Τήν Τρίτη, 14 /27 Σεπτεμβρίου 2011, πραγματοποιήθηκε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων από την Αγιοταφιτική Αδελφότητα Πατριαρχική θεία Λειτουργία για την εορτή της παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυροῦ, Μεγάλη Παρρησία, στον ακριβή τόπο της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού, πλησίον του Καθολικού του Ναού της Αναστάσεως.
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011
Ο Πατριάρχης Κύριλλος επισκέφθηκε τη Νέα Μονή Ιερουσαλήμ
Istra (Περιφέρεια Μόσχας). 25 Σεπτεμβρίου, 2011.
Στην 15η εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, πριν από την Ύψωση του Σταυρού, η Αγιότητά Του επισκέφθηκε την Νέα Σταυροπηγιακή Μονή Ιερουσαλήμ.
Στην Εκκλησία της Γεννήσεως του Χριστού.
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΚΠΟΜΠΗ 28-09-2011.
ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ. ΚΟΙΝΟΒΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΥΠΑΚΟΥΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 403-404 Μ.Χ. ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 5
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΣΤΗΝ ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΟΝΟΜΑΤΙ ΠΟΣΤΟΥΜΙΑΝΟΥ.
Όχι μακριά από την έρημο, δίπλα στον Νείλο υπάρχουν πολλά μοναστήρια. Κατοικούν σε ένα τόπο ως επί το πλείστον ανά εκατό. Σε αυτούς ό πιο βασικός κανόνας είναι να ζουν υπό την εξάρτηση ενός άββά, τίποτε να μην πράττουν με την δική τους κρίση, σε όλα να κρέμονται από την νεύση του και την εξουσία του. Από αυτούς, εάν κάποιοι λάβουν κατά νουν να επιδιώξουν μεγαλύτερη αρετή και να μεταβούν στην έρημο για να διέλθουν κατά μόνας ζωή, δεν αναχωρούν χωρίς την άδεια του άββά. Ή κύρια αρετή τους είναι το να υπακούουν σε άλλου εντολή. Για αυτούς πού διαπερνούν στην έρημο οικονομούν ψωμί ή κάποια τυχόν άλλη τροφή οι άββάδες εκείνου τού τάγματος. (Από τις αναφορές αυτές, καταλήγουμε να υποθέσουμε πώς ό Ποστουμιανός βρέθηκε σε περιοχή Παχωμιανών μονών. Γενικά οι περιγραφές και το όλο πνεύμα, και εδώ και παρακάτω, συμφωνούν με όσα γνωρίζουμε από τα ελληνικά κείμενα για την θηβαΐδα).
Έτυχε τις ημέρες πού έφθασα εγώ εκεί και είχε πρόσφατα κάποιος αναχωρήσει στην έρημο, εγκαθιστώντας το σκήνωμά του όχι μακρύτερα από έξι μίλια από αυτό το μοναστήρι. Ό άββάς τού είχε στείλει ψωμί με δύο παιδιά, από τα οποία το μεγαλύτερο είχε ηλικία δεκαπέντε ετών, ενώ το μικρότερο ήταν δώδεκα χρονών. Καθώς λοιπόν επέστρεφαν από εκεί, βγήκε στο δρόμο τους μια ασπίδα θαυμαστού μεγέθους, δίχως να τρομάξουν αυτοί καθόλου από το συνάντημά της. Μόλις έφθασε μπροστά στα πόδια τους, θαρρείς και μαγεύτηκε με επωδές, απέθεσε τον κυανό τράχηλο της . Το μικρότερο από τα παιδιά την έπιασε με το χέρι, την τύλιξε στον παλλίον του και άρχισε να την κουβαλά. Λίγο αργότερα έμπαινε σαν νικητής στο μοναστήρι προς συνάντηση των αδελφών. Ενώ παρακολουθούσαν όλοι, αυτός ξετυλίγοντας το παλλίον απέθεσε το αιχμάλωτο θηρίο όχι χωρίς κομπασμό αλαζονείας.
Αλλά ενώ οι υπόλοιποι διακήρυτταν την πίστη και την αρετή των παιδιών, ό άββάς εκείνος με βαθύτερη διάκριση, για να μην θρασύνεται ή ασθενής παιδική ηλικία, υπέβαλε και τούς δύο σε ραβδισμό , αφού πρώτα πολύ τούς μάλωσε, γιατί οι ίδιοι από μόνοι τους πρόδωσαν αυτός, πού ό Κύριος εργάστηκε διά μέσου αυτών. Εκείνο πού συνέβη δεν ήταν της πίστεως τους, αλλά της θεϊκής δυνάμεως. Να μάθουν μάλλον να υπηρετούν τον Θεό με ταπείνωση, κι όχι να δοξάζονται με σημεία και δυνάμεις. Γιατί καλύτερη είναι ή επίγνωση της ασθενείας από την ματαιοδοξία των δυνάμεων.
Ουράνιος άρτος
Σαν το άκουσε αυτός εκείνος ό μοναχός, καθώς και ότι κινδύνευσαν τα μικρά παιδιά από συνάντημά φιδιού και ότι, αφού νίκησαν το φίδι, τιμωρήθηκαν κι από πάνω με πολλά ραπίσματα, ικέτευσε τον άββά, κατόπιν τούτων να μην τού στέλνει πια καθόλου ψωμί ή τρόφιμα.
Είχαν ήδη κυλήσει οκτώ ήμερες από τότε που ό άνθρωπος του Χριστού είχε συγκλείσει τον εαυτό του μέσα στον κίνδυνο της πείνας. Ξεράθηκαν τα μέλη του από την νηστεία, αλλά ό νους ό τεταμένος στον ουρανό δεν ήτο δυνατόν να ολιγωρήσει. Καταπονούσε ή ασιτία το σώμα, στέρεη ή πίστης εγκαρτερούσε.
Στο μεταξύ ό άββάς έχρηματίσθη διά τού Πνεύματος να πάει να επισκεφτεί τον μαθητή του. Επιθυμώντας με ευσεβή ανησυχία να γνωρίσει με ποιά ζωοποιό ουσία τρεφόταν ,ό πιστός άνδρας, ό όποιος αρνήθηκε να διακονείται ψωμί από άνθρωπο, πορεύθηκε ό ίδιος εις αναζήτηση του. Εκείνος μόλις διέκρινε από μακριά τον γέροντα να έρχεται, τρέχει να τον συναντήσει, τον ευχαριστεί, τον οδηγεί στο κελί του. Ενώ έμπαιναν μέσα μαζί και οι δύο, αντικρίζουν ένα φοινίκινο καλάθι πιασμένο στην πόρτα να κρέμεται από την παραστάδα, το όποιο ήταν φουσκωτά γεμάτο με ζεστό ψωμί. Αμέσως πρώτα αισθάνονται μυρωδιά ζεστού ψωμιού. Στο άγγιγμα δίνεται ή εντύπωση σαν να είχε μόλις λιγάκι πριν βγει από την φωτιά. Όμως το σχήμα τού ψωμιού δεν αναγνωριζόταν να είναι της Αιγύπτου.
Κατάπληκτοι και οι δύο αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για ουράνιο δώρο. Εκείνος ισχυριζόταν ότι παρασχέθηκε αυτό χάριν της αφίξεως τού άββά, ενώ πάλι ό άββάς το προσέγραφε μάλλον στην πίστη εκείνου και την αρετή του. Έτσι και οι δύο με πολλή αγαλλίαση κατέλυσαν τον ουράνιο άρτο.
Όταν αργότερα ό γέροντας επέστρεψε στο μοναστήρι και το διηγήθηκε στους αδελφούς, τέτοιος ζήλος άναψε στις ψυχές όλων, ώστε συναγωνίζονταν αναμεταξύ τους ποιός θα σπεύσει στην έρημο και στα ιερά ησυχαστήρια, αποκαλώντας ταλαίπωρους τούς εαυτούς τους, πού είχαν καθίσει τόσον καιρό μέσα σε συναγελασμό πολλών, οπού είναι υποχρεωμένος κανείς να υφίσταται ανθρώπινες συναναστροφές.
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΙΝΟ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΙΕΡΟΜ ΙΩΑΝΝΟΥ.
ΚΕΛΛΙΟΝ «ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΆΓΙΑ ΆΝΝΑ – ΆΓΙΟ ΌΡΟΣ 1989
Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011
Κύπρος: Η ιστορική μονή του Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου
Στην κυριολεξία επικράτησε κοσμοπλημμύρα εκείνο το απόγευμα της Κυριακής στην ιερά μονή του Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου, στους Τρούλλους της επαρχίας Λάρνακας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας βρέθηκαν στο μοναστήρι, που η τοποθεσία του δίνει την αίσθηση όασης μέσα στην έρημο, για την χειροθεσία και ενθρόνιση ως ηγουμένου, του Αρχιμανδρίτη Συμεών.
Πρόκειται για τον ιερομόναχο, ο οποίος μπορεί δίκαια να αποκληθεί ως ο νέος "κτήτορας" της μονής, της οποίας η ιστορία ανάγεται στους μεσοβυζαντινούς χρόνους, ενώ δεν αποκλείεται να είναι και πολύ παλαιότερη.
Τόση ήταν η κοσμοσυρροή στην ενθρόνιση του πατρός Συμεών, ώστε χρειάστηκε η βοήθεια της τροχαίας Λάρνακας για να ρυθμίζει την κυκλοφορία του δρόμου μεταξύ Τρούλλων-Ορόκλινης.
«Η σημερινή εύσημη μέρα, είναι ιστορική για την κατά Κίτιον Εκκλησία του Χριστού και μια από τις πιο σημαντικές, στην πολύχρονη ταπεινή αρχιερατική μου διακονία», είπε καταφανώς συγκινημένος ο Μητροπολίτης Κιτίου, μετά την ανάγνωση των ευχών της χειροθεσίας και την ενθρόνιση του ηγουμένου.
