Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή 29 Μαρτίου 2020

MESSAGE FROM THE ARCHBISHOP OF SINAI ON THE TERRIBLE PANDEMIC, ON THE SUNDAY OF SAINT JOHN KLIMAKOS




(March 29, 2020)


Great and international is the temptation visited upon the world by the deadly epidemic of the coronavirus. As Abbot of the Holy Monastery of St. Catherine on the God-trodden Mountain of Sinai, and as a Hierarch of the Greek Orthodox Church, many ask me why God allowed this great trial which has deprived us of church attendance and the reception of Holy Communion.

a) I humbly think that the All-Good God wants to sound the alarm of danger, because unfortunately we have all forgotten the divine benefactions and commandments that lead to the earthly happiness and heavenly blessedness to which He destined us – and for which He was crucified.

Unfortunately, we chose another path to happiness for ourselves; one based in material goods, and which separated us from spiritual ones, together with the virtues.

b) God allows such tribulations in order to show us that, no matter how greatly humanity progresses in science and technology, it is impossible for us to be saved if God Himself does not bless our works and ideas. This would explain why various forms of globalization, undertaken without recourse to His help, have descended into failure, perhaps even calamity.

c) In addition, many Christian confessions have veered from the core message of the Gospel which was correctly interpreted by minds enlightened by the Holy Spirit, the highly lettered and spiritually proven Fathers of the Orthodox Church.

d) Despite the tribulation which the entire world is undergoing today, the love of God does not cease to visit the creature He fashioned according to His own image. The Orthodox Church thus holds out every hope that with our patience, this heavy trial, having passed, will leave behind immense spiritual profit. The world will awaken from the material lethargy from whose consequences it has suffered globally, and it will show forth love in action reflective of its primal worth, mutual support, and authentic peace between peoples. This begins with the inner peace that stems from reconciliation of the person with God, and by extension, with his neighbor and the natural environment in which God Himself placed him. This is where God gave him the command to love and work. Through sin, however, the human altered and finally turned this environment against himself; only through love will he pacify it.

May God grant this by the prayers of all the Saints, especially the fathers and mothers of the God-trodden Mount Sinai who sacrificed themselves in the desert, through prayer and fasting, for the enlightenment and salvation of the entire world. Because the fervent supplication of one who prays with sacrifice has the power of nuclear energy to change its destiny … Saint John Klimakos of Sinai, whose memory is honored every year on the fourth Sunday of Great Lent, elucidated the path to such sanctity in his Ladder of Divine Ascent, the famed work which is considered second in spiritual value only to Holy Scripture.

Having self-isolated for forty years in a cave deep in the Sinai desert, Saint John devoted himself to God through prayer and ascetic deprivation, and with the Grace of the Holy Spirit he studied the depths of the human soul and the spiritual medicines for its healing toward the benefit of all humanity. We however, being sinners although in repentance, are now called by need, not voluntarily like Saint John, to close ourselves in our own rooms and raise our hands toward the All-Good God to deliver us.

May our own humble prayers in the mystical chamber of our hearts to the Holy Trinitarian God “who sees in secret” be rewarded according to our requests “in the open” by the  spiritual and bodily health of all people, and at the present juncture, by our deliverance from this invisible enemy, the terrible coronavirus epidemic.

With many prayers and much love in Christ, I wish everyone the blessings of the remainder of Great Lent while awaiting, with discernment, humility and great longing, the arrival of Blessed and Holy Pascha.

†Archbishop of Sinai,

Damianos
-------------------------------


When We're Broken

When We're Broken
What we must do when we're broken

It is only human to become despondent when we have failed in keeping to our moral, ethical and spiritual standards, succumbing, instead, to temptation. Our Orthodox Faith teaches that we must be compassionate towards others, loving, quick to forgive, exemplar in our Christian living, and always demonstrating to the world that we belong to Christ. Yet we also know we fail, most of the time, in living up to the standards of the Gospels, appearing no different than the pagans.

We look to the example of the saints, and wonder why we seem so far removed from their Christ-like example of living the Gospels. Over and over, we sink in the muck and mire of sin, becoming broken, downtrodden, and sick. In our brokenness we betray the Gospels, our own standards of behavior, and the expectations of others. We know the truth of the words, "There is none good but One, that is, God (Matthew 19:17)," because we fail, over and over, in our own seeming inability to live as we believe.

We know we have been called to holiness by Christ, and that He gives us the strength, courage, and even the ability to live our lives out in holiness. Yet, try as we might, we find ourselves utterly failing to live the Gospels, failing in our witness before others, and letting down our friends and family, with behavior that is anything but an example of Gospel living. We are broken, bordering on despair.

Nevertheless, even as we struggle with our sins, we must remember that we were specifically created by God for participation in His Divinity. We have been called by Him, and have become a Royal people, specifically created to participate and share fully in the life of God. The key to this life in God is to be found in repentance. Even in our brokenness, we must not give in to despondency, for our Saviour is quick to forgive. When we have found ourselves falling short of the glory of God, we must turn toward this very God in repentance, knowing that He is quick to forgive.

When we are broken, despair is the enemy, and should be seen as an emotion that has come from the Evil One. Hope and forgiveness are the gifts that come from God. During those times when we have failed in our Christian vocation, we must embrace the hope that comes with a repentant heart, and see, in our brokenness, the reminder that we are to always keep our hearts and minds in the knowledge that we have a God Who is quick to forgive. Despair is the enemy of our salvation, because in despair, the Evil One would have us believe there is no hope, and therefore no salvation. In our brokenness we must turn our gaze towards our Co-Suffering Saviour, the One Who lifts us up, out of our brokenness, making us whole, and granting us forgiveness and life.

