Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017
Δόξα τω Θεώ και περί προσευχής . Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ μετάφραση: Πέτρος Μπότσης
"Ένα "Δόξα Σοι, ο
Θεός", είναι καλλίτερο από χίλια "Κύριε, ελέησαν"..Με το δόξα
Σοι ο Θεός αναγνωρίζεις την ύπαρξη του Θεού, την ευεργετική παρουσία Του στη
γη, κοντά μας. Με το δόξα Σοι ο Θεός τον δοξάζουμε για όλα όσα μας δώρισε, για
την ανοχή που δείχνει στην αμαρτία και την αποστασία μας, για την πίστη που μας
χάρισε, για όλα τ' αγαθά, τα υλικά και τα πνευματικά, που απολαμβάνουμε.
Λέγοντας δόξα Σοι ο Θεός δείχνουμε και την ευχαριστία μας επειδή ευδόκησε να
γεννηθούμε και να γνωρίσουμε τον κόσμο, ν' απολαύσουμε τη δημιουργία Του.
Όλ'
αυτά δεν είναι αυτονόητα, δεν υπάρχουμε επειδή εμείς το θελήσαμε ή τ'
αποφασίσαμε, στο έλεός Του το οφείλουμε. Λέγοντας το δόξα Σοι ο Θεός,
ταπεινωνόμαστε κιόλας, επειδή στη μεγαλοσύνη Του αναγνωρίζουμε ότι οφείλουμε τα
πάντα στη ζωή μας, όλα όσα μας έδωσε αλλά κι εκείνα από τα οποία μας προφύλαξε.
Όπως έλεγε με απλότητα κι ένας ασκητής στο Άγιο "Ορος, "Το "
Κύριε ελέησον" έχει εκατό δραχμές, το "δόξα σοι ο Θεός" έχει
χίλιες δραχμές, είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό, έχει μεγαλύτερη τιμή. Γι' αυτό
και στην άλλη ζωή πρέπει να ευχόμαστε να είμαστε μαζί με τους αγγέλους, που
δοξολογούν διαρκώς το Θεό".
Τρεις μεγάλοι βυζαντινοί ποιητές Ιωάννης Γεωμέτρης, Χριστόφορος Μυτιληναίος, Μιχαήλ Μάρουλλος Ταρχανιώτης
Το
βιβλίο αυτό συνθέτει μία βυζαντινή τριλογία. Περιλαμβάνει μία επιλογή ποιημάτων
του πιο φλογερού βυζαντινού ποιητή, του Ιωάννου του Γεωμέτρου, το αριστούργημα
της βυζαντινής ποιήσεως, που είναι το ποίημα για την αράχνη του Χριστόφορου του
Μυτιληναίου και ύμνους και επιγράμματα του Μάρουλλου, μιας συναρπαστικής μορφής
της Αναγέννησης. Σπουδαία κείμενα, που μεταφράζονται για πρώτη φορά στη
νεοελληνική και που υπόσχονται στον απαιτητικό αναγνώστη πολύ ενδιαφέρουσες
ανακαλύψεις.
Το φως του κόσμου.Μια ζωγραφική παραμυθία με ιστορημένους αγίους του Αγίου Όρους , Γιώργος Κόρδης
Αντικρύζοντας
τα έργα του Κόρδη, καθίσταται σαφές πως το χρώμα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο
της τέχνης του. Αγαπά το χρώμα και η τεχνική του να αναμειγνύει ένα φάσμα
αποχρώσεων από τρία ή τέσσερα μόνο χρώματα δίνει ένα αποτέλεσμα αντίστοιχο των
απαλών, τριτογενών τόνων που χαρακτηρίζουν τις πιο εκλεπτυσμένες φάσεις της
Βυζαντινής τέχνης. Αλλά το χρώμα δεν είναι μόνο μια εντύπωση αλλά θεμελιώδες
στοιχείο. Γεμίζει την επιφάνεια της εικόνας με ένα βάθος που δεν μπορεί να
οριστεί στον χώρο αλλά που ανταποκρίνεται στην οπτική μας, είναι δε τόσο
ζωντανό όσο οι περίκλειστες με χρυσό εικόνες του παρελθόντος. Μπροστά σε αυτό
το βάθος, οι αναπαριστώμενες μορφές είναι κι αυτές όλο χρώμα όπως λέει ο
Κόρδης, "Οι Βυζαντινές μορφές είναι χρώμα, δεν έχουν απλά χρώμα". Οι
Βυζαντινοί το καταλάβαιναν αυτό, όπως φαίνεται από τα λόγια του Νικολάου της
Αντίντης: "...υπάρχει μια τρίτη επιβεβαίωση πως [όσα λαμβάνουν χώρα στη
Λειτουργία] αντιπροσωπεύουν και το σύνολο του ερχομού και της οικονομίας Του
για εμάς... Ποιο είναι αυτό; Είναι η ανύψωση των αγίων εικόνων μέσω του
χρώματος".
