ΧΙΛΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Ιερεύς Σωτήριος Αθανασούλιας
Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Χιλιαστικές και Εσχατολογικές πλάνες των Μαρτύρων του Ιεχωβά



ΤΕΥΧΟΣ 91            ΤΡΙΠΟΛΙΣ             ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ 2015

ΧΙΛΙΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΛΑΝΕΣ
ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Ἡ ἐσχατολογία στήν ὑπηρεσία τῆς τρομοκράτησης

Ἡ ἐσχατολογία, δηλαδή ἡ διδασκαλία γιά τό τέλος τοῦ παρόντος κόσμου καί τῆς παρούσης ζωῆς, εἶναι σπουδαιότατο καί ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ καί τῆς πίστης τῆς Ἐκκλησίας μας. Στήν αὐθεντική λειτουργία της, ἀποτελεῖ πολύτιμη πυξίδα προσανατολισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Μᾶς ὑποδεικνύει τήν αὐθεντική πορεία μας καί μᾶς κατευθύνει πρός τόν τελικό προορισμό μας. Ὡστόσο, ἡ ἐσχατολογία δέν λειτουργεῖ πάντοτε μέ αὐθεντικό τρόπο. Ἐκτροπές της ἐμφανίζονται, γιά παράδειγμα, σέ περιόδους πνευματικῆς, κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσης, ὅπου σενάρια γιά τά ἔσχατα γεγονότα, ἐξεζητημένες ἑρμηνεῖες τῶν ἱερῶν κειμένων, ὑπερβολές, συσχετισμοί ἄσχετων δεδομένων, ὑποτιθέμενες προφητεῖες ἤ ρήσεις ἁγίων ἀνθρώπων κ.ἄ., εἴτε ἐπιχειροῦν νά παράσχουν μάταιες ἐλπίδες, εἴτε ἐπιδιώκουν νά ἐντυπωσιάσουν ἤ ἀκόμη καί νά τρομοκρατήσουν τό κοινό. 


Παρόμοια φαινόμενα ἐκτροπῶν ἐμφανίζονται μεταξύ τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς μας, στίς ὁποῖες κυριαρχοῦν χιλιαστικές καί ἐσχατολογικές τάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εἶναι ἡ αἵρεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, μέ τίς γνωστές ἀντιλήψεις της γιά τή χιλιετή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Στίς περιπτώσεις αὐτές, ἡ ἐσχατολογία χρησιμοποιεῖται ὡς μέσο ἄσκησης ψυχολογικῆς βίας καί τρομοκρατίας στά μέλη τῆς αἵρεσης, ὥστε αὐτά νά παραμένουν συνδεδεμένα στενά μέ τήν ὁμάδα καί νά ἐξασφαλίζεται ἔτσι ἡ συνοχή της. Ὅποιος βρεθεῖ ἔξω ἀπό τό «μοναδικό καταφύγιο», τήν ἑταιρία «Σκοπιά», καί δέν ἀκολουθεῖ πιστά τή γραμμή της, θά ὑποστεῖ ἀναπόφευκτα τή μεγάλη σφαγή στόν Ἀρμαγεδῶνα μαζί μέ τά τέκνα τοῦ διαβόλου, ἰσχυρίζεται ἡ ἡγεσία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ! Κάτι ἀνάλογο διδάσκει καί ἡ σχετικά νεότερη αἵρεση τῶν Πεντηκοστιανῶν: Ὅποιος δέν ἀνήκει στήν ὁμάδα μας, δέν θά μετέχει στήν «ἁρπαγή τῆς Ἐκκλησίας» καί θά ἀφεθεῖ νά ὑποστεῖ τά δεινά τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου μαζί μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο!  



Εἶναι φανερό, ὅτι στίς περιπτώσεις αὐτές καί γιά νά λειτουργήσει ἔτσι ἡ ἐσχατολογία, δέν ἀρκεῖ ἡ ἐπένδυσή της μέ ὑπερβολές ἤ ὁ ὑπερτονισμός κάποιων σημείων της, ἀλλά ἀπαιτεῖται ἡ πλήρης ἀλλοίωσή της, ἡ μετατροπή της σέ πλάνη. Στήν περίπτωση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ προβάλλεται, ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ πλάνη γιά τή χιλιετή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ πρίν τή Δευτέρα Παρουσία Του, ἡ ὁποία εἶναι γνωστή ὡς «Χιλιασμός». Ὡστόσο, ὁ Χιλιασμός δέν ταυτίζεται μέ τήν αἵρεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, ὅπως κάποιοι πιστεύουν. Οὔτε ἀποκλειστική διδασκαλία τῆς παραπάνω αἵρεσης εἶναι, οὔτε ἀποκλειστικό φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας. Ἐμφανίζεται καί σέ ἄλλες σύχρονες αἱρέσεις καί ἀποτελεῖ ἀναβίωση χιλιαστικῶν ἀντιλήψεων, οἱ ὁποῖες πρωτοεμφανίστηκαν στήν ἀρχαία Ἐκκλησία.  

Ἀπό τόν ἀρχαῖο στόν σύγχρονο Χιλιασμό

Ὁ Χιλιασμός στηρίζεται ἀποκλειστικά σέ παρερμηνεῖες χωρίων τοῦ γεμάτου συμβολισμούς καί ἀλληγορίες βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰωάννου, σέ συνδυασμό πολλές φορές μέ πλούσια φαντασία, μέ αὐθαίρετους ὑπολογισμούς χρονολογικῶν δεδομένων καί μέ «προφητεῖες», πού πάντοτε διαψεύδονται. Δέν ἔχει ἄλλα ἐρείσματα στήν Ἁγία Γραφή. Στήν Ἀποκάλυψη ἀναφέρεται ὅτι πρίν τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά δεθεῖ ὁ Σατανᾶς καί οἱ δίκαιοι θά βασιλεύσουν μαζί μέ τόν Χριστό γιά χίλια ἔτη (20, 1-7). Κάποιοι ἑρμήνευσαν τά χωρία αὐτά κατά γράμμα, νομίζοντας ὅτι ἀναφέρονται σέ ἐπίγεια καί αἰσθητή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀλλοῦ διευκρινίζει σαφῶς ὅτι ἡ βασιλεία Του «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰω. 18,36), ἀποκλείοντας ἀνάλογες ἐγκόσμιες ἑρμηνεῖες τῆς βασιλείας ἀπό τούς Ἰουδαίους τῆς ἐποχῆς Του.



