ΕΞΩΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.1

Στην Ιστορία του Νέρωνος, όταν ιστορεί πώς ό αυτοκράτορας αυτός κατηγορούνταν από το Ρωμαϊκό λαό ότι αυτός έκαψε τη Ρώμη, κατονομάζει το Χριστό και τους Χριστιανούς γράφοντας τα έξης.

Αλλα ούτε με καμιά ανθρώπινη δύναμη ούτε με τις γενναιοδωρίες του αυτοκράτορας ή τις εξιλαστήριες θυσίες στο θεό υποχωρούσε ή δυσφήμηση, ώστε να μην πιστεύεται ότι ό εμπρησμός είχε διαταχτεί. για να σβήσει λοιπόν ό Νέρων τη φήμη, διοχετεύει ύπουλα την ιδέα, ότι αίτιοι είναι αυτοί πού ήταν μισητοί για τα αισχρά έργα τους και ό λαός τοις αποκαλούσε Χριστιανούς- και τούς βασανίζει με σκληρότατα βασανιστήρια. ό εισηγητής αυτής της ονομασίας Χριστός καταδικάστηκε σε θάνατο από τον προκουράτορα Πόντιο Πιλάτο επί της βασιλείας του Τιβερίου. κι αφού για την ώρα ή ολέθρια αυτή δεισιδαιμονία στριμώχτηκε, ξαναφούντωσε πάλι όχι μόνο στην Ιουδαία, την πηγή αυτού του κακού, άλλ' ακόμη και στην 'Ρώμη διότι σε αυτή συρρέουν και συχνάζουν από παντού όλα τα βάρβαρα και τα αισχρά πιάστηκαν λοιπόν πρώτα όσοι ομολογούσαν, κι έπειτα με την υπόδειξη εκείνων πιάστηκε πολύ μεγάλο πλήθος, οι όποιοι θανατωθήκαν όχι πλέον με την κατηγορία του εμπρησμού, αλλά για μίσος προς το ανθρώπινο γένος, και όταν θανατώνονταν, επινοήθηκαν αστείοι τρόποι λόγου χάριν ντύνονταν με δέρματα θηραμάτων και πέθαιναν κατακρεουργούμενοι από σκυλιά, ή πέθαιναν καρφωμένοι σε σταυρούς, ή λαμπαδιάζονταν στις φλόγες και όταν βράδιαζε χρησιμοποιούνταν σαν νυχτερινός φωτισμός, για το θέαμα αυτός ό Νέρων είχε ανοίξει (στο κοινό) τούς κήπους του και προσέφερε και ιπποδρομικό αγώνα- αναμιγνυόταν με το λαό φορώντας στολή ηνιόχου ή και επέβαινε σε άρμα.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, παρ' όλο πού για τοις ενόχους άξιζαν οι έσχατοι παραδειγματισμοί, (γι' αυτούς) άρχισε να διεγείρεται οίκτος, σαν για ανθρώπους πού εξοντώνονταν όχι για το δημόσιο καλό, αλλά για την ικανοποίηση της ωμότατος ενός άνθρωπου.

ΤΑΚΙΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑΞΥ 115-117 Μ.Χ. ΠΡΩΤΑ ΡΗΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ . ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ.

ΒΙΒΛ. ΕΞΩΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΕΔΕΣΣΗΣ ΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛΜΩΠΙΑΣ.

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΣΙΑΜΑΚΗΣ ΔΡ.Θ.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. 11

Η ΑΓΙΑ ΠΕΡΣΙΔΑ

«Άσπάσασθε Περσίδα τήν άγαττητην, ήτις πολλά έκοπίασεν έν Κυρίω» (Ρωμ. ιστ, 12)
Συνεργάτρια του άπ. Παύλου καί ή Περσίδα. Συνεργάτρια καλή, πιστή καί άφοσιωμένη. Συνεργάτρια, δοσμένη ολοκληρωτικά στό μεγάλο έργάτη τοϋ Εύαγγελίου, καί ιδιαίτερα στήν Εκκλησία της Ρώμης, όπου της άνέθεσε, προφανώς εκείνος, νά προσφέρει τις υπηρεσίες της.
Διακεκριμένη συνεργάτρια. Κι αύτό προκύπτει άπό τό χαιρετισμό, τόν «άσπασμό» πού της στέλνει, μέ τόν όποιο τή χαρακτηρίζει «άγαπητήν». Αν λάβουμε ύπόψη μας πόσο ακριβολογούσε στή γραφή του ό άπ. Παύλος, τότε πρέπει νά παραδεχθούμε ότι ή Περσίδα, μέ τήν έν γένει διακονία της στήν Εκκλησία της αιώνιας πόλεως, ανέπαυε πνευματικά τό μεγάλο Απόστολο τού Χριστού. Γιατί εκείνο τό όποιο αποζητούσε ό οικουμενικός Διδά¬σκαλος του Εύαγγελίου του Χριστού σέ κάθε Εκκλησία, ήταν οί πιστές καί άφοσιωμένες συνεργάτιδες ψυχές. Αύτές οί καλές καί σεμνές ψυχές πρόσφεραν αξιόλογο έργο.
Συντελούσαν πολύ στόν πνευματικό καταρτισμό τών μελών της Εκκλησίας καί στήν προσθήκη σ' αύτή νέ¬ων, πολλών, ψυχών. Στά πρώτα χριστιανικά χρόνια, ή διακονία της ιεραποστολής ήταν ένα άπό τά βασικά καθήκοντα κάθε πιστής ψυχής. Έτσι, τό καθήκον αύτό, άναμφίβολα, ή Περσίδα τό έπιτελοϋσε άκέραια άνάμεσα στό γυναικείο κόσμο. Πώς, λοιπόν, νά μήν είναι μιά τέ¬τοια ύπέροχη ψυχή, διακόνισσα του Ευαγγελίου, άγαπητή; Πώς νά μή της αποστείλει ένα τόσο εγκάρδιο χαιρε¬τισμό άπό τήν Κόρινθο, όπου έγραψε τήν «πρός Ρωμαί¬ους» επιστολή του; Ετσι, οί προεστώτες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας τή χαιρέτισαν, άπό μέρους του άπ. Παύλου. Καί τή χαιρέτισαν σάν «άγαπητήν».
Καί όχι μόνο. Δέν παραλείπει στόν ίδιο χαιρετισμό, στόν πατρικό αύτό χαιρετισμό, ό άπ. Παύλος νά άναφέρει καί τούς κόπους πού κατέβαλε ή άγαπητή του Περσί¬δα στήν πνευματική διακονία, άνάμεσα στά μέλη της Εκκλησίας, άλλά καί σέ κάθε διακονία πού έπρεπε νά προσφέρει. Πόσα δέν λέει ό λόγος τοϋ Αποστόλου- «ήτις πολλά έκοπίασεν έν Κυρίω»! Πόσους κόπους! Πόσα τρεξίματα! Πόσα ξενύχτια! Πόσες άγωνίες, πού γίνονταν πύρινες προσευχές γιά τις ψυχές πού είχαν άλλοτε τή μιά κι άλλοτε τήν άλλη άνάγκη! Ω, αιώνιες χριστιανές γυναίκες! Ποιός ποτέ θά άναφέρει σέ όλη τήν πληρότητα τή διαρκή διακονία σας στήν Εκκλησία τού Χριστού; Καί ποιά, πάλι, πένα θά μπορέσει ποτέ νά έκφράσει στό χαρτί τόν πόνο σας καί τήν άγάπη σας πρός τίς κατηχούμενες καί πάσχουσες ψυχές; Κανείς καί μέ καμιά πένα. Μόνο εκείνη ή μεγάλη ήμέρα τής Κρίσεως θά άποκαλύψει όλο τό πνευματικό καί ήθικό μεγαλείο σας.
Νέες,
Μή ξεχάσετε ποτέ τήν Αγία Περσίδα στήν πορεία της ζωής σας. Πλουτισθείτε μέ τόν πνευματικό της θησαυρό καί γίνετε καί σεις «άγαπητές» διακόνισσες του Χριστού μας. Σάν τήν Περσίδα.
Άπολυτίκιον της Αγίας Ήχος πλ. ά. Τόν ΣυνάναρχονΛόγον.

Εύσεβεία κομώσα καί θείαις πράξεσι, άγαπητή παρά Παύλου του θείου κέκλησαι, ώς κοπιώσα έν Χρι¬στώ Περσίς πανεύφημε, καί Αποστόλων κοινωνός, γενομένη αληθώς, αξίως εστεφανώθης, παρά Χριστού τού Σωτήρος, αθανασίας διαδήματι.
Κοντάκιον Ήχος β'. Τά άνω ζητών.
Οίκείαις χερσί, διακονούσα πάνσεμνε, Αγίοις Χριστού, άγαπητή γεγένησαι, Παύλω τώ θεοκήρυκι, ώς αύτός μαρτυρεί Περσίς ένδοξε διό πάντες τιμώμέν σε, ώς θείον δοχείον θείας χάριτος.
Μεγαλυνάριον
Ωφθης εναρέτου ζωής είκών, καί τή Εκκλησία παρά πάντων άγαπητή, Περσίς μακαρία, θεράπαινα Κυρίου, έν πίστει κοπιάσασα, ώς θεόληπτος.

ΣΥΝΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. 10

Η ΑΓΙΑ ΤΡΥΦΩΣΑ

«Άσπάσασθε... καί Τρυφώσαν τάς κοπιώσας έν Κυρίω» (Ρωμ. ιστ, 12)

Αλλη συνεργάτρια του άπ. Παύλου η Τρυφώσα. Πιθα­νόν άδελφή της Τρύφαινας. Ρωμαία κι αύτή. Καί στήν ίδια Εκκλησία κοπίαζε γιά τή δόξα του Κυρίου. Στήν Εκκλησία της Ρώμης.

Στήν ύπηρεσία τοϋ Κυρίου πρόσφερε καί ή Τρυφώσα τις δυνάμεις της. Στή διακονία του Κυρίου δαπανούσε καί εκδαπανούσε κι αύτή τή ζωή της. Μιά λαμπάδα ήταν ή ζωή της. Καί όπως ή λαμπάδα, έτσι κι αύτή, φώτιζε καί έλιωνε στήν ιεραποστολική διακονία.

Φώτιζε μέ τή ζωή της. Αύτή ήταν ή πρώτη της προ­σφορά. Ή φωτεινή ζωή της. Ή ύποδειγματική πολιτεία της. Ή Τρυφώσα άγαπούσε τό Χριστό. Ήταν κι αύτή μιά μυροφόρα ψυχή, όπως εκείνες οί σεμνές Μυροφόρες, γιά τις όποιες διαβάζουμε στά Εύαγγέλια. Πάντα θά ύπάρχουν μυροφόρες ψυχές στήν Εκκλησία μας. Ψυχές πού, μέ τήν ήθική τους άκεραιότητα, θά διδάσκουν κι άλλες ψυχές, γιά νά άκολουθούν όλες μαζί τά ωραία καί άνεξίτηλα ϊχνη των Μυροφόρων γυναικών των Εύαγγελίων.

