Κυριακή 29 Μαΐου 2016
ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΜΩΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΟΝΤΑΙ."Ή μεγάλη υποκρισία κυριάρχησε στους ηγέτες των χριστιανικών λαών, πού άν και μιλούσαν διαρκώς για την ειρήνη στήν πραγματικότητα κρυφά έκλειναν συμφωνίες ό ένας με τον άλλον. Και κάθε κρυφή συμφωνία τους σήμαινε πόλεμο. Τούς ασεβείς θα παραδώσει στη μάχαιρα, λέγει ό Κύριος (Ίερ. 25, 31). Τούς παρέδωσε και θα τούς παραδώσει." Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ.
Οι προφητείες περί πολέμων
επαληθεύονται
EΠΙΤΡΕΨΤΕ ΜΟΥ, στρατηγέ, να διαβάσουμε
δύο τρεις σελίδες ακόμα από την Αγία Γραφή του Θεού και να κλείσουμε. Οι Άγιοι
Προφήτες τού Θεού είδαν καθαρά, ότι ό Θεός επιτρέπει στους ασεβείς ανθρώπους
και λαούς τον πόλεμο όπως επιτρέπει το λοιμό, την πείνα, την ξηρασία, το
σεισμό, τις κάμπιες, τις ακρίδες και άλλα δεινά, τα όποια θα έπρεπε να
συνετίσουν τούς ασεβείς και να τούς επιστρέψουν στο Θεό. Έστειλα την κάψα του
λίβα και μούχλα στα σιτηρά σας, τούς κήπους και τ` αμπέλια σας ξέρανα, ή ακρίδα
αφάνισε και τις συκιές σας και τις ελιές σας, κι όμως εσείς σε μένα δε
γυρίσατε. Σάς έστειλα πανούκλα, όπως εκείνη πού έστειλα στην Αίγυπτο, έκανα
θάνατο να βρουν τα παλικάρια σας στη μάχη κι άφησα τ’ άλογά σας να
αιχμαλωτιστούν, έκανα των πτωμάτων ή αποφορά να σάς γεμίσει τα ρουθούνια στα
στρατόπεδό σας. Κι όμως εσείς σε μένα δε γυρίσατε (Άμ. 4, 9-10).
Όλες αυτές οι
συμφορές έπληξαν και την Ευρώπη, όμως εκείνη δεν επέστρεψε στον Κύριο, παρά
μιλά για ειρήνη ενώ της αξίζει ό πόλεμος. Όμως δεν υπάρχει ειρήνη για τούς ασεβείς
λέγει ό Κύριος (Ήσ. 48, 22). Αφού την ειρήνη βεβηλώνουν με τις αμαρτίες και τις
ανομίες, πού πολεμούν ενάντια στο Θεό. Τούς τρελούς θα σκοτώσει ή ειρήνη τους,
ενώ τούς ανόητους θα καταστρέψει ή ευτυχία τους. Τα Σόδομα και τα Γόμορρα δεν
καταστράφηκαν από τον πόλεμο, αλλά εν καιρώ ειρήνης, άσεβή ειρήνη. Απέσυρα την
ειρήνη από το λαό μου, λέει ό Κύριος (Ίερ. 16,5). Γιατί ό αγαθός Κύριος αποσύρει
την ειρήνη από έναν λαό; Επειδή οι άνθρωποι μιλούν για ειρήνη με τούς φίλους
τους, όμως στην καρδιά τους στήνουν παγίδες. Γιατί δε θέλω να τούς επισκεφτώ;
Λόγω αυτής της διπροσωπίας και της υποκρισίας τους, τα πτώματα θα κείτονται σαν
κοπριά στα χωράφια και πίσω από τούς θεριστές σα χερόβολα κι ούτε ένας δε θα
βρεθεί να τούς περισυλλέγει (Ίερ. 9, 8-22). Ή μεγάλη υποκρισία κυριάρχησε στους
ηγέτες των χριστιανικών λαών, πού άν και μιλούσαν διαρκώς για την ειρήνη στήν
πραγματικότητα κρυφά έκλειναν συμφωνίες ό ένας με τον άλλον. Και κάθε κρυφή
συμφωνία τους σήμαινε πόλεμο. Τούς ασεβείς θα παραδώσει στη μάχαιρα, λέγει ό
Κύριος (Ίερ. 25, 31). Τούς παρέδωσε και θα τούς παραδώσει.