Ὁ Χιλιασμός στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἐμφανίστηκε τόν β' μ.Χ. αἰῶνα μέ ἐπίκεντρο τή Μικρά Ἀσία, ὅπου κάποιοι ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς πίστευαν ὅτι πρίν τή Δευτέρα καί ἔνδοξη Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά προηγηθεῖ μιά χιλιετής περίοδος, κατά τήν ὁποία ὁ νέος Ἰσραήλ, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, θά βασιλεύσουν μαζί μέ τόν Χριστό καί θά ἀπολαύσουν πλούσια ὑλικά καί πνευματικά ἀγαθά (Βλ. Φειδᾶ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία Α', Ἀθῆναι 1994, σ. 149-151). Οἱ ἀντιλήψεις αὐτές, μέ βασικό ἐκπρόσωπο τόν αἱρετικό Μοντανό ἀπό τή Φρυγία (β' μ.Χ. αἰ.), ἐμφανίζονται ὄχι μόνο σέ αἱρετικούς, ἀλλά καί σέ ὀρθόδοξους συγγραφεῖς. Ὁ Χιλιασμός καταπολεμήθηκε ἔντονα ἀπό Ἀλεξανδρινούς θεολόγους, ὅπως ὁ Ὠριγένης (185-254) καί ὁ ἅγιος Διονύσιος Ἀλεξανδρείας (248-264), καί ἀργότερα ἀπό τόν ἱερό Αὐγουστῖνο (354-430). Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι, ἀντιμετωπίζοντας τίς χιλιαστικές δοξασίες τῆς ἐποχῆς του, ὁ ἅγιος Διονύσιος Ἀλεξανδρείας ἀμφισβήτησε τό ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι γνήσιο ἔργο τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου.



Ὁ ἀρχαῖος Χιλιασμός ἀτόνησε προοδευτικά ἀπό τά μέσα τοῦ γ' μ.Χ. αἰ. καί ἔκτοτε ἔπαψε νά ὑπάρχει, μέχρι τίς ἀρχές τοῦ ιθ' αἰ. Τότε ἄρχισαν νά ἐμφανίζονται, ἀρχικά στήν Ἀμερική καί ἀργότερα ἀλλοῦ, νέοι «μεσσίες», προσδιορίζοντας χρονολογίες γιά τήν Δευτέρα Ἔλευση τοῦ Χριστοῦ καί τή συντέλεια τοῦ κόσμου καί ἱδρύοντας ὁμάδες («ἐκκλησίες»), τῶν ὁποίων τά μέλη θά σωθοῦν, ὑποτίθεται, ἀπό τήν ἐπερχόμενη καταστροφή. Τέτοιες ὁμάδες - αἱρέσεις μέ χιλιαστικές ἀντιλήψεις εἶναι οἱ Ἀντβεντιστές τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας (μητρική ὀργάνωση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ), οἱ Μελετητές τῆς Βίβλου, ἡ Ἐκκλησία τῶν Εὐαγγελιστῶν, ἡ Παγκόσμια Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ κ.ἄ. (Χρ. Τσιάκκα, Ἐγκυκλοπαιδικό Λεξικό Θρησκειῶν καί Αἱρέσεων, Κύπρος 2002, σ. 336).

Οἱ χριστολογικές πλάνες τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ καί οἱ προεκτάσεις τους

Ἄν ἐπίκεντρο τῆς Ὀρθόδοξης ἐσχατολογίας εἶναι τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (καί ὄχι τό πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅπως πολλές φορές συμβαίνει), τότε ἡ ὑγιής ἐσχατολογία, προϋποθέτει τήν ὑγιῆ Χριστολογία, δηλαδή τήν ὀρθή διδασκαλία γιά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Κάτι τέτοιο δέν συμβαίνει, βέβαια, στήν περίπτωση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ. Ἡ αἵρεση αὐτή ἔχει σαφῶς πεπλανημένη (αἱρετική) Χριστολογία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ ἀναγκαστικά σέ πεπλανημένη ἐσχατολογία.

Ἡ ὀργή τοῦ Ἰεχωβᾶ ἐκδηλώνεται στόν ἁμαρτωλό κόσμο! Ὅσοι, ὅμως, βρίσκονται στό «μοναδικό καταφύγιο», στήν ὀργάνωση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, θά ἀποφύγουν, ὑποτίθεται, τά φρικτά δεινά.



Κατά τή διδασκαλία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, ὁ Χριστός δέν εἶναι «ὁ ἐπί πάντων Θεός» (Ρωμ. 9,5), «ὁ μόνος Δεσπότης καί Κύριος» (Ἰούδ. 4), ὅπως δέχεται ἡ χριστιανική Παράδοση, ἀλλά ἕνα πρόσωπο, τό ὁποῖο οὔτε ταυτίζεται, οὔτε συγκρίνεται, οὔτε ὁμοιάζει, οὔτε ἔχει τήν ἴδια οὐσία μέ τόν ἀληθινό Θεό, τόν Ἰεχωβᾶ. Ἡ αἵρεση ἀπορρίπτει τή διδασκαλία γιά τήν Ἁγία Τριάδα, τήν ὁποία θεωρεῖ πλάνη καί ἐπινόηση τοῦ διαβόλου! Ἔτσι, ὁ Υἱός ἀνήκει ἀναγκαστικά στά κτίσματα, στά δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Διαφέρει ἀπό τά ἄλλα κτίσματα στό ὅτι δημιουργήθηκε ἀπ’ εὐθείας, ἐνῶ ἐκεῖνα δημιουργήθηκαν μέσω τοῦ Υἱοῦ, τοῦ βοηθοῦ ἤ πρωτεργάτης στό ἔργο τῆς δημιουργίας. Αὐτό σημαίνει ὅτι, ὑπῆρξε χρόνος, κατά τόν ὁποῖο δέν ὑπῆρχε ὁ Υἱός («ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν»), ὅπως ἰχυριζόταν κάποτε ὁ αἱρεσιάρχης Ἄρειος (260-336), ὁ ὁποῖος καταδικάστηκε στήν Α' Οἰκουμενική Σύνοδο (325). Ὁ Υἱός δέν ἔχει τίς ἴδιες ἐνέργειες, οὔτε τίς ἴδιες ἰδιότητες μέ τόν Θεό. Δέν ἔχει φυσική ἀθανασία, ἀλλά ἀθανασία, τήν ὁποία κατέκτησε καί ἔλαβε ἀργότερα «κατά χάριν». Οὔτε παντογνώστης εἶναι ἀπό τή φύση Του. Ὁ Ἰησοῦς ἀγνοοῦσε ὅτι ἐπρόκειτο νά πεθάνει, ἐνῶ στό Βάπτισμα φωτίστηκε καί θυμήθηκε γεγονότα, πού εἶχε ξεχάσει! Τότε, ὅμως, τί ἀκριβῶς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ; Ἴσως εἶναι ἕνας ἀπό τούς Ἀγγέλους. Ἔτσι, σέ πολλές περιπτώσεις τόν ταυτίζουν μέ τόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ, ἀλλοῦ ὅμως, ταυτίζουν τόν Μιχαήλ μέ τόν Πάπα, τόν δέ Πάπα ταυτίζουν μέ τόν Ἀντίχριστο!