Τα
χρώματα είναι η ουσία των εικόνων. Επειδή τα χρώματα συχνά φωτίζονται, οι
ιστορικοί τέχνης έχουν πει πως το Βυζάντιο χρησιμοποιεί το φως σαν χρώμα. Αλλά
το φως τροποποιεί τη φόρμα - το χρώμα είναι αυτό που τη διαμορφώνει, ξεκινώντας
από τον προπλασμό. [...]
Annemarie
Weyl Carr, Διακεκριμένη Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης
(απόσπασμα
από το βιβλίο)
It is clear, on confronting Kordis' paintings, that
color is fundamental to his art. He loves color, and his technique of mixing a
spectrum of hues from just three or four pigments produces effects akin to the
tender, tertiary tones that characterize the most sophisticated phases of
Byzantine art. But color is not just effect; it is foundational. It fills the
picture surface with a spatially indeterminate but visually responsive ground
as alive the gold-ground icons of the past. Against this, the representational
forms, too, are all color-as Kordis says, "Byzantine forms are color; they
don't just have color." Byzantine viewers understood this, as is seen in
the words of Nikolaos of Andida that: "...there is a third confirmation
that [the things which are accomplished in the Liturgy] also represent the
whole of His saving coming and economy for us... What is it? It is the erection
of the holy images by means of colors."
Colors are the substance of images. Because the colors
are frequently highlighted, art historians have said that Byzantium uses light
as color.9 But light modifies form; it is color that establishes it, from the
proplasmos up.
(Annemarie Weyl Carr, from the publisher)
ΕΊΠΕ ΓΈΡΩΝ...
Μόνο ένα πράγμα θα σας ζητήσω να έχετε στην σκέψη σας καθώς θα προσκυνάτε την εικόνα ενός αγίου ή αγίας: ότι πίσω από το φωτοστέφανο που εσείς βλέπετε, καμαρώνετε και παρηγορήστε, να θυμάστε ότι ο άγιος υπήρξε πρόσωπο που πάλεψε πολύ με τον εαυτό του.
Που η σχέση με τον Θεό του στοίχισε και τον «τσάκισε».
Στα λαμπερά μάτια των εικόνων, να βλέπετε τον ανείπωτο πόνο του σταυρού, τις νύχτες τις απόλυτα μοναχικές που το ξημέρωμα έμοιαζε ως λύτρωση.
Γι αυτό όταν φιλάτε τις εικόνες των αγίων μην ζητάτε μόνο, πείτε κι ένα ευχαριστώ, ένα σε αγαπώ γι αυτά που πέρασες και είσαι
Στόν πωλητή Ἀντζέμ Σ. γιά τόν πεινασμένο Χριστό.
<<επείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» ( Ματθ. 25, 35), θα πει ο Κύριος την ημέρα της Κρίσεως στους ελεήμονες . Εσύ παραξενεύεσαι , διαβάζοντας το Ευαγγέλιο, πότε ήταν ο Χριστός πεινασμένος στη γη;
Δεν μιλά μόνο για την εποχή που βρισκόταν στη γη σωματικά, αλλά για όλες τις εποχές , έως τέλους. Ούτε μόνο στους ελεήμονες εκείνης της εποχής αλλά όλων των εποχών. Ο Χριστός και σήμερα αισθάνεται την πείνα των πεινασμένων σαν δική Του πείνα. Αυτός πεινά μέσω όλων των φτωχών στη γη, μέσω όλων των ζητιάνων, μέσω όλων των παραγκωνισμένων και περιφρονημένων. Η πεινά τους είναι η δική Του πείνα. Παρόλο που αυτοί είναι παραγκωνισμένοι από τον κόσμο, από τον Θεό είναι εκλεκτοί, για να δοκιμάζουν τις καρδιές των πλουσίων. «Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» ( Ματθ. 25, 40 ). Αυτός, Υπέρ- πλούσιος και Παμμέγιστος , ταυτίζει τον εαυτό Του με τους φτωχότατους και ελάχιστους∙ τους ονομάζει αδέλφια Του για να μαλακώσει τις καρδιές των πλουσίων και για να τους προτρέψει στην οδό της σωτηρίας. Με τη βοήθεια των ελαχίστων θέλει να σώσει τους μέγιστους, με τη βοήθεια των φτωχότατων τους πλουσιότατους , με τη βοήθεια των πλέον αδυνάτων τους πλέον ισχυρούς αυτού του κόσμου. Τέτοια είναι η μέθοδός Του , η μέθοδος της σωτηρίας των ανθρώπων. Αφού το παντοδύναμο χέρι Του στέκει πίσω από τιποτένια εργαλεία. Αυτός θέλει , όλοι να εξαρτώνται ο ένας από τον άλλον, και να βοηθούν τη σωτηρία ο ένας του άλλου. Γι’ αυτό, όποιος δίνει στον πεινασμένο, ας δίνει με φόβο σαν να βάζει στο χέρι του Χριστού αυτοπροσώπως . Ο χορηγός να δίνει εν ονόματι του Χριστού , ενώ ο λαβών ας δέχεται εν ονόματι του Χριστού, για να είναι η ευλογία του Χριστού και στις δύο πλευρές.
