο δε, λέει, εγερθής παρέλαβε, -απόλυτη υπακοή στην πρόνοια του Θεού-. «έως αν είπω σοι» για να μου λέει Αυτός κάτσε εκεί, όποτε μου πει, Αυτός ξέρει, ο Θεός ξέρει. Εγώ μπορεί άλλα να σχεδιάζω αλλά θα κάνω ότι λέει ο Θεός και παίρνει το παιδί και φεύγει. Ας το παρακολουθήσουμε με την φαντασία μας αν είναι δυνατόν να μεταφερθούμε σ’ αυτή την πορεία, την φυγή όπως λέγεται προς την Αίγυπτο. Είναι νύχτα, μες το χωριό την Βηθλεέμ, πυκνό σκοτάδι έξω, οι άνθρωποι έχουν κλειδαμπαρωθεί απ’ τον φόβο και των ληστών και των θηρίων, έξω δεν υπάρχουνε φωτισμοί ηλεκτρικοί όπως υπάρχουν τώρα και τέτοια, δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, το σκοτάδι ήταν ψηλαφητό. Και ενώ όλοι περιμένουν στα σπίτια τους πότε θα ξημερώσει, ακούεται ένα ποδοβολητό στο δρόμο. Κάποιο γαιδουράκι, κάποια γκαμήλα, φεύγει μες την νύχτα. Αν ρωτήσει κάποιος. -Κάποιος φεύγει. -Ποιος φεύγει; -Ο Θεός φεύγει. -Και γιατί φεύγει ο Θεός; -Από προσώπου Ηρώδου. Φεύγει ο Θεός, από προσώπου Ηρώδου. Γιατί; Φοβάται τον Ηρώδη; Όχι δεν φοβάται τον Ηρώδη. Μπορούσε με μία μικρή επέμβαση, να γίνει ο Ηρώδης... φυτό ή να φύγει απ’ την μέση. Αλλά δίνει τόπο στην οργή. Φεύγει ο Θεός μπροστά στην οργή του Ηρώδου και μας δίνει το μεγάλο μάθημα ότι δεν πρέπει να καθαρίζουμε μόνοι μας, όταν δεν πρόκειται η υποχώρησης ο τόπος που δίνουμε στην οργή, να είναι αμαρτία. Αν δε είναι αμαρτία, να δίνουμε εμείς πάντα τόπο στην οργή. Μη κτυπάμε γροθιά στο μαχαίρι. Να υποχωρούμε. Εδώ ο Θεός φεύγει από ένα Ηρώδη, υποτακτικό του Οκταβιανού του αυτοκράτορα της Ρώμης. Και εμείς λέει, εγώ λέει, απ’ το πτώμα απάνω μόνο θα περάσει, θα του δείξω εγώ, ούτε στην κηδεία μου τον θέλω κλπ. Μην κάνουμε αυτό το λάθος. Αυτό μας λέει. Ο Θεός υποχωρεί, εμείς να μην υποχωρήσουμε; Να μην δώσουμε τόπο στην οργή; Φεύγει. Δίνει τόπο στην οργή, μας δίνει το μεγάλο μάθημα και συγχρόνως δίνει μια ευκαιρία στον Ηρώδη. Ποια ευκαιρία; να μετανοήσει αν θέλει, να καταλάβει τι γίνεται, να σωθεί. Ή τουλάχιστον να είναι αναπολόγητος. Και του δίνει την μεγάλη ευκαιρία αγαπητοί, διότι το τέλος του Ηρώδη ήξερε ότι θα είναι οικτρό. Όπως είναι το τέλος όλων των θεομάχων και των παλαιών και των νεωτέρων. Αν μελετήσει κανείς την ιστορία των διαφόρων θεομάχων, όπως του Βολτέρου των άλλων κλπ και των σημερινών, θα δει ότι έχουνε οικτρό τέλος. Ο Ηρώδης όπως ξέρετε πρήστηκε, έγινε τέτοιος ώστε να μην περνάει απ’ την πόρτα, έβγαλε σκουλήκια στο σώμα του και τον φάγανε τα σκουλήκια και έτσι πέθανε. Μπροστά σε ένα τέτοιο οικτρό τέλος του δίνει ο Θεός την ευκαιρία αν θέλει να μετανοήσει, να αποφύγει. Ναι θα πει κάποιος. Άλλος σεισμός μετά. Άμα δώσεις όμως την ευκαιρία στον Ηρώδη να μετανοήσει αυτός θα καθαρίσει πολλούς. Το παιδίον γλίτωσε διότι έπρεπε να γλιτώσει, αλλά πόσα βρέφη την πλήρωσαν θα επί κανείς. Τα δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια τα οποία γιορτάζουμε σήμερα, γιατί ο Θεός άφησε τον Ηρώδη να τα σκοτώσει; και μέσα σ’ αυτά ξέρετε κινδύνεψε και ο Ιωάννης ο βαπτιστής. Ο λόγος που ο βαπτιστής ευρέθηκε στην έρημο και δεν ήταν σπίτι του, ήτανε ο διωγμός αυτός, διότι ήτανε κοντά στα χρόνια, τις ημέρες του Ιησού και αναγκάστηκε να πάει στην έρημο και έμεινε εκεί βέβαια και έγινε ο βαπτιστής. Και ήταν και ο γιος του Ηρώδη τον οποίο διέταξε και τον έσφαξε και αυτόν ο Ηρώδης. Γι’ αυτό και βγήκε η παροιμία τότε, καλύτερα να είσαι κριός του Ηρώδη παρά υιός του. Γιατί το κριάρι μπορεί να το σκεφτεί, τον γιο του όμως δεν τον σκέφτηκε, τον έσφαξε και αυτόν ο Ηρώδης. Αυτή την σφαγή όμως γιατί να την επιτρέψει; Ενώ αν σκότωνε τον Ηρώδη θα γλίτωναν τα νήπια. Βέβαια στα μυστήρια του Θεού δεν μπορεί να μπει ο άνθρωπος. Αλλά ψηλαφώντας λέμε: Έσφαξε ο Ηρώδης τα νήπια. Και τι έπαθαν τα νήπια; Έγιναν 14.000 άγιοι. 14000 νήπια, δεκατέσσερις χιλιάδες άγιοι, που σήμερα τους γιορτάζουμε και τους προσκυνούμε. Σήμερα έχουμε την εορτή των δεκατεσσάρων χιλιάδων νηπίων. Αν ζούσαν, θα πέθαιναν αργότερα, Ποιος ξέρει από την γενεά εκείνη. Και βγάλε τώρα τους πόρνους, βγάλε του μοιχούς βγάλε τους κλέφτες που θα γινόντουσαν, βγάλε τους απατεώνες, βγάλε τις κοινές γυναίκες, πόσοι θα μένανε από τις δεκατέσσερις χιλιάδες άγιοι; αν μένανε δέκα θα ήταν ζήτημα, αν κρίνουμε από την σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, που έχει τα χάλια τα δικά μας. Τώρα που γίνανε δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια και είναι με τον Θεόν εις τον Παράδεισο, τι κακό έγινε; Έσφαξε τα νήπια και τα έκανε αγίους. Άλλωστε η εκκλησία αργότερα πρόσφερε 11.000.000 μάρτυρες, που ο Θεός βέβαια τα βλέπει αυτά όλα. Το δεύτερο όμως που πρέπει να προσέξουμε εδώ είναι ότι, καλά θα σκότωνε τον Ηρώδη, θα γλίτωναν τα 14.000 χιλιάδες νήπια και δεν ξέρω ποιους άλλους, αλλά ένας Ηρώδης υπάρχει μες την ιστορία; Πολλοί Ηρώδες υπάρχουν αγαπητοί. Αν ο Θεός γινότανε δήμιος, γινότανε σπεκουλάτορας όπως λέμε και έπαιρνε κεφάλια Ηρώδων, πόσοι Ηρώδες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μες την ιστορία. Ο Ηρώδης τότε έσφαξε 14.000 χιλιάδες νήπια. Σήμερα οι Ηρώδες σφάζουν, μόνο στην Ελλάδα, 500.000 χιλιάδες νήπια τον χρόνο, μες την κοιλιά της μάνας των. Φανταστείτε τώρα αν κάθε φορά εκτελούσε ο Θεός, Ποιος θα είχε επιζήσει πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Όχι ο Θεός