Ἡ Ἐκκλησία πιστεύει ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, χωρίς, ὅμως, νά πάψει νά εἶναι καί Θεός, γι’ αὐτό ὁ Χριστός ἀποκαλεῖται «υἱός Θεοῦ», «Θεός», «μεγάλος Θεός», «ὁ ἐπί πάντων Θεός» κ.ἄ. Κατά τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ὁ Υἱός ἔγινε ἄνθρωπος, ἀλλά δέν συνέχισε νά εἶναι ὅ,τι ἦταν καί πρίν τήν ἐνανθρώπησή Του. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν κάτι παραπάνω ἀπό τέλειος ἄνθρωπος. Ἦταν «τό ἀκριβές παράλληλο τοῦ ἄλλοτε τέλειου Ἀδάμ ... ἕνας τέλειος ἄνθρωπος, τίποτε περισσότερο καί τίποτε λιγώτερο» (Ἀγαθά νέα, 1976-1978, σ. 118). Δέν ἦταν, βέβαια, ἁμαρτωλός, ἀλλά ἡ ἀναμαρτησία Του δέν ἦταν φυσική κατάσταση, ἀλλά κάτι πού κατακτήθηκε μέ προσπάθεια. Γιά τήν ἀκρίβεια, δέν ἦταν, ἀλλά ἔγινε ἀναμάρτητος, ἐνῶ εἶχε τή δυνατότητα νά ἁμαρτήσει. Τό ὅτι τοῦ ἀποδίδεται προσκύνηση καί λατρεία στήν Ἁγ. Γραφή (Ματθ. 2,11, Ἰω. 9,38, κ.ἄ.), ὅταν μάλιστα ὁ ἴδιος ὁ Θεός τονίζει, «Κύριον τόν Θεόν σου προσκυνήσεις καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Ματθ. 4,10) προκαλεῖ νέα σύγχυση στούς ὁπαδούς τῆς αἵρεσης: Ἄλλοτε ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Χριστός λατρεύεται καί ἄλλοτε ὅτι δέν λατρεύεται.
Τά μεγάλα γεγονότα τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως δέν ἀπέφυγαν τή διαστροφή τους ἀπό τούς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Εἶναι γνωστή ἡ διδασκαλία τῆς αἵρεσης ἀπό τό 1936 καί ἔπειτα, ὅτι ὁ Χριστός δέν σταυρώθηκε πάνω σέ Σταυρό, ἀλλά σέ ὄρθιο πάσαλλο! Ἀλλά, οὔτε καί ἡ Ἀνάσταση θεωρεῖται πραγματικό γεγονός!


 Ὅ,τι στήν Καινή Διαθήκη περιγράφεται ὡς «ἀνάστασις» τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ μεταβολή Του σέ «πνευματική ὑπόσταση», ἡ μετατροπή Του σέ «πνευματικό ὄν». Ὁ Ἰησοῦς, ὡς ἄνθρωπος, ἀπέθανε διά παντός καί ἀνάσταση τοῦ σώματός Του δέν συνέβη ποτέ. Τότε, ὅμως, πῶς ἐμφανίστηκε στούς Ἀποστόλους μέ σῶμα; Ἐδῶ ἡ φαντασία τῶν «θεολόγων» τῆς αἵρεσης ὀργιάζει: Ὁ Ἰησοῦς δημιούργησε ἐκείνη τή στιγμή ἕνα ἄλλο σῶμα, ὅμοιο μέ ἐκεῖνο πού εἶχε πρίν τήν Ἀνάσταση, γιά νά πείσει τούς Μαθητές Του ὅτι «ἀναστήθηκε». Στή συνέχεια τό σῶμα αὐτό εἴτε διαλύθηκε, εἴτε διατηρεῖται κάπου γιά νά τό χρησιμοποιήσει πάλι ὁ Ἰησοῦς στή χιλιετῆ βασιλεία Του!

Ἀπό τίς χριστολογικές στίς ἐσχατολογικές πλάνες

Τά παραπάνω εἶναι ἀναγκαῖα γιά νά κατανοηθεῖ ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ πρωταγωνιστής τῶν ἔσχατων γεγονότων. Ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, οἱ ὁπαδοί τῆς αἵρεσης πιστεύουν ὅτι ὁ Χριστός, πρίν ἀπό τήν τελική Κρίση τοῦ κόσμου, θά βασιλεύσει στή γῆ γιά χίλια ἔτη. Ἡ βασιλεία Του θά εἶναι ἐγκόσμια, μέ πραγματική κυβέρνηση, στήν ὁποία θά μετέχουν ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαάκ, ὁ Ἰακώβ καί ἄλλα Βιβλικά πρόσωπα, πού θά ἀναστηθοῦν. Πρίν τή χιλιετῆ βασιλεία, ὅμως, θά γίνει ἡ γενική σφαγή τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου στόν Ἀρμαγεδῶνα, τοπωνύμιο, πού ἀπαντᾶ μία φορά μόνο στήν Ἁγία Γραφή (Ἀποκ. 16,16).

Τρομακτικές εἰκόνες γιά ἔσχατα γεγονότα: Ἄλογα καί ἱππεῖς πλέουν στό αἷμα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰεχωβᾶ.



Ἡ αἵρεση πιστεύει ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα διακρίνεται σέ δύο σαφῶς ἀντιτιθέμενους κόσμους: στόν κόσμο τοῦ Θεοῦ καί στόν κόσμο τοῦ διαβόλου. Οἱ κόσμοι αὐτοί ὁδηγοῦνται σέ μιά τελική σύγκρουση, σέ μιά ἔσχατη μάχη, πού θά ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή τοῦ δαιμονικοῦ κόσμου καί τήν ἐπιβίωση μόνο τῶν ὁπαδῶν της. Τόπος αὐτῆς τῆς μάχης θά εἶναι ὁ Ἀρμαγεδῶνας. Ἡ μεγάλη μάχη θά γίνει, ὅταν ὁ Χριστός μέ τά ἀγγελικά στρατεύματα τεθεῖ ἐπικεφαλῆς τῆς ὀργάνωσης τοῦ Ἰεχωβᾶ καί ὅταν ὁ Σατανᾶς μέ τά δαινονικά στρατεύματα τεθεῖ ἐπικεφαλῆς τοῦ ὑπόλοιπου κόσμου. Στή συνάφεια αὐτή, ὁ Χριστός περιγράφεται ὡς ὁ «μέγας σφαγεύς», πού θά καταστρέψει τόν ἁμαρτωλό κόσμο: «Ὅταν τό ἔργο τῆς μαρτυρίας τελειώσει ὁ Χριστός θά προχωρήσῃ εἰς τήν ἀπερίγραπτον σφαγή ὅμοια τῆς ὁποίας δέν ἔχει γίνει. Τόσα πτώματα θά ὑπάρξουν ἀπό τό ἕν ἄκρον τῆς γῆς μέχρι τό ἄλλον, ὥστε οὐδείς θά θάπτει τούς νεκρούς» (Φῶς, τ. Α', 1930, σ. 371). Αὐτός εἶναι ὁ «ὄμορφος κόσμος», πού ὀνειρεύονται οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ μετά τόν Ἀρμαγεδῶνα! «Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὁ μέγας σφαγεύς καί τώρα περιζώνεται τήν μάχαιρά του καί ἐλαύνει νικηφόρος εἰς τόν πόλεμον» (Διεκδίκησις, τ. Α', 1932, σ. 279). «Ἀπό τή φρικτή σφαγή θά γλιτώσουν μόνον οἱ "μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ" ὅσοι βρίσκονται μέσα στό καταφύγιον» (Σκοπιά, 1962, σ. 172). «Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔξω ἀπό τό καταφύγιο θά ὁλολύζουν καί θά κυλίωνται στό χῶμα ... θά θανατωθοῦν ἐξ αἰτίας τῆς γοερῆς ὀργῆς τοῦ Ἰεχωβᾶ» (Σκοπιά, 1/4/1978, σ. 16). Οἱ «ἐκλεκτοί» πού θά ἐπιζήσουν, «θά ἐξέλθουν καί θά ἰδοῦν τά πτώματα ἐκείνων τούς ὁποίους ἐθανάτωσε ὁ Ἰεχωβᾶ, ἄταφα, βορά τῶν σκωλήκων πού δέν θά πεθαίνουν οὔτε θά παύσουν νά συρρέουν ἐπάνω στά ἀπεχθῆ πτώματα ὥσπου νά καταφάγουν τά ὀστά των» (Νέοι Οὐρανοί καί Νέα Γῆ, 1953-1957, σ. 370-371).