Ο πατέρας Συμεών δεν θέλει να τον αποκαλούν "γέροντα". Δεν επεδίωξε και δεν επιδιώκει αξιώματα. Δεκαπέντε χρόνια ο Μητροπολίτης Κιτίου του έλεγε ότι πρέπει να τον χειροθετήσει και ενθρονίσει ηγούμενο της Μονής Μαυροβουνίου, αλλά ο π. Συμεών απαντούσε "πιο μετά", μέχρι που πριν μερικούς μήνες έφθασε η μέρα της ηγουμενίας του. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι Μητροπολίτης, αλλά προτίμησε να προαχθούν δύο αδελφοί της Μονής, ο σημερινός Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος και ο Χωρεπίσκοπος Αρσινόης Νεκτάριος. Με την προσευχή και τις πατρικές νουθεσίες του στηρίζει και τους δύο.
Ο Μητροπολίτης Κιτίου επαίνεσε τον π. Συμεών για «τον άτυφο, ταπεινό και σεμνό» του χαρακτήρα. Επίσης, τον κάλεσε να συνεχίσει να «μιλά με τη σιωπή δια της προσευχής» και να βαδίζει στην «πορεία των μεγάλων πατέρων και ασκητών της Εκκλησίας, τη νηπτική και ασκητική παράδοση του Ορθόδοξου ανατολικού μοναχισμού».
Ο σημερινός ηγούμενος του Μαυροβουνίου θεωρείται γνήσιος εκφραστής και συνεχιστής της κυπριακής μοναστικής παράδοσης, της οποίας χαρακτηριστικά είναι η αγροτική ζωή, η ησυχία και η προσευχή.
Ο π. Συμεών γεννήθηκε στην Ξυλοτύμπου στις 9 Ιουλίου, μέρα σημαδιακή, του 1948. Είναι το πρώτο παιδί του Μιχαήλη και της Χαμπούς Συμεού και έχει τρεις αδελφές. Τελείωσε την Ιερατική Σχολή "Απόστολος Βαρνάβας", χειροθετήθηκε αναγνώστης και έκτοτε έφερε ράσο από τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ' και έφυγε για σπουδές στην Αθήνα. Το 1980 χειροτονήθηκε, από τον Κιτίου Χρυσόστομο, διάκονος και το 1983 πρεσβύτερος. Από τότε μέχρι το 1996 διακόνησε στην Μονή του Αγίου Ιωάννη Κοντού στην Λάρνακα.
Στη διάρκεια των σπουδών του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, μυήθηκε στην ιερή τέχνη της αγιογραφίας από τους αδελφούς Λέπουρα, μαθητές του αείμνηστου μεγάλου αγιογράφου Φώτη Κόντογλου από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας. Την τέχνη αυτή στη συνέχεια τη δίδαξε στην Κύπρο και ανέδειξε περί τους είκοσι μαθητές.
Ο π. Συμεών στην ομιλία, κατά την ενθρόνιση του, είπε ότι το πατρικό του σπίτι «ήταν το πρώτο μοναστήρι της ζωής μου και η μελλοντική πορεία μου ήταν καθορισμένη ήδη από το δημοτικό σχολείο». «Οι γονείς μου με πότισαν με τα νάματα της λαϊκής παράδοσης του τόπου μας, της πονεμένης Ρωμιοσύνης» πρόσθεσε και τόνισε ότι η ψυχή του είναι στραμμένη προς την Ανατολή.
Από την ομιλία σταχυολογούμε και τα ακόλουθα:
- Δεν είναι εύκολο σήμερα να συστήσεις μοναστήρι εκ του μηδενός και μάλιστα ανδρικό.
- Το ζητούμενο για ένα μοναστήρι είναι οι καλοί μοναχοί που να διαθέτουν ταπείνωση, υπακοή, δίψα για το Θεό, πνεύμα θυσίας. Η ελευθερία κατά περίεργο τρόπο εκπηγάζει μέσα από την υπακοή.
- Ο τρόπος ανατροφής των παιδιών και η παιδεία είναι σήμερα κατά πάντα ατομοκεντρικά και η προτεσταντική λογική που επικρατεί δεν ευνοούν τις μοναχικές κλίσεις.
- Η κουλτούρα του τόπου μας ήταν πάντα η Ορθοδοξία. Η λιτότητα, η ασκητικότητα, η ταπείνωση, η μετάνοια και γενικά ο τρόπος ζωής των μοναχών βοηθούν για μια ορθόδοξη αυτοσυνειδησία.
Εξάλλου, ο Κιτίου Χρυσόστομος στην ομιλία του μεταξύ άλλων τόνισε:
- Ο μοναχισμός και οι μοναχοί ήταν και είναι πάντα η εμπροσθοφυλακή της Εκκλησίας. Είναι οι γνήσιοι εκφραστές του Ευαγγελικού πνεύματος, οι αληθινοί μαθητές του Αρχιποίμενος Χριστού, το μέτρο της πραγματικής ζωής, το φως των κοσμικών.
- Οι ιερές Μονές μας είναι και πρέπει πάντα να είναι τόπος ασκήσεως και αγιασμού, εργαστήρια αγιότητος, οάσεις και κυψέλες πνευματικές στη σημερινή έρημο του κόσμου τούτου, τόποι παραμυθίας και παρηγοριάς για το σύγχρονο άνθρωπο.
- Στο πρόσωπο του Καθηγουμένου λειτουργεί η πνευματική πατρότητα υπό την αληθινή και αυθεντική της έννοια.
Η μονή Μαυροβουνίου σήμερα και στο παρελθόν
Στη μονή Μαυροβουνίου τα τελευταία χρόνια καταφεύγει πολύς κόσμος και ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι. Η αδελφότητα της μονής προσφέρει στους επισκέπτες-προσκυνητές την ατμόσφαιρα κατανυχτικών ιερών ακολουθιών και ιδιαίτερα της Θείας Λειτουργίας με επίκεντρο την Ευχαριστία.
Στα 15 χρόνια λειτουργίας της μονής έγιναν πολλά έργα από άποψη κτιριακών εγκαταστάσεων. Τη μονή έχουν στηρίξει οικονομικά με τις δωρεές και εισφορές τους πολλοί άνθρωποι. Αμέριστη ήταν και είναι η συμπαράσταση του Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομου και του πατέρα Αντώνιου, εφημέριου του Αγίου Μάμα Τρούλλων.
Στα μελλοντικά σχέδια της αδελφότητας της μονής είναι ακόμα δύο μεγάλα έργα. Ο νέος ναός, του οποίου η ανέγερση αναμένεται να ξεκινήσει μέχρι το τέλος του χρόνου, και η ανέγερση στο χώρο του αβάτου πτέρυγας κελιών, γιατί τα υπάρχοντα 6 δεν επαρκούν για το μέλλον της μονής.
Το έργο της αναστήλωσης της μονής από τα ερείπια άρχισε τον Ιούλιο του 1994 από τον π. Συμεών με τη συμβολή του Μητροπολίτη Μόρφου και του Χωρεπισκόπου Αρσινόης. Ο πρώτος ήταν τότε πρεσβύτερος και ο δεύτερος διάκονος. Τα έργα τέλειωσαν σε δύο χρόνια. Η αδελφότητα πήγε για να εγκαταβίωνει στη μονή το απόγευμα του Πάσχα του 1996.
Στο μικρό βιβλιάριο για την ιστορία της μονής ο π. Συμεών σημειώνει:
«Η Μονή Μαυροβουνίου ήταν για μας, όπως και για τον πολύ κόσμο της Κύπρου, άγνωστη. Είχαμε έλθει και παλαιότερα εδώ, αλλά δεν δώσαμε πολλή σημασία. Έμοιαζε με ένα ερημοκκλήσι το μέρος, παρά με μονή. Η απόφασή μας να έλθουμε εδώ ελήφθη το Δεκέμβριο του 1993. Τίποτε τυχαίο δεν υπάρχει στην πνευματική πορεία των ανθρώπων. Έτσι και εμείς είχαμε έλθει εδώ τυχαία για άλλο λόγο την ήμερα εκείνη. Η χάρις αναδύεται από έναν τόπο, αλλά δεν τη συλλαμβάνεις πάντοτε. Εκείνη την ημέρα μίλησαν μέσα μας η ιστορία και η παλαιότητα του τόπου και οι ευχές τόσων κεκοιμημένων πατέρων [...]Το τοπίο με τα ξερά βουνά σε μετέφερε στο Σινά ή στην Παλαιστίνη, στους τόπους που γράφτηκε το Γεροντικό και ξεκίνησε ο μοναχισμός. Ήταν Δεκέμβριος του 1993. Όλα ήταν καταπράσινα πλην των κεφαλών των βουνών».
Ο ακριβής χρόνος ίδρυσης της μονής του Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου παραμένει άγνωστος. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο καθηγητής Χατζηιωάννου, στο λαογραφικό σύγγραμμα του Κύπρος, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η σημερινή κατάστασις του Μοναστηρίου αποδεικνύει το παρελθόν μεγαλείον του. Φαίνονται τα ίχνη και τα ερείπια πολλών οικοδομημάτων. Κίονες στρογγυλοί άνευ αυλάκων, εκ λευκού μαρμάρου κείνται εδώ και εκεί ερριμμένοι, δύο μάλιστα τούτων τους μετεχειρίσθηκαν προς υποστήριξιν του εικονοστασίου εντός της εκκλησίας».
Το Δεκέμβριο του 1735 επισκέφθηκε τη μονή ο γνωστός Ρώσος περιηγητής, μοναχός Βασίλειος Μπάρσκυ, ο οποίος έγραψε ανάμεσα σε άλλα: «Η μικρά αυτή Μονή ευρίσκεται εις τα σύνορα της Αρχιεπισκοπικής περιφερείας μεταξύ μικρών και γυμνών βουνών, εντός της κοιλάδος, εις ομαλόν και τερπνόν μέρος, μετά υγειούς αέρος και πηγαίου ύδατος. Έχει ολίγους μονάχους, δυο-τρία κελλία, έναν μικρόν αλλά ωραίον και καλώς διατεταγμένον ναόν, ο οποίος έχει μίαν καμπουρωτήν στέγην, δύο εισόδους και λιθόστρωτον πάτωμα».