Η προσευχή του φτωχού ηχεί δυνατά μπροστά στον Δημιουργό . Μας έλεγε κάποιος άνθρωπος , πως ξεκίνησε για το δικαστήριο, να ακούσει την απόφαση. Μια μέρα πριν δυο άνθρωποι δήλωσαν μπροστά στο δικαστήριο , ότι θα ορκιστούν εναντίον του. Ο άνθρωπος ήταν αθώος. Καθ’ οδόν βλέπει έναν άνθρωπο χωρίς πόδια στον δρόμο να ζητιανεύει. Αυτός του πρόσφερε ελεημοσύνη και του είπε: «έχω βάσανα, αδελφέ, προσευχήσου στον Χριστό για μένα!». «Μην φοβάσαι , ο Θεός θα σε βοηθήσει!» , απάντησε ο φτωχός. Στο δικαστήριο, εκείνοι οι δύο αντίπαλοι τρέμοντας δήλωσαν, ότι δεν μπορούν να ορκιστούν. Κι εκείνος ο άνθρωπος απελευθερώθηκε.
Κι εσύ όταν δίνεις στον φτωχό παρακάλεσέ τον να προσευχηθεί στον Χριστό για σένα ή για τα παιδιά σου ή για τους νεκρούς σου!
Ειρήνη σε σένα και χαρά από τον Κύριο.
Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»
Εκδόσεις «εν πλώ»
Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017
Μοναχή Σωφρονία: Οι κεκοιμημένοι δεν έχουν πεθάνει αλλά απλώς… κοιμούνται!
Σήμερα ἀποφάσισα νά σᾶς διηγηθῶ ἕνα
θαυμαστό περιστατικό ποὺ φυσικά συνέβη ὄχι ἐξαιτίας μου-γιά νά ἐξηγούμαστε
-γιατί δέν θέλουμε νά πουλήσουμε θαύματα- τό ἔχουμε δεῖ καί αὐτό στήν ἐποχή μας
δυστυχῶς, ἀλλά συνέβη ἐξαιτίας τῶν προσευχῶν τῶν γεροντισσῶν ποὺ ἔζησαν ἐδῶ,
καί τῆς μεσιτείας τῆς Παναγίας Τριάδος.
Αὐτό τό θαυμαστό συμβάν ποὺ θὰ
παραθέσω μέ κάθε λεπτομέρεια ἐδῶ συνέβη ἀκριβῶς ἔτσι καί πολλοί φίλοι μέ
παρακάλεσαν νά τό δημοσιεύσω πρός ὠφέλειαν καί ἐνίσχυση πολλῶν.
Ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, ὅσοι τουλάχιστον
παρακολουθοῦν αὐτή τή σελίδα-ἀρχονταρίκι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ξεκινήσαμε μέ πολύ
φόβο Θεοῦ τήν ἀνακαίνιση τῆς ἱστορικῆς μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν Ἀκράτα Ἀχαϊας…Ὅσοι
ἀπό τοὺς ἐδῶ φίλους ἔχουν ἔρθει στό μοναστηράκι μας ἔχουν δεῖ καί τὶς ἀνάγκες
καί τίς ἐλλείψεις του. Μιά ἀπό αὐτές εἶναι τό ἠλεκτρολογικό πρόβλημα.