Για την
καταστροφή της Ιερουσαλήμ και των Εβραίων οι άγιοι προφήτες τα προφήτευσαν
μέχρι λεπτομέρειας. Γίνατε χειρότεροι από τούς λαούς πού βρίσκονται γύρω σας, δε
βαδίζετε σύμφωνα με τούς νόμους μου και δεν τηρείτε τις εντολές μου (Ίεζ. 5,
7). Γιατί άλλαξε ποτέ ένα έθνος τούς θεούς του, ακόμα κι άν δεν ήταν θεοί; Όμως
ό λαός μου αντικατέστησε τη δόξα μου με ανίσχυρα είδωλα (Ίερ. 2,11). Οι
χριστιανικοί λαοί κατέστησαν πολύ χειρότεροι από τούς μη χριστιανικούς λαούς στις
καθημερινές ανομίες τους. Κι όσο οι μη χριστιανικοί λαοί κρατούν σφικτά ακόμα
τούς «θεούς» τους, τα είδωλα, τόσο ανάμεσα στους χριστιανικούς λαούς γίνεται
όχι απλά προπαγάνδα, αλλά ανοικτή εκστρατεία ενάντια στο Χριστό Θεό. Το ίδιο ακριβώς
συνέβαινε με τούς μονοθεϊστές Εβραίους πριν την καταστροφή τους.
Όσο οι ειδωλολάτρες
γύρω τους με πίστη τηρούσαν τα είδωλά τους, τόσο οι Εβραίοι απομάκρυναν τον Έναν
Θεό και παραβίαζαν τις εντολές Του. Ό Θεός τιμωρούσε τούς Εβραίους, όμως εκείνοι
συνέχισαν και πιο πέρα με τις ανομίες και τα παραπτώματα. Γι` αυτό ό προφήτης
φώναζε: Κύριε, τούς κτύπησες, όμως αυτοί δεν πόνεσαν. Τούς συνέτριψες, όμως δε
διορθώθηκαν. Αποδείχτηκαν πεισματάρηδες κι αρνήθηκαν να επιστρέψουν σ’ εσένα
(Ίερ. 5, 3). Ό Κύριος όμως προειδοποιεί τους ανθρώπους σταματήστε
τις παραβάσεις σας εναντίον μου και ανανεώστε την καρδιά σας και το φρόνημά
σας, γιατί θέλετε να πεθάνετε Ισραηλίτες; Ξέρετε ότι εγώ δε χαίρομαι όταν ένας
άνθρωπος πρέπει να πεθάνει, αυτό λέω εγώ ό Κύριος (Ίεζ. 18, 31-32). Άραγε δε κτυπούσε
ό Θεός τούς χριστιανικούς λαούς, το Νέο Ισραήλ, άλλα εκείνοι δεν πονούσαν;
Άραγε (ό Θεός) δεν τούς έριχνε κάτω με λοιμούς και πολέμους, αλλά αυτοί δεν το
καταλάβαιναν; Όταν τούς κτυπούσαν οι δυστυχίες, γύριζαν πρός το Θεό κι ό Θεός
τούς συγχωρούσε και τούς χάριζε ειρήνη, μέχρι πού τους κτυπούσε πάλι με νέο
πόλεμο, λόγω των έπαναλαμβανόμενων αμαρτημάτων. Όπως και με τούς Εβραίους.
Κύριε, οι άνθρωποι στη θλίψη τους σ’ αναζητούν σε προσευχές ξεσπούν όταν ή
τιμωρία σου τούς βαραίνει (Ήσ. 26, 16) θρηνεί ό ιερός προφήτης. Ό ίδιος ό
Κύριος απείλησε: θα φύγω και θα γυρίσω πίσω στον τόπο μου, ώσπου να
αναγνωρίσουν τα λάθη τους και να γυρέψουν να με βρουν. Τότε στη θλίψη τους θα με
αναζητήσουν (Ώσ. 5, 15). Δεν είναι άνθρωπος ό Θεός για να μη γνωρίζει. Γνωρίζει
ό Θεός ότι ή δυστυχία επιστρέφει τούς αμαρτωλούς ανθρώπους στήν Αλήθεια, γι’ αυτό
και στέλνει δυστυχίες. Στήν ειρήνη και την αφθονία οι άνθρωποι γίνονται ασεβείς
κι εγωιστές, γι’ αυτό ό Θεός στέλνει τις δυστυχίες ώστε να τούς αφυπνίσει.