Η μονή μετά τις σφαγές και λεηλασίες του 1821 αρχίζει να φθίνει και να παρακμάζει. Λίγο πριν το 1930 ο εκ Τρούλλων Χατζηαντώνης Σπανός επιδιόρθωσε το παλαιό τέμπλο. Η σημερινή αγία τράπεζα είναι έργο δικό του, αν και σώζονται τμήματα της παλαιάς. Ο ουρανός της παλαιάς αγίας τράπεζας, πολύ μεγάλος και βαρύς, αγιογραφημένος εσωτερικά, ήτο ακουμπισμένος στο νότιο τοίχο του ναού.
Το 1957 Άγγλοι στρατιώτες μπήκαν στο ναό και κατέστρεψαν το τέμπλο είτε για λόγους εκδίκησης, είτε φοβούμενοι μήπως το καλυμμένο μέρος χρησιμοποιηθεί ως κρύπτη αγωνιστών. Οι επίτροποι του Αγίου Μάμα των Τρούλλων μάζεψαν το σπασμένο τέμπλο και το στοίβαξαν στον τοίχο της εκκλησίας. Τις εικόνες τις μετέφεραν στο παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίνας και στην εκκλησία του Αγίου Μάμα.
Το 1963 ο νότιος τοίχος της εκκλησίας έπεσε συμπαρασύροντας ολόκληρη τη στέγη εκτός από την κόγχη του ιερού. Τον επόμενο χρόνο η εκκλησία ξαναχτίστηκε όπως ήταν προηγουμένως.
Ο σημερινή μονή χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το πρώτο περιλαμβάνει την παλαιά εκκλησία με το πρόσθετο μέρος του νάρθηκα, το αρχονταρίκι, το γραφείο, την τράπεζα και το βιβλιοπωλείο. Το δεύτερο τμήμα είναι άβατο για τους κοσμικούς και περιλαμβάνει τα κελιά των μοναχών, τη βιβλιοθήκη και τα δωμάτια φιλοξενίας. Ακολουθήθηκε πιστά η λαϊκή αρχιτεκτονική των κυπριακών μονών του 17ου-18ου αιώνα, που έχει χαρακτήρα απλό και ταπεινό και προσιδιάζει περισσότερο στο πνεύμα του μοναχισμού.
Η μεγάλη εφέστιος εικόνα του Αγίου Γεωργίου ήταν φυλαγμένη πίσω από το εικονοστάσι του Αγίου Μάμα Τρούλλων. Αποτελείται από ξύλα ενός δένδρου που στην Κύπρο λέγεται αόρατος (άρκευθος), τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με δύο κάθετους ζυγούς. Η ζωγραφική επιφάνεια είχε πέσει σχεδόν ολόκληρη. Μεταξύ των ελαχίστων τεμαχίων πού απέμειναν έβγαινε η ονομασία του Αγίου "Μαυροβουνιώτης".
Σύμφωνα με τον π. Συμεών, η εργασία της ζωγραφικής από την αδρή πινελιά φαίνεται να είναι έργο του Παύλου ιερογράφου, γνωστού αγιογράφου των μέσων του 17ου αιώνα. Τα ελάχιστα εναπομείναντα σημεία της εικόνας ήταν αρκετά, ώστε να ξαναγίνει το σχέδιο και η επαναζωγράφηση ακριβώς στα ίχνη της παλαιάς.
«Ο καθ' ημάς μοναχισμός δεν χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια και ακτιβισμό. Δεν έχει ανάγκην της ακαταπαύστου αγχώδους δραστηριότητος ο ορθόδοξος μοναχός, έστω και εις τον τομέα της κοινωνικής ευποιίας, δια να καταξιώση την αγαμία και αφιέρωσιν του», είχε τονίσει προ τριετίας ευρισκόμενος στο Άγιο Όρος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Στην ίδια ομιλία είχε επίσης υποδείξει ότι ο μοναχός ασχολείται κυρίως με την εσωτερική εργασία, «το ένδον σκάπτει. Την τήρησιν του νοός, την φυλακή των αισθήσεων, την κάθαρσιν του παλαιού ανθρώπου, την μεταμόρφωσιν των παθών, την καρδιακήν προσευχήν, την αναζήτησιν του θαβωρείου φωτός, την νοεράν θεωρίαν».
Ο πατήρ Συμεών και η μικρή συνοδεία του αγωνίζονται να κάνουν πράξη τους λόγους αυτούς του προκαθημένου της Ορθοδοξίας.
LORD SAVE THY PEOPLE (CHESNOKOV). BULGARIAN CHOIR
Another marvellous song from the russian orthodoxy, composed by Pavel Chesnokov. Is singing a bulgarian choir (presumably the "Svetoslav Obretenov " choir) led by Georgi Robev.
O Lord save Thy people
and bless thine inheritance. Grant
victories to all orthodox Christians
over their adversaries,
and by the virtue of Thy Cross
preserve thy habitation.
and bless thine inheritance. Grant
victories to all orthodox Christians
over their adversaries,
and by the virtue of Thy Cross
preserve thy habitation.
Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ.
Η ηγουμένη ενός από τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Κορινθίας , του μοναστηριού Άγιος Αθανάσιος Πουλίτσας ή Μαηθανάσης που εορτάζει στις 2 Μαΐου ,μιλάει αποκλειστικά στη sfedona .gr για την επισκεψιμότητα του μοναστηριού, τον γνωστό γέροντα της μονής.
Η εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου στο Σαχνίν-
Τό Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011, ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Αρχιερατικής και Ιερατικής Συνοδείας ετέλεσε τη θεία Λειτουργία στον νεοαναγειρόμενο ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Σαχνίν του βορείου Ισραήλ κοντά στη Ναζαρέτ.
"One day in monastery" - official movie trailer
One day in monastery" - film about daily life at man's monastery in Abkhazia
Ο ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ.
"Τίμα μεν τον Θεόν,
ως αίτιον των όλων
και Κύριον,
επίσκοπον δε ως αρχιερέα,
Θεού εικόνα φέροντα
κατά μεν το άρχειν Θεού
κατά δε το ιερατεύειν Χριστού"
ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011
ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΟΥ.ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 403-404 Μ.Χ. ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 4.
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
ΣΤΗΝ ΘΗΒΑΙΔΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΟΝΟΜΑΤΙ ΠΟΣΤΟΥΜΙΑΝΟΥ.
Στις περιοχές εκείνες ήταν επίσης περίφημο το όνομα ενός άλλου άναχωρητού, ό οποίος κατοικούσε στο μέρος εκείνο τής ερήμου, όπου είναι ή Συήνη. -Ή γνωστή αρχαία πόλη στο νοτιότατο άκρο τής Αιγύπτου, το σημερινό Άσσουάν, όπου ό πρώτος καταρράκτης του Νείλου και το περίφημο φράγμα. - Ήδη από τον 4ο αι. ήταν έδρα επισκόπου. Στην περιοχή της άνθησε ιδιαίτερα ό ασκητισμός.. Αυτός όταν πρωτοήρθε στην έρημο, με σκοπό να ζήσει με χόρτα και ρίζες βοτάνων (τα οποία βλαστάνει πού και πού ή άμμος γλυκύτατα και γευστικότατα), δεν ήξερε να διαλέγει τούς βλαστούς και πολλές φορές μάζευε βλαβερά. Ούτε ήταν εύκολο να διακρίνει την ενέργεια κάθε ρίζας από την γεύση, γιατί όλα ήταν εξίσου γλυκά, όμως αρκετά από αυτά έκρυβαν στη μυστηριώδη φύση τους θανατηφόρο δηλητήριο.
Τρώγοντάς τα λοιπόν τυραννιζόταν από την εσωτερική
ενέργεια τους και όλα τα ζωτικά του μέλη είχαν σπασμούς με φοβερούς πόνους. Συχνοί εμετοί με ανυπόφορα βασανιστήρια, έχοντας ήδη εξαντλήσει το στομάχι, πήγαιναν να διαλύσουν και την ίδια την έδρα της ψυχής. Έτσι φοβούμενος πλέον όλα γενικά τα φαγώσιμα, είχε επτά ημέρες νηστικός και ή πνοή του έσβηνε.
Τότε πλησίασε σε αυτόν ένα αγρίμι, πού ονομάζεται ίβηξ.
-Όμορφο άγριο ζώο, περίπου σαν ζαρκάδι.-
Καθώς στάθηκε αυτόν κοντά του, εκείνος του έριξε μία δεσμίδα χόρτα, πού τα είχε μαζέψει την προηγούμενη ημέρα, αλλά δεν τολμούσε να τα αγγίξει. Αλλά το αγρίμι τινάζοντας πέρα με το στόμα του τα δηλητηριώδη, διάλεγε αυτά πού ήξερε πώς ήταν αβλαβή. Έτσι παίρνοντας παράδειγμα ό άγιος άνδρας, έμαθε τί όφειλε να τρώγει και τί να αποπτύει, κι έτσι και γλίτωσε από τον κίνδυνο τής πείνας, και απέφυγε τα δηλητηριώδη χόρτα.
Αλλά θα έπαιρνε σε πολύ μάκρος να μνημόνευα αυτά πού γνωρίσαμε ή ακούσαμε για όλους όσους κατοικούν την έρημο. Συμπλήρωσα έναν ολόκληρο χρόνο και επτά σχεδόν μήνες παραμονής στα κατά μόνας σκηνώματα, περισσότερο ως θαυμαστής τής ξένης αρετής, παρά ότι μπόρεσα να επιχειρήσω για τον εαυτό μου έναν τόσο σκληρό και δύσκολο σκοπό. Πιο συχνά μάλιστα πήγα και κατοίκησα μαζί με τον γέροντα εκείνον πού είχε το πηγάδι και το βόδι.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΗΛΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΥΕΙ.