δεν εκτελεί επί τόπου. Την δικαιοσύνη του δεν την ολοκληρώνει εδώ. Πληρώνουν οι θεομάχοι, αλλά δεν ξοφλούν εδώ. Πρέπει να είναι αναπολόγητοι όλοι οι Ηρώδες και λίγο πολύ είμαστε όλοι Ηρώδες. Επομένως αν θέλαμε να πέσει το κεφάλι του Ηρώδη, έπρεπε να έχουμε τα δικά μας κεφάλια έτοιμα, να πέσουν κι’ αυτά. Αλλά ο Θεός δεν κάνει τέτοια πράγματα. Και η ιστορία πορεύεται. Μετασεισμικές δονήσεις, προήρθαν από την ημέρα της γεννήσεως του Χριστού. Πειράματα κάνουν πολλά οι άνθρωποι. Για να μην κάνουν το πείραμα το ένα και μόνο που είπε ο Χριστός όταν γεννήθηκε, το πείραμα της αγάπης και μάλιστα της αγάπης των εχθρών. Ένας βαθύς γνώστης της ιστορία, απαριθμεί τα πειράματα που έκανε ο άνθρωπος και κάνει μέχρι σήμερα, για να μην κάνει το πείραμα της αγάπης. Θα σας το διαβάσω να το ακούσετε: Όλη η ιστορία, μετά τον Χριστό βέβαια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαρκής αλληλουχία πειραμάτων. • Κάναμε το πείραμα της αγριότητας, από την εποχή του Ηρώδη και το αίμα πότισε αυτή την γη. • Κάναμε το πείραμα της ηδονής και η ηδονή μας άφησε στο στόμα μια γεύση σαπίλας και ένα πιο καυστικό πόνο. Παραδώσαμε τα σώματά μας στις πιο εξεζητημένες και διεστραμμένες απολαύσεις και παραδίνουμε ακόμα. Και ξυπνήσαμε κατατσακισμένοι και βαρυόκαρδοι, πάνω σ’ ένα κρεβάτι σκεπασμένο από κόπρο. • Κάναμε το πείραμα του νόμου, της δικαιοσύνης και τον νόμο αυτό τον παραβήκαμε, τον αλλάξαμε, τον καταπατήσαμε. Κι η δικαιοσύνη δεν μπόρεσε να μας χορτάσει. • Κάναμε το πείραμα της λογικής, του ορθολογισμού. Εξετάσαμε την δημιουργία, μετρήσαμε τα άστρα, περιγράψαμε τα φυτά, τα άψυχα και τα ζωντανά. Τα δέσαμε όλα και φτιάξαμε το ατελείωτο νήμα των εννοιών. Τα μεταμορφώσαμε κάτω από τους μαγικούς αριθμούς της μεταφυσικής και πάντα στο τέλος μας φαίνονταν όλα στο τέλος τα ίδια. Δεν μας αρκούσαν πια και δεν μπορούσαμε να φτιάξουμε νέα. Ονόματα και αριθμοί δεν έσβησαν τη δίψα. Κι οι πιο σοφοί κατέληξαν να ομολογήσουν, την άγνοια μας βαριεστημένη. • Κάναμε το πείραμα της τέχνης. Και η αναπηρία μας απήλπισε τους πιο δυνατούς, γιατί το απόλυτο δεν κρύβεται μέσα στα σχήματα. Η επεξεργασμένη ύλη δεν διατηρεί το εφήμερο. • Κάναμε το πείραμα του πλούτου και της αφθονίας της καταναλωτικής. Και βρεθήκαμε ακόμα πιο αδύνατοι. Σήμερα το ξέρουμε πόσο αλήθεια είναι. Σε τίποτε δε καθησύχασε. Σε κανένα ίσκιο το σώμα μας δεν αναπαύθηκε όπως θα ήθελε και η καρδιά μας πάντοτε αναζητώντας και πάντοτε απατημένη, γέρασε περισσότερο, άδειασε περισσότερο, γιατί πουθενά δεν βρήκε την ειρήνη, πουθενά την χαρά, πουθενά την ευτυχία της. Ο Ιησούς μας προτείνει το δικό Του πείραμα, το τελευταίο, το πείραμα της αγάπης. Αυτής που κανείς δεν την φαντάσθηκε και λίγοι την δοκίμασαν, σε σπάνιες στιγμές της ζωής τους, αυτή που είναι η πιο δύσκολη, η πιο μισητή στη φύση μας, αλλά και η μόνη που μπορεί να δώσει ότι υπόσχεται. Λέει αλήθεια ή δεν λέει αλήθεια; Λέει αλήθεια. δεν μένει τίποτα άλλο αγαπητοί μου παρά μόνο το τελευταίο πείραμα. Το πείραμα του Χριστού, το πείραμα της αγάπης. Γιατί τώρα, ύστερα από 2 χιλιάδες χρόνια, ξαναγυρίσαμε από εκεί που ξεκινήσαμε. Ξεκινήσαμε από το πείραμα της αγριότητας του Ηρώδη και είμαστε σήμερα πάλι στο πείραμα της αγριότος. Το τι έγινε χτες και προχτές, θα διαβάσατε και τα ακούσατε. Εκεί γυρίσαμε στο 2000 μ.χ. καιρός είναι να ακούσουμε τον Κύριο. Να ακούσουμε, να κάνουμε το πείραμα της αγάπης που μόνο η εκκλησία μπορεί να το κάνει. Για να κατασταλάξει κάπως αυτός ο πλανήτης, μετά τον σεισμό των Χριστουγέννων, να τελειώσουν οι μετασεισμικές δονήσεις, που έχουνε σκοπό, να ισορροπήσουν κάπου αλλού. Και πρέπει να ισορροπήσουν στο πείρμα της αγάπης μέσα από την εκκλησία του Χριστού, πράγμα που ας ευχηθούμε όλοι. Αμήν. Ερμηνεία: Η φυγή στην Αίγυπτο Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο• και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου. Η σφαγή των νηπίων Τότε ο Ηρώδης, επειδή είδε ότι εμπαίχτηκε από τους μάγους, θύμωσε πολύ και απέστειλε και σκότωσε όλα τα αρσενικά παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και σε όλα τα όριά της, όσα ήταν από δύο ετών και κάτω, σύμφωνα με το χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους. Τότε εκπληρώθηκε αυτό που ειπώθηκε μέσω του Ιερεμία του προφήτη, όταν έλεγε: Φωνή στη Ραμά ακούστηκε, κλάμα και οδυρμός πολύς. Η Ραχήλ είναι που κλαίει τα τέκνα της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, γιατί δεν υπάρχουν. Eπιστροφή από την Αίγυπτο Και όταν πέθανε ο Ηρώδης, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά τη διάρκεια ενός ονείρου στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη γη Ισραήλ. Γιατί έχουν πεθάνει αυτοί που ζητούν τη ζωή του παιδιού». Εκείνος, αφού σηκώθηκε, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και εισήλθε στη γη Ισραήλ. Αλλά όταν άκουσε ότι ο Αρχέλαος βασιλεύει στην Ιουδαία αντί για τον πατέρα του τον Ηρώδη, φοβήθηκε να πάει εκεί. Και επειδή τον πρόσταξε ο Θεός κατά τη διάρκεια ενός ονείρου, αναχώρησε για τα μέρη της Γαλιλαίας και ήρθε και κατοίκησε σε μια πόλη που λέγεται Ναζαρέτ – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε μέσω των προφητών, ότι θα κληθεί Ναζωραίος. Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πατρός Νικολάου Φαναριώτη Κυριακή 29-12-1985