Συνηθίζω ὅλα τά ὑλικά θέματα νά τά
κάνω προσευχή ἀφενός γιατί πιστεύω ὅτι ὁ Θεός ἀπαντᾶ συχνά ἀμεσότερα ἀπό τούς ἀνθρώπους,
ἀφετέρου γιατί δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα γιά ἀνεύρεση τῶν εἰδικῶν καί κατ” ἐπέκταση
ἡ χρηματική ἀμοιβή τους. Ἔτσι λοιπόν παρακαλοῦσα τόν Θεό ἐν ἁπλότητι νά στείλει
ἕναν ἠλεκτρολόγο.
Ἕνα Σάββατο πρωϊ μετά τή Θεία
Λειτουργία, ἐμφανίζεται ἕνας μεσήλικας κύριος, ὁ κ. Βασίλης, μαζί μέ τή σύζυγό
του… Μέ χαιρετάει ἐγκαρδίως καί μετά τίς ἀπαραίτητες συστάσεις μοῦ λέει: (ἐπί
λέξει) Ἐγώ ἀδελφή εἶμαι ἠλεκτρολόγος. Σᾶς ἔγραφα στό μέσσαντζερ καί δέν μοῦ ἀπαντούσατε.
Ἕνα βράδυ εἶδα ἕνα ὄνειρο. Σᾶς εἶδα μόνη σας στό μπαλκόνι τῆς μονῆς. Σηκώνομαι
καί λέω στή γυναίκα μου: Δέν πᾶμε στό μοναστήρι μήπως ἡ μοναχή αὐτή εἶναι μόνη
της καί δέν ἔχει κανέναν νά τή βοηθήσει;; Κι ἔτσι ἤρθαμε!!! Θά σᾶς κάνω ὅ,τι ἠλεκτρολογική
ἐργασία θέλετε!!
Περιττό νά πῶ ὅτι ἔμεινα ἄναυδη.
Συγκινήθηκα κι εὐχαρίστησα τόν Θεό. Ὅμως τό θαῦμα δέν τελειώνει ἐδῶ. Κι αὐτό εἶναι
τό πρῶτο μέρος. Κανονίζουμε λοιπόν μέ τόν ἀξιαγάπητο κ. Βασίλη νὰ ἔρθει ἕνα
Σάββατο γιά νά ἀλλάξει ἕναν ἠλεκτρολογικό πίνακα στά κελλιά. Ἤρθε καί ἄρχισε τή
δουλειά. Μετά ἀπό καμιά δύο ὧρες κατεβαίνει μέ μεγάλη ἔνταση κάτω στήν ἐκκλησία
ποὺ καθάριζα. Μοῦ λέει μέ ἔνταση: Εἶσαι ἡ Λίτσα;; Εἶσαι ἡ Λίτσα;; Ἔτρεμε ἀπό τή
συγκίνηση…Τοῦ λέω ἔκπληκτη μέχρι νά συνειδητοποιήσω τί ἐννοοῦσε…:Ναί, ἐγώ εἶμαι…(Λίτσα
μέ φώναζαν ὡς παιδί ἀπό τό Εὐαγγελία). Ξέρεις ποιός εἶμαι ἐγώ;;
Τοῦ λέω ὄχι κ. Βασίλη…
Περίμενε νά ἠρεμήσω, μοῦ λέει. Εἶμαι ὁ
ἡλεκτρολόγος τοῦ πατέρας σου ποὺ ἦταν Α΄μηχανικός στά καράβια στό ἐξωτερικό. Ἤμασταν
μαζί χρόνια. Καί σέ ἕνα ταξίδι μας στήν Ἀμερική σοῦ ἀγόρασα μιὰ μεγάλη κούκλα
καί στήν ἔφερα στό σπίτι σας στή Ρόδο στήν τάδε διεύθυνση…
Τότε κάθισα κι ἐγώ νά
συνέλθω…Θυμόμουν πολύ καλά αὐτή την πρώτη μου κούκλα σέ ἠλικία 8 ἐτῶν ποὺ μοῦ ἔφερε
ὁ πατέρας μου μέ ἕναν φίλο του (τόν κ. Βασίλη!!!)…Καθίσαμε καί οἱ δύο μέσα στήν
ἐκκλησία καί χρειάστηκε μισή ὥρα νά συνέλθουμε…Μετά ἄρχισε νά μοῦ διηγεῖται ἱστορίες
καί πληροφορίες γιά τόν πατέρα μου, τή σύνεσή του, τό πόσο τόν εἶχε βοηθήσει
καθώς ὁ κ. Βασίλης ἦταν νεαρό παιδί τότε…
Ἔμαθα καί τόσα πράγματα γιά τόν
πατέρα μου γιά τή ζωή του στά καράβια, τίς συναναστροφές του καί τήν ἀκεραιότητά
του…(Σημειωτέον ὁ ἀγαπημένος μου πατέρας ἔχει πεθάνει ἀπό τό 1997)…Ἄλλη μιά ἀπόδειξη