Εξ ου και ή Σέρβική
παροιμία: χωρίς δυστυχία δεν υπάρχει φιλοθεΐα. Επειδή ό ναός μου είναι
ερειπωμένος, κι εσείς ασχολείσθε ό καθένας με το δικό του σπίτι. Γι` αυτό οι ουρανοί δεν έβρεξαν κι ή γη αρνήθηκε να
δώσει τούς καρπούς της (Άγγ. 1, 9-10). Κι όταν δε βοηθούν οι μικρές δυστυχίες,
ό Θεός επιτρέπει τις μεγαλύτερες δυστυχίες, τη δυστυχία των δυστυχιών, δηλαδή τον
πόλεμο. Όλοι οι αμαρτωλοί μέσα στο λαό μου, αυτοί πού λένε με αυτοπεποίθηση ό
Θεός δε θα αφήσει να μάς βρει κανένα κακό, όλοι από των εχθρών θα σκοτωθούν τα
ξίφη (Άμ. 9, 10). Κατά τον ίδιο τρόπο μιλούν σήμερα ή Ευρώπη και ή Αμερική: δεν
πρόκειται να μάς συμβεί κανένα κακό! Εν τω μεταξύ, το κακό γίνεται ό επίτιμος επισκέπτης
πού του ετοιμάζουν γιορτή αξίας εκατομμυρίων και εκατομμυρίων χρυσού, με τα
όποια αγοράζει τον πόλεμο. Παντού βρυχώνται οι προετοιμασίες για τον πόλεμο, αφού
παντού πολεμούν ενάντια στο Χριστό. Με τί είδους αμαρτίες
επιβαρύνει τον εαυτό του ό Ισραήλ και ολισθαίνει στήν πτώση; Συγκεντρωθείτε στα
βουνά της Σαμάρειας, λέει ό Κύριος, μαζεύουν χρυσάφι με βία και αρπαγή. Γι’ αυτό
έτσι τούς λέγει ό Κύριος: ό εχθρός θα πολιορκήσει τη χώρα σας, θα καταστρέψει τα
άχυρά σας και θα λεηλατήσει τα παλάτια σας (Άμ. 3, 9-11). Αναταραχή, βία και αρπαγή!
Δείτε σήμερα την Ευρώπη, πού προσφέρει θυσίες στο μέγα είδωλο τον πολιτισμό, και
πείτε, ότι δεν επέστρεψε άραγε ή εποχή της Σαμάρειας; Ή κύρια αιτία των πολέμων
και της καταστροφής βρισκόταν στους επικεφαλείς και τούς ηγέτες των λαών:
ακούστε άρχοντες τού Ιακώβ και πρίγκιπες τού οίκου τού Ισραήλ, είναι δικό σας
έργο να γνωρίζετε το δίκαιο ... μισείτε το καλό και αγαπάτε το κακό ... τρώτε
τις σάρκες τού λαού μου ξεκολλώντας το κρέας του από το κόκαλά του ... φωνάζουν
για ειρήνη, αλλά απειλούν με πόλεμο αυτούς πού τίποτε δεν τούς προσφέρουν - ακούστε
αυτό: γι’ αυτό εξαιτίας σας ή Σιών θα οργωθεί σα χωράφι, ή Ιερουσαλήμ θα γίνει
σωρός από λιθάρια (Μιχ. 3). Θα προξενήσω τέτοιες συμφορές σ’ αυτόν τον τόπο,
ώστε όποιος τ’ ακούει να του έρχεται ζάλη, επειδή με εγκατέλειψαν (Ίερ. 19,
3-4).
Άραγε δε βούιξε ό τόπος από όλα όσα έπαθαν οι Εβραίοι; Άραγε δε βούιξε
ολόκληρος ό κόσμος από τον Παγκόσμιο Πόλεμο; Όσα προέβλεψε ό προφήτης για τον
Παλαιό Ισραήλ επιβεβαιώθηκαν κατά γράμμα. Άραγε θα επιβεβαιωθούν λιγότερο για το
Νέο Ισραήλ, τού όποιου ό υποσχόμενος Μεσσίας είναι ό ίδιος ό Θεός; Θα τούς κάνω
να πέσουν από τα ξίφη των εχθρών τους... τα πτώματά τους θα τα δώσω τροφή στους
γόπες και τις ύαινες (Ίερ. 19, 7). Πράγματι, γιόρτασαν τ’ αρπακτικά του ουρανού
και τα θηρία της γης, όπως προφητεύτηκε, όχι μόνο στον Παλαιό Ισραήλ, αλλά και στο
Νέο, κατά τη διάρκεια των πολλών πολέμων. Ιδιαίτερα γιόρτασαν τ’ αρπακτικά του ουρανού
και τα θηρία της γης κατά τη διάρκεια του προηγούμενου πολέμου στα βουνά των
Βαλκανίων και της Ευρώπης.
Στους κάμπους μάχες στο σπίτι πείνα και θανατικό θα
καταβροχθίζει: όποιος είναι στον κάμπο θα σκοτωθεί στη μάχη κι όποιος είναι στο
σπίτι θα υποκύψει από την πείνα και τις αρρώστιες. Όσοι επιζήσουν θα καταφύγουν
στα βουνά (Ίεζ. 7). Δεν είναι άραγε αύτή πιστή απεικόνιση του επόμενου πολέμου;
Εγώ θα τούς τιμωρήσω, οι νέοι θα σκοτωθούν στον πόλεμο, οι γιοί και οι κόρες
τους θα πεθάνουν από την πείνα ('Ιερ. 11, 22). Σ’ όλες αυτές και σε παρόμοιες απειλές
οι Ισραηλίτες απορούσαν, ποιος λαός θα μπορούσε να τούς συντρίψει, αφού δίπλα
τους δεν είχαν δει κανέναν λαό τόσο ισχυρό. Σ’ αυτές τις απορίες τους απάντησε
ό Κύριος μέσω του προφήτη: θα φέρω ενάντια στον Ισραήλ ένα έθνος από μακριά αρχαίο
και ισχυρό πού δε θα ξέρετε τη γλώσσα του και δε θα καταλαβαίνεται τί λένε
('Ιερ. 5, 15).