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΙΝΟ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΙΕΡΟΜ ΙΩΑΝΝΟΥ.
ΚΕΛΛΙΟΝ «ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΆΓΙΑ ΆΝΝΑ – ΆΓΙΟ ΌΡΟΣ 1989
Η ΛΕΑΙΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΚΥΜΝΟΙ.ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 403-404 Μ.Χ. ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 3
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΟΝΟΜΑΤΙ ΠΟΣΤΟΥΜΙΑΝΟΥ.
Για να μη τυχόν όμως αυτό φανεί απίστευτο, θα μνημονεύσω και ανώτερα. Ή πίστη τού Χριστού μαρτυρεί πώς τίποτε φανταστικό δεν πλάθω, ούτε διηγούμαι πράγματα πού κυκλοφορούν από αβάσιμους αφηγητές. Αλλά θα αναπτύξω όσα περιήλθαν εις γνώσιν μου από αξιόπιστους άνδρες:
Κατοικούν αρκετοί στην έρημο δίχως κανένα κατάλυμα, οι όποιοι καλούνται Αναχωρητές. Ζουν με ρίζες βοτάνων. Δεν στέκονται σε κανένα σίγουρο τόπο, για να μην συχνάζουν σε αυτούς οι άνθρωποι. Όπου νυχτώσουν, εκεί γίνεται σπίτι τους.
Δύο μοναχοί λοιπόν από την Νιτρία, έχοντας ακούσει τις αρετές ενός πού ζούσε με αυτό το τυπικό και αυτόν τον νόμο, κίνησαν να τον βρουν. Ήταν βέβαια σε πολύ μακρινή περιοχή, όμως τούς ήταν παλιά οικείος και αγαπητός, όταν κατοικούσαν μαζί σε ένα μοναστήρι και τώρα είχαν ακούσει για τις δυνάμεις του και πήραν τον δρόμο. Αφού τον αναζήτησαν πολύ και επί μακρό χρόνο, τελικά τον έβδομο μήνα τον βρήκαν να διατρίβει στην εσχάτη εκείνη έρημο πού είναι δίπλα στους Βλέμβους. Νομαδικός ληστρικός λαός της Αιθιοπίας και της Άνω Αιγύπτου. Επομένως ή χώρα τους είναι σε πραγματικά μεγάλη απόσταση από την Νιτρία .
Λεγόταν πώς κατοικούσε σε εκείνες τις ερημιές ήδη επί δώδεκα χρόνια. Αυτός παρόλο πού ξέκλινε από την συνάντηση όλων των ανθρώπων, ωστόσο, όταν τούς αναγνώρισε αυτούς, δεν τούς απέφυγε κι ούτε αρνήθηκε τον εαυτό του στους αγαπητούς του επί τρεις ημέρες.
Την τέταρτη ημέρα, αφού προχώρησε λιγάκι ξεπροβοδίζοντας τούς αδελφούς πού έφευγαν, αντικρίζουν να έρχεται προς αυτούς μία λέαινα θαυμαστού μεγέθους. Το θηρίο, παρόλο πού βρήκε τρεις, δεν ήταν καθόλου αβέβαιο για το ποιόν ζητούσε: Προσκυλίεται στα πόδια τού αναχωρητή και ξαπλώνοντας με κάτι σαν κλάμα και θρήνο δήλωνε κατάσταση θρηνούντος και παρακαλούντος. Τούς συγκινεί όλους και κυρίως εκείνον, ό οποίος κατάλαβε πώς αυτόν ζητούσε. Ξεκινά αυτό μπροστά και αυτοί ακολουθούν. Προπορευόμενο κάθε τόσο κοντοστεκόταν και κάθε τόσο κοίταζε πίσω: Εύκολα μπορούσε να γίνει αντιληπτό, πώς αυτό πού ήθελε ήταν, οπού οδηγούσε αυτό, να ακολουθεί κι ό αναχωρητής.
Γιατί να λέγω πολλά; Φθάνουν στην σπηλιά τού θηρίου, όπου ανέτρεφε πέντε ήδη μεγαλωμένους σκύμνους, πού τούς είχε άσχημα γεννήσει: Όπως δηλ. είχαν βγει από την κοιλιά τής μητέρας τους με κλειστά τα μάτια, έτσι διατηρούνταν σε συνεχιζόμενη τυφλότητα. Ή μητέρα έβγαλε ένα-ένα τα μικρά από τον βράχο και τα εξέθεσε μπροστά στα πόδια του αναχωρητού. Τότε επιτέλους ό άγιος αντιλήφτηκε τί ζητούσε το θηρίο. Επικαλέσθηκε το όνομα τού Θεού, ψηλαφώντας με το χέρι τα κλειστά μάτια των σκύμνων. Αμέσως αποδιώχθηκε ή τυφλότης, άνοιξαν τα μάτια των θηρίων και φάνηκε το από καιρό στερημένο φως.
Έτσι οι αδελφοί εκείνοι, με το να επισκεφτούν τον
αναχωρητή πού ποθούσαν, επέστρεψαν με ακόμη πιο καρποφόρα ανταπόδοση τού κόπου τους: Έχοντας αποσταλεί εις μαρτύριο τέτοιας δυνάμεως, είδαν την πίστη τού Αγίου και την δόξα τού Χριστού, ή οποία έμελλε να μαρτυρηθεί διά μέσου αυτών των ιδίων.
Θα πω κάτι θαυμαστό: Ή λέαινα μετά πέντε ημέρες επέστρεψε στον αυτουργό της τόσο μεγάλης ευεργεσίας, και τού προσέφερε ως δώρο την προβιά ενός ασυνήθιστου αγριμιού. Και ό άγιος πολλές φορές την φορούσε σαν ιμάτιο, δίχως να απαξιώσει να δεχθεί δώρο από ένα θηρίο, δίνοντας την ερμηνεία πώς Άλλος μάλλον ήταν πού το έδωσε.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΗΛΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΥΕΙ.
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΙΝΟ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΙΕΡΟΜ ΙΩΑΝΝΟΥ.
ΚΕΛΛΙΟΝ «ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΆΓΙΑ ΆΝΝΑ – ΆΓΙΟ ΌΡΟΣ 1989
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011
ΜΕΤΑΝΟΗΣΩΜΕΝ ΑΔΕΛΦΟΙ.......
Άγιος Αντώνιος των Σπηλαίων, ο ιδρυτής του Κιέβου-Pechorskata.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.
Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΛΥΚΑΙΝΑ.ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 403-404 Μ.Χ. ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 2
Είδαμε παρομοίως κι άλλον έναν και ή λύκαινα κατά μόνας ασκητή, πού κατοικούσε σε μία μικρή καλύβα, μέσα στην οποία δεν χωρούσε παρά μόνον ένας. Σχετικά με αυτόν λεγόταν το εξής, ότι δηλαδή την ώρα πού δειπνούσε συνήθιζε να παρουσιάζεται μία λύκαινα. Το θηρίο δεν παρέλειπε εύκολα ποτέ να προστρέξει σε αυτόν την κανονισμένη ώρα της τράπεζας, και τόση ώρα καθόταν και περίμενε μπροστά στην πόρτα, μέχρις ότου εκείνος να τού προσφέρει το ψωμί πού περίσσευε από το τραπέζι. Εκείνο συνήθιζε να γλύφει το χέρι του και τότε, σαν να είχε εκπληρώσει την υπηρεσία και να είχε απολάβει παραμυθία, αναχωρούσε.
Αλλά κάποτε συνέβη και είχε έλθει ένας αδελφός. Όταν έφευγε, ό άγιος εκείνος βγήκε να τον συνοδεύσει. Απουσίαζε επί αρκετή ώρα και δεν επέστρεψε παρά νύκτα πλέον. Στο μεταξύ το θηρίο προσήλθε κατά την συνηθισμένη εκείνη ώρα τού δείπνου. Όταν κατάλαβε ότι ό φίλος και προστάτης του απουσίαζε, μπήκε μέσα στο άδειο κελί, εξερευνώντας με κάθε περιέργεια πού να ήταν άραγε ό κάτοικος του. Κατά σύμπτωση εκεί δίπλα κρεμόταν ένα φοινικικό καλάθι με πέντε ψωμιά. Άρπαξε το ένα από αυτά και το καταβρόχθισε. Έπειτα, αφού διέπραξε την παρανομία, αναχώρησε.
Επιστρέφοντας ό ερημίτης βλέπει λυμένο το καλάθι, όχι ακέραιο τον αριθμό των ψωμιών. Κατανοεί την ζημία των προμηθειών του και κοντά στο κατώφλι αντιλαμβάνεται ψίχουλα τού κλεμμένου ψωμιού. Αλλά δεν ήταν καθόλου ακαθόριστη ή υποψία για το ποιό πρόσωπο είχε διαπράξει την κλοπή. Τις επόμενες λοιπόν ημέρες το θηρίο δεν ήλθε ως συνήθως (αναμφιλέκτως είχε συναίσθηση του τολμήματος του και απέφευγε να πάει σε αυτόν, στον οποίο είχε διαπράξει αδίκημα).
Ό ερημίτης το έφερε βαρέως πού στερήθηκε την παρηγοριά της τροφίμου του.
Τελικά ανακλήθηκε με την προσευχή του και μετά επτά 5 ημέρες παρουσιάσθηκε, όπως συνήθιζε παλιά, την ώρα πού δειπνούσε. Αλλά (κατά τρόπο πού εύκολα διέκρινες την αιδημοσύνη ενός μετανοούντος) δεν τολμούσε να πλησιάσει πιο κοντά και χαμηλώνοντας τα μάτια στην γη από βαθειά ντροπή (όπως εμφανώς σού έδινε να καταλάβεις) ικέτευε συγγνώμη. Ό ερημίτης λυπήθηκε την σύγχυσή της, της παραγγέλλει να πλησιάσει πιο κοντά και με θωπευτικό χέρι χαϊδεύει το θλιμμένο κεφάλι. Έπειτα αναψύχει την κατάδικο του με διπλασιασμένο άρτο. Έτσι, αφού έτυχε χάριτος, ή λύκαινα απέθεσε το πένθος και ανανέωσε την συνήθεια της υπηρεσίας της.