Τή Κθ' τού αυτού μηνός, Μνήμη τών αγίων Νηπίων, τών υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, χιλιάδων δεκατεσσάρων.

Ηρώδης ο παράνομος, θεωρών τόν αστέρα, υπέρ πάσαν κτίσιν λαμπρότερον, εταράττετο, καί γαλακτοτροφούμενα Βρέφη, εξ αγκαλών μητρικών αφήρπαζεν. Η δέ Ελισάβετ, λαβούσα τόν Ιωάννην, πέτραν παρεκάλει. Δέξαι Μητέρα μετά τέκνου. Όρος εδέξατο τόν Πρόδρομον, φάτνη εφύλαττε τόν θησαυρόν, όν αστήρ εμήνυσε, Μάγοι προσεκύνουν, Κύριε δόξα σοι.

Τού Ιησού γεννηθέντος εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας, τών Ιουδαίων τό κράτος κατήργηται. Σκιρτάτω τά Νήπια, υπέρ Χριστού σφαττόμενα, Ιουδαία οδυρέσθω, φωνή γάρ ηκούσθη εν Ραμά, Ραχήλ κλαίουσα, τά τέκνα αυτής. Βρέφη γάρ Ηρώδης ανελών ο παράνομος, απεπλήρου τήν Γραφήν, τήν Ιουδαίαν εμπιπλών αθώου αϊματος, καί η γή μέν ηρυθραίνετο τοίς τών Nηπίων αίμασιν, η εξ Εθνών δέ εκκλησία, μυστικώς αγνίζεται, καί στολήν ενδύεται. Ήλθεν η αλήθεια, ο Θεός επέφανε, τοίς εν σκιά καθημένοις, εκ Παρθένου γεννηθείς, εις τό σώσαι ημάς.

Ω τής Ηρώδου πορώσεως! κατά Θεού εμμανείς, τού σαρκί νηπιάσαντος, Βηθλεέμ τοίς βρέφεσι, τόν θυμόν επαφίησι, καί ξίφει πάντα, δημίων δίδωσι, ζωής στερήσαι, τόν ζωής αίτιον, τούτων οιόμενος, τής σφαγής τώ αίματι, ο λυμεών, τού καρπού τής φύσεως, ο απηνέστατος.

Μάγοι εκ Περσίδος φθάσαντες, εις τήν Ιερουσαλήμ, τόν Ηρώδην ετάραξαν, καί μανείς ο δείλαιος, τά Νήπια κατέσφαττεν, ως βότρυες δέ, Χριστώ προσήχθησαν, ει καί μητρώων μαζών εσπάσθησαν, οι Νεομάρτυρες, τόν Ηρώδην πλήξαντες, διό Χριστόν, πίστει ικετεύουσιν, εις τό σωθήναι ημάς.

Κλαίει η Ραχήλ τά Νήπια, εν τή Ραμά δέ φωνή, νύν μεγάλη ακούεται, ο Ηρώδης μαίνεται, καί αθέως φρυάττεται, ο Ιωάννης φεύγει εν όρεσι, λίθος Μητέρα σύν τέκνω δέχεται, ο Ζαχαρίας δέ, εν Ναώ φονεύεται, ο δέ Χριστός, φεύγει αφείς έρημον, Εβραίων οίκημα.

Ηρώδης ο παράνομος, θεωρών τόν αστέρα, υπέρ πάσαν κτίσιν λαμπρότερον, εταράττετο, καί γαλακτοτροφούμενα Βρέφη, εξ αγκαλών μητρικών αφήρπασεν. Η δέ Ελισάβετ, λαβούσα τόν Ιωάννην, πέτραν παρεκάλει. Δέξαι Μητέρα μετά τέκνου. Όρος εδέξατο τόν Πρόδρομον, φάτνη εφύλαττε τόν θησαυρόν, όν αστήρ εμήνυσε. Μάγοι προσεκύνουν, Κύριε δόξα σοι.

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΡΙΝΤΖΙΠΑ.

Λίγα για την ιστορία για να κατανοήσουμε πού και πώς ξεκίνησαν που πάνε και να βρίσουμε πού και πώς θα τελειώσουν. Οι σημειώσεις μου είναι από τον κ. Γεώργιο Πρίντζιπα.

Όταν πρωτοεμφανίστηκε το ισλάμ στην εποχή όπου η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν στις ένδοξες μέρες αντιμετωπίστηκε με μία περιφρόνηση. Ο Δαμασκηνός την ονομάζει αίρεση με δόγματα και μάλιστα χριστιανική αίρεση και κανείς λόγω των πράγματι εξευτελιστικών για τον άνθρωπο θεωριών δεν του δίνει σημασία. Μόνο ο Αγιος Ιωάννης ο Ομολογητής διείδε τον κίνδυνο και είπε ότι είναι μία νέα θρησκεία η οποία διαδίδει την πίστη της δια των όπλων. Σημειωτέον ότι ο Αγ. Ιωάννης ο Ομολογητής ήτο σύγχρονος του Μωάμεθ. Όταν το ισλάμ το 1071 αρχίζει να κατακτά εδάφη της αυτοκρατορίας, και μάλιστα μετά την μάχη του Ματζικέρτ όπου ο Ρωμανός ο Διογένης ηττάται από τον Τούρκο Σελτσούκο Σουλτάνο και ανοίγει η πόρτα στον κορμό της αυτοκρατορίας; Και κατόπιν της μάχης στο Βάριο (σημερινό Μπάρι) όπου χάνουν την κάτω Ιταλία οι βυζαντινοί την επόμενη χρονιά ο κόσμος αρχίζει να αντιμετωπίζει βαριά δεινά. Τότε αρχίζει και μία προπαγάνδα από τους Τούρκους ότι δηλαδή η ήττα των χριστιανών είναι ένδειξη της άρσης της ευλογίας του Θεού έναντι της αυτοκρατορίας και μεταφορά στους Σελτσούκους Τούρκους. Τότε πλέον στο Βυζάντιο καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με κάτι σοβαρό!

Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά και ο Εμμανουήλ Β' ο Παλαιολόγος έχει διάλογο με το ισλάμ. Όταν αργότερα επικρατεί το ισλάμ, οι Ορθόδοξοι πατέρες προσπαθούν να εμψυχώσουν τον λαό και αρχίζουν να κυκλοφορούν εσχατολογικές προφητείες. Ένα χαρακτηριστικό του ισλάμ είναι ότι στα κράτη όπου επικρατεί επιβάλει τον Ιερό Νόμο ο οποίος διέπει τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο. Γραπτή πηγή είναι το Κοράνιο αλλά υπάρχουν και άγραφες πηγές που το ερμηνεύουν πχ. Τα Χαντίθ (γνώμες), οι Πράξεις των Χαλιφών, οι Διδασκαλίες των Ουλεμάδων. Και εδώ είναι το τραγελαφικό. Αυτές οι πηγές μπορούν να αναιρούν τις γραπτές δηλ. το Κοράνι π.χ. οι Χριστιανοί έχουν δικαίωμα προνομίων (γραπτή πηγή) στο χαντίθ υπάρχει το αντίθετο. Έτσι κανένας μουσουλμάνος δεν αντιφάσκει ό,τι και να κάνει! Αυτό βεβαίως επιβεβαιώνει και τρανώς α) ότι οι πηγές δεν είναι θεόπνευστες β) ότι δεν μπορεί ο μωαμεθανισμός να θεωρηθεί ως θρησκεία.

Μανιχαϊστικά χωρίζει τον κόσμο σε δύο κομάτια. 1) Ο οίκος darel islam δηλ οι μουσουλμάνοι και 2) ο οίκος darel hard δηλ οι μη μουσουλμάνοι. Πρέπει δε ο κόσμος του dar el harb να υποταγεί με το Τζιχάντ (ιερό πόλεμο) στο dar el islam. Οι ειδωλολάτρες πρέπει να σφαγούν ή να γίνουν μουσουλμάνοι. Όσο δε για αυτούς που ανήκουν στις αποκεκαλυμμένες θρησκείες δηλ ιουδαϊσμό, χριστιανισμός, ζωροαστρισμός, αυτοί έχουν δικαίωμα ζωής. (αποκεκαλυμμένες σημαίνει που τους έχει δοθεί ο νόμος δι' αποκαλύψεως). Ζουν αλλά με φοβερές φορολογικές επιβαρύνσεις, πιστεύοντας ότι θα τους προσυλητίση; θα έχουν δε όλα τα δημοσιονομικά βάρη. Είναι δηλ ανεκτοί όχι ότι έχουν δικαιώματα.

Αυτούς λοιπόν είναι που τους παραχωρεί η δήθεν ελληνορθόδοξη εκάστοτε κυβέρνηση χώρους δήθεν λατρείας (αναρωτιέμαι σε ποιόν θεό του μίσους και γιατί), αυτούς είναι που οι ανίδεοι αριστεριστές βοηθούν να επιβληθούν (για να γίνουν γιουσουφάκια τους), και οι ανεγκέφαλοι αθεϊστές για να προτάξουν τον δήθεν εκσυγχρονισμό τους. Μην μου πείτε ότι δεν ήξεραν. Δεν ήξεραν, άς ρώταγαν και μάλιστα όταν κατέχουν θέσεις και παίρνουν λαούς στο λαιμό τους!!!!!! Χωρίς περιστροφές δεν είναι μόνον δωσίλογοι σε αυτή τη ζωή αλλά θα κριθούν και στην μετέπειτα χωρίς αμφιβολία.

Ας συνεχίσουμε λίγο την ιστορία για να μην αφήσουμε περιθώρια παρερμεινιών σε ό,τι αφορά γεγονότα. Πάμε λοιπόν στην πτώση της Βασιλεύουσας. Ο Μωάμεθ ο πορθητής παρεχώρησε προνόμια στους χριστιανούς. Ο ίδιος δεν ήταν και πολύ πιστός, αλλά ήταν καλός στρατηγός, πανέξυπνος και καλό πολιτικός. Κατάλαβε ότι δεν ήταν συμφέρον να σφαγούν όλοι οι Χριστιανοί διότι είχαν το εμπόριο στα χέρια τους αλλά και άλλες γνώσεις πολιτισμικές και πολιτιστικές. Ήσαν επίσης αυτοί που θα πλήρωναν με βαρείς φόρους όλο το δημοσιονομικά βάρη. (Μήπως κάποιοι εβραιομασώνοι έχουν στο DNA τους κάποια κατάλοιπα. Ποιοι να είναι, ποιοι να είναι!).

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο Μεχμέτ σκηνοθέτησε κάποια παράδοση της Πόλεως. Έτσι εξηγείται γιατί έλεγε στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να παραδοθεί ή Πόλις και όχι να κατακτηθεί. Στον πατριάρχη Γενάδιο Σχολάριο παραχωρούνται προνόμια (υπάρχει και κείμενο προνομίων). Του εδόθη το προνόμιο να έχει τα ίδια προνόμια που είχαν και οι πρό αυτού Πατριάρχαι. Έτσι ενασμενίζεται ότι η τουρκική κατοχή είναι η συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εκδίδονται και τα αντίστοιχα νομίσματα όπου ο Μωχάμεντ αναφέρεται ως αυτοκράτωρ Τούρκων και Ρωμαίων. Το 1430 έχομε γραπτώς τα προνόμια που εδώθησαν για τα Ιωάννινα, την Θεσσαλονίκη στο Σινά. Υπολογίζεται ότι τά ίδια ήταν και για τον Πατριάρχη Κων/λεως. Παρ' όλα αυτά πετάνε τον Πατριάρχη από τους Αγ. Αποστόλους όταν χρειάστηκε να κάνουν την εκκλησία τζαμί. Τα προνόμια δε αυτά καταπατήθηκαν πολλές φορές άγρια. Έτσι ή αλλιώς είναι μέσα στα πλαίσια του ιερού νόμου τους. Ας κρατάμε υπ' όψιν ότι ότι λέει το Κοράνι ανατρέπεται από τις άγραφες ερμηνείες.! Καταλαβαίνεται τώρα γιατί λένε ότι έχουμε τους ίδιους προγόνους και πώς πάνε να κλέψουνε την Ιστορία μας και ό,τι δημιουργήσαμε. Οικειοποιούνται ότι μόνο τα αγαθά, τα σώματα, τις ψυχές αλλά θέλουν να αλλάξουν ό,τι πολιτισμό υπήρχε, ει δυνατόν, από κτίσεως κόσμου. Μήπως γνωρίζετε κάποιον άλλον που θέλει το ίδιο; !