Ἀμέσως μετά τόν Ἀρμαγεδῶνα θά ἐγκαθιδρυθεῖ ἡ χιλιετής βασιλεία. Ἡ αἵρεση διαβεβαίωνε ὅτι ἡ ἔναρξή της θά γινόταν τό 1914, ὅμως, τό 1914 οὔτε ὁ Ἀρμαγεδῶνας ἔγινε, οὔτε ἡ ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ, οὔτε ἡ ἔναρξη τῆς βασιλείας. Ἀντίθετα, ἀντί τῆς ἀναμενόμενης εἰρήνης, ἄρχισε ὁ Α' Παγκόσμιος Πόλεμος! Τότε ἡ ἔναρξη τῆς βασιλείας μετατέθηκε στό 1918, μέ τό ἴδιο ἀποτέλεσμα. Ἀργότερα μετατέθηκε μέ βεβαιότητα στό 1925, ἀγοράστηκε, μάλιστα, ἕνα οἴκημα στό Σάν Ντιέγκο τῆς Καλιφόρνιας, πού ὀνομάστηκε «Μπέθ Σαρίμ» (Οἶκος Ἀρχόντων), γιά νά κατοικήσει ὁ Ἀβραάμ! Μετά τή νέα διάψευση, ἡ ἡγεσία τῆς αἵρεσης ἰσχυριζόταν ὅτι ἡ γενιά τοῦ 1914 θά ζοῦσε ὅλα τά ἔσχατα γεγονότα. Τελευταία ἀπόπειρα προσδιορισμοῦ ὅριζε τό 1975 ὡς ἔτος ἔναρξης τῆς βασιλείας. Ὅταν καί τότε δέν συνέβη τίποτε, τήν αἵρεση συνετάραξε μεγάλη κρίση, ἀφοῦ χιλιάδες ὁπαδῶν της τήν ἐγκατέλειψαν. Σήμερα ἐπαναλαμβάνει ἁπλῶς ὅτι λίγος καιρός μένει μέχρι τόν Ἀρμαγεδῶνα, ἐνῶ κατά καιρούς ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ βασιλεία εἶναι ἀόρατη καί πνευματική ἤ ὅτι ἄρχισε ἀοράτως στούς οὐρανούς.



Ὡς πρός τά γεγονότα πού θά ἀκολουθήσουν, ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν θά γίνει σταδιακά καί ὄχι γιά ὅλους τούς νεκρούς. Ἡ τελική Κρίση θά γίνει εἴτε σταδιακά κατά τή διάρκεια τῆς χιλιετίας, εἴτε ἐφ’ ἅπαξ στό τέλος της. Στό τέλος τῆς χιλιετίας θά λυθεῖ γιά λίγο ὁ Σατανᾶς, γιά νά ριφθεῖ, τελικά, στήν καιόμενη λίμνη τοῦ πυρός. Τέλος, ἡ ἔσχατη Κρίση τοῦ κόσμου δέν θά γίνει ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀλλά ἀπό τόν Ἰεχωβᾶ: «Στό τέλος τῆς Χιλιετίας, ὁ Ἰεχωβᾶ θά κρίνει καί ὄχι ὁ Ἰησοῦς Χριστός» (Σκοπιά, 15/5/1995, σ. 13 κ.ἄ.).



Κριτικές παρατηρήσεις ἀπό Ὀρθόδοξη ἄποψη



Συγκρίνοντας τή διδασκαλία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ γιά τά ἔσχατα γεγονότα μέ τήν ἀντίστοιχη Ὀρθοδοξη πίστη, παρατηροῦμε τά ἑξῆς:


Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἄλλοτε χαρακτηρίζεται ἐπίγεια καί ὁρατή καί ἄλλοτε οὐράνια καί ἀόρατη, ἐντός τοῦ πλήρους ἀντιφάσεων, μεταβολῶν καί ἀσαφειῶν ἐσχατολογικοῦ συστήματος τῆς αἵρεσης. Ἡ βασιλεία αὐτή θεωρεῖται κατάσταση προσωρινή καί μέ ἡμερομηνία λήξεως. Ἡ ἐγκαθίδρυσή της ἀοράτως στούς οὐρανούς σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός δέν ἦταν Βασιλεύς πρό τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἐνῶ τό ὅτι ἡ τελική Κρίση δέν θά γίνει ἀπό τόν Χριστό σημαίνει ὅτι ἡ βασιλεία Του ἔχει τέλος. Κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ταυτίζεται μέ τήν ἄκτιστη δόξα Του καί μέ αὐτή τήν ἔννοια δέν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰω. 18,36) καί «οὐκ ἔρχεται μετά παρατηρήσεως» (Λουκ. 17,20). Ὁ Χριστός εἶναι Βασιλεύς αἰώνιος καί ἡ βασιλεία Του εἶναι «βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων», ἡ ὁποία δέν ἔχει ἀρχή, οὔτε τέλος. Ἡ βασιλεία αὐτή εἶναι παροῦσα ὅπου εἶναι παρών ὁ Χριστός: «Ὅπου ὁ Βασιλεύς ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία» (ἅγ. Χρυσόστομος). Ἄν ὁ Χριστός εἶναι καί παρών (ἐντός τῆς Ἐκκλησίας) καί ἀναμενόμενος, τότε καί ἡ βασιλεία Του εἶναι καί παροῦσα καί ἀναμενόμενη, γι’ αὐτό στήν Ἁγ. Γραφή ὑπάρχουν ἐκφράσεις ὅπως «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστίν» (Λουκ. 17,21) καί «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου» (Ματθ. 6,10). Τά χίλια ἔτη τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι συμβολική ἔκφραση γιά τό διάστημα ἀπό τήν Πρώτη μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως, στό διάστημα αὐτό κάποιοι μέτέχουν στή δόξα ἤ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καί συμβασιλεύουν ἐν Χριστῷ.