Προσέξτε, παρακαλώ, ακόμη και σε αυτόν τον τομέα την δύναμη του Χριστού, με την οποία τα άλογα ζώα σωφρονούν, ημερώνουν όλα τα άγρια. Ή λύκαινα παρέχει υπηρεσία, ή λύκαινα συναισθάνεται την ανομία τής κλοπής, ή λύκαινα συγχύζεται από ντροπή τής συνειδήσεως ανακαλείται και παρουσιάζεται, παρέχει το κεφάλι της, έχει αίσθηση τής συγγνώμης πού τής χαρίζεται, όπως έδειξε και ντροπή για το σφάλμα της. Δική σου είναι αυτή ή δύναμις, Χριστέ. Δικά σου είναι, Χριστέ, τα θαύματα. Και γι' αυτόν ακριβώς αναστενάζουμε, πού τα θηρία αισθάνονται την μεγαλοσύνη Σου και οι άνθρωποι δεν την ευλαβούνται.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΗΛΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΥΕΙ.
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΙΝΟ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΙΕΡΟΜ ΙΩΑΝΝΟΥ.
ΚΕΛΛΙΟΝ «ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΆΓΙΑ ΆΝΝΑ – ΆΓΙΟ ΌΡΟΣ 1989
ΕΝΑΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ . Ο ΚΗΠΟΣ. ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ. ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ 403-404 Μ.Χ. ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ 1
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΟΝΟΜΑΤΙ ΠΟΣΤΟΥΜΙΑΝΟΥ
Πρώτα - πρώτα λοιπόν μόλις εισήλθα στην έρημο, δώδεκα περίπου μίλια από τον Νείλο (είχα βέβαια για οδηγό έναν από τούς αδελφούς έμπειρο των τόπων) φθάσαμε σε έναν γέροντα μοναχό που κατοικούσε στους πρόποδες ενός όρους. Εκεί, πράγμα πού είναι σπανιότατο στους τόπους εκείνους, υπήρχε πηγάδι. Αυτός είχε ένα βόδι, τού οποίου ή εργασία συνίστατο εξολοκλήρου στο να αντλεί νερό ωθώντας μία τροχοειδή μηχανή (γιατί έλέγετο πώς τον πηγάδι ήταν κάπου χίλια ή περισσότερα πόδια βαθύ). Εκεί υπήρχε ένας κήπος πλούσιος σε λαχανικά, κάτι πραγματικά αντίθετο στην φύση τής έρημου, όπου ξεραμένα όλα και ζεματισμένα από την καύση τού ήλιου δεν βγάζουν ποτέ ούτε την παραμικρή ρίζα από κανένα σπόρο.
Όμως εδώ συνενωνόταν ό κόπος τού αγίου εκείνους με αυτόν τού ζώου και απέδιδε καρπό χάρις στην ιδιόχειρη επιμέλεια τού πρώτου. Δηλαδή ή συνεχής άρδευσης υδάτων έδινε τέτοια παχύτητα στην άμμο, ώστε κατά θαυμαστό τρόπο βλέπαμε τα λάχανα τού κήπου εκείνους να ζουν και να καρποφορούν.
Από αυτά λοιπόν από κοινού με τον κύριό του ζούσε και τον βόδι εκείνους. Και σε εμάς επίσης από αυτή την συγκομιδή έδωσε για δείπνο ό άγιος εκείνος. Τότε είδα κάτι, πού εσείς οι Γαλάτες ίσως δεν πιστεύετε, δηλαδή την χύτρα με τα λάχανα, τα οποία μάς προετοίμαζε για δείπνο, να βράζει δίχως φωτιά. Τέτοια είναι ή δύναμη τού ήλιου, ώστε είναι αρκετή για οποιουσδήποτε μαγείρους, ακόμη και διά Γαλατικά εδέσματα.
Μετά τον δείπνο ήδη έκλινε ή εσπέρα, όταν μάς προσκάλεσε για ένα φοινικόδεντρο, του όποιου τούς καρπούς συνήθιζε από καμιά φορά να τρυγά και τον οποίο απείχε περίπου δυο μίλια. Γιατί αυτά μόνο τα δένδρα στην έρημο, αν και σπάνια, υπάρχουν όμως. Τώρα αν για αυτά προνόησαν κάποιοι φίλεργοι αρχαίοι ή αν ή ενέργεια του ήλιου τα γεννά, αγνοώ.
Εκτός κι αντίθετο ό Θεός προγνωρίζοντας πώς κάποτε θα κατοικούνταν από αγίους ή έρημος, τα ετοίμασε για τούς δούλους του. Γιατί κατά τον μεγαλύτερο μέρος, oσοι έγκαταβιώνουν ανά τούς απόκρυφους εκείνους τόπους, καθώς άλλα βλαστήματα δεν προκύπτουν καθόλου εκείνους, από αυτών των δένδρων τούς καρπούς τρέφονται.
Όταν λοιπόν φθάσαμε στο δένδρο εκείνους, στο οποίο μάς οδηγούσε ή φιλοφροσύνη του οικοδεσπότη μας, πέφτουμε εκείνους πάνω σε ένα λιοντάρι. Σαν τον είδαμε αυτόν, εγώ και ό δικός μου ό οδηγός αρχίσαμε να τρέμουμε. Αλλά ό άγιος εκείνος προχώρησε χωρίς κανένα δισταγμό• εμείς, αντίθετο και τρέμοντας, ακολουθήσαμε. Τον θηρίο μαζεύτηκε λιγάκι (θα έλεγες προσταγμένο από Θεού), υποχώρησε και σταμάτησε, ενώ εκείνος τρυγούσε από τα χαμηλότερα κλαδιά όσους καρπούς έφθανε. Κι όταν άπλωσε τον χέρι του γεμάτο με χουρμάδες, έτρεξε το θηρίο και τούς πήρε τόσο άνετα, όσο κανένα οικιακό ζώο δεν τον κάνει. Και σαν έφαγε, αποχώρησε. Εμείς παρακολουθώντας τα αυτά και τρέμοντας ακόμα, εύκολα μπορέσαμε να σταθμίσουμε, πόση δύναμη πίστεως υπήρχε σε αυτόν και πόση αδυναμία σε εμάς.
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΗΛΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΥΕΙ.
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΙΝΟ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΙΕΡΟΜ ΙΩΑΝΝΟΥ.
ΚΕΛΛΙΟΝ «ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
ΆΓΙΑ ΆΝΝΑ – ΆΓΙΟ ΌΡΟΣ 1989
Η ΕΡΗΜΗ ΑΘΗΝΑ. ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ.
Καμιά φορά, εκεί πού περπατώ μέσα στην Αθήνα, πού είναι γεμάτη αυτοκίνητα, βιτρίνες, χτίρια με πολλά πατώματα, κοντά σε κάτι παλιά σπιτάκια, πού κάθονται δίπλα στους ουρανοξύστες φοβισμένα, ταπεινά και ντροπιασμένα, σαν τον φτωχό συγγενή δίπλα στον πλούσιο ξάδερφό του, και πού τη νύχτα γεμίζει από τις χρωματιστές ρεκλάμες, συλλογίζομαι τί ρημοχώρι ήτανε άλλη φορά αύτη ή μεγάλη πολιτεία πού σε ξεκουφαίνει με τη βουή της.
Μερμήγκια οι άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν, και μαζεύονται στα σταυροδρόμια, απάνω στο πεζοδρόμιο, για να περάσουνε αντίκρυ, σαν και κείνα τα κοπάδια τα γίδια ή τα πρόβατα, πού τα λαλεί ο παραγιός για να τ' αρμέξει ο τσομπάνης και ζουλιούνται το 'να κολλημένο στ' άλλο.
Σπρώχνουμε κ' εγώ μαζί με τούς άλλους, κ' εκεί πού κάθομαι και περιμένω πότε θα δώσει το σύνθημα ο αστυφύλακας για να ξεμπαρκάρουμε στην αντικρινή στεριά, σκέφτουμαι ποιο έμορφο πράγμα είναι ο λεγόμενος πολιτισμός και, την ίδια ώρα, με τη φαντασία μου, φέρνω στον νου μου την ερημιά πού βασίλευε μια φορά κ' ένα καιρό εδώ πού πατούμε.
Ή Αθήνα στάθηκε μια από τις πιο παλιές κι από τις πιο δοξασμένες πολιτείες της οικουμένης, μα ξέπεσε πολλές φορές και κατάντησε ένα λασποχώρι, γεμάτο χαλάσματα.
Στα χρόνια πού σπούδαζε σ' αυτή την πολιτεία ο Μέγας Βασίλειος, ή Αθήνα ήτανε ακόμα μια πολιτεία ξακουσμένη, κ' είχε κάποια σκολειά τής ρητορικής και της φιλοσοφίας. Τ' αρχαία χτίρια της στεκότανε ακόμα άγγιχτα, κ' οι Αθηναίοι τα δείχνανε στους ξένους με περηφάνια.
Λίγα χρόνια υστερότερα, στα 395 μ. Χ., ξεχυθήκανε σαν δρολάπι, από τα βορινά μέρη, μια γερμανική φυλή πού λεγότανε Βησιγότθοι, άγρια κι αρπαχτική. Από' όπου περνούσανε, χορτάρι δεν φύτρωνε. Φτάνοντας στην Ελλάδα, τσαλαπατήσανε όλες τις καλές πολιτείες, παρεχτος από την Αθήνα, πού γλύτωσε σαν από θαύμα. Γι' αυτό είπανε πώς την έσωσε ή θεά Αθηνά πού την προστάτευε, κι δ συγγραφέας Ζώσιμος γράφει πώς ο αρχηγός των Βησιγότθων Αλάριχος είδε μπροστά του την Αθήνα αρματωμένη, να φέρνει γύρο το κάστρο, και φοβήθηκε κ' έφυγε.