Αύτός ό λαός ήταν οι Βαβυλώνιοι. Και λέγει ό Κύριος: θα παραδώσω
την πόλη αύτή στα χέρια του βασιλιά της Βαβυλώνας και θα την κάψει (Ίερ. 34,
2). Και πράγματι ήρθε ό βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ, κατέστρεψε την
Ιερουσαλήμ την παρέδωσε στις φλόγες και αιχμαλώτισε το λαό της. Άραγε δε μπορεί
ό Θεός να οδηγήσει τούς Κινέζους στην Ευρώπη; Κάποτε έπρεπε να ταξιδέψεις για
περισσότερο χρόνο από την Βαβυλώνα στήν Ιερουσαλήμ από ότι σήμερα από το Πεκίνο
στη Βιέννη. Φυσικά ό Θεός τιμώρησε με πολέμους κι άλλους λαούς κι όχι μόνο τους
Ισραηλίτες. Κι αυτό οι άγιοι προφήτες το προφήτευσαν και το είπαν.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΡΡΗΣΙA
New Martyrs of Our Times Fr. Hariton Lukic (1960-1999)
http://www.kosovo.net/hariton.html
Σάββατο 28 Μαΐου 2016
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. " Ότι στο μελλοντικό πόλεμο θα υποφέρουν πιο πολύ οι λαοί πού θα βρεθούν μέ μεγαλύτερη υπερηφάνεια έναντι του Θεού."
Μέ
ρωτάτε, στρατηγέ, ποιος λαός είναι τέτοιος στην Ευρώπη ή την Αμερική;
Ανάμεσα
στούς μικρούς λαούς πριν τον Πόλεμο, ιδιαίτερα ανάμεσα στούς υπόδουλους και βασανισμένους
αγροτικούς λαούς, θα μπορούσατε ακόμα να βρείτε τέτοιο λαό. Όμως δε βλέπετε πώς
οι λαοί μετά τον Πόλεμο άρχισαν να συντάσσονται μέ το κακό; Ή απιστία και ή
σύγχρονη ειδωλολατρία ξεκίνησε από τούς μεγάλους λαούς των λευκών κι απλώθηκε ως
πύρινος ποταμός στις τέσσερις πλευρές του κόσμου, διεισδύοντας όχι μόνο στις
πατριαρχικούς και μικρούς λαούς τών λευκών, αλλά και στην Ασία, την Αφρική και
σ’ όλα τα γνωστά νησιά πού κατέλαβαν.
«Πολιτισμός
τών πιθήκων και τών δύσοσμων αερίων» έτσι αποκαλέστηκε από τούς εκπροσώπους τών
στοχαστών της Ασίας, πού μέχρι σήμερα ήταν τόσο μισητός και χλευάστηκε από τούς
λαούς τών άλλων πολιτισμών, τώρα τον υιοθετούν.
Γιατί όμως οι λαοί τών υπόλοιπων
λιγότερο εγωιστικών και πιο φιλειρηνικών πολιτισμών υιοθετούν τον Εύρωαμερικανικό
πολιτισμό, αφού τον μισούν και τον χλευάζουν; Για τον ίδιο λόγο, στρατηγέ, πού
ό Δαυίδ μη έχοντας δικό του σπαθί, τράβηξε το σπαθί του Γολιάθ και τον έσφαξε. Οι
λαοί τών μη ευρωπαϊκών πολιτισμών άρχισαν εσπευσμένα να εξοπλίζονται μέ τον ευρωπαϊκό
πολιτισμό για να μπορέσουν να αμυνθούν από την Ευρώπη και ακόμα - πράγμα πού επιθυμούν
ειλικρινώς - δοθείσης ευκαιρίας μέ τά ίδια του τά όπλα να τον αποκεφαλίσουν.
Όσο όμως μέσω τών μεγάλων τους τέκνων αντιστέκονταν στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στην
Κίνα και στην Αίγυπτο τόσο αποφασιστικότερη ήταν ή καταδίκη τού ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Γιατί τότε αυτοί οι λαοί έσπευσαν να υιοθετήσουν τον πολεμοχαρή ευρωπαϊκό πολιτισμό
αναρωτιόμαστε και πάλι; Για να πολεμήσουν ενάντια στην Ευρώπη, να εκδικηθούν την
Ευρώπη. Αυτή είναι ή μοναδική απάντηση.