Ή Τρυφώσα, μέ τή φωτεινή, ενάρετη ζωή της, δέν δί­δασκε μόνο τις χριστιανές γυναίκες στά πρώτα βήματα της χριστιανικής τους ζωής, άλλά καί προβλημάτιζε τίς Ρωμαίες, είδωλολάτρισσες γυναίκες. Γιατί τό άριστο ήθος πάντα προβληματίζει τόν όποιο άδιάφορο θρη­σκευτικά άνθρωπο, κι αύτόν τόν ειδωλολάτρη άπιστο καί άθεο, καί τόν κάνει νά άναθεωρεί τή ζωή του. Ή άγια ζωή των χριστιανών είναι τό πιό πειστικό κήρυγμα, τό όποιο ελκύει όλο καί περισσότερες ψυχές στή χριστιανική άλήθεια καί πίστη. Κοντά στό Χριστό. Καί ή Τρυφώσα είχε αύτή τή δυνατότητα. Είχε αύτή τή ζωή. Είχε τή φωτεινή, τήν ένάρετη, τήν άγία ζωή.

Φώτιζε μέ τή διακονία της. Στά πρώτα, ιδιαίτερα, χρό­νια τής χριστιανικής Εκκλησίας, όλοι πρόσφεραν τή δια­κονία τους. Αλλη διακονία ό ένας, άλλη διακονία ό άλλος. Αλλη διακονία οί χριστιανοί άνδρες, άλλη διακο­νία οί χριστιανές γυναίκες. Σύνθημα όλων τών πιστών ήταν πάντα, ό καθένας νά φέρει κοντά στό Χριστό καί μιά ψυχή. Ό μοναδικός στίχος πού άναφέρεται στίς δυό χριστιανές, συνεργάτριες τοΰ άπ. Παύλου, Τρύφαινα καί Τρυφώσα, δέν άναφέρει τή συγκεκριμένη διακονία τους. Ωστόσο όμως δέν είναι δύσκολο νά έντοπίσουμε αύτή τή διακονία.

Ή Τρυφώσα, όπως καί ή Τρύφαινα, έργαζόταν στόν το­μέα τών κατηχουμένων γυναικών. Έδώ ιδιαίτερα κοπίαζε ή Τρυφώσα. Στήν κατήχηση τών γυναικών, ώσπου νά βα­πτισθούν. Ήταν μιά κατηχήτρια, όπως ονομάζουμε σήμε­ρα τή χριστιανή νέα, πού διδάσκει τό λόγο τού Θεού σέ μαθήτριες τού Σχολείου. Ήταν μιά ιεραπόστολος, όπως ονομαζόταν τότε. Νά γιατί φέρεται σάν συνεργάτρια τού άπ. Παύλου. Καί ήταν μιά καλή, πιστή καί άφοσιωμένη συ­νεργάτρια ως τό τέλος της ζωής της.

Νέες,

Ή Τρυφώσα σηματοδοτεί καί τή δική σας πορεία σάν χριστιανές. Νά φωτίζετε καί σεις, στήν πορεία σας, μέ μιά ζωή φωτεινή, άγία καί νά προσφέρετε καί σεις τή διακονία σας πρός δόξαν τού Κυρίου, όπως ή Τρυφώσα.

Άπολυτίκιον της Αγίας Ήχος α Τόν τάφον σου Σωτήρ.

Δυάδα τήν σεπτήν, Γυναικών μακαρίων, Τρυφώσαν τήν σεμνήν, καί τήν Τρύφαιναν αμα^- σπουδαίως κοπιώσι γάρ ώς ό Παύλος παρίστησι, τω κηρύγμα του, Ευαγγελίου τού θείου, μακαρίσωμεν, ώς άληθείς θεραπαίνας, Χρίστου του Πανιάνακτος.

Κοντάκιον ηχος β Τά άνω ζητών.

Σεμνών Γυναικών δυάδα τήν ύπέρτιμον, συμφώνως πι­στοί, τιμήσωμεν κραυγάζοντες Τρύφαινα παμμακάριστε, καί Τρυφώσα του Παύλου συνόμιλοι, τόν Βασιλέα της δόξης Χριστόν, αεί δυσωπείτε υπέρ πάντων ημών.

Μεγαλυνάριον

Ύμνοις ξυνωρίδα τήν ιεράν, Τρύφαιναν τήν θείαν, καί Τρυφώσαν τήν θαυμαστήν, ώς Ευαγγελίου εργάτιδας αγίας, τών εύσεβών χορείαι υμνολογήσωμεν.

ΑΡΧΙΜ. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ

ΣΥΝΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ. 9

Η ΑΓΙΑ ΤΡΥΦΑΙΝΑ

«Άσπάσασθε Τρύφαιναν... τας κοπιώσας ενημέρωσε Κυρίω» (Ρωμ. ιστ, 12)

Συνεργάτρια του απέραντη. Παύλου και ή Τρύφαινα. Εξαίρετη συνεργάτρια. Ποιός το λέει αυτό; Το λέει ό ίδιος ό απέραντη. Παύλος με τον ασπασμό πού της στέλνει. Έναν ασπασμό, πού είναι το μεγαλύτερο εγκώμιο για την υπέροχη αυτής ψυχή.

«Άσπάσασθε Τρύφαιναν». Και μόνον ό λόγος αυτός, και μόνον ό ασπασμός αυτός, έφτανε να αντιληφτούμε πόσο καλή συνεργάτρια τού απέραντη. Παύλου ήταν ή Τρύφαινα. Γιατί ό Απόστολος μετρούσε καλά τα λόγια του, όταν έγραφε ή όταν μιλούσε. Για την κάθε ψυχή έγραφε ότι της ταίριαζε. Έγραφε πάντα τον πρέποντα λόγο. Το λόγο πού ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.

Προς τί, λοιπόν, να θέλουμε να μάθουμε όλη την διακονία πού ασκούσε ή Τρύφαινα στην Εκκλησία της Ρώμης, όταν διαβάζουμε τον ασπασμός του απέραντη. Παύλου σ' αυτήν; Χωρίς καμιά αμφιβολία ήταν αξιόλογη. Τόσο μάλιστα αξιόλογη, πού ήταν γνωστή και στις άλλες Εκκλησίες της Ανατολής, όπου κοπίαζε ό μεγάλος Απόστολος για τον Ευαγγέλιο του Χριστού.

«Άσπάσασθε Τρύφαιναν». Της άξιζε ό έπαινος αύτός. Για αύτό και ό άπ. Παύλος τόν σημειώνει στήν επιστολή του. Αποτελούσε μιά επιβράβευση γιά τή διακονία της. Αλλά συγχρόνως άποτελοϋσε κι ένα κίνητρο καί γιά άλλες ψυχές, γιά πολλές ψυχές, νά προσφέρουν όλες άνάλογη διακονία στήν Εκκλησία τοϋ Χριστού. Ή διάδο­ση τής χριστιανικής πίστεως δέν ήταν μόνο έργο των Αποστόλων, άλλά όλων των χριστιανών. Καί τών άνδρών καί τών γυναικών. Γιατί μέσα στή βασιλεία τού Χριστού «ούκ ένι άρσεν καί θήλυ» (Γαλ. γ, 28). Όλοι οί πιστοί, άνδρες καί γυναίκες, είναι ένας νέος άνθρωπος καί ένας νέος οργανισμός διά μέσου τού Ιησού Χριστού. Μπο­ρούν, λοιπόν, καί οί χριστιανές γυναίκες νά προσφέρουν πολλά στόν τομέα τους. Άλλωστε τούτο τό βλέπουμε καί στή ζωή τού Χριστού μας. Ευλαβείς γυναίκες στάθηκαν πλάι στό κοσμοσωτήριο έργο του καί πρόσφεραν κι αύτές τή δική τους διακονία. Είναι οί σεμνές έκεϊνες ψυ­χές, πού πέρασαν στήν Εκκλησιαστική μας ιστορία σάν Μυροφόρες γυναίκες.

«Άσπάσαθε Τρύφαιναν». Γιατί, λοιπόν, ό άσπασμός αύτός; Γιατί, λοιπόν, τό έγκώμιο αύτό πρός τή Ρωμαία Τρύφαινα; Γιά τούς κόπους πού πρόσφερε στήν ύπηρεσία τοϋ Κυρίου. «Τήν κοπιώσαν έν Κυρίω». Κοπίαζε πολύ ή Τρύφαινα στήν ύπηρεσία τοϋ Κυρίου. Ηταν άεικίνητη ψυχή. Ή ιεραποστολή άνάμεσα στό γυναικείο κόσμο συ­νέπαιρνε τήν ψυχή της. Πόθος της ήταν νά γνωρίσουν όλο καί περισσότερες νέες καί γυναίκες της Ρώμης τή χριστιανική άλήθεια. Ό άπ. Παϋλος γνώριζε όλους της τούς κόπους «έν Κυρίω». Γι' αύτό καί μέ χαρά στήν επι­στολή του της απηύθυνε τό εγκώμιο αύτό.

Μπορεί κανείς νά φαντασθεί τή συγκίνηση πού ένιωσε ή Ρωμαία χριστιανή, ή Τρύφαινα, όταν έκεϊ στήν Εκκλη­σία της Ρώμης ό προεστώς διάβαζε τήν έπιστολή τοϋ άπ. Παύλου μέ τόν άσπασμό του γι' αύτήν! Εσκυψε σε­μνά τό κεφάλι της καί άνανέωσε τίς δυνάμεις της γιά πε­ρισσότερη καί πιό ποικίλη διακονία, όσος κόπος κι άν χρειαζόταν νά καταβληθεί γιά τή διακονία αυτή.

Νέες,

Ποιά ψυχή δέν συγκινείται άπό τή διακονία τήν όποία άσκησε στήν Εκκλησία ή έκλεκτή αύτή συνεργάτρια τοϋ άπ. Παύλου; Κι αύτή τή διακονία μπορεί νά προσφέρει καί σήμερα κάθε νέα, κάτω άπό τήν πνευματική έποπτεία των κηρύκων τοϋ Εύαγγελίου. Εχει νά προσφέρει πολλά καί ή γυναίκα στήν Εκκλησία. Κι αύτή τήν προσφορά τήν περιμένει ό Κύριος μέ τήν Εκκλησία του.

Άπολυτίκιον της Αγίας Ήχος α Τόν τάφον σου Σωτήρ.

Δυάδα τήν σεπτήν, Γυναικών μακαρίων, Τρυφώσαν τήν σεμνήν, καί τήν Τρύφαιναν αμα σπουδαίως κοπιώσι γάρ ώς ό Παύλος παρίστησι, τω κηρύγμαιι, Ευαγγελίου τού θείου, μακαρίσωμεν, ώς άληθεϊς θεραπαίνας, Χρστου τοΰ Παντάνακτος.

Κοντάκιον Ήχος β '. Τά άνω ζητών.