Τα προνόμια ανέδειξαν τον Ορθόδοξο Πατριάρχη ο οποίος ανάγεται σε φοβερή πολιτική δύναμη. Στην Ρωμανία τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο αυτοκράτωρ ασχολείται με τα πολιτικά θέματα και ο πατριάρχης με τα θρησκευτικά. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν. Οτι απέμεινε από την σφαγή πρέπει να ζήσει. Τα προνόμια βοήθησαν το Γένος να διατηρηθεί. Ο Σουλτάνος ξέσπαγε το μένος του στην πολιτική δύναμη των ρωμιών δηλ το Πατριαρχείο το οποίο έμαθε να χρησιμοποιεί τρόπους να εξασφαλίζει την ζωή και την παιδεία των Χριστιανών. Οι Τούρκοι βεβαίως δεν ασχολούνται ούτε με την παιδεία των δικών τους παιδιών πόσο μάλλον των χριστιανών. Το πατριαρχείο εφήρμοζε το ρωμαϊκό δίκαιο στις οικογενειακές σχέσεις των χριστιανών. Βεβαίως και οι τούρκοι δεν θέλουν τον Ιμάμη να ασχολείται με τους κατώτερους Χριστιανούς.

Οι εξισλαμισμοί είναι παλαιά συνήθεια του ισλάμ και την εφήρμοζαν οι Σελτσούκοι. Ρώτησαν τον Ομάρ (διάδοχο του Μωάμεθ) αν πρέπει να εξισλαμίζουν πληθυσμούς και

αυτός απάντησε ότι ο Θεός δεν έστειλε τον προφήτη να εισπράττει φόρους αλλά να ευαγγελίζεται το όνομα του Αλλάχ. Έτσι έχουν εδώ την ιερή κάλυψη για εξισλαμισμό.

Στα κείμενα ορθόδοξων συγγραφέων υπάρχουν αποδείξεις για τον βίαιο εξισλαμισμό ορθοδόξων πόλεων. Δεν είναι τυχαίο που όταν ξεκίνησαν οι Σελτσούκοι τις κατακτήσεις ήσαν όλοι μογγολικής καταγωγής με ακραία μογγολικά χαρακτηριστικά. Όταν όμως πολιόρκησαν την Πόλη πολλοί είχαν ινδοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Οι ευρύτατοι εξισλαμισμοί είναι ένα φαινόμενο που μειώνει την εκκλησιαστική ζωή. Οι εξισλαμισμοί είναι ευρύτατοι έως και τον 19° αιώνα. Είναι δε βιαιότατοι. Λένε ότι μόλις κατακτούσαν μία πόλη εφήρμοζαν τον βίαιο εξισλαμισμό πχ στην Νίκαια. Οι εξισλαμισμοί είναι επιτυχείς όμως ευρέως, παρότι γίνονται εξωμότες και πατούν τον σταυρό του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Οταν ο Ιωάννης Καλέτας ΙΔ' ερωτάται γι ' αυτό απαντά ότι τα αίτια είναι

1) Η πεποίθηση ότι ο Θεός εξ' αιτίας των αμαρτιών τους τους εγκατέληψε γι'αυτό ίσως πρέπει να πάνε σε άλλη θρησκεία. Οι μωαμεθανοί διαδίδουν ότι κατατροπώνονται λόγω ψευδούς ιδεολογήματος το οποίο πιστεύουν δηλ. τον Χριστιανισμό. Ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς σε κείμενο του το 1455 όπου αναφέρει ότι όταν αιχμάλωτος από τους Οθωμανούς- αιχμαλωτίστηκε σε ένα ταξίδι του- και συζητώντας με έναν ιδεολόγο του ισλάμ του ανέφερε ότι όταν σκότωναν τους λόγιους και τους μορφωμένους ήταν εύκολο να μετατρέψουν την πίστη των αμαθών.

2) Μετά από Νίκη οι Τούρκοι (μωαμεθανοί) πιστεύουν ότι πρέπει να προσφέρουν νέους μωαμεθανούς για να εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο τους

3) Έχουν αφάνταστο φανατισμό συνδεδεμένο με αποστολική τάση. Εξισλάμιση ως λύτρο έναντι των αμαρτιών τους. Έχουν δηλαδή αλλοιώσει το λέγειν της Καινής Διαθήκης ως προς την μετάνοια κάποιου. Αυτά τα διαβάζουμε στα συναξάρια των Νεομαρτύρων. Όταν ένας γινόταν εξωμότης και μετά καταλάβαινε ότι ήταν λάθος και είχε αμαρτήσει και ήθελε να μετανοήσει εγένετο Νεομάρτης. Επήγαινε σε έναν γέροντα, υπήρχαν στο Αγ. Όρος πολλοί, τον λεγόμενο Αλήπτη (κατά το πρώτυπον των Ολυμπιακών Αγώνων όπου αλήπτης ελέγετο και αυτός που ετοίμαζε κάποιον αθλητή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες). Ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται είναι αυτό της συκοφαντίας ή αββανίας όπου κάποιοι πήγαιναν και διέδιδαν ότι κάποιος έλεγε ότι θέλει να γίνει μουσουλμάνος, τον έπιαναν τον έφερναν εμπρός στον ιμάμη και του ανεκοίνωναν ότι ήρθε η ώρα να γίνει μουσουλμάνος . Εάν βεβαίως εφοβείτο τότε γινόταν, εάν έλεγε όχι τον βασάνιζαν και τον σκότωναν. Έχομε ολόκληρα χωριά όπου είχαν εξωμόσει οι άνδρες και μόνο οι γυναίκες πήγαιναν στην εκκλησία. Για την έκταση των συκοφαντιών γράφει σε επιστολή του ο πατριάρχης Μελέτιος Πηγάς στον Τσάρο λέγοντας ότι οι χριστιανοί εξισλαμίζονται και αιτία είναι οι αββανίες.

Για τις εξισλαμίσεις έγραψαν πολλοί λόγιοι όπως ο Νεόφυτος Ροδινός, 16 αι., ο Νεκτάριος Τέρπος κ.α. Στην Μικρά Ασία από τις 140 μητροπόλεις έμειναν μόνο 13. Η συνέπεια : Το γένος έχανε δυνάμεις. Εδώ να αναφέρομαι και ένα άλλο αίτιο το παιδομάζωμα. Ο εξωμότης έπαυε να ανήκει στους υποδούλους και μετεφέρετο στους κατακτητές. Οι εξωμότες έπρεπε να πατήσουν τρεις φορές τον Τίμιο Σταυρό και να φωνάξει ένας είναι ο Θεός ο Αλλάχ και προφήτης αυτού ο Μωάμεθ. Διαβάζομε στο χρονικό των Σερρών του Συνοδινού (Παπασυνοδινός) 17ος αι., ότι καλύτερον ήτο να μη γεννάτο ο άνθρωπος αυτός.