Βέβαια αυταπατώνται όταν νομίζουν ότι ό
ευρωπαϊκός πολιτισμός αποτελεί καλύτερη εγγύηση για τη νίκη στον πόλεμο απ’ ότι
ό δικός τους πολιτισμός. Αφού σκεπτόμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο ξεχνούν - αν
ποτέ το γνώριζαν αυτό - ότι δε νικά ό πολιτισμός, ούτε αυτός ούτε ό άλλος, αλλά
ή αλήθεια και το δίκαιο. Κι αυτοί δεν υπολογίζουν εκείνον τον Τρίτο, Αόρατο
Αποφασιστικό Παράγοντα. Καλά, και τί θα συμβεί αν καθόλα εξευρωπαϊστούν και
νικήσουν την Ευρώπη; Σ’ αυτήν την περίπτωση άραγε δε θα αφανιστεί από τον
πλανήτη μία μικρή Ευρώπη και θα παραμείνει μία μεγαλύτερη; Τί θα κερδίσουν μ’ αυτό;
Εγώ, νομίζω πώς θα χάσουν και δε θα κερδίσουν. Αλλά ποιος είναι σε θέση τώρα να
σωφρονίσει τούς αδελφούς μας από την Ασία και να τούς πείσει ότι γι’ αυτούς
είναι καλύτερα να υπομείνουν την τυραννία της Ευρώπης παρά να γίνουν οι ίδιοι
τύραννοι; Πώς θα μπορέσουν ν’ ακούσουν το λόγο μας, όταν παραμελούν ν’ ακούν τον
ταυτόσημο λόγο από τούς δικούς τους πνευματικούς και ηθικούς νομοθέτες, τον
Κρίσνα, το Βούδα, τον Κομφούκιο και το Λάο Τσε;
Παίρνουμε
έδώ υπόψη και την Ασία, επειδή ό Θεός μπορεί ενδεχομένως να λάβει αυτή υπόψη
του κατά την ανάθεση της μελλοντικής νίκης. Ποιό ξεκάθαρα: αν ό Θεός δε βρει
ούτε έναν λαό στην Ευρώπη και την Αμερική ό όποιος θα άξιζε τη νίκη (στον
πόλεμο μεταξύ των λευκών φυλών) θα καλέσει έναν ή περισσότερους λαούς από την Ασία
και θα τούς χαρίσει τη νίκη. Θυμηθείτε και πάλι τη Βίβλο. Όταν ό Ιούδας αμάρτανε,
ό Ισραήλ τού επιτιθόταν και τον νικούσε. Όταν ό Ισραήλ αμάρτανε, ό Ιούδας τού επιτιθόταν
και τον νικούσε. Όταν και τά δύο αυτά κρατίδια Απομακρύνθηκαν εξίσου από το
Θεό, τον Έναν και Ζώντα ξεπέφτοντας στην ειδωλολατρία, τότε ό Θεός κάλεσε από
μακριά τον Άσσύριο βασιλιά Σαλμανασάρ και τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορ
- τον δούλο του Ναβουχοδονόσορ - και παρέδωσε στα χέρια τους και τά δύο εβραϊκά
βασίλεια.
Οι μέχρι σήμερα σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών είναι σχεδόν παρόμοια μέ τη
σχέση τού Ιούδα και τού Ισραήλ. Τη μία περίοδο έπαιρνε τη νίκη ό ένας πάνω στον
άλλον, την άλλη ό δεύτερος πάνω στον πρώτο, μέχρι πού φθάσαμε στον τελευταίο
Πόλεμο όπου κανείς δε γνωρίζει ποιος από τά μεγάλα κράτη είναι πραγματικά ό
νικημένος και ποιος είναι πραγματικά ό νικητής. Περισσότερο μοιάζουν για
νικητές οι πιο μικρές χώρες όπως ή Σερβία, ή Ρουμανία, ή Τσεχία και ή Πολωνία. Δηλαδή
οι απελευθερωμένοι σκλάβοι μοιάζουν περισσότερο μέ νικητές. Αλλά επειδή και αυτοί
οι πρώην σκλάβοι πού θα έπρεπε να είναι οι πλέον ευγνώμονες και οι πλέον αφοσιωμένοι
στο Θεό, μέ κωμικοτραγική βιασύνη άρχισαν να ενσωματώνονται στον ευρωπαϊκό
οργανισμό της απιστίας και της ειδωλολατρίας, πραγματικά θα είναι πολύ δύσκολο να
βρεθούν στην Ευρώπη καθαρά χέρια, για να παραλάβουν από τά χέρια τού Θεού τη
νίκη.