Σεμνών Γυναικών δυάδα τήν ύπέρτιμον, συμφώνως πιστοί, τιμήσωμεν κραυγάζοντες Τρύφαινα παμμακάριστε, καί Τρυφώσα τουΠαύλου συνόμιλοι, τόν Βασιλέα της δόξης Χριστόν, άεί δυσωπείτευπέρ πάντα ημών

Μεγαλυνάριον

Υμνοις ξυνωρίδα την ίεράν, Τρύφαιναν την θείαν, και Τρυφώσαν την θαυμαστήν, ως Ευαγγελίου έργάτιδας άγίας, των ευσεβών χορείαι ύμνολογήσωμεν

ΑΡΧΙΜ. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ

Εὐχὴ διὰ τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὸν θυμὸ

Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ὁ πραής καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, κατάπεμψον κατὰ τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεός σου καὶ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τὸ πνεῦμα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς πραότητος, ἵνα εἰρηνεύοντες ἐκ τοῦ κακίστου πάθους τοῦ θυμοῦ, μνημονεύομεν ἀεὶ τοῦ ἐνδόξου καὶ φοβεροῦ ὀνόματός σου μετὰ καρδίας γαληνιώσης. Ἰησοῦ, τὸ ἀρνίον τὸ ἄκακον, τὸ προσφερόμενον ἐνώπιον τοῦ οὐρανίου Πατρὸς θυσία ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀχρείων, ἐπάκουσον ἡμῶν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ δεομένων Σου καὶ ἐλευθέρωσον ἡμᾶς ἐκ τοῦ φοβεροῦ τοῦ θυμοῦ πάθους, διότι ἀπολλύμεθα ἐξ αὐτοῦ καὶ δὲν δυνάμεθα ποτέ να ἀφιερωθῶμεν εἰς τὴν ἀγάπην Σου καὶ εἰς τὸ θέλημά Σου τὸ ἅγιον, ἐνόσω ὑπὸ τοῦ πάθους τούτου κατεχόμεθα. Ἰησοῦ ἀνεξίκακε, ὁ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὑπὲρ τῶν σταυρωσάντων Σε πρὸς τὸν οὐράνιον Σου Πατέρα προσευχόμενος, ποίησον καὶ ἡμᾶς τοιούτους, ὥστε νά προσευχόμεθα ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων καὶ κακοποιούντων ἡμᾶς, ἵνα οὕτω γενόμεθα μιμηταὶ Σου καὶ δοξάζεται καὶ δι' ἡμῶν τὸ Πανάγιον Ὄνομά Σου, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Κύριε ρύσαι με ἀπὸ θυμοῦ καὶ ὀξυχολίας, καὶ δώρησαί μοι πραότητα καὶ μακροθυμίαν. Κύριε, ρύσαι με ἀπὸ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς καταλαλιᾶς καὶ τῆς κατακρίσεως, καὶ δώρησαί μοι ἐν πάσῃ ἀλήθειᾳ καὶ συμπαθείᾳ προσέχειν καὶ ὁμιλεῖν ἐν τῷ συντυγχάνειν με τοῖς ἀδελφοῖς μου. Κύριε, ρύσαι με ἀπὸ τῆς καυχήσεως καὶ τῆς ἀργολογίας καὶ δώρησαί μοι ταπείνωσιν καὶ σιωπήν. Κύριε, ρύσαι με ἀπὸ τῶν παραπτωμάτων τῆς γλώττης μου, ὅτι καθ' ἑκάστην ἁμαρτάνω δι' αὐτῆς ὁ τάλας καὶ οὒκ αἰσθάνομαι. Κύριε, ρύσαι με ἀπὸ τῆς ὀλεθρίου κενοδοξίας καὶ καθάρισόν με ἀπὸ τῶν κρυφίων μου. Κύριε, δώρησαί μοι ταπεινοφροσύνην βαθεῖαν, ἀήττητον καὶ κατάνυξιν τῇ καρδίᾳ μου, ὅπως κλαύσω τάς ἀνομίας μου καὶ ἐξάλειψον πάσας τάς ἁμαρτίας μου, καὶ ἐν μετανοίᾳ ἀληθή καὶ ἐξομολογήσει, καὶ ἐν συνειδότι ἀκαταγνώστῳ καὶ ἐν πίστι καθαρὰ καὶ ἀμωμήτῳ τὴν ἐμὴν εὐδόκησον τελευτήν. Πρεσβείαις τῆς παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ πάντων Σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ . Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ.

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Η ακόλουθος ιστορία αποτελεί πραγματικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» στην Αθήνα το 1985 και αποτελεί μία ζωντανή μαρτυρία, ότι ο Άγιος Θεός επιτελεί θαύματα, όταν εμείς ειλικρινά πιστεύομε χωρίς δισταγμούς ή αμφισβητήσεις. Τα όσα γράφονται είναι η προσωπική μαρτυρία του σημερινού εφησυχάζοντος Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος (κατά κόσμο Γεωργίου Λαμπαδαρίου).

«Γεννήθηκα στην Κάλυμνο στις 14 Μαΐου 1955 από ευσεβείς γονείς, τον Παντελή Λαμπαδάριο και την Καλλιόπη, το γένος Ζαΐρη. Το 1975 έγινε η κουρά μου ως μοναχού από τον σεβαστό Γέροντα μου Αρχιμ. π. Αμφιλόχιο Τσούκο, σημερινό Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας. Η κουρά έλαβε χώρα στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος Καλύμνου και μετονομάστηκα «Ευθύμιος». Στις 20 Μαΐου 1980, γιορτή του Αγίου Πνεύματος, χειροτονήθηκα Διάκονος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας Ισίδωρο Αηδονόπουλο και στις 6 Δεκεμβρίου 1983 προχειρίζομαι στο βαθμό του Πρεσβυτέρου λαμβάνοντας και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας κ.Νεκτάριο Χατζημιχάλη.

»Ένα χρόνο μετά από την χειροτονία μου, στο τέλος Νοεμβρίου του 1984, αισθάνθηκαμεγάλους πόνους στη μέση μου. Νόμιζα, ότι οι πόνοι προήρχοντο από υπερβολική κούραση ή είχα κάποιο πρόβλημα με τα νεφρά μου. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Άφησα το πρόβλημα να περάσει. Δεν το πήρα στα σοβαρά. Νόμιζα, ότι ήταν κάτι το περαστικό.

»Αναχώρησα από την Κάλυμνο στις 8 Ιανουαρίου 1985 με σκοπό να δώσω εξετάσεις - χρεωστούσα τρία μαθήματα του πρώτου έτους των Θεολογικών μου σπουδών. Στην Αθήνα μόλις που πρόλαβα να δώσω το ένα από τα τρία μαθήματα που χρεωστούσα. Μέσα σε δύο εβδομάδες, μετά από την άφιξή μου στην Αθήνα τα πράγματα πήραν άλλη τροχιά. Οι πόνοι αυξήθηκαν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να βρω ανάπαυση. Το συκώτι πρήστηκε και εγώ ήμουν μόνος μέσα στο διαμέρισμα που είχα ενοικιάσει ακριβώς απέναντι από τη Θεολογική Σχολή.

»Για μερικές μέρες οι συμφοιτητές μου μ' έχασαν. Κανείς δεν ήξερε τι απέγινα. Οι στενοί και καλοί μου φίλοι άρχισαν να ανησυχούν. Δεν συνήθιζα να χάνω μαθήματα και αυτό ήταν που τους έκανε να ανησυχήσουν πιο πολύ. Ήρθαν στο διαμέρισμα μου ο διάκονος π. Δημήτριος Αργυρός (σήμερα Αρχιμανδρίτης και Διευθυντής της Εκκλησιαστικής Σχολής Βελλά στα Ιωάννινα), ο Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Ράπτης, σήμερα εφημέριος στο χωριό Άνω Ζάλογγο-Ιωαννίνων, ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος, σήμερα Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας, ο κ. Θεόδωρος Ζήσης, συνταξιούχος Γεωπόνος, κι άλλοι που δεν θυμάμαι. Η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή. Όταν μάλιστα τους έδειξα το πρήξιμο του συκωτιού, ο π. Δημήτριος χωρίς δεύτερη κουβέντα πρόσταξε να πάμε σε νοσοκομείο.

»Πράγματι, οι καλοί φίλοι μου με πήγαν στο νοσοκομείο των Κληρικών στην Αγία Βαρβάρα (τότε ονομαζόταν Ν.Ι.Ε.Ε.). Κάναμε εξετάσεις, αλλά δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση χειροτέρευε. Ενθυμούμαι, ότι ένα απόγευμα θέλησα να κατέβω την σκάλα, αλλά κάτι με εμπόδιζε. Αισθανόμουν μεγάλο φόβο. Δεν μπορούσα να ελέγξω τα πόδια μου. Πίστευα ότι θα έπεφτα. Έτσι, γύρισα στο δωμάτιό μου. Το βράδυ θέλησα να πάω για τη σωματική μου ανάγκη. Εκεί διαπίστωσα ότι η υγεία χειροτέρεψε για τα καλά. Πράγματι από εκείνη την βραδιά άρχιζα να χάνω την κινητικότητα των κάτω άκρων. Οι γιατροί άρχισαν να ανησυχούν. Κάλεσαν κάποιο νευρολόγο και εκείνος με συνεργασία κάποιας γιατρού μου έκαναν παρακέντηση. Η γιατρός ήταν εντελώς άπειρη. Ήταν η πρώτη φορά που θα έκανε παρακέντηση. Από τη νευρικότητά της κτύπησε την ρίζα του νεύρου και το δεξί μου πόδι αντέδρασε δυναμικά και με τρομερούς πόνους. Οι πόνοι ήσαν αφόρητοι και η ταραχή μου απερίγραπτη, τόσο πολύ υπόφερα που οι άλλοι ασθενείς από συμπάθεια δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στο κοινό δωμάτιο και βγήκαν έξω. Τα πράγματα δεν ήταν ευχάριστα. Μόλις ο νευρολόγος είδε την σύριγγα είπε, ότι η κατάσταση χρειάζεται νευροχειρούργο.

»Στο μεταξύ χρόνο φθάνει στην Αθήνα η αδελφή μου, η Θέμις. Μέχρι την ημέρα εκείνη δεν είχα ειδοποιήσει κανένα από του δικούς μου. Δεν ήθελα να ανησυχήσουν. Μετά από πολλές παρακλήσεις μ' έπεισαν να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Θυμάμαι, ότι βγαίνοντας από το νοσοκομείο Ν.Ι.Ε.Ε. τελούσαν Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσι. Ήταν η γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους (10 Φεβρουαρίου 1985). Έκανα τον σταυρό μου και παρακάλεσα την Παναγία να με προστατεύσει.

»Με το ασθενοφόρο φθάσαμε στο νοσοκομείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Μου έδωσαν αμέσως κρεβάτι σ' ένα δωμάτιο με οκτώ άτομα. Οι εξετάσεις δεν καθυστέρησαν. Με πήραν αμέσως και μου έκαναν μυελογράφημα. Η κατάσταση δεν ήταν τόσο ευχάριστη. Προσπάθησα να συνεργαστώ, όσο μπορούσα, με τους γιατρούς. Μόλις τελείωσαν, συνεδρίασαν κάτω από την προεδρία του κ. Καρβούνη. Η διάγνωση δεν ήταν ευχάριστη. Προσβλήθηκα από την σοβαρά ασθένεια μεταστατικού καρκίνου του νωτιαίου μυελού που προκάλεσε την πλήρη παραλυσία των κάτω άκρων. Ήμουν μόλις 29 χρονών.