Ἡ ἐσχατολογία τῆς αἵρεσης παραουσιάζει πολλά ἀκόμη κενά. Ἡ ἔναρξη τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀοράτως στούς οὐρανούς σημαίνει ὅτι προηγουμένως ὁ Χριστός ἦταν ἀπών ἀπό τούς οὐρανούς, ὁπότε προκύπτει ἡ ἀπορία: ποῦ ἦταν ὁ Χριστός μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία Του, ἄν δέν ἦταν οὔτε στόν οὐρανό, οὔτε στή γῆ; Ἡ περιγραφή τῆς βασιλείας, ὅπως τουλάχιστον γίνεται στό περιοδικό «Ξύπνα» (22/9/1999, σ. 8-9), ὅπου ἀναφέρεται ὅτι αὐτή, «θά ἔχει ὡς διορισμένο ἀπό τό θεό ἡγέτη της τόν δοξασμένο Ἰησοῦ Χριστό τόν Ἄρχοντα Εἰρήνης, ... θά εἶναι πραγματικά μία παγκόσμια κυβέρνηση, ... θά ἐκπροσωπεῖ ὅλους τούς λαούς, ... θά βάλει τέλος σέ ὅλες τίς ἀνθρώπινες κυβερνήσεις, οἱ ὁποῖες ἀντιτίθενται στήν ἐξουσία της, ... οἱ λαοί τῆς γῆς θά κυβερνῶνται μέ βάση ἕνα διεθνές δίκαιο, ... τά ἄτομα πού ἀγαποῦν τή βία θά ἀφανισθοῦν», ὁμοιάζει περισσότερο μέ τή βασιλεία τοῦ Ἀντιχρίστου, παρά μέ τή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ! Ἐκεῖνος θά ἐμφανισθεῖ πρίν τό τέλος τοῦ κόσμου ἀντί τοῦ Χριστοῦ, σέ ἐκεῖνον θά δοθεῖ «ἐξουσία ἐπί πᾶσαν φυλήν καί λαόν καί γλῶσσαν καί ἔθνος» (Ἀποκ. 13,7), καί ἐκεῖνος θά κυβερνήσει προσωρινά ἕναν ἑνοποιημένο κόσμο!




Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει δύο μόνο Παρουσίες τοῦ Κυρίου, μία πραγματοποιημένη καί μία ἀναμενόμενη, τήν «ἐπιφάνεια τῆς Χάριτος» καί τήν «ἐπιφάνεια τῆς Δόξης». Στήν «ἐπιφάνεια τῆς Δόξης», δηλαδή στή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τά γεγονότα θά γίνουν ὅλα μαζί, ἐντός ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος: ἡ κατάργηση τοῦ ἔσχατου Ἀντιχρίστου, ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ τελική Κρίση, ἡ ἀνακαίνιση τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἡ ἔναρξη τοῦ «μέλλοντος αἰῶνος». Οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἀντίθετα, κάνουν λόγο γιά μιά μακρᾶς διαρκείας Δευτέρα Παρουσία, στήν ὁποία ἐντάσσονται γεγονότα ὅπως ὁ Ἀρμαγεδῶνας καί ἡ χιλιετής βασιλεία, ἤ, ἀκριβέστερα, κάνουν λόγο γιά πολλές «παρουσίες»: δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἀοράτως στούς οὐρανούς, τρίτη παρουσία ὡς «σφαγέως» στόν Ἀρμαγεδῶνα καί τέταρτη ὡς βασιλέως στή χιλιετία. Τέλος, ὁ προσδιορισμός «καιρῶν καί χρόνων» γιά τά ἔσχατα γεγονότα ἀπό τήν ἡγεσία τῆς αἵρεσης καί ἡ κατ’ ἐπανάληψιν διάψευσή τους τήν ἀποδεικνύει ὡς τό χαρακτηριστικότερο, ἴσως, παράδειγμα ψευδοπροφήτου στήν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ.


http://sathanasoulias.blogspot.gr/2015/07/blog-post_10.html?m=1

ELDER ZOSIMA (SOKUR) WAS COMMEMORATED IN THE MONASTERIES FOUNDED BY HIM IN DONBASS UKRAINE!

Nikolskoye village (the Volnovakha district of the Ukraine’s Donetsk region), August 31, 2015

On August 29, 2015, Schema-Archimandrite Zosima (Sokur: 1944-2002), founder of monasteries and confessor of the Donetsk Diocese of the Ukrainian Orthodox Church (UOC MP), was commemorated on the 13th anniversary of his repose by the Dormition Monastery of Sts. Basil and Nicholas in the Nikolskoye village (consisting of two communities: the community of monks in honor of St. Basil the Great, and the community of nuns - in honor of St. Nicholas), reports Donbass Pravoslavny.
The solemn Divine Liturgy at the Holy Dormition’s Cathedral of the monastery on that day was headed by four archpastors: Metropolitan Hilarion of Donetsk and Mariupol, the monastery’s abbot; Metropolitan Mitrofan (Metrophanes) of Horlivka and Sloviansk; Archbishop Varnava (Barnabas) of Makeevka; and Bishop Ephraim of Berdyansk. Clergy of the Donetsk Diocese and the ordained monastery brethren concelebrated the hierarchs.

After the Divine Liturgy the clergy, brethren and pilgrims prayed a commemoration service (Litya) for the repose [in the Light of our Christ God] of the ever-memorable blessed elder Schema-Archimandrite Zosima (Sokur) in the chapel where the monastery’s founder is buried.

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ..............

ΛΑΥΣΑΙΚΟΝ 1

Η ΚΟΛΟΒΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΝΑ ΚΑΙ Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΙΩΝΗΣ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΛΗΣΊΟΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ.

ο Αγίος Διονυσίος Επισκόπου Κορίνθου στα τέλη του Β' αιώνος. Ὁ Ἅγιος Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος

This is the way a young Buddhist girl became a Holy Orthodox Christian much to the JOY of Mother Diodora and her sisters (in Greece)

This is the way a young Buddhist girl became a Holy Orthodox Christian much to the JOY of Mother Diodora and her sisters (in Greece) : 3 immersions (for Christ's 3-day burial) dying to our "former self" (Old Man); then, rising up in the name of the Father, Son, and Holy Spirit each time! Renouncing Satan and his "pomps" (arrogance), and Uniting our self with our entire life to Christ our Bridegroom!! Also, we renounce specific false tenets of our former church/beliefs, and speaking clearly and forcefully - acclaim the Nicene Creed of our Fathers drawn from Holy Scriptures! THE INVITATION IS FOR YOU EACH TO EXPERIENCE THIS EVER-NEW, SPIRIT-FILLED FAITH FROM THE APOSTLES! ALLELUIA!