Ως τα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ή Αθήνα δεν είχε ξεπέσει τόσο πολύ. Μα στα χρόνια πού βασίλεψε αυτός ο βασιλιάς στην Κωνσταντινούπολη, δηλαδή από τα 527 μ.χ κ' ύστερα, ή πολιτεία τούτη, πού είχε απομείνει το τελευταίο καταφύγιο της ειδωλολατρίας και της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας, ρήμαξε.
Με διαταγή του Ιουστινιανού κλείστηκε ή Ακαδημία, κ' έτσι νεκρώθηκε ή ζωή της, ως πού κατάντησε ένα χωριό, ελεεινό και τρισάθλιο. Μάλιστα κάποιοι ιστορικοί είπανε πώς από εκείνον τον καιρό ή Αθήνα κατάντησε ένας ερημότοπος επί τετρακόσα χρόνια, και πώς μονάχα ή κουκουβάγια, το ιερό πουλί της, λαλούσε τις νύχτες επάνω στις σωριασμένες πέτρες.
Ή αλήθεια είναι πώς δεν ρήμαξε ολότελα, τη σκέπασε όμως ή λησμονιά. Τα περισσότερα από τ' αρχαία χτίρια στεκότανε ακόμα σε καλή κατάσταση, γιατί οι Αθηναίοι χριστιανοί δεν δείξανε μεγάλο φανατισμό, ώστε να τα καταστρέψουνε, όπως κάνανε οι φανατικοί χριστιανοί της Ρώμης. Μοναχά, πολλούς αρχαίους ναούς τούς κάνανε εκκλησιές, όπως τον Παρθενώνα, πού θαμποφαίνουνται ακόμα οι τοιχογραφίες επάνω στα μάρμαρα, από το μέσα μέρος του χτιρίου.
Τα αγάλματα όμως τα σπάσανε, γιατί γι' αυτούς ήτανε είδωλα. Κάμποσα από' αυτά πήρανε κ'- οι βασιλιάδες, για να στολίσουνε την Κωνσταντινούπολη, κι αρχή είχε κάνει ο Μέγας Κωνσταντίνος. Ό αυτοκράτορας Θεοδόσιος δ Β' κουβάλησε στην Πόλη ένα από τα αγάλματα της Αθηνάς, κανωμένο από τον Φειδία, και μαζί μ' αυτό σήκωσε τούς ελέφαντες πού στολίζανε τον ναό του Άρεως, και τούς έστησε στην Χρυσή Πόρτα της Πόλης. Στα χρόνια του βάλανε και στον Ιππόδρομο τα στριμμένα φίδια, πού βρίσκονται ακόμα. Εκατό χρόνια υστερότερα, ένας διοικητής πήρε από την Αθήνα τις φημισμένες ζωγραφιές του Πολύγνωτου, πού βρισκόντανε ως τότε στην Ποικίλη Στοά. Ό Ιουστινιανός έστειλε και πήρε πολλά μάρμαρα για να χτίσει την Άγιά Σοφία, και πρόσταξε να διορθώσουνε το κάστρο τής Ακρόπολης με αρχαία λιθάρια.
Εκείνον τον καιρό ακουγόταν ή Πάτρα, ή Κόρινθος, ή Μονεμβάσια, ή Θήβα κ' ή Χαλκίδα, περισσότερο από την Αθήνα. Ό στρατηγός πού διοικούσε την Ελλάδα είχε έδρα τη Θήβα.
Την Αθήνα δεν τη θυμότανε κανένας. Ανάμεσα στα χαλάσματά της κι επάνω στα μνήματα πού σκεπάζανε τούς πιο φημισμένους ανθρώπους της οικουμένης, φύτρωνε το λησμονάνθι.
Καμιά φορά ξέπεφτε κατά δώ κανένας προσκυνητής, για να κάνει την προσευχή του στην εκκλησιά της Θεομήτορος, όπως κάποιοι καλόγεροι από τη Ρώμη πού πηγαίνανε στα Ιεροσόλυμα, και πού είναι γραμμένοι στον συναξάρι του Οσίου Λουκά της Λειβαδιάς, κατά τα 900 μ. Χ. Αυτοί καταλύσανε στον σπίτι της μητέρας του Αγίου Λουκά.
Στον βίο του Αγίου Νίκωνος του Μετανοείτε είναι γραμμένο πώς, αφού πήγε στην Κρήτη και βάφτισε τούς εκεί Εβραίους, μπήκε σ' ένα καράβι και πήγε στον Δαμαλά (σημερινή Επίδαυρο), κι από κει, αφού πέρασε από τη Σαλαμίνα, πού δεν είχε επάνω της ψυχή ζωντανή, ήρθε στην Αθήνα, και προσκύνησε στην εκκλησιά τής Παναγίας, δηλαδή στον Παρθενώνα, διδάσκοντας τον λαό, πού τον άκουγε σαν να ήτανε τα λόγια του «άσματα Σειρήνων». Κι αφού πέρασε στην Εύβοια, κ' υστέρα πήγε στην Θήβα, στην Κόρινθο στο Αργός και στο Ναύπλιο, καταστάλαξε στην Σπάρτη, κ' εκεί έκτισε το μοναστήρι του.
Κατά τα χρόνια πού ήτανε δεσπότης τής Αθήνας Ο Μιχαήλ Ακομινάτος, ένας Μικρασιάτης πού αγαπούσε πολύ την αρχαιότητα, ή Αθήνα ήτανε ένα ρημάδι, και γι' αυτό τη θρηνεί στα γραψίματά του, και λέγει πώς ή Αθήνα ήτανε εκείνον τον καιρό, δηλαδή στα 1200 μ. Χ., «Σκυθική ερημιά». Για τον ναό τής Παναγίας γράφει πώς ήτανε «τέμενος περικαλλές, εύφεγγές, ανάκτορο τής φωτοδόχου Παρθένου και φωτοδότιδος χάριεν, το του λάμψαντος έξ αυτής αληθινού φωτός σκήνωμα».
Ό ραβίνος Βενιαμίν τής Τουντέλας, πού ταξίδεψε από την Ισπανία στην Ανατολή και πέρασε από την Ελλάδα κατά τα 1170 μ. Χ., δεν γράφει τίποτα για τη λησμονημένη την Αθήνα. Γράφει μόνο πώς από την Κέρκυρα πήγε στην Πάτρα, στην Κόρινθο και στην Θήβα, πού λέγει πώς ήτανε μεγάλη πολιτεία. Φαίνεται πώς ή δεν πέρασε από την Αθήνα, ή δεν τής έδωσε προσοχή, γιατί στην Αθήνα δεν ζούσανε Εβραίοι τον καιρό εκείνο, ενώ στην Θήβα βρήκε δυο χιλιάδες, καθώς και στον Έγριπο, τη σημερινή Χαλκίδα, βρήκε πολλούς Εβραίους πού είχανε εργαστήρια και δούλευαν το μετάξι. Μα στην Αθήνα δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα, κι ούτε ποτέ Εβραίος έζησε σ' αυτής την πολιτεία. Από' όλη την Τουρκία, μονάχα ή Αθήνα, αι Κυδωνίαι (τ' Αϊβαλή) κ' ή Τραπεζούντα δεν είχανε Εβραίους, γιατί είχανε παρμένο από τούς σουλτάνους αυτούς το προνόμιο.
Έτσι λησμονημένη ζούσε ή Αθήνα κρυφά από τον θεό, κι όλο πήγαινε στα πιο χειρότερα. Οι Τούρκοι την είχανε κάνει αγνώριστη, σαν να 'τανε κανένα τουρκοχώρι μέσα στα βάθη της Ανατολής. Αχόρταγοι πασάδες την τρώγανε, κ' είχε απομείνει πετσί και κόκαλο.
Ό χειρότερος Τούρκος διοικητής της στάθηκε ο τύραννος Χατζή - Άλής ο Χασεκής, πού τη βασάνισε από τα 1772 ως τα 1796, πού του κόψανε το κεφάλι, τέλος πάντων, κατά προσταγή του σουλτάνου.
Εκείνα τα βασανισμένα χρόνια τα ζωγραφίζει ζωντανά ένας Αθηναίος εκείνου του καιρού, ο Παναγής Σκουζές, στην Ιστορική φυλλάδα πού έγραψε. Λέγει λοιπόν ο Σκουζές για τον σκληρόκαρδο Χατζή - Αλήθεια τα παρακάτω:
«Και οι δυο παππούδες μου ήταν σημαντικοί, περισσότερο όμως ήτον πλούσιος ο Σκουζές. Άλλα ύστερον δυστύχησαν εξ αιτίας της τυραννίας του Χατζή Αλήθεια, οπού τυράννησε τας Αθήνας χρόνους είκοσιτέσσερους, οπού τόσον δυστύχησαν οι Αθηναίοι, χώρα και χωριά.
Κατερήμωσε την επαρχία όλη. Έφυγαν τα δύο πέμπτα των Αθηναίων, μην έχοντας πλέον να πληρώσουν τούς βαρύτατους φόρους, αφού τούς απογύμνωσε από χρήματα και κάθε διαμαντικό, μαλαγματικό, μπακιρικό, ρουχικά. Και τα κτήματά των έπώλησαν εις τον ίδιο τον τύραννο και εις τούς Οθωμανούς, οπού αυτοί δεν πλήρωναν δοσίματα, μήτε είχαν τυραννίες, αγγαρείες και τα λοιπά. Όπου οι χριστιανοί υπόφεραν και έφευγαν κρυφίως φαμελικώς εις Ανατολή, εις τα νησιά Αιγαίου Πελάγου, εις Πελοπόννησο, Σαλαμίνα, Μέγαρα, Θήβα, Λεβαδιά, Χαλκίδα και λοιπά μέρη.