»Μ' έβαλαν σ' ένα δωμάτιο, για να μου πουν τα αποτελέσματα. Εκεί ήμουν μόνος και από το κρεβάτι παρατηρούσα τα διάφορα εργαλεία. Είχα πλήρεις τις αισθήσεις μου και δεν ήμουν κάτω από την επήρεια κάποιου φαρμάκου. Απλά περίμενα υπομονετικά τα αποτελέσματα.Ξαφνικά ακούω μία αντρική φωνή να μου λέγει:

-«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ μέσα, εάν φύγεις, θα πεθάνεις!»

»Στο άκουσμα αυτής της φωνής ξαφνιάστηκα και γυρνούσα το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά για να δω ποίος μου μίλησε. Δεν ήταν κανείς μέσα στο δωμάτιο. Μονολογούσα και έλεγα:

-«Η φαντασία μου θάταν.»

» Ησύχασα και έβλεπα το ταβάνι του δωματίου. Τότε, μόλις που πέρασαν λίγα λεπτά, η φωνή επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά, καθαρά, πεντακάθαρα, όπως και την πρώτη φορά:

-«Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι, η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ, εάν φύγεις, θα πεθάνεις!»

»Δεν πρόλαβα να κοιτάξω ξανά και ένας από τους νευροχειρούργους μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε:

-«Πάτερ, αποφασίσαμε, ότι δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχομε υπογράψει τα σχετικά έγγραφα. Πρέπει να φύγεις αμέσως είτε για Αγγλία, είτε για Αμερική. Η εκλογή είναι δική σου. Εμείς δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε.»

»Εγώ αρνήθηκα και του εξήγησα τι ακριβώς συνέβη προ ολίγου στο δωμάτιο. Ο γιατρός μου είπε:

-«Πάτερ, και εγώ είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός και πιστεύω στο Θεό, αλλά εδώ παίζουμε την ζωή σου. Κάθε δευτερόλεπτο που περνά δεν είναι σε βάρος της υγείας σου, αλλά της ζωής σου. Πρέπει να φύγεις αμέσως.»

»Τότε, του απήντησα:

-«Όχι, δεν φεύγω απ' εδώ. Δεν γνωρίζω τι ήταν εκείνη η φωνή, που μου μίλησε. Αλλά, εάν υποθέσουμε ότι ήταν από τον Θεό, τότε δεν θα την παρακούσω, αλλά θα την υπακούσω και εάν εσείς δεν θέλετε να με χειρουργήσετε, τότε προτιμώ να πεθάνω.»

»Οι γιατροί δεν είχαν άλλη επιλογή. Προσπάθησαν να με πείσουν μέσον της αδελφής μου και του θειου μου, Γιάννη Π. Ζαΐρη, που ήταν τότε Πρόεδρος Εφετών στην Αθήνα. Η αδελφή μου η Θέμις και μερικοί από στους καλούς μου φίλους ήταν πάντοτε δίπλα μου. Ένας από τους Καθηγητές μου, ο κ. Γεώργιος Γρατσέας, ήταν επίσης κοντά μου. Η εγχείρηση έλαβε χώρα χωρίς καμία καθυστέρηση το ίδιο απόγευμα.

»Ο θεράπων γιατρός ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Κρασανάκης, Νευροχειρούργος. Όταν με βάλανε στο δωμάτιο για την μεγάλη εγχείρηση είδα απέναντι μου την εικόνα της Θεοτόκου Μαρίας. Την παρακάλεσα λέγοντας:

-«Παναγία μου, εσύ κάνε την εγχείρηση με τα χέρια των γιατρών!»

»Η εγχείρηση κράτησε αρκετές ώρες. Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση δίπλα μου ήταν ο καλός μου φίλος και συμφοιτητής π. Δημήτριος Αργυρός. Πάντοτε τον χαρακτήριζε το θαρραλέο του φρόνιμα. Μού’ δωσε κουράγιο. Βρισκόταν δίπλα μου στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου, όπως και ο π. Κωνσταντίνος Ράπτης και άλλοι.

»Μετά από λίγο βρέθηκα στο δωμάτιο μου με την αδελφή μου. Οι μέρες περνούσαν και αντιμετώπισα άλλους κινδύνους. Όλα τα εσωτερικά όργανα είχαν παραλύσει. Τίποτε δεν λειτουργούσε κανονικά. Κύστη και έντερα έμειναν παράλυτα και αδρανή. Ευτυχώς που μία νοσοκόμα αντιλήφθηκε το πρόβλημα και πρόσταξε να μου βάλουν καθετήρα, ειδάλλως η κύστη θα σπούσε.

»Δεν θυμάμαι πόσες μέρες πέρασαν και με επισκέφθηκε ο ιατρός κ. Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, Παθολόγος-Ογκολόγος και σήμερα Διευθυντής Ογκολογικού Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός». Μου είπε, ότι θα αρχίσει χημειοθεραπεία και με μετέφερε σ' ένα ιδιαίτερο δωμάτιο στο 10^ο όροφο της Β' Παθολογικής. Εκεί έμεινα το περισσότερο διάστημα της παραμονής μου στο Νοσοκομείο. Προϊσταμένη Νοσοκόμα την περίοδο εκείνη ήταν η Δ/νίς Μαρία Κτενοπούλου.

»Ήταν μία δύσκολη περίοδος, γιατί κάθε μέρα ευρισκόμουν αντιμέτωπος με τον θάνατο. Ήταν μία πάλη μεταξύ ζωής και θανάτου. Αλλά, ποτέ δεν έχασα την πίστη μου ή τις ελπίδες μου ή την εμπιστοσύνη μου στην υπόσχεση του Θεού, ότι θα με κάνει καλά μέσον της Μητέρας Του, την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, όπως μου αναγγέλθηκε.

»Στο μεταξύ χρόνο η αδελφή μου θυμήθηκε ένα όνειρο που είχε δει στα μέσα του Γιαννάρη, αλλά δεν είχε δώσει σ' αυτό σημασία. Είδε την Παναγία ντυμένη ως νοσοκόμα και με κρατούσε στην αγκαλιά της ως βρέφος. Λέγει στην αδελφή μου:

-«Ο αδελφός σου πεθαίνει αυτή την ώρα, αλλά μη φοβάσαι, διότι εγώ θα τον κάμω καλά.»

»Η Παναγία πήρε στα χέρια της ένα νυστέρι και έκανε δύο εγχειρήσεις. Ακριβώς στα ίδια ακριβώς σημεία που έγιναν και οι εγχειρήσεις μου. Τότε πίεσε τις πληγές και απ' αυτές βγήκε πύο και στο τέλος ένα σκουλήκι. Καθάρισε τις πληγές, τις έραψε και μετά λέγει στην αδελφή μου:

-«Ο αδελφός σου θα ζήσει, αλλά θα κάνει δύο χρόνια για να ξαναπερπατήσει!»

»Η Θέμις, όπως μου είπε, είχε εντελώς λησμονήσει το όνειρο εκείνο και μόνον όταν πραγματοποιήθηκε η δεύτερη χειρουργική επέμβαση, μετά από μήνες, το ξαναθυμήθηκε.

»Το περίεργο είναι, ότι κάθε φορά που ζητούσα από κάποιο επισκέπτη να μου φέρει μία εικόνα, μου έφερναν πάντοτε την εικόνα της Παναγίας της Πορταϊτίσσης του Αγίου Όρους. Έτσι, πίστεψα, ότι ήταν η Παναγία η Πορταϊτισσα που με προστάτευε και της έταξα, ότι, «εάν γίνω καλά, θα Την διακονήσω».

»Οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν και εγώ ακόμη βρισκόμουν στο κρεβάτι του πόνου χωρίς καμία αλλαγή. Οι ασθενείς στο διπλανό κρεβάτι ερχόντουσαν και έφευγαν, και εγώ ακόμη εκεί. Χρειαζόμουν πολύ υπομονή. Παρ' όλο που ήμουν κάτω από χημειοθεραπεία, ο καρκίνος μεταδόθηκε σε άλλα σημεία του οργανισμού (πνεύμονες, σηκώτι και αίμα). Από ιατρικής πλευράς δεν υπήρχε ελπίδα. Ο Καθηγητής κ. Αλεξόπουλος, αν δεν επέμενε η Προϊσταμένη Δ/νίς Μαρία Κτενοπούλου, αρνιόταν ακόμα να συνεχίσει την θεραπεία.

-«Είναι άσκοπο να συνεχίσουμε, έλεγε ο γιατρός. Δεν υπάρχει ζωή μέσα του. Το πολύ, μέσα σε δύο ή τρεις μέρες θα πεθάνει. Ας τον αφήσουμε να φύγει χωρίς άλλη ταλαιπωρία.»

»Μάλιστα, ο ίδιος τηλεφώνησε τον Μητροπολίτη Καλύμνου Νεκτάριο και του ανάφερε, ότι:

-«Η κατάσταση είναι σοβαρή. Το πολύ, Σεβασμιώτατε, το Σάββατο ή την Κυριακή θα έχει κοιμηθεί. Να ετοιμαστείτε να τον υποδεχθείτε.»

»Ο Μητροπολίτης Καλύμνου Νεκτάριος κάλεσε τους ιερείς της Καλύμνου σε συνεδρίαση. Τους ανάγγειλε τα όσα ο κ. Αλεξόπουλος του είπε και πρότεινε να προετοιμαστούνε κατάλληλα. Ένας από του ιερείς, ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιάκωβος Συριώτης, ζήτησε τον λόγο. Ο Μητροπολίτης του έδωσε την άδεια να μιλήσει. Ο π. Ιάκωβος είπε:

-«Σεβασμιώτατε, δεν νομίζετε, ότι βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα. Εδώ ο άνθρωπός μας δεν πέθανε και εσείς σχεδιάζετε την κηδεία του. Εάν ο κόσμος μάθει το τι συζητάμε αυτή την στιγμή θα μας κυνηγήσει όλους και εσάς πρώτα θα πετάξει στη θάλασσα. Γι' αυτό, ας περιμένουμε να δούμε το θέλημα του Θεού και μετά ενεργούμε.»

»Ο κ. Αλεξόπουλος, στο μεταξύ χρόνο, ενημέρωσε την αδελφή μου για την κατάστασή μου και πρότεινε να ενημερωθεί η οικογένειά μου.

-«Δεν υπάρχει ζωή μέσα του», έλεγε.

» Ήταν ημέρα Πέμπτη, θα ήταν μεσημέρι και ενώ μιλούσα με την αδελφή μου, ξαφνικά, βλέπω το εξής όραμα:

»Βρέθηκα σ' ένα χωριό μέσα σ' ένα απέραντο δάσος. Όλα ήταν όμορφα και καταπράσινα. Όμως από τα σπίτια των χωριανών έβγαιναν κάποιοι με σατανικά πρόσωπα και άρχισαν να μου ρίχνουν βόμβες, χειροβομβίδες και κάθε είδους όπλα. Τίποτε όμως δεν μ' άγγιζε. Όλα έπεφταν γύρω μου χωρίς να με βλάπτουν. Εγώ, τότε είπα:

-«Για κοίταξε! Έρχεσαι στο χωριό να βρεις ησυχία και εδώ πολεμά ο ένας τον άλλο».