ὅτι οἱ κεκοιμημένοι δέν ἔχουν πεθάνει-ἀλλά ἁπλά …κοιμοῦνται…Κι ὄχι μόνο ἔχουν
παρρησία στόν οὐρανό…Ὁ πατέρας μου μέ λάτρευε κι εἶχε δώσει τήν εὐλογία του νά
γίνω μοναχή…Τώρα ἀπό τόν οὐρανό βλέπει τίς ἀνάγκες μου καί τόν ἀγώνα μου…Κι ἔστειλε
τόν φίλο του νά μέ βοηθήσει…
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά πῶς νὰ μή δοξάσω
τόν Θεό;; Πῶς νά μήν πῶ: Μέγας εἶσαι Κύριε καί θαυμαστά τά ἔργα Σου;;
Γιαυτό ὅσοι χάσατε ἀγαπημένα σας πρόσωπα
νά ξερετε ὅτι σᾶς ἀγαποῦν, σᾶς σκέφτονται καί σᾶς παρακολουθοῦν. Κι ὅταν ὑπάρξει
πραγματική ἀνάγκη θὰ σᾶς βοηθήσουν!!!!!!!
Εὐχαριστῶ ποὺ τό διαβάσατε καί τό
μοιραστήκαμε!!!
Μοναχή Σωφρονία
orthodoxia.online
ΤΙ ΕΥΩΔΙΑ; ΕΜΠΕΙΡΊΑ ΤΟΥ ΠΑΤΈΡΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΥ.
«Τι κάνεις εδώ» μου λέει τέτοια ώρα;
«Εεε τι να κάνω, φόβος γέροντα» του λέω, «και ταραχή». «Μάλιστα» είπε προβληματισμένος. «Έλα μαζί μου», μονολόγισε και αμέσως έστριψε το κορμί του.
«Που;» του απάντησα γεμάτος απορία. «Ελα, ελα να πάμε κάπου όμορφα».
Με πήρε και αφού περπατήσαμε στους χαμηλά φωτισμένους διαδρόμους της μονής, φτάσαμε σε ένα μικρό εκκλησάκι. Μπήκαμε στο ναό. Κάθισε εδώ μου λέει και περίμενε. Εισήλθε στο ιερό. Σε λιγάκι βγήκε κρατώντας στα χέρια του, μια κάρα. Γονάτισα και εναπόθεσε αυτή επί της κεφαλής μου.
Τον άκουσα που κάτι ψιθύριζε, όπως η μάνα νανουρίσματα στα παιδικά αυτιά μας όταν θέλει να μας ηρεμήσει. Προσευχόταν για μένα. Ίσως να μην υπάρχει πιο αγαπητική πράξη.
Μαλάκωσα. Ειρήνευσα.
«Προσκύνησε» μου λέει. Σηκώνομαι, σκύβω και ασπάζομαι την κάρα. Τι… άρωμα ήταν αυτό Θεέ μου. Τι ευωδία!! Τρύπησε τα ρουθούνια μου. Εισήλθε εντός μου. Φώτισε τον κήπο της καρδιάς μου και δρόσισε την ξεραΐλα της θλίψης. Όλα έγιναν αλλιώς. Χαμογέλασα. Σημείο της παρουσίας του Θεού. Ήταν η κάρα της Αγ. Αναστασίας της Ρωμαίας που γιορτάζει στις 29 Οκτωβρίου. Αύριο δηλαδή και την θυμήθηκα. Καθώς θυμήθηκα και κάτι άλλο, ότι υπάρχουν πολλά όμορφα αρώματα μα σαν εκείνο της αγιότητας δεν υπάρχει…
Σάββατο 28 Οκτωβρίου 2017
Sergei Fudel wrote regarding Confession....
Sergei Fudel wrote regarding Confession: "If it is merely habit that sends you to the Physician, you will not receive healing." In other words, we need to view the Sacrament of Confession as an opportunity, not an obligation. An opportunity to find health and healing for our fragile soul, as opposed to simply fulfilling a law or parish mandate.