Αντίδραση: Η αντιδράσεις ήταν πολλές.

1) Η εκκλησία αντέδρασε αλλά μόνον όπου υπήρχαν μοναστηριακά κέντρα δίπλα έχομε πολύ μικρούς εξισλαμισμούς

2) οι Λόγιοι και οι μεγάλοι Θεολόγοι. Έγραψαν σπουδαία κείμενα για να ενισχύσουν την πίστη των ανθρώπων. Βέβαια έπρεπε να ξέρεις να διαβάζεις. Μεγάλα αποτελέσματα είχαν

α) Ο Σοφιανός, Επίσκοπος Δριδουπόλεως. Βγήκε στα χωριά και εκύρητε, υπομονή σταθεροί στην Πίστη σας, και ότι το ποθούμενο πλησιάζει. Υπήρχαν πολλά χρησμολογικά κείμενα όπως του Λέοντος του Σοφού κ.α.

β) Ο Διγενής Ακρίτας του οποίου ο πατέρας είχε γίνει μουσουλμάνος, αυτός κατηχεί την μητέρα του που του ζητά να την βαφτίσει. Αυτός εγκαρδιώνει πάρα πολύ τους Χριστιανούς,

γ) Νεκτάριος Τέρπος με το βιβλίο του Αρματωμένος Τόπος κ.α. για να φτάσουμε οτον δ) Αγ. Κοσμά τον Αιτωλό που περιδιάβαινε όλη την Ήπειρο και την Στερεά κυρήττοντας με το γνωστότατο πλέον έργο ζωής. Επίσης υπάρχει και ένα άλλο κομάτι αντίστασης που θα αναπτύξουμε άλλη φορά

3) οι Κρυπτοχριστιανοί.

Προς πληροφορίαν όλων, απαντώτας ο καθηγητής Βριώνης στο ερώτημα πόσοι εξωμότησαν αυτά τα 400 χρόνια της σκλαβιάς, η απάντηση είναι δεκάδες εκατομμύρια.!!

Πικρόν τό γήρας

Εις τό γηροκομείο χθες

πάνω σ' ένα παγκάκι καθόταν

ολομόναχο θλιμμένο γεροντάκι.

Σκεπτόταν πόσο δούλεψε

όλα αύτά τά χρόνια

και όμως εκατάντησε

σ' αύτή την καταφρόνια.

Ευτυχισμένοι ζούσανε αύτός

κ' ή φαμελιά του, ή όμορφη γυναίκα του

με τά δύο παιδιά του.

Κ' οι δυο σακατευτήκανε

άπό την έργασία, γιατί ήθελαν τά τέκνα τους

νά ζούν μέ ευτυχία.

Εφυγαν και σπούδασαν

εις την Αμερική,

μά καναν οικογένειες και μείνανε έκεί

Άπό τή στενοχώρια της,

πριν κλείση ένας χρόνος,

πεθαίνει ή γυναίκα του και

μένει εκείνος μόνος.

'Εζητησε άπ' τό γυιόκα του νά πάη ό καημένος,

ώστόσο άπ' την άπάντησι είναι φαρμακωμένος.

«Μπαμπά, πολλά 'κανες

γιά μάς και σε ευχαριστούμε,

μά είναι δύσκολο εδώ

μέ γέροντες νά ζούμε».

Κ' εκείνος τούς άπάντησε-

«Νά 'χετε τήν ευχή μου,

κ' έγώ θά βρω κάποια γωνιά

στο άλλο τό παιδί μου».

Σαν όμως τό ανέφερε

στήν κόρη του μιά μέρα,

του 'πε κ' εκείνη όρθά-κοφτά

«Δεν γίνεται, πατέρα».

Σπίτι μεγάλο έχουνε κ' ή κόρη καμαρώνει,

μά όσα μέτρα μείνανε τά κάνανε σαλόνι.

Όμως ό γέρος λαχταρά νά ζή μέ τά παιδιά του

και νά 'χη τά εγγόνια του πάνω στά γόνατά του.

Αυτή ή σκέψι ή γλυκειά τό γέρο

άποκοιμίζει,

ένώ ή μαύρη μοναξιά τόν περιτριγυρίζει.

Ό γέρος εκοιμήθηκε

μέ πρόσωπο θλιμμένο

και τό πρωι τόν βρήκανε

στήν κλίνη πεθαμένο.

Πτολεμαΐδα 26-11 -2010

Παναΐλα Καμαριάδου

80 έτών

Μια εικόνα του Αγ.Σάββα του Σέρβου στην Κριμαία έτρεξε μύρο!

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΣΕΡΒΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΕΤΡΕΞΕ ΜΥΡΟ.ΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.

http://www.crimea.orthodoxy.su/Chronica/2010-04-20-Miro.html

ΔΙΨΩ ΑΚΟΡΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ , ΤΟΝ ΔΙ` ΗΜΑΣ ΤΕΧΘΕΝΤΑ.

"Διψώ ακορέστως τον Χριστόν, τον δι' ημάς τεχθέντα"
Ομιλία του Καθηγουμένου και Δικαίου
της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Ανδρέου και Αγίου Αντωνίου (Σεράϊ)
του Αγίου Όρους
Αρχιμανδρίτου π. ΕΦΡΑΙΜ
Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Παραλίας Πατρών
16/12/2010

Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου..................

Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, ἄνες, ἄφες,

ἱλάσθητι καί συγχώρησόν μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καί ἀχρείῳ καί

ἀναξίῳ δούλῳ σου τά πταίσματα καί πλημμελήματα καί

παραπτώματά μου, ὅσα σοι ἐκ νεότητός μου μέχρι τῆς

παρούσης ἡμέρας καί ὥρας ἥμαρτον, εἴτε ἐν γνώσει καί

ἀγνοίᾳ, εἴτε ἐν λόγοις, ἤ ἔργοις ἤ ἐνθυμήμασιν,

ἤ διανοήμασι καί ἐπιτηδεύμασι, καί πάσαις μου ταῖς αἰσθήσεσι.

Καί τῇ πρεσβείᾳ τῆς ἀσπόρως κυησάσης σε

παναχράντου καί ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς μητρός σου, τῆς μόνης

ἀκαταισχύντου ἐλπίδος, καί προστασίας, καί σωτηρίας

μου, καταξίωσόν με ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν

τῶν ἀχράντων καί ἀθανάτων, καί

ζωοποιῶν καί φρικτῶν μυστηρίων σου,

εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον·

εἰς ἁγιασμόν καί φωτισμόν καί ρώμην καί ἴασιν καί ὑγείαν

ψυχῆς τε καί σώματος· καί εἰς ἐξάλειψιν

καί παντελῆ ἀφανισμόν τῶν πονηρῶν μου λογισμῶν καί ἐνθυμήσεων

καί προλήψεων καί νυκτερινῶν φαντασιῶν

τῶν σκοτεινῶν καί πονηρῶν πνευμάτων. Οτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία

καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις,

σύν τῷ Πατρί, καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς

τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν.