»Αποφασίζω να φύγω απ' εκείνο το χωριό. Και πράγματι, ενώ έφευγα, βρίσκομαι σ' άλλο χωριό. Η ίδια και χειρότερη κατάσταση. Μονολογούσα ξανά και φεύγοντας από το δεύτερο χωριό κατέβαινα ένα μονοπάτι. Συνάντησα δύο νέους στα λευκά ντυμένους που στάθηκαν απέναντι μου. Τα πρόσωπά τους ήταν αστραφτερά σαν τον ήλιο και τα ρούχα τους πάνλευκα. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την ομορφιά των προσώπων τους. Μόλις αντίκρισα κατάματα τον ένα από τους δύο νέους ένοιωσα σ' όλο το σώμα μου κάτι περίεργο. Αισθάνθηκα, ότι περνούσα μέσα από το δικό του σώμα και βρέθηκα σ' άλλο κόσμο πνευματικό, όπου κανείς δεν ήταν παρά αισθανόμουν ζωντανά την παρουσία κάποιου που ήταν αγάπη και ειρήνη. Όλα γύρω μου δένδρα, λουλούδια, φυτά, πέτρες και χορτάρι ήταν από γαλάζιο διαμάντι! Όλα ζωντανοί οργανισμοί, αλλά καμωμένα από γαλάζιο διαμάντι! Μάλιστα, από περιέργεια έσκυψα και άγγιξα με την άκρη του δακτύλου μου ένα τριαντάφυλλο και μονολογούσα:

-«Μα, πώς είναι δυνατό νάναι ζωντανό τριαντάφυλλο, ενώ είναι διαμάντι;»

»Η αίσθηση εκείνη στο άκρο του δακτύλου μου δεν είχε απομακρυνθεί για πολλούς μήνες. Μετά κοίταξα κάτω και είδα στρώματα διάφορα γεμάτα από ανθρώπους που συζητούσαν μεταξύ τους μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς και ευτυχίας. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου για να απολαύσω ξανά εκείνη την πανέμορφη πεδιάδα, βρέθηκα ξανά μπροστά στους δύο νέους. Κάτι μου λέγανε και εγώ απαντούσα. Δεν μπορώ να θυμηθώ την γλώσσα που μιλούσαμε. Ήταν μία γλώσσα που μιλούσα μόνον για εκείνη την στιγμή. Όμως θυμάμαι, ότι ο ένας από τους δύο μου έδιδε κάποιες οδηγίες, γιατί κτυπούσε τον δείκτη του δεξί χεριού στην παλάμη του αριστερού, όπως κάμνομε, όταν δίνουμε οδηγίες σε κάποιο. Όταν συνήλθα από το όραμα και βρέθηκα ξανά με την αδελφή την Θέμιδα. Εκείνη, μάλιστα, νόμιζε, ότι ήρθε το τέλος μου και ότι παραμιλούσα, γιατί το κεφάλι μου ήταν στραμμένο προς την εικόνα του Χριστού.

»Πρέπει να σημειώσω, ότι ο πυρετός εκείνο το διάστημα και για περισσότερο από ένα μήνα ήταν 42.5 C. Κανένα φάρμακο δεν βοηθούσε στο να κατεβάσει τον πυρετό. Εκείνη την περίοδο για μία ολόκληρη εβδομάδα οι νοσοκόμες έπαιρναν τον πυρετό κάθε μία ώρα. Τι κουραστική εβδομάδα ήταν εκείνη! Κάθε ώρα και θερμόμετρο. Νύκτα και μέρα δεν έβρισκα χρόνο να ξεκουραστώ. Πρέπει να ήταν ένα Σάββατο στα μέσα του Μάη 1985. Ο πυρετός να με καίει και ενώ στις 06:00 το πρωΐ ο πυρετός ήταν 42.5 C, στις 07:00 π.μ. έγινε ξαφνικά 36.6 C. Η νοσοκόμα έγινε έξαλλη γιατί νόμιζε ότι μετακίνησα το θερμόμετρο.

-«Πάτερ, μου είπε με αυστηρό τόνο, έχομε κι άλλους ασθενείς να κοιτάξουμε. Βάλτο σωστά αυτή τη φορά!»

»Μα, εγώ γνωρίζω και δεν σφάλλω στη μαρτυρία μου, ότι το είχα τοποθετήσει σωστά και ήμουν αμετακίνητος. Η νοσοκόμα βάζει το θερμόμετρο για δεύτερη φορά. Τα ίδια αποτελέσματα. 36,6 C! Φωνάζει την αδελφή μου τη Θέμιδα. Το ξαναβάζει για τρίτη φορά και πάλι τα ίδια αποτελέσματα. 36,6 C! Τότε φωνάζει την προϊσταμένη, Μαρία Κτενοπούλου, που αντί να εξετάσει το θερμόμετρο τηλεφωνεί αμέσως τον γιατρό μου, τον κ. Αλεξόπουλο.

»Ο γιατρός απουσίαζε εκείνο το πρωινό. Στη τηλεφωνική τους επικοινωνία η κ. Κτενοπούλου του αναφέρει για την απότομη αλλαγή. Εκείνος δεν πίστεψε, αλλά είπε:

-«Κοιτάξτε, αδελφή, αγαπάμε και σεβόμαστε τον π. Παντελεήμονα, αλλά αυτός ο νέος δεν έχει ζωή μέσα του. Μέσα σε δύο μέρες θα πρέπει να πεθάνει. Πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε.»

»Η κ. Κτενοπούλου και πάλι επέμενε νάρθει να εξετάσει ο ίδιος.

-«Δεν ξέρω αν πρέπει να πεθάνει ή όχι, είπε, αλλά είναι η μοναδική σου ευκαιρία. Έλα να δεις από μόνος σου. Ο πυρετός εξαφανίστηκε!»

»Έτσι, ο γιατρός πείσθηκε και ήρθε στο Νοσοκομείο. Όταν ήρθε ούτε καν με χαιρέτισε, αλλά όταν ο ίδιος έβαλε το θερμόμετρο και είδε ότι ήταν στα φυσιολογικά όρια δεν πίστεψε στα μάτια του και ξανάβαλε το θερμόμετρο. Στη δεύτερη διαπίστωση, που κράτησε 12 λεπτά, μονολογούσε και έλεγε:

-«Ε, είπαμε ότι πιστεύομε, αλλ' εδώ μέσα παραγίνεται.»

»Και γυρνώντας στους άλλους γιατρούς είπε:

-«Ό,τι έγινε εδώ μέσα δεν ήταν από εμάς. Μόνον ένας Θεός μπορεί να τα κάνει. Αλλά είναι σημάδια για μας. Γι' αυτό εσύ θα κάνεις αυτό, κι εσύ θα κάνεις το άλλο.»

»Έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες στον κάθε γιατρό να ενεργήσει ανάλογα. Το πρωΐ της Δευτέρας μ' επισκέφθηκε κατά τις 08:00. Πρώτη φορά τέτοια ώρα. Κάθισε δίπλα μου και με ρώτησε, το πώς αισθανόμουν.

-«Καλά, γιατρέ μου, απήντησα, δόξα το Θεό, καμιά αλλαγή.»

»Εκείνος απήντησε:

-«Ξέρεις, πάτερ, εσύ είσαι σαν τον Λάζαρο, αλλά κάπως διαφορετικά. Γιατί εκείνος πέθανε και τάφηκε για τέσσαρες μέρες. Εσύ, ενώ πέθαινες, πριν προλάβομε να σε βάλουμε στον τάφο, πήδηξες έξω.»

-«Και, λοιπόν, τι θες να πεις;»

-«Να, το Σάββατο πρωΐ μεταξύ 06:00 και 07:00 κάτι συνέβη και άλλαξε όλη την πορεία της αγωγής σου και τώρα χρειαζόμαστε να δούμε τι ακριβώς συνέβη.»

»Εγώ ρώτησα:

-«Τι συνέβη, γιατρέ;»

»Και εκείνος απάντησε:

-«Δεν ξέρω. Αυτό θέλομε να μάθουμε και είναι η μοναδική μας ευκαιρία να το δούμε, αλλά πρέπει να κάνουμε μερικές εξετάσεις.»

»Επακολούθησαν λεπτομερείς εξετάσεις. Τα αποτελέσματα ήταν θαυμαστά και ενώ τέσσαρες φορές έδειξαν κατάμεστο τον οργανισμό από καρκίνο σ' αυτό κανένα ίχνος δεν βρέθηκε. Το θαύμα πραγματοποιήθηκε.

»Το επίσημο ιστορικό υπογεγραμμένο από τον ίδιο τον κ. Κ. Αλεξόπουλο έχει ως εξής:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ & ΠΡΟΝΟΙΑΣ

Α' Πε.Σ.Υ. ΑΤΤΙΚΗΣ Ν.Π.Δ.Δ.

Γ. Ν. Α. «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»

ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Αθήνα 11 Νοεμβρίου 2003

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ

Ο ασθενής Λαμπαδάριος Παντελεήμων νοσηλεύτηκε στο Ογκολογικό Τμήμα Β' Προπ. Παθολογικής Κλινικής από 07/03/85 μέχρι και 16/07/85. Ο άρρωστος εισήχθη εκτάκτως προερχόμενος από την Νευροχειρουργική Κλινική του νοσοκομείου με εγκατεστημένη παραπληγία. Στην Νευροχειρουργική Κλινική είχε χειρουργηθεί επειγόντως λόγω συνδρόμου συμπίεσης νωτιαίου μυελού στο ύψος του Θ8 αποτέλεσμα της ανάπτυξης επισκληριδίου όγκου. Έγινε αποσυμπίεση και αφαίρεση τμήματος του επισκληριδίου όγκου, η ιστολογική του οποίου έδειξε αμετάπλαστο νεόπλασμα με συχγκυτιακά στοιχεία, υπενθυμίζοντα τροφοβλαστικό ιστό. Να σημειωθεί ότι, κατά την αντικειμενική εξέταση στο Ογκολογικό Τμήμα, διαπιστώθηκε ευμεγέθης διόγκωση αρ. όρχεος συνηγορητική πρωτοπαθούς νεοπλάσματος του οργάνου. Ο κλινικοεργαστηριακός έλεγχος έδειξε μεταστατική νόσο στον οπισθοπεριτοναΐκό χώρο και τους πνεύμονες. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε συνδυασμένη χημειοθεραπεία με Cisplatin, Vepesid, Bleocin, Vinblastine και συμπλήρωσε πέντε συνολικά κύκλους μέχρι τις 19/06/1985 με αποτέλεσμα πλήρη ύφεση της νόσου.

Η όλη αντιμετώπιση του ασθενούς συμπληρώθηκε με εκτέλεση αρ. ορχεκτομής.

Έκτοτε ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση και πλήρη δραστηριότητα. Το παρόν χορηγείται μετά αίτηση του ιδίου για κάθε νόμιμη χρήση.

Κ. Γ. Αλεξόπουλος Διευθυντής Ογκολογικού Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός»

»Μετά από το Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» με πήραν με ασθενοφόρο και πήγαμε στο Ίδρυμα Αποκατάσταση Αναπήρων στη Χασιά της περιοχής Αγίων Αναργύρων. Εκεί έμεινα ένα ολόκληρο χρόνο 1985-1986 και υποβλήθηκα σε εντατική φυσιοθεραπεία. Η κάθε μου άσκηση και κάθε μου κίνηση ήταν και μία προσευχή στην Παναγία, υπενθυμίζοντάς Την για τη δική Της υπόσχεση, ότι θα με έκανε καλά.