Γιατί
θα είναι παράξενο τότε αν ό Θεός ενόψει της επερχόμενης σύγκρουσης των
χριστιανικών λαών οδηγήσει, ας πούμε τούς δούλους Του Κινέζους, για να
τιμωρήσει το χριστιανικό Ιούδα και Ισραήλ , δηλαδή την Ευρώπη και την Αμερική;
Όλα
αυτά όμως δεν εξαρτώνται μόνον από τούς ανθρώπους, αλλά και από τον ίδιο το
Θεό. Ή νίκη στο μελλοντικό πόλεμο εξαρτάται και από τη μετάνοια. Εκείνος ό λαός
πού θα μετανοήσει νωρίτερα, θα διορθωθεί και θα επικαλεστεί το Θεό, αν καν μπει
στον πόλεμο κατά την Πρόνοια του Θεού, θα νικήσει. Και αυτός δεν είναι απαραίτητο
να είναι ένας από τούς μεγάλους λαούς. Αυτός μπορεί να είναι κι ένας μικρός
λαός, πού για τη μικρότητα και το απολίτιστο (μέ την ευρωπαϊκή έννοια φυσικά)
μπορεί να περιγελούν οι μεγάλοι και πολιτισμένοι. Και τί θα γίνει, μέ ρωτάτε, αν
όλοι οι χριστιανικοί λαοί μετανοήσουν; Ποιος τότε θα είναι ό νικητής; Τότε,
στρατηγέ, όλοι θα νικούσαν. Όλοι θα πετύχαιναν την πιο λαμπρή νίκη, αφού σε μία
τέτοια περίπτωση δε θα έφταναν καν ως τον πόλεμο. Όπως ή ποιότητα τού πνεύματος
και τού ανθρώπινου χαρακτήρα θεμελιώνει τη νίκη, κατά τον ίδιο τρόπο ή ποιότητα
τού πνεύματος και ό χαρακτήρας τού ανθρώπου θεμελιώνει και τον ίδιο τον πόλεμο.
Ώ, μακάρι για το ανθρώπινο γένος, να μετανοήσουν όλοι και να γίνουν όλοι νικητές!
Αλλά όμως αν και τίποτα από αυτό δεν είναι ευκολότερο και σωτήριο, οι σημερινοί
άνθρωποι σε κάθε περίπτωση θα επέλεγαν εκείνο πού είναι δυσκολότερο και πιο
θανάσιμο.
Και
θα έρθει, στρατηγέ μου, το πιο δύσκολο και πιο θανατηφόρο, κι εσείς έχετε αρκετούς
λόγος να ανησυχείτε για την πατρίδα σας, αν και όχι λιγότερους απ’ ότι έχουμε οι
υπόλοιποι για τις δικές μας. Αφού ό λαός στην Αμερική έχει μεγάλη έπαρση για τη
νίκη στον Παγκόσμιο Πόλεμο και άρχισε να κοιτάζει την Ευρώπη όχι μέ συμπόνια, αλλά
μέ περιφρόνηση. Και την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτοί πού είναι
περιφρονημένοι συνήθως νικούν αυτούς πού τούς περιφρονούν.
Και
ενώ στούς υπόλοιπους νικητές τού πολέμου ή έπαρση τού νικητή μαλάκωσε μέ τη
φτώχια, στην Αμερική ή έπαρση για τη νίκη δυνάμωσε τον πλούτο. Αλλά όταν το
μπουλντόκ δαγκώνει το βουβάλι, το βουβάλι θα πέσει έξαλλο από την πληγή. Ό
πόλεμος δεν είναι αναγκαίο να ξεκινήσει από εκεί πού προς στιγμή πιστεύουν οι
άνθρωποι ότι θα ξεκινήσει. Πολλά παλιά ηφαίστεια μόνο καπνίζουν, κάποια νέα απότομα
εμφανίζονται. Πριν αρχίσει ή γενικευμένη πυρκαγιά τού πολέμου θα υπάρξουν
μερικές φοβερές μονομαχίες ή και τριπλές μάχες ανάμεσα στούς λαούς. Αλλά πολλές
από αυτές τις νίκες θα είναι πύρρειος νίκη, εντελώς όμοιες μέ τις ήττες, όταν
υπολογιστούν όλες οι συνέπειες τους.
Απ’
όλα όσα εκθέσαμε είναι ξεκάθαρη ή διδασκαλία:
α.
Ότι στο μελλοντικό πόλεμο θα υποφέρουν πιο πολύ οι λαοί πού θα βρεθούν μέ
μεγαλύτερη υπερηφάνεια έναντι του Θεού.
β.
Ότι ή νίκη στο μελλοντικό πόλεμο θα κατοχυρωθεί μέ τη μετάνοια και την επιστροφή
στο Χριστό.
γ.
Ότι αν ούτε ένας χριστιανικός λαός δε μετανοήσει και δεν επιστρέψει στο Χριστό ως
κέντρο της ψυχής του και της ζωής του, ή νίκη θα δοθεί από το Θεό στους ασιατικούς
και μη χριστιανικούς λαούς.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΡΡΗΣΙΑ
ΚΕΝΤΡΟ ΦΩΤΙΣΗΣ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Το
ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Όρους μετατρέπεται σε κέντρο φώτισης.