PUTIN: AMERICA IS GODLESS, HAS TURNED AWAY FROM CHRISTIAN VALUES

Russian President Vladimir Putin condemned the West, including the United States, for eschewing Christian values and opting instead for a “path to degradation.”

In his State of the Nation speech last month, Putin asserted that, “Many Euro-Atlantic countries have moved away from their roots, including Christian values… Policies are being pursued that place on the same level a multi-child family and a same-sex partnership, a faith in God and a belief in Satan.” Russia has adopted new laws that ban homosexual propaganda and criminalizes the insulting of religious sensibilities.

The law on religious sensibilities was approved in the wake of a protest in Moscow’s largest cathedral by a female punk rock group, Pussy Riot. State-run television said the group’s “demonic” protest was funded by “some Americans.” Russia’s newfound embrace of traditional values has prompted a rise in Orthodox vigilantism. Extreme groups such as the Union of Orthodox Banner Bearers, an ultraconservative faction who adopted a slogan “Orthodoxy or Death,” are gaining prominence.

It was not that long ago that the United States was accusing Russia for being a “godless nation.” On March 8, 1983, Ronald Reagan said this about Russia to an audience of evangelicals: 

Yes, let us pray for the salvation of all of those who live in that totalitarian darkness–pray they will discover the joy of knowing God. But until they do, let us be aware that while they preach the supremacy of the state, declare its omnipotence over individual man, and predict its eventual domination of all peoples on the Earth, they are the focus of evil in the modern world.

History supports the 40th President of the United States’ remarks. According to a 1995 Russian presidential committee report, Soviet authorities executed 200,000 clergy and believers from 1917 to 1937, many of them crucified, scalped, and otherwise tortured. Thousands of churches were destroyed, and those that survived were turned into warehouses, garages, or museums of atheism.

Moreover, another 500,000 religious figures were persecuted and 40,000 churches destroyed in the period from 1922 to 1980, the report said. Half the country’s mosques and more than half the synagogues were also destroyed. “Clergymen were crucified on churches’ holy gates, shot, scalped [and] strangled,” said Alexander Yakovlev, head of the Commission for the Rehabilitation of the Victims of Political Repression. “I was especially shocked by accounts of priests turned into columns of ice in winter,” Yakovlev said. “It was total cruelty.”


http://www.breitbart.com/national-security/2014/01/29/vladimir%20putin-america-is-godless-turns-away-from-christian-values/

MOUNT ATHOS MEMOIR .Scott Cairns

MOUNT ATHOS MEMOIR
Scott Cairns


  

Source: Huffington Post

Professor of English at University of MIssouri and Founding Director of MU Writing Workshops in Greece, and noted Orthodox poet, Scott Cairns writes in a new Huffington Post blog posting:

    
I'm very pleased to report that in March of 2017, Paraclete Press will release the second, expanded edition of my spiritual memoir, Short Trip to the Edge, originally published in 2007 by HarperOne. This coming December, I will be making my twenty-first such pilgrimage. Until the book reappears, I hope to share some of the text with readers of the blog here on Huffington Post.

Preamble

In spring of 2007, I first published Short Trip to the Edge, an account of my first three pilgrimages to Agion Oros, the Holy Mountain--a monastic peninsula in northern Greece that is perhaps more widely known in as Mount Athos. It is, to be sure, a uniquely holy place, one of those places our Celtic saints would have characterized as a thin place. I understand their sense of such places as physical spaces in which the veil between heaven and earth seems transparent or porous, sites whose substance thins to yield apprehension of an occasion of greater substance; in my thinking, a more likely characterization of such scenes would be that they themselves have attained a palpable presence of the invisible enormity in which we live and move and have our being; that is, the places themselves register as thick, full, densely inhabited by holy presence.

Since those first three visits in 2004 and 2005, I have, at this writing, made an additional seventeen pilgrimages. Much has happened in the interim, and much more is afoot. Therefore, I had hoped for this edition to expand the epilogue of the original text in order to bring the reader a sense of an ongoing synergy, the collaboration between heaven and earth--which is what the Holy Mountain represents, and what the Holy Mountain performs. As it happens, the much more that is afoot is not quite ready for prime time; that is to say, we must be patient--which, among many other lessons from the fathers, is something I'm better at now than I was when I set out.

In the meantime, I have sought to correct what many have identified as an oversight; this edition includes both maps and photographs. This edition also does what I should have done from the first; with two exceptions--those of Father Iákovos and Father Matthew--I have changed the names of my beloved fathers in hopes of mitigating any undue attention to them, attention which might make more difficult the lives of prayer to which they are, by God's grace, committed.

Please accept this new edition as one that corrects certain errors of an enthusiastic pilgrim, and one that further extends the narrative to account for another several years along the way. Good journey, as the Greeks like to say--Καλό ταξίδι! Good road--Καλό δρόμο!

May your way be blessed.

Chapter 1.
Lord, I believe. Help my unbelief.

Scott Cairns on the boat to the Holy Mountain
Scott Cairns on the boat to the Holy Mountain
The boat is the Axion Estin, and I am finally on the boat.
The concrete pier at the bow marks the end of the world, where lies a modest village with an ambitious name; it is Ouranoupoli, Heaven's City. We remain bound to its bustling pier by two lengths of rope as thick as my thigh.

Any moment now, the boat will be loosed and let go, and we will be on our way to Agion Oros, the Holy Mountain.

The air is sun-drenched, salt-scented, cool, and pulsing with a riot of gulls and terns dipping to grab bits of bread laid upon the water for them. The Aegean reflects the promising blue of a robin's egg. A light breeze dapples the surface, reflecting to some degree the tremor I'm feeling just now in my throat.



For a good while now, the ache of my own poor progress along that journey has been escalating. It has reached the condition of a dull throb, just beneath the heart.

By which I mean, more or less, that when I had traveled half of our life's way, I found myself stopped short, as within a dim forest.

Or, how's this: as I walked through that wilderness, I came upon a certain place, and laid me down to sleep: as I slept, I dreamed, and saw a man clothed with rags, standing with his face turned away from his own house, a book in his hand, and a great burden upon his back. He opened the book, and read therein; and, as he read, he wept and shook, and cried out, saying, What shall I do?

Here's the rub: by the mercy of God I am a Christian; by my deeds, a great sinner.

You might recognize some of that language. You might even recognize the sentiment. These lines roughly paraphrase the opening words of three fairly famous pilgrims, the speakers of Dante's Divine Comedy, Bunyan's The Pilgrim's Progress, and the Russian devotional favorite known as The Way of a Pilgrim.