»Στο διάστημα εκείνο αποφάσισα να συνεχίσω να δίδω τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, έστω και πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, για να μη υστερήσω από τους άλλους συμφοιτητές μου. Μάλιστα, αυτό το οφείλω στην αγαπητή μου φίλη και συμφοιτήτρια, Δ/ίδα Μαυρέτα Αλεσίου, γιατί εκείνη ήταν, που με τις απλοΐκές συζητήσεις της πάνω στα θεολογικά μαθήματα, μου άναψε την φλόγα και μου έδωσε κουράγιο για να συνεχίσω. Ζήτησα να μου φέρει τα σχετικά βιβλία. Σήμερα, εάν ολοκλήρωσα τις Θεολογικές μου σπουδές το οφείλω πρώτα στη Χάρη του Θεού και κατόπιν στους αγαπητούς μου φίλους, Δ/ίδα Μαυρέτα Αλεσίου, π. Κωνσταντίνο Ράπτη και π. Δημήτριο Αργυρό, οι οποίοι με βοήθησαν μεταφέροντάς με πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι για να δώσω τις προφορικές ή γραπτές εξετάσεις.

Μεγάλη ευγνωμοσύνη οφείλω προς όλους τους Καθηγητές μου της Θεολογικής Σχολής της Ποιμαντικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά και πολύ περισσότερο προς την μητέρα μου και την αδελφή μου Θέμιδα Λαμπαδαρίου, που για δύο ολόκληρα χρόνια, νύκτα και ημέρα, δεν έλειψε από το πλευρό μου.

»Η υπόσχεση της Θεοτόκου ολοκληρώθηκε, γιατί ακριβώς μετά από δύο χρόνια άρχισα να περπατώ και όχι μόνον δεν απέθανα, αλλά η Χάρις του Θεού με καταξίωσε να διακονήσω την Εκκλησία του Θεού στην Αφρική και να γίνω πρώτος Επίσκοπος στην Ιεραποστολική Επισκοπή Γκάνας (Δυτική Αφρική, 1999-2004), κατόπιν να διακονώ ως Μητροπολίτης στην ιστορική και αρχαία Μητρόπολη Πηλουσίου (2004-2006) και, σήμερα, ως εφησυχάζοντα Μητροπολίτη Αντινόης, να φιλοξενούμαι από τον .Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ.κ. Δημητρίου, ο οποίος έδωσε την ευλογία του για να φιλοξενηθώ στην Ιερά Μητρόπολή του.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ

http://opougis.blogspot.com/

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ DOMODEDOVO.

Ο ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ - Muslim Demographics .

Ο εξισλαμισμός της Ευρώπης

Ηθοποιοί σε τουρκικό σίριαλ υποδύονται. κρυπτοχριστιανούς στην Τουρκία!

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

Ηθοποιοί σε τουρκικό σίριαλ υποδύονται. κρυπτοχριστιανούς στην Τουρκία!

Προσοχή μετά το 01:20 Λεπτό !!!!

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ.

ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑΣ - ΛΙΑΓΚΗΣ ΜΑΡΙΟΣ

Περισσότεροι από 220 ιερείς βγήκαν από ένα μικρό ουκρανικό χωριό.

Ο επίσκοπος του Yelokhovo στο καθεδρικό ναό των Θεοφανείων της Μόσχας Πρωτοπρεσβύτερος Matfey Stadnyuk, δήλωσε ότι πάνω από 220 ιερείς βγήκαν από του γενέτειρα του Zalistsi (Zalestsy) στο περιοχή Ternopol που έχει περίπου χίλια σπίτια.

Σε συνέντευξή του ο πατήρ Matfey είπε ότι έχει ακόμη δυο αδέλφια ιερείς.

«Στο χωριό μας ειδικά, οι άνθρωποι πιστεύουν στο Θεό παρά πολύ..Κάθε απλή γυναίκα του χωριού ήξερε περισσότερα για την λειτουργική ζωή από ότι μερικοί σύγχρονοι ιερείς," είπε ο πατήρ Matfey.

Πιστεύει ότι ο λόγος για αυτό είναι ότι μεγάλη επιρροή έχει να κάνει με την μονή Pochaev που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από το χωριό.

Η Λαύρα ήταν πάντα ένα προπύργιο της αληθινής πίστης στην Ορθοδοξία στον τόπο μας, και το προπύργιο της κανονικής ενότητας της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουκρανία, με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Αυτή η ενότητα έχει συνεχώς επιθέσεις από διάφορες πλευρές. Ωστόσο, κανείς δεν έχει ποτέ επιτύχει να την διασπάσει είπε με πεποίθηση ο πατήρ Matfey

"Οι άνθρωποί μας είναι ευσεβείς, η κατάσταση της εγκληματικότητας είναι ήσυχη. Κανείς από τους κατοίκους μας δεν θα τολμήσει να παραβιάζει τις εντολές του Θεού, δήλωσε ο γραμματέας του χωριού Argumenty i Fakty .

Οι 220 ιερείς που κατάγονται από το χωριό Zalistsi υπηρετούν στις Ορθόδοξες εκκλησίες της Ουκρανίας, της Ρωσίας και της Γερμανίας. Οι χωρικοί πιστεύουν ότι ο λόγος που έγιναν πολλοί ιερείς είναι ότι κατά τη σοβιετική εποχή είχαν ένα ισχυρό πνευματικό οδηγό της τοπικής εκκλησίας τον Ιερομόναχο Σάββα.

Όλες οι ιερείς κάθε χρόνο έρχονται στο χωριού τους στις 2 Αυγούστου, στη γιορτή του Προφήτη Ηλία, όταν η τοπική εκκλησία γιορτάζει τον πολιούχο.

INTERFAX

Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΡΩΣΙΑ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΖΩΓΡΑΦΙΚΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΒΑΔΙΖΕΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.

ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΧΙΜ. Π. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΜΑΙΔΩΝΗ.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

28-11-2010

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟY NEΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ.

ΠΑΤΗΡ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΡΟΣ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟY NEΟΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ 09-05-2010

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΓΙΩΡΓΟ ΑΝΤΩΝΑΚΗ

Η προσευχή μιας μέλλουσας μητέρας.

Dmitri Petrov

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΜΜΩΝΑ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΜΜΩΝΑ

Υπάρχουν τέσσαρα κακά, και εάν ό άνθρωπος έχει ένα απ' αυτά, ούτε να μετανοήσει μπορεί ούτε ή προσευχή του να εισακουσθεί από τον Θεό.

Πρώτο κακό είναι ή υπερηφάνεια. Ό υπερήφανος νομίζει ότι ζει καλά, ότι ή διαγωγή του αρέσει στον Θεό και στους ανθρώπους, ότι πολλοί ωφελούνται με την συναναστροφή του και ότι ταυτόχρονα με την αναχώρηση του στην έρημο απαλλάχτηκε από πολλές αμαρτίες. Δεν κατοικεί ό Θεός στον άνθρωπο πού σκέπτεται έτσι. Ό μοναχός πρέπει μάλλον να θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο από τα άλογα ζώα και να πιστεύει ότι τα έργα του δεν ευχαριστούν τον Θεό. Άλλωστε έχει ελέχθη από προφήτη: « Πάσα δικαιοσύνη ανθρώπους ως ράκος άποκαθημένης εστίν ενώπιον αυτού» (πρβλ. Ήσ. ξδ' 6). Και αν δεν πιστέψει πραγματικά ή ψυχή ότι είναι πιο ακάθαρτη από τα ζώα, τα πουλιά και τα σκυλιά, ό Θεός δεν εισακούει την προσευχή της. Και τούτο, διότι τα ζώα, τα πουλιά και σκυλιά, ουδέποτε αμάρτησαν ενώπιον του Θεού και δεν θα δικασθούν στην Κρίσι. Είναι λοιπόν φανερό ότι ό αμαρτωλός είναι ελεεινότερος από τα ζώα. Τον συμφέρει, σαν τα ζώα, να μην αναστηθεί ούτε να δικασθή στην Κρίσι. Τα ζώα δεν κατακρίνουν και δεν υπερηφανεύονται. Επί πλέον αγαπούν εκείνους πού τα τρέψουν. Ό άνθρωπος όμως δεν αγαπά, όπως οφείλει, τον Θεό, πού τον έπλασε και τον τρέφει.

Δεύτερο κακό είναι ή μνησικακία. Εάν κάποιος μνησικακή εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπους, ακόμη και εναντίον εκείνου πού τυχόν τον τύφλωσε, τότε ή προσευχή του δεν ανεβαίνει προς τον Θεό. Θα είναι πλάνη να πιστέψει πώς θα ελεηθεί ή θα συγχωρηθεί, ακόμη κι ανθρώπους αναστήσει νεκρούς.

Τρίτο κακό είναι ή κατάκρισης. Εκείνος πού κατακρίνει άνθρωπο αμαρτωλό, είναι και αυτός αξιοκατάκριτος, ακόμη κι ανθρώπους θαυματουργή. Ό Χριστός είπε: «Μην κρίνετε και ου μην κριθήτε» (πρβλ. Ματθ. ζ' 1). Πρέπει λοιπόν να μην κρίνει ό χριστιανός κανένα. «Ουδέ γάρ ό πατήρ κρίνει ούδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υίώ» (Ίωάν. ε' 22). Ώστε αυτός πού κρίνει πριν από την Κρίσι, πού θα κάνη ό Χριστός, είναι αντίχριστος. Εξ άλλου πολλοί πού ήσαν πριν ληστές και πόρνοι, έγιναν όσιοι και δίκαιοι. Και μπορεί να είδαμε τις αμαρτίες τους, αλλά δεν αντιληφθήκαμε τις κρυφές αρετές τους και τούς κρίναμε αδίκως.

Τέταρτο κακό είναι ή έλλειψης της αγάπης. Χωρίς αυτή, καθώς λέει ό απόστολος, κι ανθρώπους ακόμη λαλήσουμε με αγγελικές γλώσσες, κι ανθρώπους όρθοδοξούμε σε όλα, κι ανθρώπους μετακινούμε όρη, κι ανθρώπους δώσουμε όλα τα υπάρχοντα μας στους φτωχούς, κι ανθρώπους μαρτυρήσουμε σε τίποτα δεν θα ωφεληθούμε (Α Κορινθ.ιγ-1-3)

Αλλά ίσως να ερωτήσετε: «Πώς είναι δυνατόν να δώσει κανείς όλα τα υπάρχοντα του στους φτωχούς χωρίς να έχει αγάπη; Ή ελεημοσύνη δεν είναι αγάπη;». Δεν είναι τελεία αγάπη ή ελεημοσύνη, άλλα μέρος της. Υπάρχουν πολλοί οι όποιοι άλλους ελεούν και άλλους αδικούν, άλλους φιλοξενούν και γι' άλλους κρατούν μνησικακία, άλλους καλύπτουν και άλλους εμπαίζουν. Συμπαθούν τούς ξένους και μισούν τούς δικούς τους. Δεν είναι λοιπόν αγάπη αυτή, δεν είναι. Ή αληθινή αγάπη κανένα δεν μισεί, κανένα δεν εμπαίζει, κανένα δεν κατακρίνει, κανένα δεν στενοχωρεί, κανένα δεν βδελύσσεται, ούτε πιστό ούτε άπιστο ούτε ξένο ούτε αμαρτωλό ούτε πόρνο ούτε ακάθαρτο. Αντίθετα περισσότερο αγαπά τούς αμαρτωλούς και τούς ασθενείς και τούς αμελείς. Γι' αυτούς πονά και πενθεί και κλαίει. Περισσότερο συμπάσχει με τούς κακούς και τους κακούς και τους αμαρτωλούς παρά με τους καλούς.. Έτσι μιμείται τον Χριστό, ό Όποιος τούς αμαρτωλούς κάλεσε σε μετάνοια τρώγοντας και πίνοντας μαζί τους.