Για
τις εντυπώσεις από την επίσκεψη στο ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Όρους, τη σημασία
της πνευματικής του προσφοράς στο σύγχρονο μοναχισμό, για το πόσο σημαντική
είναι η αποστήθιση του Ψαλτηρίου στα μοναστήρια, για το τί χρειάζεται ώστε να
διατηρηθεί η ομοψυχία στη μοναστική κοινότητα, ώστε αυτή ν’ αποτελεί μια
συσπειρωμένη πνευματική οικογένεια, καθώς για άλλα θέματα, μίλησε σε
αποκλειστική συνέντευξη στη διαδικτυακή πύλη «Ρωσικός Άθως» (www.afonit.info),
ο πρόεδρος του Συνοδικού Τμήματος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για θέματα
μοναστηριών και μοναχισμού, ηγούμενος της Λαύρας Αγίας Τριάδας-Αγίου Σεργίου,
μέλος του Ανώτατου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
και βικάριος του Αγιότατου Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, Αρχιεπίσκοπος
Σεργίου-Ποσάντ Θεόγνωστος (Γκούζικοφ), ο οποίος πραγματοποίησε προσκυνηματική
επίσκεψη τον περασμένο Απρίλιο στη ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος Αγίου
Όρους.
Για τις εντυπώσεις από την επίσκεψη στο ρωσικό
μοναστήρι του Αγίου Όρους, τη σημασία της πνευματικής του προσφοράς στο
σύγχρονο μοναχισμό, για το πόσο σημαντική είναι η αποστήθιση του Ψαλτηρίου στα
μοναστήρια, για το τί χρειάζεται ώστε να διατηρηθεί η ομοψυχία στη μοναστική
κοινότητα, ώστε αυτή ν’ αποτελεί μια συσπειρωμένη πνευματική οικογένεια, καθώς
για άλλα θέματα, μίλησε σε αποκλειστική συνέντευξη στη διαδικτυακή πύλη
«Ρωσικός Άθως» (www.afonit.info), ο πρόεδρος του Συνοδικού Τμήματος της Ρωσικής
Ορθόδοξης Εκκλησίας για θέματα μοναστηριών και μοναχισμού, ηγούμενος της Λαύρας
Αγίας Τριάδας-Αγίου Σεργίου, μέλος του Ανώτατου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της
Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και βικάριος του Αγιότατου Πατριάρχη Μόσχας και
πασών των Ρωσιών, Αρχιεπίσκοπος Σεργίου-Ποσάντ Θεόγνωστος (Γκούζικοφ), ο οποίος
πραγματοποίησε προσκυνηματική επίσκεψη τον περασμένο Απρίλιο στη ρωσική Μονή
του Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους.
-
Σεβασμιότατε, επισκέπτεστε εδώ και πολλά χρόνια τη Μονή του Αγίου
Παντελεήμονος. Άλλοτε λίγο συχνότερα, και πλέον λίγο πιο σπάνια. Ποιες αλλαγές
έγιναν μέσα σε αυτή την περίοδο στο μοναστήρι, στη ζωή των μοναχών;
-
Με καθησυχάζουν και με χαροποιούν όχι τόσο οι εξωτερικές αλλαγές, αν και αυτό
είναι σημαντικό, όσο το γεγονός ότι το μοναστήρι αναπτύχθηκε πνευματικά.
Χάρηκα
πάρα πολύ σ’ αυτή την επίσκεψή μου, όταν έμαθα ότι στη Μονή θεσπίστηκε η
υποχρεωτική αποστήθιση του Ψαλτηρίου. Το γεγονός ότι μελετάται το Ψαλτήρι στη
ρωσική Μονή μας του Αγίου Όρους, σημαίνει ότι ο ρωσικός λύχνος μας στον Άθωνα,
ο οποίος βρισκόταν για πολύ καιρό στη λήθη, έφτασε επιτέλους στην πνευματική
του κορυφή, προς την οποία πορευόταν επί μακρόν και με πολύ κόπο, και πλέον θα
αποπνέει για όλους τους επισκέπτες του το φως της πνευματικής φώτισης.
Μοναστήρι,
δεν είναι μόνο οι τοίχοι, δεν είναι μόνο οι ναοί, τα αρχεία, τα μουσεία και οι
βιβλιοθήκες με τα σπανιότατα αρχαία εκθέματα. Πρώτα απ’ όλα είναι οι «έμψυχοι»
θησαυροί του πνευματικού πλούτου. Άλλοτε, πριν από 15-20 χρόνια, ευγνωμονούσαμε
το Θεό για το γεγονός ότι το μοναστήρι μας στον Άγιο Όρος τουλάχιστον υπάρχει,
για το ότι υπάρχουν οι ρώσοι μοναχοί μας σε αυτό. Τώρα όμως, η ρωσική Μονή στον
Άθωνα μετατρέπεται σε κέντρο πνευματικής φώτισης και ευχαριστώ το Θεό για την
πνευματική γαλήνη που αισθάνθηκα σ’ αυτή μου την επίσκεψη στο Άγιο Όρος.