Ή Αθήνα, ή πόλις, είχε χίλιες πεντακόσιες οικογένειες χριστιανών, τριακόσιες πενήντα οικογένειες Οθωμανών, τα δεν χωρία όλων των Αθηνών σχεδόν ήτον έως χίλιες πεντακόσιες οικογένειες, εις αυτής την εποχή, έως οπού ο τύραννος άρχισε τη φρικτή τυραννία, από τα 1788 έως τα 1796, χρόνους οχτώ, οπού ή κυβέρνησης τον Αποκεφάλισε εις το νησίον της Κώος, πλησίον της Ρόδος, αφού κατερήμωσε την επαρχία.
Ητον και εικοσιπέντε οικογένειες Τουρκόγυφτοι, σιδηρουργοί όλοι. Ομοίως ήτον εως τριακόσιες τριάντα οικογένειες Αιθίοπες. Έκαμναν ψάθες και σκούπες βούρλινες.
Αλλά τώρα θέλω αρχίσει την αίτια τής τυραννίας και δυστυχίας των Αθηναίων... 'Αρχή τυραννίας Χατζή Αλήθεια. Το σύστημα, αξίωμα του χασεκής. Έκατάγετο από τα μέσα μέρη τής Ανατολής. Ήρθε εις Κωνσταντινούπολη, ήμπε εις το σαράγι, νέος ων, έλαβε τα μέσα, και έγινε υπηρέτης τής Έσμά - σουλτάνας, αδελφής του σουλτάν Σελίμη, και θυγατέρας σουλτάν Χαμίτη, όπου τότε ήτον εις τον θρόνο. Προχώρησε εις το παλάτι το βασιλικό, καθώς τότε οι Τούρκοι εύκολα προχωρούσαν.» ·
Αυτής ή Έσμά - σουλτάνα τον είχε εραστή τον Αλήθεια, και την ανέβασε σε μεγάλο αξίωμα. Στο τέλος, μπόρεσε αυτός, με την υποστήριξη της, κι αγόρασε τον «μαλιτζανέ» τής Αθήνας, δηλαδή το δικαίωμα να παίρνει τούς φόρους από' όλη την Αττική, στο στάρι, στο κριθάρι, στο λάδι, στα περιβόλια, στ' αμπέλια, μποστάνια, στα μελίσσια κλπ.
Από φορατζής όμως τής Αθήνας, έγινε διοικητής. «Ηύρε κόλακας τούς αριστοκράτες των Αθηνών, τούς έκαμε φίλους και οπαδούς, και με δύο - τρεις Οθωμανούς άρχισε να τυραννή.»
Οι κοτζαμπασήδες Αθηναίοι, πού διοικούσανε μαζί με τον Αλήθεια, ήτανε δώδεκα. Ό λαός, έχοντας μαζί του τον δεσπότη και τούς παπάδες, στείλανε χαρτί χαρτζιχάλι στην Πόλη, να φύγει ο τύραννος, και το καταφέρανε, γιατί ή Έσμά - σουλτάνα ήθελε να έχει κοντά της τον αγαπημένο της Αλήθεια. Μα ο Τούρκος πού έβαλε στο ποδάρι του ο Χατζή - Άλής ήτανε ίδιος και χειρότερός του.
Ωστόσο, ύστερα από λίγο διάστημα, ξαναγύρισε ο Χασεκής στην Αθήνα, κ' έπιασε πάλι τη δουλειά του.
Δεν πέρασε πολύς καιρός, και παρουσιάστηκε στην Αθήνα άλλη συμφορά, ένας Γιαχόλιορης, Αρβανίτης ζαμπίτης, πού είχε στην διαταγή του καμία εξηνταριά Αρβανίτες, κ' ήτανε διορισμένος να κρατά την τάξη στην Αθήνα. Αυτός λοιπόν σήκωσε κεφάλι, κι αφού μάζεψε ως οχτακόσους Αρβανίτες, τράβηξε στην Αθήνα για ν' αρπάξει και να ξεσκίσει. Ό Χασεκής έστειλε κ' έφερε κι αυτός καμία εκατοστή Αρβανίτες από το Λάλα του Μοριά κι από την Κάρυστο, κ' ετοιμάστηκε για πόλεμο.
Ό Γιαχόλιορης έφταξε στον Κάλαμο και στον Ωρωπό, κι από κει στην «Τζηβισιά», κι άπλωσε τούς Αρβανίτες του ως το Μαρούσι και το Χαλάντρι. Στο μεταξύ, οι φαμελιές των χριστιανών περάσανε στην Κούλουρη, γιατί στην Ακρόπολη άνεβήκανε οι φαμίλιες των Τούρκων, και δεν χωρούσανε.
Οι Αθηναίοι είπανε στον Χασεκή να μην περιμένει τον Γιαχόλιορη, παρά να τον χτυπήσουνε έξω από την πολιτεία, όπως κάνανε οι αρχαίοι Αθηναίοι στον Μαραθώνα. Κ' έτσι έγινε. Χτυπήσανε τούς Αρβανίτες, πού χωθήκανε στο Χαλάντρι και πιάσανε τρεις πύργους και κάμποσα χαμόσπιτα. Οι Αρβανίτες αποδεκατιστήκαν, αλλά δεν παραδινόντανε, περιμένοντας τον αρχηγό τους από την Κηφισιά. Στο μεταξύ οι καβαλάρηδες Αθηναίοι τραβήξανε κατά το Μαρούσι και την Κηφισιά. Κ' οι Αθηναίοι πού πολιορκούσανε τούς Αρβανίτες στο Χαλάντρι βάλανε φωτιά στους πύργους και τούς κάψανε. Τούς άλλους, πού ήτανε ταμπουρωμένοι στα σπίτια, άλλους σφάξανε, άλλους σκοτώσανε, τουφεκίζοντάς τους από τα παράθυρα.
Κατόπι τραβήξανε όλοι οι Αθηναίοι κατά το Μαρούσι και την Κηφισιά, και βάλανε μπροστά τούς Αρβανίτες. Τούς κυνήγησαν ως το ρέμα του Φασίδερη, «δυο ώρες επάνω από την Τζηβισιά, έξω από το σύνορο τής Αττικής». Σκοτώσανε και πιάσανε ζωντανούς κάμποσους Αρβανίτες.
Εμορφα είναι τούτα τα παρακάτω λόγια πού γράφει Παναγής Σκουζές:
«Τότες οι Αθηναίοι έστοχαστηκαν και πρότειναν εις τον Χατζή Άλήν ότι το κίνημα όπου τον συμβούλεψαν και κτύπησαν τούς εχθρούς έξω από την πόλι, ετζι έκαμαν και οι παλαιοί Αθηναίοι ερχομένου εις Μαραθώνα του βαρβάρου διά να ύποτάξη τας Αθήνας. Του διηγήθηκαν την Ιστορία, του είπαν και εις το μετέπειτα οπού ανέκτησαν τα τείχη, καθώς και ο Ξέρξης φοβέριζε εις το μετέπειτα, ούτως φοβερίζουν και οι Αλβανοί.»
ΒΙΒΛ. Η ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ. ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ.
Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011
ΓΕΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΣ. ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.
ΛΟΓΟΣ ΑΓΑΘΟΣ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ.
ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ.
Ό πατήρ Ματθαίος, ό πατήρ Λεόντιος και ό πατήρ Δανιήλ. Παλαιοί μοναχοί της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας.
(Επιστολή) ΓΕΡΩΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ.
Προ καιρού είχες γράψει ένα γράμμα, εις το όποιον έλεγες ότι άκουσες τον βίον της άγιας Αικατερίνης εις την τράπεζα και ή ψυχή σου φώναζε, πότε να πάς στην αγκαλιά του Χριστού. Ακόμη ότι επιθυμείς πάρα πολύ να σου γράψω μίαν επιστολή περί θείου έρωτος, τον όποιον εγώ δεν έχω δοκιμάσει καθόλου, αλλά δια την σωτηρία της ψυχής σου είμαι υποχρεωμένος ότι ενθυμούμαι από τις διδαχές του μακαρίου Γέροντά μου να σου γράψω.
Τον θείον έρωτα ό Μοναχός τον αποκτά διά της τελείας υπακοής και κοπής του θελήματος και φρονήματος του. Όταν αυτά τα αποβάλει τελείως διά τής συμβουλής του πνευματικού του οδηγού, καθαρίζεται ό νους του τελείως, και όχι μόνον καθαρίζεται, αλλά και έλλάμπεται, καθώς λέγει ό Μέγας Βασίλειος. Ό νους ερωτευμένος μετά του Θεού όλα τα ξεχνά και εις ένα προσέχει, το πώς να μη χάση την έλλαμψιν των ενεργειών του Τρισυπόστατου Θεού.
Όταν δε ό υποτακτικός, που υποτάσσεται διά την αγάπη του Θεού και μόνον, φθάση εις το «άναντες» Εις το υψηλότατο, ακρότατο της πνευματικής ζωής, καθώς λέγει ό άγιος Διονύσιος ό Αρεοπαγίτης, εις ενθυμούμαι μόνον βλέπει, εις το να μη χάση αυτόν τον έρωτα. Αυτός ό έρως δίδεται εις τους οικούντας ενθυμούμαι έρημία διά μόνην την αγάπη του Θεού και εις τους υπομένοντας δι' αυτήν συκοφαντίας, ύβρεις, λύπη, και λοιπάς θλίψεις, καθώς και εις την εκκλησία ψάλλομεν εις τους αναβαθμούς: «Τοις έρημικοίς ζωή μακαρία εστί, θεϊκω ερωτι πτερόυμενις».
Ημείς ήξιώθημεν να το ιδωμεν αυτό ενθυμούμαι τω Μοναστηρίω τής Σίμωνος Πέτρας, όπου είσαι, με τα ίδια τα μάτια μας.
Εκεί εκατώκουν τρεις Πατέρες. Ό μακαρίτης ό πνευματικός παπά Ματθαίος, ό εξ Αμερικής πατήρ Λεόντιος και έτερος Μοναχός Δανιήλ. Αυτοί είχαν φθάσει εις το ύψος του θείου έρωτος
Ό θείος έρως είναι αχόρταστος κατά την Γραφή όπου λέγει: «Όλος ει γλυκασμός και επιθυμία ακόρεστος». Αυτοί είχαν φθάσει εις αυτά τα ύψη. Προ πάντων ό Γέρο Λεόντιος, όπου ητο τυφλός και έκανε το ημερονύκτιο τρείς χιλιάδες έως τρεισήμισι χιλιάδες μετάνοιες.