«επί γης ειρήνη» (Λουκ. β΄ 14),

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ.

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ PODGORSKY

ΤΟΥ NIKOLAI KOLCHURISKY

Eϊνε ένα Αυγουστιάτικο πρωϊνό και ή ομίχλη, έχει πέσει πάνω στα όμορφα χωράφια του χωριού. Μιά ξύλινη εκκλησία προβάλλει. Μπαίνω μέσα κι ακούω τις όμορφες μελωδίες ψάλλουν τρεις ηλικιωμένες γυναίκες μέ καθαρές και ζεστές φωνές. Ή θεία λειτουργίο τελείται μέσα σε μιά ήσυχη ατμόσφαιρα. Βρίσκoμαι στην περιοχή του Μordvinian πού απέχει 220 μίλια νοτιοανατολικά της Μόσχας.

Στο χωριό ΒOLSHOYE IGNATOVO υπάρχει ή εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είνε ένα χωριό ξεχασμένο στο χρόνο, μέ σπιτάκια φτωχικά και μικρά κι όμως, σ' αυτό τό χωριό, μακριά άπό τις μεγάλε πόλεις, συρρέουν πολλοί πιστοί. Τί άραγε τραβούσε τόσους πιστούς νά 'ρθούν νά εκκλησιαστούν σε αύτη τή μικρή, φτωχική, ξύλινη εκκλησία;

Είνε τό σκήνωμα ενός νεομάρτυρα. Στις άρχές τού εικοστού αιώνα έζησε εκεί ό πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Podgorsky, πού υπηρέτησε ώς εφημέριος στο γειτονικό χωριό Kirzhemany Υπήρξε ζηλωτής εφημέριος ό όποιος, άν κάι είχε στην κατοχή του πολλά χωράφια, δέν δι­έθεσε ποτέ τα χρήματα πού κέρδιζε στά δέκα του παιδιά, αλλά στήν ανέγερσι σχολείων, στά όποια μάλιστα δίδασκε ό ίδιος ανάγνωσι και γραφή.

Τό­σο ό π. Κωνσταντίνος όσο και ή πρεσβυτέρα του ήταν πολύ αγαπητοί άπό τούς κατοίκους της πε­ριοχής. Λέγεται ότι ό ίδιος είχε προικισθή μέ τό διορατικό χάρισμα νά βλέπη τις κρυμμένες αμαρ­τίες των εξομολογουμένων, νά τις αποκαλύπτε και έτσι νά τούς φέρνη όλους σέ μετάνοια.

Ή Όκτωβριανή επανάστασι έφτασε και στήν Τransvolga.. Ό ειλικρινής και ευθύς π. Κωνσταν­τίνος δέν άλλαξε τίποτα άπό τή ζωή του μπρο­στά στούς νέους άρχοντες και όταν πληροφορή­θηκε τον φρικτό θάνατο της βασιλικής οικογένει­ας αποφάσισε νά τελέση παννυχίδες. Οί απεσταλμένοι του κόμματος ενημερώθηκαν αμέσως γιά τήν κίνησί του αυτή.

Ό π. Κωνσταντίνος ήταν προφανώς ένας από τούς άνθρώπους πού θά τούς δημιουργούσε πρόβλημα στά σχέδια πού είχαν προκειμένου νά κατεδαφίσουν τις έκκλησίες.

Έκτος όμως άπό τά μνημόσυνα πού τέλεσε, συνέβη κάτι άκόμη, τό οποίο έξώργισε τούς αντιπροσώπους τής εξουσίας. Ήταν ή θεία λειτουρ­γία πού τελέσθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1918. Εκείνη τήν ήμέρα οι απεσταλμένοι των επαναστατών είχαν έρθει στο Κirzhemany όχι μόνο γιά νά γιορτάσουν τήν πρώτη επέτειο τής Όκτωβριανής επαναστάσεως, αλλά κάι γιατί είχαν τήν έντολή νά συλλέξουν ένα μέρος από τή σοδειά των αγροτών γιά τις ανάγκες των επαναστατών. Οί περισσότεροι κάτοικοι του χωριού δέν ενθουσιάστηκαν μέ τήν ιδέα τής γιορτής αυτής, και έτσι παρευρέθηκαν στήν Θ. Λειτουργία προς τιμήν του άγιου Δημητρίου. Ήταν τέτοια ή μανία των απεσταλμένων όταν έμαθαν τό συμβάν, πού έ­φτασαν στο σημείο νά συλλέξουν όλη τή σο­δειά των αγροτών, ακόμα κι αύτών πού οί γυιοί τους υπηρετούσαν στον κόκκινο στρατό.

Τήν επόμενη μέρα τό στρατιωτικό προλετα­ριάτο ώρμησε στήν έκκλησία και σχίζοντας τά ρούχα του π. Κωνσταντίνου τον έσυραν έξω στούς δρόμους μέ τά εσώρρουχα και άρχισαν νά τον ξυλοκοπούν βιαίως. Τον χτύπησαν γιά αρκετές ώρες, όπως χαρακτηριστικά διηγήθηκαν αργότερα στά παιδιά και στά εγγόνια τους κάτοικοι του χωριού. Άν και ό π. Κωνσταντίνος ήταν αρκετά δυνατός και θά μπορούσε τουλάχιστον ν' αντισταθή, έν τούτοις επέλεξε νά υπομείνη ώς τό τέλος τό μαρτύριο.

Λίγο αργότερα, μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα τον εξανάγκασαν νά ζευτή ό ίδιος ένα κάρρο και τον περιέφεραν έτσι σ' ολόκληρο τό χω­ριό. Όλοι οί κάτοικοι του χωριού από τό φόβο κλείστηκαν στα σπίτια τους και δεν τολμούσαν νά βγούν ούτε καν έξω άπ' τήν πόρτα τους.

Όταν ό π. Κωνσταντίνος δεν είχε άλλες δυ­νάμεις γιά νά συνέχιση νά σέρνη τό κάρρο, του φόρεσαν ένα κολλάρο αλόγου στο λαιμό και τον ωδήγησαν στο χωριό, χωρίς βέβαια νά σταματή­σουν νά τον χτυπούν αλύπητα μ' ένα μαστίγιο άλλά και με οτιδήποτε άλλο βρισκόταν μπρο­στά τους. Τέλος, τον έσυραν κρατώντας τον άπ' τά μαλλιά μέχρι τήν αυλή της εκκλησίας και τον σταύρωσαν στις πόρτες της.

Τό σώμα του πα­τρός Κωνσταντίνου είχε εμφανή τά σημάδια του ξυλοδαρμού (τό κρανίο του σπασμένο, ένα δάχτυλο αποκομμένο από τό πολύ ξύλο και πολλά σημάδια άπό τις μαστιγώσεις).

Τήν έπόμενη μέρα ό νεωκόρος και ό φύλα­κας της εκκλησίας βρήκαν τό σώμα του καρφω­μένο στήν πόρτα και τό κατέβασαν. Τον έντυ­σαν μέ τά ιερατικά του άμφια και τον εναπόθε­σαν μέσα σ' ένα ξύλινο φέρετρο, βάζοντας μέ­σα ένα Εύαγγέλιο και τά καρφιά μέ τά όποια τον είχαν σταυρώσει.