Fr. John
Bashing Heads Troublesome passages of the Old Testament./
It is important when reading the Old Testament, to remember that it was written as an account of a peoples journey to God. As the Israelites journey continued, they came to know God, little by little, through God's self-revelation to their prophets, and their understanding of God expanded. Christ, as the Logos (the Word of God), was from the very beginning, and identified Himself as the Alpha and the Omega. Thus, the Old Testament can only be properly understood in reference to Christ's resurrection.
The God of the Old Testament can only be understood in light of the New Testament, so we should not take too seriously the troublesome accounts of God telling His people to kill their neighbors, and bash their enemies children against the rocks. Alleged historical accounts of the wrath of the Old Testament God should not be an issue with us, for it is only in light of Christ's revelation that we can truly comprehend Truth.
Various Church Fathers saw the dashing of infants in these Old Testament accounts as representing the passions, and the rock representing Christ. As believers we dash our thoughts on the Rock, as the way of making sure our passions do not return to overwhelm us. Many of the psalms have similar allegories as an invitation to guard the walled city of our hearts and preserve the spiritual treasures we have received from Our King and Our God.
Historical literalism is not important when confronting the revealed true nature of God, and our turning from a literalism in our interpretation of Scripture, is not a capitulation to modernism. The Church has always known how we should read the Scriptures, for the Truth of the biblical account can only be known in light of Christ, as revealed by His Church.
The Fathers of the Church recognized the human component in the Scriptures, since the Holy Spirit enlightened the human authors without them ever losing themselves, as a sort of trans-medium. These writers of the Scriptures were not some sort of conduit of the Holy Spirit, for they wrote within the context of their human experience of God, within the context of their cultural and tribal experience.
There was a certain synergy happening, as they attempted to cooperate with God. The Old Testament writers were speaking to the people of their times, and their tribal culture, all within their own identity as people of their age. Accounts of a brutal and angry God, as perceived by these writers, must be taken into account as reflective only of the age in which they lived.
"God did not invent death, and when living creatures die, it gives Him no pleasure. He created everything so that it might continue to exist, and everything He created is wholesome and good. There is no deadly poison in them. No, death does not rule this world (Wisdom I:12-14)." This God of the Old Testament did not command governments and armies to kill, otherwise He would be contradicting the Ten Commandments, wherein He told His people they should not kill.
References to capital punishment say nothing of His people killing anyone, but only that consequences of sin was death. The accounts of stoning sinners, bashing the heads of children against rocks, and slaughtering their neighbors, originated in the sin and darkness of a people who were only beginning to receive the revelation of God's love. This love had it's crescendo in the Resurrection of Christ from the dead, and the banishing of the power of death, once and for all.
With love in Christ,
Abbot Tryphon
All-Merciful Saviour Monastery
Vashon Island,
Saint Savvas relics back to Holy Land, to his Monastery(MarSaba), after 800 years in Italy. 13/26 OCTOBER 1965...a great event!. Σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την Επανακομιδή του ιερού σκηνώματος του Ηγιασμένου Σάββα. 13/26 Οκτωβρίου 1965 - 13/26 Οκτωβρίου 2017.
ΜΗΤΡ. ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ στη γόνδολα με τον ΑΗ ΣΑΒΒΑ.
ΛΑΥΡΑ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ Οκτώβριος 1965.
Από
δεξιά όπως βλέπουμε την φωτογραφία:Ο Κερκυραίος διάκος Αγαθάγγελος,ο
μακαριστός Μαραθώνος Μελίτων,Ο νυν Ελευθερουπόλεως Χριστόδουλος
Σαριδάκης,ο γέροντας Σεραφείμ,πνευματικός της μονής του Αγίου Σάββα, ο
διάκος Χρυσόστομος Παυλίδη
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ στην υποδοχή του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σάββα-ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ Οκτώβριος 1965.
Μητρ.
Πέτρας Γερμανός, πίσω του με τα γυαλιά ο Άγιος Φιλούμενος ο
ιερομάρτυρας του Φρέατος του Ιακώβ, δίπλα δεξιά ο γέροντας Θεοδόσιος της
Βηθανίας.
Μπροστά ο τότε Αρχιμανδρίτης νυν μακαριστός Σκυθουπόλεως Κωνσταντίνος.
ΒΕΝΕΔΙΣΤΟΣ Α' -ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1965.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