In each of them I find a trace of what Saint Paul writes to the church in Rome in the first century: I do not understand what it is I do. For what I want to do, I do not do; but what I hate, I do.

I get it. I really do get it.

In each of these confessions I suspect a common inference as well: something is amiss. There is a yawning gap between where I am and where I mean to go.

Lately, the crux of my matter has come pretty much down to this: having said prayers since childhood, I startled one day to the realization that--at the middling age of forty--I had not yet learned to pray.

At any rate, despite half a lifetime of mostly good intentions, I had not established anything that could rightly be called a prayer life.

I remember the moment of this realization with startling clarity, and with a good dose of chagrin. I was romping at the beach with Mona, our yellow Labrador. It was a gorgeous morning in early spring--absolutely clear, the air still crisp, tasting of salt from the bay, the water and sky mirroring a mutual, luminous turquoise.

I was throwing a stick of driftwood, repeatedly--as instructed in no uncertain terms by my ecstatic dog--into the Chesapeake for her to retrieve, and I was delighting in the sheer beauty of her astonishing leaps into the surf--wholehearted, jubilant, tireless--, followed by her equally tireless insistence that I keep it up. She yelped, she pranced, she spun like a dervish as water poured from her thick coat into the flat sheen of sand at the water's edge.

In short, I was in a pretty good mood.

I was sporting cut-off jeans in February. I was barefoot. I was romping with my dog at the beach.

I was not the least bit depressed, nor even especially thoughtful. I had hardly a thought in my head at all.

I was, even so, feeling a good deal--feeling, actually, pretty pleased with myself, and feeling especially pleased with that radiant morning on the shore, accompanied by a deliriously happy dog. My best guess is that, after some years of high anxiety, I was finally relaxed enough to suspect the trouble I was in.

We had moved to Virginia Beach about a year earlier, having arrived there with a palpable sense of reprieve from a stint of--as I have come to speak of it--having done time in Texas. I had left a difficult and pretty much thankless teaching job in north Texas in favor of a similar but far more satisfying gig at Old Dominion University in Norfolk. We'd extricated our little family--by which I mean me, Marcia, our ten-year-old Liz, and our five-year-old Ben--from our run-down cottage in a run-down corner of a small (and, at the time, relatively run-down) north Texas town; we'd swapped those derelict digs for a bright, airy bungalow by the beach.

The contrast was stunning. Our first evening there, in fact, sitting at an oceanfront café, we were treated to the spectacle of a dozen or more dolphins frolicking northward as they proceeded to the mouth of the Chesapeake half a mile up.
Life looked good. It looked very good. It even tasted good.

I felt as if I had found my body again after having misplaced it for four intermittently numbing years in exile. I had even started running again, running on the Chesapeake beach or along the state park bike-path most mornings before heading off to my job in Norfolk.

In the midst of such bounty and such promise, and provoked by nothing I could name, I suddenly thought what might seem like a strange thought under the circumstances. At the age of forty, I had accomplished only this: I saw how far I had gotten off track.

It was as if those difficult years in Texas had somehow distracted me from seeing that the real work--the interior work--was being neglected. And, to be honest, my difficulty with a handful of colleagues there and a regrettable lack of humility on my part had led me to speak and act in ways I knew, even at the time, to be wrong, ways that ate at me still.

Shame is a curious phenomenon. It can provoke further, entrenched, and shameful response--compounding the shame, compounding the poor response, ad infinitum--or like a sharp and stinging wind it can startle even the dullest of us into repentance. Now that my job was once again rewarding, now that my family was safe and happy, I relaxed enough to glimpse a subtle reality: I saw how far I stood from where I'd meant to be by now.

Rather, I saw how far I stood from where I'd meant to be by then.

I have recently turned fifty. And though it is possible that some progress has been made in the intervening ten years of meantime, that progress has been very slow, negligible, and remarkably unsteady, with virtually every advance being followed, hard on the heels, by an eclipsing retreat--with hard words, harsh thoughts continuing to undermine any accomplishment in the realms of charity and compassion.

In his Christmas oratorio, For the Time Being, the beloved Mr. Auden puts it in a way that never fails to resonate with me, to slap me awake when I recite his poem (which I do as a matter of course every Christmas Eve): "To those who have seen / The Child, however dimly, however incredulously, / The Time Being is, in a sense, the most trying time of all."

I get that, too.

Wise men and women of various traditions have troubled the terms, being and becoming, for centuries without arriving at anything like conclusion. Every so often, though, I glimpse that some of the trouble may derive from our merely being, when--as I learned to say in Texas--we might could be becoming.

I wonder if we aren't fashioned to be always becoming, and I wonder if the dry taste in my mouth isn't a clue--and even a nudge--that staying put is, in some sense, an aberration, even if it may also be a commonplace.

I have been a Christian virtually all of my life, have hoped, all of my life, to eventually find my way to some measure of . . . what? Spirituality? Maturity? Wisdom? I'd hoped, at least, to find my way to a sense of equanimity, or peace, or...something.

As one desert father, Abba Xanthias, observed--clearly anticipating my Labrador--"A dog is better than I am, for he has love and he does not judge."

At the age of forty, I raised my arm to fling a sodden stick into the Chesapeake; I looked down to see my beautiful, dripping yellow dog--braced, alert, eager, her eyes lit up with wild expectation. I didn't want to let her down.

My life at that precise moment reminds me of the bumper sticker I saw years ago: "I want to be the man that my dog thinks I am."

More generally, my life at that moment reminds me of an often repeated comment one monk made to a visitor to Mount Athos. I imagine it like this: The visitor asks what it is that the monks do there; and the monk, looking up from the black wool of the prayer rope he is tying, stares off into the distance for a moment, silent, as if wrestling with the answer. Then he meets the other man's eyes very directly and says: "We fall down, and we get up again."

A little glib, but I think I get the point.

Monks, it turns out, can seem a little glib on occasion, and, I've noticed that they have a general penchant for the oblique; but I'll have more to say about that by and by.

As for me, at the moment when my brilliant day at the beach was suddenly clouded by an encroaching unease, I saw that I was less like that diligent monk, and more like the actor in the TV ad who says I've fallen, and I can't get up.

Even if the monk's words do offer a glimpse of a truth that is available to us all, I keep thinking that--for the saints, for the monks, for the genuinely wise, presumably for anyone but me--the subsequent fall needn't seem so completely to erase all previous progress.

I keep thinking that, for the pilgrim hoping to make any progress at all, the falling down must eventually become less, that the rising up must become something more--more of a steady ascent, and more lasting.

I also have an increasing sense that the subsequent fall need not be inevitable.
I keep thinking that this is actually possible--the proposition of spiritual development that leads us into becoming, and--as the fathers and mothers of the Eastern Christian tradition would have it--into always becoming.