Γι' αυτό, δείχνοντας ποιά είναι ή αληθινή αγάπη, δίδαξε λέγοντας: «Γίνεσθε αγαθοί και οικτίρμονες ως ό πατήρ ημών ό ουράνιος» (Λουκ. στ' 36). Εκείνος βρέχει και για τούς πονηρούς και για τούς αγαθούς, ανατέλλει τον ήλιο και για τούς δικαίους και για τούς άδικους. Έτσι και όποιος έχει αληθινή αγάπη όλους τούς αγαπά, όλους τούς ελεεί, για όλους προσεύχεται.

Υπάρχουν μερικοί πού κάνουν ελεημοσύνη και στηρίζουν την σωτηρία τους μόνο σ' αυτή, ενώ πολλές φορές αμαρτάνουν και πολλούς μισούν και το σώμα μολύνουν. Και αυτοί ασφαλώς πλανώνται ελπίζοντας στην ελεημοσύνη τους με την οποία νομίζουν ότι ευαρεστούν τον Θεό.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΕΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΓΔΟΗΚΟΝΤΟΥΤΙΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ.

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΟΔΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ….

Μετά από ένα δύο χρόνια, κατά κυριακάτικους εκκλησιασμούς μου σε ένα ναό της επαρχίας των Σερρών, τράβηξε την προσοχή μου μια μαυροφορούσα γριούλα, πού ενώ τα πολλά της χρόνια προ πολλού είχαν κυρτώσει το κορμάκι και αυλακώσει το προσωπάκι της, εκείνη με διπλά τουλπάνια προσπαθούσε να καταστήσει αθέατα μέτωπο, μάγουλα και σαγόνι.

Ρώτησα και με πληροφόρησαν πώς ήταν καλόγρια, πού αφού απέμεινε μόνη σε ορεινό μονύδριο, τα γύρω εμφυλιοπολεμικά διαδραματιζόμενα και το βαθύ γήρας της την ανάγκασαν να το εγκαταλείψει πώς τις μέρες και ώρες πού ή εκκλησία ήταν άδεια μόνο εκείνη κινείτο στους χώρους της, για να διατηρεί τα πάντα καθαρά και σε ευταξία, και πώς κατά παραχώρηση έμενε σε κάποιο όχι πολύ απέχον ταπεινό σπιτοπαράρτημα, πρώην αποθήκη πατρογονικού της αρχοντικού, στο όποιο ευτυχούσαν μακρινοί εξ αγχιστείας συγγενείς της.

Ξύπνησαν μέσα μου οι ενθυμήσεις του φίλου μου και αφού πουθενά στον εγγύς και τον ευρύτερο περίγυρο και ορίζοντα μου δεν «σταύρωνα» καλόγερο, 'θέλησα πλησιάζοντας και ρωτώντας αυτήν να μάθω -μολονότι τον γυναικείο μοναχισμό πως εκπροσωπούσαν- από πρώτη και άμεση πηγή, για τα αιτία και τα κίνητρα εκείνα, πού μπορούν να αποδεικνύονται τόσο δυνατά και ικανά στο να οδηγήσουν κάποιον -και εν προκειμένω κάποια- σε απόφαση οριστικής και ισοβίου αρνήσεως της ωραιότατος και των τρυφηλοτήτων του κόσμου, της αποποιήσεως των ηδονών του γάμου, της ευτυχίας της τεκνογονίας και της θαλπωρής της οικογενειακής ζωής, και άντ' αυτών όλων να περιβληθεί την κατάμαυρη ενδυμασία, να ασπαστεί ενόρκως την εγκράτεια σε όλα και την δύσκολη αγαμία, και να θεωρήσει επίγειο προορισμό του τον περιορισμό σε καστροπερίβλητη μάνδρα, για να προσεύχεται στο Καθολικό της «έπτάκις της ημέρας» (Ψαλμ. 118, 164) και αρκετές ώρες επί πλέον στην απόλυτη σιγή και αφωνία της προσωπικής του (της) κέλλας.

Της απέκρυψα τον πόνο για τον φίλο μου, γι' αυτό και παραξενεύτηκε για τα ερωτήματα μου.

'

- Τί τα θέες εσύ αυτά, παιδί μου- παλικαράκι της εποχής και στον καιρό σου είσαι, καλά κάνεις πού εκκλησιάζεσαι, χαίρομαι πού πλησιάζεις και το αναλόγιο, αλλά αυτά για τα όποια ρωτάς μάλλον δεν είναι για σένα είναι πολύ δύσκολα, ακατανόητα για τούς πολλούς και αφορούν νέους και νέες και γενικώς ανθρώπους άλλου χαρακτήρος και ειδικών πνευματικών ενδιαφερόντων και εφέσεων. Ανθρώπους πού κάνει ειδικό έλεος και ιδιαίτερη χάρι ό

Χριστός να τους καλέση και να τούς συμπαρασταθη να περάσουν απέμεινε' την «στενή πύλη» και να τούς ενισχύσει να βαδίσουν με μεγάλο σταυρό στην πλάτη και στην ψυχή την «τεθλιμμένη οδό» (Ματθ. 7,14) πού οδηγεί στην αιώνια ζωή και στην συμβασιλεία μαζί Του. Εσύ να «κοιτάς» τα μαθήματά σου, να φροντίζεις να είσαι ευλαβής και σεμνός, και να είσαι βέβαιος πώς θα σε βοηθήσει ό Θεός να επιτύχεις στην ζωή σου.

Εμένα όμως άλλο με ένοιαζε, και την θερμοπαρακάλεσα, περίπου την πίεσα, για να επιτύχω τον σκοπό της επισκέψεως μου στην κέλλα της, πού πέρα απέμεινε' το ξυλοκρέβατο με την τσέργα, τα πολλά εικονίσματα στον τοίχο με αναμμένο εμπρός τους το καντήλι, αρκετά βιβλία σε ράφια αποθήκη την άλλη μεριά, μια ραπτομηχανή στον αποθήκη εδώ χώρο με καρέκλα εμπρός της στην οποία καθόταν ή ίδια και ένα παλιομπαούλο στην προέκταση του καναπέ πού καθόμουν εγώ, τίποτα άλλο δεν έβλεπα πού να κινούσε την προσοχή και να ανασκάλευε την περιέργειά μου.

Ενέδωσε στην παράκληση μου. Εξ αρχής μου άρεσαν τα διηγούμενα. Σαν να έμοιαζαν με παραμύθι. Ταρακουνήθηκαν όμως τα εντός μου μόλις ήκουσα ότι κλείσθηκε σε Μοναστήρι ως δόκιμη στα 18 (δέκα οκτώ) της και έκάρη μοναχή στα 20 (είκοσι). Δεν είχε περάσει τέτοια υπόθεσης απέμεινε' τον νου μου. Νόμιζα πώς στα γεράματά της φόρεσε τα ράσα και το σχήμα.

Την αντίκρισα προσεκτικότερα και δυνάμωσε ακόμη πιο πολύ ή ανόσια εκδοχή μου πώς τούτο το οικτρό κατάντημα τού θήλεος και του γυναικείου φύλλου ποτέ δεν θα μπορούσε να έχει σχέση με εξανθούσα νεάνιδα, με χαρίεσσα κόρη να παρέθιγε ενδιαφέρον αρρένων, να κατηξιούτο ιερολογίας γάμου και οδών επιθαλαμίων.

Όχι! Τούτο το τρεμόεν και βακτροστηριζόμενο σώμα δεν μπορούσε να είχε ποτέ έννοια ωραιότατος και ιδέα κάλλους. Τούτο το πλάδον, χαύνων και ρυτιδοβριθές και εξ ευγενείας και φιλανθρωπίας μόνο μόλις ανεκτό σε θέα πρόσωπο, ή το δυνατόν να είχε γνωρίσει και εποχή πού να ήταν λείο, καλλιπάρειο, ευειδές, και επομένως να εδικαιούτο να ερωτεύεται, να ανδροποθή και να ανδροποθήται;

Οι κατέναντι εικόνες και ό μεγάλος Σταυρός στο «σχήμα» πού φορούσε μ' έκαναν να ιδρώσω από ντροπή γι' αυτά πού απρόσκλητα κατέφθασαν στο μυαλό μου, και ομολογώ πώς μολονότι κατέβαλα τεράστια προσπάθεια για να συγκεντρωθώ και δώσω την δέουσα προσοχή στα άγια λεγόμενά της, δύσκολα αραίωνε ή πύκνωσί τους και ακόμη πιο δύσκολο μου γινόταν το διώξιμο και το ξεμάκρυνα τους, για να πάνε στ' ανάθεμα, όπου τάστελνα συνεχώς και ολοψύχως.

Πρωτάκουστος τόνος φωνής και ένηχήσεως, και προ πάντων πρωτάκουστο το περιεχόμενο και το νόημα των λεγομένων. Καμιά σχέσης και συγγένεια με εκείνων των κατηχητών μου...

Κάθε πού έβαζε στο στόμα της το όνομα του Χριστού έκανε τον σταυρό της. Το ίδιο έκανε και όταν σε κατοχύρωση των λεγομένων της, για κλήση, για αυταπάρνηση, για άσκηση, για θέωσι, επικαλείτο και εξέφερε αυτολεξεί λόγια του Ευαγγελίου. Και κάθε τόσο τόνιζε την πραγμάτωση των από αγίους πατέρας, πού έζησαν και διέπρεψαν στάς έρημους και στα κοινόβια Αντώνιο, Αρσένιο, Παχώμιο, Θεοδόσιο, αλλά και από ίεράρχας πού τις εμπειρίες της ασκήσεως των τις μετέφεραν και τις μετέδωσαν προς κατά το δυνατό βίωση και μέσα στις πόλεις απέμεινε' τούς ποιμαινομένους των, όπως Μέγα Αθανάσιο, Μέγα Βασίλειο, ιερό Χρυσόστομο, Γρηγόριο Παλαμά, τις επί μέρους διδασκαλίες των οποίων φαινόταν πώς γνώριζε και αποφθέγματα αρκετών αυτολεξεί εξέφερε. Καθώς δεν είχα μεσάνυχτα από τέτοια έμενα κατάπληκτος και βουβός.