Θέρμανση ουδέποτε έδέχετο εις το κελί του κατά την διακοπή των Αγρυπνιών. Διότι τότε διάβαζαν την πρώτη ώρα και κατόπιν πήγαιναν οι πατέρες εις τα κελιά των, και μετά δυο ώρες σήμαινε δια την Θεία Λειτουργία.
Αυτοί είχαν κελιά εις το βόρειο μέρος και άκουγαν τους διακονητάς και λοιπούς θορύβους εις τα μαγειρεία. Και ενώ τα κελιά των είχαν παράθυρα προς βορρά δεν έδέχοντο να τους βάλουν τζάμια, αλλά υπέμεναν το δριμύτατο ψύχος εμμένοντες εις το προαιρετικό μαρτύριο.
Ό Γέρο Λεόντιος ητο τυφλός, ωθούμενος δε από τον θείον έρωτα έράπιζεν το πρόσωπον του ακαταπαύστως. Εάν κανείς αδελφός τον πλησίαζε και τον ρώταγε διά την υψηλή ζωή και το πώς να φθάση ό νους του, όσον είναι δυνατόν ανθρώπω, εις τον μετά τον εμπύρινον ουρανό, όπου είναι αι ουράνιαι δυνάμεις, αναστενάζων του έλεγε:
«-Αχόρταστος, παιδί μου! Δεν έφθασα εις το βάθος της ταπεινοφροσύνης του προ της παρακοής Αδάμ. Εάν είχον φθάσει εις αυτό το βάθος, θα ημπορούσα να σου έλεγαν ένα λόγο. Πλην μάθε, εάν θέλεις να φθάσης εις αυτά τα ύψη, μακράν σου δεν είναι, αλλά ύπόμενον εις το κελίον σου πείνα , δίψα , ψύχος και τα λοιπά λυπηρά (τα κατά κόσμο λυπηρά, αλλά κατά Θεό χαρμόσυνα), διά των όποιων ανέρχεται εις αυτά τα ύψη ακόπως ό νους του Μοναχού.
»Τώρα κάθομαι εδώ και βλέπω την αθλιότητα μου- βλέπω εις την καρδία μου να φωνάζουν διάφορα ζωύφια έχοντα πτέρυγας, όπως αι σφήκες, κώνωπες και άλλα. Και οι μεν κώνωπες εξέρχονται εκ της υγρασίας, αι δε σφήκες εκ της θέρμης.
»Ή υγρασία είναι όλα τα άτιμα πάθη και όπως όταν ξηραίνονται τα νερά χάνονται οι κώνωπες, ούτω πως και τα άτιμα πάθη χάνονται με την πείνα , την δίψα, το κρύο και τας λοιπάς κακουχίας του σώματος.
»Εκ της υπερβολικής θέρμης δε εξέρχονται αι σφήκες που είναι όμοιαι με την οίηση, τον εγωισμό και την υπερηφάνεια. Αυτές ξεραίνομαι δια τής νίψεως, τής αύτομεμψίας, τής ταπεινοφροσύνης, τής έκκοπής θελήματος και φρονήματος και τελείας υπακοής, έχοντες παράδειγμα τον Σωτήρα Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, όστις έγινε "ύπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού"».
Έλεγε δε ό Γέρο Λεόντιος ακόμη και αυτάς τας διδαχάς εις τους συνομηλίκους μου, όπου γνώριζε ότι έχουσιν καρδίας με ταπεινό φρόνημα.
Ένας αδελφός τον ρώτησε πώς αποκτάται ή καρδιακή προσευχή και του απήντησε:
«-Είσαι παραμάγειρος εάν θέλεις να αξιωθείς αυτού του χαρίσματος, ενθυμήσου τον αγιον Εύφρόσυνον, ό όποιος υπέμεινε τα πάντα και αξιώθηκε να κόψη μήλα εκ του Παραδείσου και να τα δώσει στον Ηγούμενο.
»Ενθυμήσου και τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, όπου ητο Ηγούμενος εις την Μονή του Έσφιγμένου- εξερχόμενος δε ενθυμούμαι την αναγνώσει των ψαλτηρίων εκ του Καθολικού διά το μαγειρείο, είδε τον μάγειρο κοιμώμενο και το φαγητό να καίεται. Τότε αυτός έβαλε την παλάμη του αντί διά χουλιάρα και ανακάτεψε το φαγητό».
Κατόπιν ό Γέρο Λεόντιος τον δίδαξε την καρδιακή προσευχή λέγων αυτά τα λόγια:
«-Όπως το καζάνι από την φωτιά βράζει, έτσι και ή καρδία του ταπεινού Μοναχού καιόμενη υπό τής θείας αγάπης αστοχεί τα πάντα αποβλέπουσα μόνον εις την ένωσιν μετά του Γλυκύτατου Νυμφίου Χριστού.
»Και όπως ό μάγειρος δεν πρόσεχε και τον πήρε ό ύπνος και εκάη το φαγί, έτσι και ό ανυπότακτος και θεληματάρης Μονάχος καίει την ευχή εκ του πάθους της υπερηφάνειας και εγωισμού. Και όπως ό άγιος Γρηγόριος ταπεινώς έτρεξε και ανακάτεψε το φαγητό διώκων την δυσοσμία εκ της χύτρας, έτσι και ό υποτακτικός, ύποτασσόμενος εις τας συμβουλάς του Γέροντος του, προσέχει την δυσοσμία των παθών, τα όποια έχει ή πνευματική χύτρα.
»Και συ, εάν θέλεις να αποκτήσεις την καρδιακή προσευχή, θα φύλαξης άκραν υπακοή και θα πωληθής εις τον Ηγούμενο και θα παραδοθείς ψυχή τε και σώματι, δια να αξιωθείς της καρδιακής προσευχής, ή οποία είναι ή πηγή πάσης θεολογίας».
Κάποτε ήτο Μεγάλη Τεσσαρακοστή και ένας ασκητής λόγω κακοκαιρίας το εσπέρας εκείνο έμεινε πλησίον των τριών ανωτέρω πατέρων. Ητο δε «πονηρός» και με την «πονηρίαν» του ήθελε να ανακαλύψει την πνευματική των εργασία. Μετά δυο ώρας ήκουσε βήματα ανυπόδητων και βλέπει τον Γέρο Λεόντιον, παπά Ματθαίον και Γέρο Δανιήλ να ανεβαίνουν στο άνω πάτωμα.
Άνάπτοντες την λάμπα επεδόθησαν εις την ανάγνωση τής Αγίας Γραφής. Διαβάζοντας δε το- «Εν αρχή έποίησεν ό Θεός τον ουρανό και την Γήν», άρχισαν να κλαίουν λέγοντες αυτά τα λόγια:
«-Τί κρύπτει αύτη ή γραμμή τούτων των λέξεων; Το "Εν αρχή εποίησε ό Θεός τον ουρανών και την γήν"; Δηλαδή, έκανε πρώτον τους άγιους Αγγέλους τα ουράνια τάγματα διά να βλέπουν τα μετά ταύτα έργα Του. Να σχολάζει δε ό νους των από κάθε γήινο να επιστρέφει καθ' ό άυλος εις τας ουράνιους άΰλους τάξεις. Εκεί να βλέπει όλα τα ουράνια τάγματα να δοξολογούν, να ευχαριστούν και να προσκυνούν τον Τριαδικό Θεό και όλα ήδυνόμενα άκορέστως να λέγουν εκείνα, τα όποια ειδεν και ήκουσεν ό προφήτης Ησαΐας».
Αυτήν την συνήθειαν είχομεν και ημείς, να διαβάζομαι κάθε λέξιν, που περιέχει άπασαν την κοσμογονία, εις την οποίαν κρύπτεται το μυστήριο του Τρισυπόστατου Θεού. Και οι πατέρες μας διάβαζαν λόγους περί θείου έρωτος του αγίου Ιεροθέου, του αγίου Ιγνατίου, και άλλων Αποστολικών Πατέρων.
Και συ, εάν θέλεις να φθάσης, καθ' ό Μοναχός Αγιορείτης, εις τα ύψη των πατέρων μας, εις άλλο τι δεν θα καταγίνεσαι παρά μόνον εις τον θείον έρωτα. Καθ' ό δε υποτακτικός Κοινοβίου, εάν πεινάς, μη φοβάσαι ή ουράνιος Άνασσα, ή Κυρία Θεοτόκος, θα σε θρέψη, εάν διψάς μη φοβάσαι. Όπως ή ουράνιος Άνασσα διά του θείου Αγγέλου διόρθωσε τον αδελφό του ιερού Κοινοβίου, εις ό κοινοβιοίς, να μη άποφεύγη να εργάζεται εις τα διάφορα διακονήματα, έτσι και σε θα σε ποτίσει Αύτη, όχι εκ του φθαρτού ύδατος όπου παρέρχεται, αλλά εκ του άφθαρτου που είναι ό θειος έρως. Και εάν θέλεις να αποκτήσεις τον θείον έρωτα, να βιάζεις τον εαυτόν σου, διότι ή Βασιλεία του Θεού βιάζεται από τους βιαστάς Μονάχους.
Εύξαι και δι' εμέ τον γέροντα και διά τον γράφοντα να τον άπαλλάξη ό πανάγαθος Θεός από τους θορύβους του κόσμου τούτου και να τον αξιώσει τής μακαρίας ησυχίας, ή οποία θα τον αναγάγει εις τον θείον έρωτα.
ΒΙΒΛ. ΙΕΡΟΜ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ. ΓΕΡΟΝΤΙΚΑΙ ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ. ΕΚΔΟΣΗ Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ. ΜΩΛΟΣ ΛΟΚΡΙΔΟΣ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