The question must be how to get from here to there.

And that question has pressed me to get serious, to slap myself awake, take up my bed and get to walking.

I hope to be, at long last, a pilgrim on the way.

Scott Cairns

Huffington Post


http://www.pravoslavie.ru/english/82414.htm

ΤΣΟΥΝΑΜΙ 2004 Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑ Ο ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΡΝΟΠΟΥΛΟΣ

Hagia Sophia, Istanbul, 532-37

Sant'Apollinare in Classe, Ravenna, Italy, c. 533-49

ΨΗΛΑΦΗΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΓΑΝΩΤΗΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ Π. ΙΩΑΝΝΗΣ.

ΛΑΥΣΑΙΚΟΝ............

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ"Να φροντίζετε ώστε να αποφεύγονται τα σκάνδαλα μέσα στην οικογένεια. Δεν υπάρχει αμαρτία στο να χτενίζεστε στο κομμωτήριο, αν αυτό γίνεται αφορμή να εγκατασταθεί ειρήνη στο σπίτι."

Λ.!

Μόλις μπαίνετε στην Εκκλησία, αλλά ήδη πέσατε σε λάθος συλλογισμό. Γι’ αυτό, όταν δεν καταλαβαίνετε κάτι, μη ρωτάτε τις γιαγιάδες αλλά τον ιερέα. Έτσι θα αποφύγετε αιρετικά λάθη. Για τους αβάπτιστους απαγορεύεται να προσευχόμαστε στην εκκλησία και δεν είναι δυνατό να τους βαπτίζουμε μετά τον θάνατο.

Το δικό σας βάπτισμα ισχύει και είναι ανεξάρτητο από την περαιτέρω τύχη του ιερέα που σας βάπτισε.

Για τους συγγενείς σας να προσεύχεστε. Είθε ο Κύριος να δώσει και σε αυτούς να κατανοήσουν και να συνειδητοποιήσουν τι τους συνέβη στο Μυστήριο του βαπτίσματος. Να προσεύχεστε γι’ αυτούς, μην κουράζεστε και μην απογοητεύεστε. Ήδη είναι καλό το ότι μπορείτε να προσεύχεστε γι’ αυτούς.

Να φροντίζετε ώστε να αποφεύγονται τα σκάνδαλα μέσα στην οικογένεια. Δεν υπάρχει αμαρτία στο να χτενίζεστε στο κομμωτήριο, αν αυτό γίνεται αφορμή να εγκατασταθεί ειρήνη στο σπίτι. Τι να κοιτάμε τα εξωτερικά, αν ξεχνάμε τα εσωτερικά, προς τα οποία μας καλεί ο Κύριος;

Χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγάπη: να οι κανόνες της πνευματικής ζωής.

0 σύζυγος σας αγαπά και έχει ήδη κάνει πολλά, για να ανταποκριθεί στα θρησκευτικά σας συναισθήματα αλλά σεις, μέσα στην ορμή σας προς τον Θεό τρέχετε μακριά του, ξεχνώντας ότι μπορείτε να σωθείτε μόνο μαζί, αφού είστε στεφανωμένοι.

Πρέπει να ζείτε όπως πρέπει, αλλά σάμπως θα ναι καλύτερα αν τον ωθήσετε στη μοιχεία;

Να ζείτε αγαπώντας τον, υποχωρώντας τώρα στις αδυναμίες του και την ακατανοησία' μόνο με τον καιρό, θα μπορέσετε βαθμιαία να τον διδάξετε τάξη στη ζωή. Διότι γι’ αυτό, απαιτείται η γνώση του νόμου του Θεού. Όσο δεν υπάρχει αυτή η γνώση, δεν μπορείτε να ζητάτε τίποτα.

0 Θεός να σας δώσει σοφία!

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ. ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΩΑΝΝΗ.

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΕΣΤΙΑΝΚΙΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ"Στην οικογενειακή ζωή, το κύριο δεν είναι η διευκρίνιση των σχέσεων, αλλά η ικανότητα να είστε αυστηρότεροι προς τον εαυτό σας και πιο συγκαταβατικοί προς τον άλλο, τον οποιονδήποτε. "

Αγαπητοί εν Κυρίω Ε. και Β.!

Πείρα οικογενειακής ζωής έχετε απολύτως αρκετή, ώστε να βγάλετε για τους εαυτούς σας ωφέλιμα συμπεράσματα.

Κρίνοντας από το γράμμα σας, καταλαβαίνετε ήδη αρκετά νηφάλια τον εαυτό σας. Αυτό που μένει, είναι να ξεκινήσετε είτε να αντιστέκεστε στις αδυναμίες σας είτε να κλίνετε την κεφαλή εν μετάνοια, ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, ομολογώντας την αδυναμία σας.

Αυτή είναι η ζωή και το έργο της μεταμόρφωσής μας διαρκεί μέχρι το τέλος των ημερών' και σε αυτό δεν υπάρχει όριο. Στην οικογενειακή ζωή, το κύριο δεν είναι η διευκρίνιση των σχέσεων, αλλά η ικανότητα να είστε αυστηρότεροι προς τον εαυτό σας και πιο συγκαταβατικοί προς τον άλλο, τον οποιονδήποτε. Σχετικά με το παιδί, θα επαναλάβω: έχετε οικογένεια, έχετε δυνατότητες και την ευλογία του Θεού να έχετε δικά σας παιδιά. Δεν πρέπει να το σχεδιάζετε το όλο θέμα, πρέπει απλά να ζείτε κατά Θεό. Τα παιδιά θα γεννιούνται και θα ζουν, όταν δίνει ο Κύριος. Εμείς δεν υπολογίζουμε μόνοι μας, δεν μετράμε αν επιθυμούμε ή όχι την εμφάνισή τους.

 Ορίστε, έχετε δίκιο που παραπονείστε κατά του εαυτού σας, βλέποντας στο κατά σάρκα τέκνο σας τις δικές σας αμαρτίες και τις αστοχίες και την προσωπική σας ανικανότητα να αγαπήσετε τον ίδιο σας τον γιο. Τι να πούμε συνεπώς για το ξένο; Για το ξένο, που θα φέρει μέσα στην οικογένειά σας αμαρτίες; Και τι είδους τάχα αμαρτίες; Των δικών του γονέων, της δικής του γενιάς. Αυτό θα είναι ιδιόχειρος σταυρός, στον οποίο δεν θα μείνει ούτε ίχνος από την αγάπη, που προτείνετε τώρα προς τα παιδιά. Σκεφτείτε καλά. 

Στα αρχεία μου, ουκ εστίν αριθμός θλιβερών εμπειριών του ιδίου θελήματος. Σχετικά με τον πνευματικό πατέρα καλό είναι να τηρείτε τις αποστάσεις και να φοβάστε τόσο την προσκόλληση, όσο και την κατάκριση. Με συγχωρείτε. 0 Θεός να σας δώσει σοφία.