Επί του προσωπικού της άρθρωνε συλλογισμούς και προτάσεις πού δεν μπορώ να πω πώς τις καλοκαταλάβαινα. Ένηχούσαν ευαρέστως, αλήθεια, στα αυτιά μου, αλλά καταλάβαινα πώς, παρά την θέληση μου, απέμεινε' την κατάσταση και διάθεση του γρηγορούντες με μετέφεραν στην του όνειρόντος. Εντυπωσίαζαν και εύφραιναν την ψυχή μου, πόρρω όμως απείχαν από του να πείσουν και υποτάξουν την λογική μου. Κάτι περί θείου έρωτος, κάτι περί «οσμής μύρων υπέρ πάντα τα αρώματα», κάτι «διά τούτο νεάνιδες ήγάπησάν σε» και «ότι τετρωμένη αγάπης εγώ»... (Θα περνούσε αρκετός καιρός, θα επήρχωντο ριζικές μεταβολές και στα κατ' εμέ για να γνωρίσω ότι τα ρητά ήταν παρμένα απέμεινε' τα πρώτα κεφάλαια του Άσματος ασμάτων της Παλαιάς Διαθήκης)...

Για μια στιγμή βλάσφημος λογισμός πέρασε απέμεινε τον νου μου- γιατί νόμισα πώς της γιαγιάς -έτσι την εξελάμβανα και την προσφωνούσα αφού είχα πλήρη άγνοια των ορθών και κατά οφίκια και τάξεις καθιερωμένων προσφωνήσεων των μοναχών και των μοναζουσών- της «ήρθε» γεροντικός παραλογισμός και παραλήρημα και ασυνείδητα εξηγόρευε μυστικό της νεότητας της μάλλον τον έρωτά της για συγκεκριμένο νέο, πού δεν μπόρεσε τελικώς να τον υπανδρευθη και μη έπιθυμήσασα να σχετισθη και αγαπήσει άλλον, μούντζωσε πεισμόνως όλα τα εγκόσμια, και προτίμησε την εν αγνότητα ισόβιο αφιέρωση της στον Χριστό- στον «ουράνιο νυμφίο»... της, όπως τον απεκάλεσε, πράγμα πού μ' έκανε να ντραπώ για λογαριασμό της. Τόσο μου «έκοβε» τότε!...

Καθώς μιλούσε, πότε πότε επανέφερε και κάλυπτε το μοναχικό «σχήμα» της με τις έμπροσθόμπαντες του ράσου, πού όλο γλιστρούσαν και ξέφευγαν προς τα πλάγια και φανέρωναν όλο το μέγεθος του Σταυρού, τα σύμβολα του Πάθους, το ΙΣ ΧΣ ΝΙ ΚΑ, και κάποια άλλα γράμματα, πού τα έβλεπα ως πολύ περίεργα, γριφώδη και μύστηριοσήμαντα, όλα κεντητά επιμελώς και στικτά εντόνως. Καλά έκανε και τα σκέπαζε. Χαλούσαν την διάθεση μου. Μου θύμιζαν σάβανα, κηδείες, νεκροφόρες, μνήματα και καθώς το βλέμμα μου άθελα έπεφτε σ' εκείνη την προς την βάσι του Σταυρού λίαν αποκρουστική νεκροκεφαλή με τα κόκαλα από κάτω, ρίγη μ' έπιαναν από αποστροφή και βδελυγμία...

- Σαν πολύ μεγάλο μου φαίνεται τον κομπολόγι σου, γιαγιά, είπα σε μια στιγμή έτσι για να αλλάξουμε Θέμα. Υπέθεσα πώς το έκρινε αναγκαίο και χρήσιμο, να το κρατά στο χέρι, όπως οι γέροι στο καφενείο, πού όταν βαριούνται να συζητάνε τα χιλιοειπωμένα, γέρνουν το κεφάλι στο πλάι και κοιτάζουν τις κιτρινόχαντρες. Αρέσκονται να ακούνε το τακ - τακ τους, άμολώντας τες μια μια προς τα κάτω, και διασκεδάζουν έτσι την βαριεστημάρα της στερνοζωης τους και την ανία απέμεινε' τις ώρες πού γι' αυτούς εύκολα δεν περνούν...

- Κάνεις μεγάλο λάθος, παιδί μου. Δεν είναι κομπολόγι. Καμιά σχέση δεν έχει μ' αυτό. Το κομποσκοίνι μου είναι- -ήταν ή πρώτη φορά στην ζωή μου πού άκουσα το όνομά του- πολύτιμο εξάρτημα μου είναι, και ιερό όσο το ράσο και το σχήμα μου. Δεν είναι σύμβολο αργίας και σκοτωμού του χρόνου. Αλλά μέσον προσευχής κατά το δυνατό αδιάλειπτου. Κάθε κόμπος του και μια επίκλησης είναι του Ονόματος και του ελέους του Ιησού Χριστού και της βοηθείας της Παναγίας Μητρός Του, και όποιος λέγει κάποιος ιερός συγγραφεύς πού ασκήτευε στην έρημο του Σινά, τον όποιο ή Εκκλησία μας τον εορτάζει ως άγιο, είναι το όπλο και το μαστίγιο μου κατά του Σατανά («Ιησού Ονόματι μάστιζε πολεμίους». αγχιστείας. Ιωαν. Κλίμακος).

Παρατήρησα, πώς οι φάλαγγες των λεπτούλικων, ως ένεκα των νηστειών γενικής ισχνότατος της, δακτύλων των χεριών της είχαν μια αφύσικη και τόσο παραμορφωτική κλίση προς τα έξω, πού με τις αντίστοιχες των των καρπών, πού κι' εκείνες εύκολα μετριούνταν, λες και σχημάτιζαν ανάποδα επάλληλα εισαγωγικά (»» ««) και να, κάτι σκουροκαρούμπαλα στα γωνιάσματά των.

(Μετά από χρόνια θα μάθαινα ότι αυτά παθαίνουν και τέτοιους ρόζους βγάζουν όσοι μοναχοί τις εκατοντάδες των «στρωτών» γονυκλισιών του κανόνος των τις κάνουν με γρόνθιο στηριγμό και άντώθησι στο πάτωμα και όχι με το μέσα μέρος των παλαμών των).

Ήρθε ή ώρα να φύγω. Όταν ευχαριστώντας την χαιρέτισα

και δρασκέλιζα το κατώφλι, - Στάσου λίγο• -πρόλαβε να πρόσθεση, και ξεχωρίζοντας ένα βιβλίο απέμεινε' εκείνα των ραφιών, μου το επεχείρησε λέγοντας- να, πάρε κι' αυτό νομίζω πώς θα σε κατατόπιση πληρέστερα στα του μοναχισμού και θα σε βοηθήσει στις απορίες σου, για το γιατί και πώς κάποιος εγκαταλείπει τα του κόσμου και προτίμα να ζήση μακρύ ά των.

Το πήρα αναντιρρήτως και μόλις άρχισα το βάδισμα έριξα μια ματιά στο εξώφυλλο- Αρχιμανδρίτη Φιλόθεου Ζερβάκον, Ό 'Οδοιπόρος, Αθήναι 1947. Το έβαλα κάτω απέμεινε' την μασχάλη και επιτάχυνα το βήμα...

Από εκείνη την ή μέρα της επισκέψεως μου στην Γερόντισσα και μετά απέμεινε' το διάβασμα κι' εκείνου του βιβλίου, πού ήταν το πρώτο απέμεινε' το όποιο έμαθα λεπτομερέστερα πράγματα για την αναχώρηση και τον μοναχισμό, επί μήνες, έντονα στροβίλιζαν στις σκέψεις και στον νου μου λογισμοί παντοίοι για την ύπαρξη μου, για τον σκοπό της ζωής, για τον προορισμό της δικής μου, για τις συναναστροφές μου, για τον Χριστό, για το Ευαγγέλιο Του, για την ψυχή μου, για την Εκκλησία Του, για το δίκαιο, για το άδικο, για την αρετή, για την αμαρτία, για το έργο του διαβόλου, για την σωτηρία, για την μέλλουσα κρίσι, για την αιώνιο ζωή.

Με κατέθελγε όμως και με κατασαγήνευε ό ηρωισμός της «γιαγιάς», να μιμηθή του Αβελ την θυσία και να κατάθεση προ των ποδών του Κυρίου ώσπερ σφάγιο προς όλοκαύτωσι ολόκληρο το ψυχοσωματικό είναι της («από των πρωτοτόκων των προβάτων» (Γέν. 4, 4)) τις χαρές, τις επιθυμίες της και τα όνειρά της, και δη απέμεινε' τις απαρχές και τις χρυσαυγές της επί γης υπάρξεως της απέμεινε'

την δροσοβόλο άνοιξη της, απέμεινε' της νιότης της την εύανθία, εύθαλία, ώραιότητα και ζωτικότητα. Δεν έκανε... εξωσωματική και έξώψυχη, όπως ό Κάϊν, προσφορά, από κληρονομηθέντα, δηλονότι, ή έστω μοχθαποκτηθέντα περιουσιακά στοιχεία («από των καρπών της γης θυσίαν τω Κυρίω» (αυτόθι στίχ. 3).

Απέμεινε' της ζωής της τα πολλά συνολικώς χρόνια δεν αφιέρωσε στον Κύριο, όπως αδικώντας την νόμισα, μόνο τα γιαγιάδικα, τα ανενεργά και άχρηστα, τα της άστιλπνίας και συρικνότητος, του μαρασμού και της καταστολής και των οσμών και των θρήνων των προθανατίων. Όλα της στον Χριστό τα αφιέρωσε. Του Θεού ήταν, ασφαλώς, αλλά σ' αυτόν τα έπανεπέστρεψε έγκαιρους και προτού τα βασκάνει ό διάβολος και τα βεβηλώσει ή ανθρώπινη ματαιοδοξία και αναισχυντία.

Ή και προτέρων λοιπόν, αιδήμων, αγνή, θεοφιλής και ευχόμενη, «μέτρησε» από αφιερώσεως και κουράς της εξήντα τόσο χρόνια ζωής καθαράς μεν και Άγίω Πνεύματι λελαμπρυσμένης, αυτόχρημα όμως μαρτυρικής και εσταυρωμένης εν μέσω πειρασμών, στερήσεων, αγώνων και σκυλοδρομιών, από ολοκληρωτική υπακοή στους λόγους του Κυρίου και για την αγάπη Του [«διό τους λόγους των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληρός» (Ψαλμ. 16, 4)].

Τόσο σοβαρά τα έλαβα όλα τούτα υπόθεσης' όψιν μου, ώστε πολύ σύντομα και πικρά μετανοιωμένος για τα πρότερος διανοηθέντα μου για την αγνή, ταπεινή και με ποιός ξέρει πόσες άλλες αρετές αφανώς για ανθρώπους στολισμένη γιαγιά, να την τοποθετήσω πολύ ψηλά στην συνείδηση μου, να θαυμάσω επαξίως τα ούρανόστεπτα γεράματά της, να συμπαθήσω πολύ τις ρυτίδες του προσώπου της και να αγαπήσω ιδιαιτέρως τα ροζιασμένα στραβοδάκτυλά της. Αιωνία της ή μνήμη!...

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΟΔΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