Το
ότι έφτασε το μοναστήρι σ’ αυτό το επίπεδο, οφείλεται και στον πατέρα ηγούμενο
Ιερεμία. Οφείλεται επίσης στον πολυετή καθημερινό κόπο μερικών γενεών από
πατέρες, όσον αφορά τη συγκέντρωση και διάπλαση μιας ομόψυχης μοναστικής
κοινότητας. Συνέβαλλε σ’ αυτό και όλη η αδελφότητα, καθώς χωρίς την εμπιστοσύνη
της αδελφότητας στους πνευματικούς της πατέρες, είναι αδύνατο μόνο με μια
διοικητική εντολή να οργανωθεί και να ξεκινήσει ένα τέτοιο πνευματικό έργο.
- Θεωρείτε επίκαιρη την εμπειρία της Μονής Αγίου Παντελεήμονος Αγίου
Όρους στη σύγχρονη πραγματικότητα; Είναι δυνατή η εφαρμογή της σε άλλα
μοναστήρια της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας; Μια και ο άνθρωπος στη σύγχρονη
εποχή διαθέτει πολύ λίγο χρόνο.
-
Στην αρχαιότητα, μια από τις σημαντικότερες απαιτήσεις προς αυτόν που επρόκειτο
να χειροτονηθεί, ήταν η υποχρεωτική απομνημόνευση του Ψαλτηρίου. Ήταν μια
σίγουρη ένδειξη της σύνδεσης ενός ανθρώπου με την Εκκλησία, της θεμελιώδους
προετοιμασίας και βαθιάς του πνευματικότητας. Δίχως αυτό το κριτήριο δεν
επιτρεπόταν σε κανέναν να χειροτονηθεί. Ενώ σήμερα, κάποιοι υποψήφιοι μοναχοί
ούτε που έχουν κρατήσει ποτέ στα χέρια του το Ψαλτήρι.
Ο
νους μας δεν μπορεί να είναι άπρακτος και αργόσχολος. Του χρειάζεται διαρκής
τροφή, και αυτό που θα του δώσεις, θα τρέφει και την ίδια τη δική σου ψυχή. Ο
άνθρωπος θα αναπτύσσεται είτε με την ανακάλυψη των θείων Μυστηρίων, είτε θα
διαφθείρεται με φαύλες σκέψεις. Η μελέτη στα μοναστήρια των θείων Γραφών και
ιδιαίτερα του Ψαλτηρίου, είναι επίκαιρη όσο ποτέ στην εποχή μας, μια εποχή που
το επιθετικό περιβάλλον του διαδικτύου απορροφά σχεδόν όλους, όσους έρχονται σ’
επαφή με αυτό. Η πρακτική της Μονής του Αγίου Παντελεήμονα Αγίου Όρους,
αποτελεί ένα παράδειγμα για μας και το ίδιο πρέπει να συμβαίνει σε όλα τα
μοναστήρια μας.
-
Είπατε ότι αυτή η πρακτική θα ήταν αδύνατη χωρίς την πνευματική ενότητα και την
αμοιβαία εμπιστοσύνη ολόκληρης της αδελφότητας της Μονής. Τί χρειάζεται ώστε να
υπάρχει ομοψυχία σε μια μοναστική κοινότητα; Πώς μπορεί να επιτευχθεί και να
διατηρηθεί;
-
Όταν ξεχνάς τον εαυτό σου και σκέφτεσαι τον πλησίον σου. Τότε μόνο το μοναστήρι
μπορεί να γίνει πραγματικά μια ομόψυχη, συσπειρωμένη μοναστική οικογένεια. Τότε
μόνο το μοναστήρι θα γίνει μια κοινότητα αφοσιωμένων μοναχών και όχι μια
συνάθροιση εγωιστών. Υπακούοντας σε κάποιο κανόνα, πρέπει να σκέφτεσαι ότι δεν
κάνεις απλώς «τη δουλειά σου» είτε εκτελείς «τα καθήκοντά σου», αλλά ότι
υπηρετείς, συγκεκριμένα υπηρετείς, τον πλησίον σου, υπηρετείς τους αδελφούς
σου, και στο πρόσωπό τους τον ίδιο το Χριστό. Ότι ήρθες στο μοναστήρι όχι για
να σε υπηρετούν, αλλά για να βοηθάς και να υπηρετείς τους άλλους. Το μοναστήρι,
το οποίο έχει ιδρυθεί σε αυτή τη βάση, μπορεί να δείχνει το παράδειγμα στους κοσμικούς
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