Οί απεσταλμένοι του κόμματος απαγόρευσαν τήν ταφή του στο κοιμητήριο, και έτσι τον έθαψαν σ' ένα χωράφι. Ή δικαιοσύνη του Θεού όμως ενήργησε γρήγορα γιά τις απάνθρωπες πράξεις τών απεσταλμένων κ' έτσι δεν πρόλα­βαν νά επιστρέψουν στο προορισμό τους· σκο­τώθηκαν πέφτοντας μέσα στον πάγο μαζί μέ τήν αμαξά τους.

Αυτή ή φρικτή ιστορία είχε σχεδόν σβηστή από τις μνήμες τών άνθρώπων. Ή πλειονότη­τα τών αυτοπτών μαρτύρων φοβούνταν ακόμα και νά κάνουν κάποια νύξι γιά τό γεγονός. Όμως τήν ίδια στιγμή υπήρχαν κάποιοι πού διηγήθη­καν τήν ιστορία στα παιδιά και στά εγγόνια τους, δείχνοντάς τους τό σημείο τής ταφής. Υπήρξαν πολλοί Όρθόδοξοι Χριστιανοί πού κατά καιρούς τοποθετούσαν κάποιο σταυρό στο ση­μείο πού ετάφη ό π. Κωνσταντίνος, αλλά οί αρχές κάθε φορά τον έβγαζαν.

Τό 1992 ό πατήρ Αλέξανδρος Nikitin, εφημέ­ριος του ναού τών Αρχαγγέλων, ήθελε νά βρή τον τάφο τοΰ πατρός Κωνσταντίνου, γιατί ειχε άκούσει διάφορες διηγήσεις. Τελικά, κατάφερε νά βρή τήν τοποθεσία τό 2001, όταν ή ανεψιά μιάς πνευματικής κόρης του π. Κωνσταντίνου υπέδειξε τό μέρος τής ταφής.

Δεν θυμόνταν βέβαια τό άκριβές μέρος, άλ­λά στις 13 Ιουνίου συνέβη κάτι θαυμαστό. Μετά από τήν τέλεσι μιάς παννυχίδας, βρήκαν άμέσως τό σημείο τής ταφής του. Είχαν απομακρύνει μόνο τήν πρασινάδα από τον τόπο, όταν ξεχύ­θηκε μιά θεσπέσια ευωδία. Τότε αντίκρυσαν τό εξής καταπλητικό θέαμα· μπροστά τους, σέ βά­θος έξι ποδιών, βρίσκονταν ανέπαφο ολόκληρο τό φέρετρο.

Όταν τό άνοιξαν, βρήκαν τό σώμα του πατρός Κωνσταντίνου, από τό οποίο αναδύονταν ή ευωδία αυτή, άθικτο, ντυμένο μέ τά ιερατικά του άμφια, και κρατώντας στά χέ­ρια του ακέραιο τό Εύαγγέλιο. Τά σημάδια από τά χτυπήματα ήταν ακόμη εμφανή στο σώμα του, και στά χέρια του υπήρχαν οί τρύπες από τά καρφιά. Μέσα στο φέρετρο βρέθηκαν επί­σης και τά τέσσερα μεγάλα καρφιά μέ τά οποία τον είχαν σταυρώσει. Ό ιατροδικαστής, πού βρέ­θηκε εκεί, διαπίστωσε μέ ευκολία, άν και είχαν περάσει 83 όλοκληρα χρονιά, την αιτία θανά­του, πού ήταν ή ακατάσχετη αιμορραγία.

Ή ευωδία συνέχιζε νά υπάρχη μετά από αρκετό καιρό και τό μόνο πού άλλαξε ήταν τό χρώμα του σκηνώματος, τό όποιο από λευκό έγινε σκούρο καφέ, κάτι τό όποιο συμβαίνει με όλα τά άγια λείψανα. "Υστερα άπό μικρό χρο­νικό διάστημα και με την ευλογία του επισκό­που, τό σώμα του π. Κωνσταντίνου ετάφη στο ιερό βήμα της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μι­χαήλ, στο Bolshoye Ignatovo. Τό σπασμένο δάχτυλο του όμως κρατήθηκε ξεχωριστά και το­ποθετήθηκε μέσα σε μιά ειδική μικρή λειψανο­θήκη, ή οποία φυλάσσεται στο ιερό του ναού τοϋ Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Όταν επισκέφθηκα τό ναό, ό π. Αλέξανδρος μου έφερε τή λειψανοθήκη και έγώ έπεσα στά γόνατα νά προσκυνήσω, άν και δεν είχε αγιοποιηθή επίσημα από τήν Εκκλησία. Αισθάνθη­κα τήν ευωδία νά εξέρχεται από τό λείψανο (μιά ευωδία πού, όπως μάς είπε ό π. Αλέξαν­δρος, έχει μείνει αναλλοίωτη από τήν πρώτη μέρα) και είχα τήν αίσθησι οτι προσκυνούσα τό δάχτυλο ενός ζωντανού άνθρώπου, αφού ήταν ακόμη μαλακό.

Τά λείψανα του πατρός Κωνσταντίνου άρχι­σαν νά θεραπεύουν ακόμη και άνθρώπους πού έπασχαν άπό μή ιάσιμες άσθένειες, όπως παι­δική εγκεφαλική παραλυσία, επιληψία και καρ­κίνο. Ό π. Άλεξάνδρος διηγείται ένα περιστα­τικό πού συνέβη μπροστά στά μάτια του. Ένα παιδάκι πού έπασχε άπό εγκεφαλική παραλυ­σία μεταφέρθηκε με τό αναπηρικό του καρροτσάκι μπροστά στο φέρετρο γιά νά προσκυνήση τά λείψανα. Μόλις προσκύνησε και απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τό σκήνωμα, τό παιδί σηκώθηκε άπό τό καρροτσάκι και περπά­τησε πηγαίνοντας τώρα μόνο του νά προσκυνήση τά λείψανα γιά δεύτερη φορά.

Ό π. Αλέξανδρος έχει γίνει μάρτυρας πολ­λών τέτοιων περιστατικών πού ύπήρχε θαυμα­τουργική επέμβασι και ίασι πολλών ασθενών και μέχρι στιγμής έχει καταγράψει 1.024 τέτοι­ες περιπτώσεις.

Τό μοναδικό εμπόδιο πού υπάρχει ώστε νά αγιοποιηθή ό π. Κωνσταντίνος είνε ή έλλειψι έγγράφων πού νά μαρτυρούν οτι ήταν θύμα του διωγμού τού 1918. Υπάρχει μόνο ή προ­φορική παράδοσι, αλλά ό π. Αλέξανδρος δεν ανησυχεί- «όταν επιτρέψη ό Θεός, όλα θά γί­νουν», λέει χαρακτηριστικά. Ή άλήθεια μιλά μόνη της...

Πηγή· αγγλόφωνο περιοδικά «ORTHODOX WORD»

[μετάφρασις- ϊ. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]