Love in Christ,
Abbot Tryphon

Η εικόνα της Παναγίας καρφιτσωμένη σε δέντρο στην ελληνική πλευρά των συνόρων στον Έβρο..από εκεί λάμβαναν δύναμη τα μαχόμενα ελληνικά τμήματα.

Τώρα θα υποδείξω μόνο έναν μικρό πρακτικό τρόπο, πως μεταβαίνουμε με τον νου σε θεάρεστη σκέψη.




Τώρα θα υποδείξω μόνο έναν μικρό πρακτικό τρόπο, πως μεταβαίνουμε με τον νου σε θεάρεστη σκέψη.
Όταν μας έρχεται οποιαδήποτε σκέψη που δεν αντιστοιχεί στον ευαγγελικό νόμο, λέμε:
«Κύριε, ίασαί μου τον νουν».

Όταν εμφανίζονται στην καρδιά μας είτε εκνευρισμός είτε οτιδήποτε παρόμοιο, λέμε:
«Κύριε, ίασαί μου την καρδίαν».

Αυτό προσλαμβάνει γενικό χαρακτήρα πάλης, και εμείς άφωνα αλλά εσωτερικά κράζουμε:
«Κύριε, ίασαί με όλον… Έλα σε εμένα, που είμαι πεσμένος στη γη, και βγάλε με από τους χαμερπείς λογισμούς και τα πάθη, από τις ευτελείς κινήσεις της καρδιάς μου»!
Έτσι διεξάγεται η πάλη μας.
(αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού, τόμος Β, σελ. 334)

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΆΣΩ ΤΗΝ ΠΊΣΤΗ ΜΟΥ.



Μερικοί από σας γνωρίζετε το επεισόδιο από τη ζωή του Γέροντος Σιλουανού με τον Ρωμανό και τον Δοσίθεο. Το αναφέρω στο βιβλίο μου για τον Γέροντα: Ο π. Δοσίθεος, προσκάλεσε τον π. Στρατόνικο στο κελί του, στο «Ρωσικό». Ο π. Δοσίθεος, μετά τον θάνατο της συζύγου του, ήρθε στον Άθω με τον γιό του Ρωμανό. Αυτός ο νέος, ο Ρωμανός, προσβλήθηκε από λογισμούς αμφιβολίας και σχεδόν αρρώστησε. Ήταν τελείως εξαντλημένος και δεν μπορούσε να καταλάβει τι του συνέβαινε. Του φαινόταν ότι έχασε την πίστη του. Μίλησε στον πατέρα του, ο οποίος έκανε ότι μπορούσε για να τον βοηθήσει να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να του εμπνεύσει τη ζωντανή πίστη που είχε προηγουμένως. Αλλά δεν το κατόρθωνε. Μία ημέρα συνάντησε τον Γέροντα Σιλουανό και του είπε:

— Πάτερ Σιλουανέ, βοηθήστε με. Ο Ρωμανός μου είπε ότι έχασε την πίστη. Είναι στ’ αλήθεια πολύ δυστυχισμένος. Παρακαλώ, ελάτε να τον δείτε.

— Τι ώρα;

— Στις τρεις. Ο Ρωμανός θα έλθει στο κελί μου.

— Καλά, θα έρθω και εγώ.

Δεν γνωρίζω που έλαβε χώρα αυτή η συνάντηση. Πάντως δεν έγινε στο κελί του Σιλουανού. Όταν χώρισαν, ο Σιλουανός πήγε στο δωμάτιό του και άρχισε να προσεύχεται, ζητώντας από τον Κύριο να τον εμπνεύσει με τον καλύτερο τρόπο, ώστε να δει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Ρωμανός και να μπορέσει να τον βοηθήσει. Έλαβε τότε στην καρδιά του την απάντηση: «Πες του ότι έχεις και εσύ παρόμοιους λογισμούς». Όταν κάτι προέρχεται από τον Θεό, αισθάνεται κανείς ένα άγγιγμα ζωής και μια εσωτερική χαρά. Μετά από αυτό ο Σιλουανός ήταν ήσυχος. Γνώριζε τι θα έλεγε στον Ρωμανό! Στις τρεις η ώρα έφθασε στο κελί του π. Δοσιθέου. Ο π. Δοσίθεος ήταν καθισμένος σε μια πολυθρόνα, με τους αγκώνες στο τραπέζι και τα χέρια του να κρατούν το κεφάλι του. Ο Ρωμανός καθόταν και εκείνος με την ίδια στάση στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Τότε ο Σιλουανός λέει:

— Τι σας συμβαίνει; Είστε και οι δύο λυπημένοι.

Ο π. Δοσίθεος απαντά:

— Να, ο Ρωμανός έχασε την πίστη του. Λέει πως δεν πιστεύει πια.

Ο Γέροντας κοίταξε τον Ρωμανό και εκείνος τον Γέροντα.

— Ρωμανέ, λογισμοί είναι˙ δεν πρέπει να τους ακούς. Δεν πρέπει να τους δίνεις χώρο μέσα σου. Λογισμοί τέτοιου είδους έρχονται σε όλους, και σε μένα επίσης!

— Έρχονται και σε σας;

— Ναι, έρχονται σε όλο τον κόσμο. Δεν πρέπει να τους δέχεσαι.

Και έτσι, χάρη σε αυτό τον απλό λόγο, ότι παρόμοιοι λογισμοί έρχονται και στον Σιλουανό, ο Ρωμανός «επανήλθε» στη ζωή. Σώθηκε και έγινε ξανά ευτυχισμένος και, μάλιστα, γεμάτος έμπνευση. Βλέπετε πώς η απάντηση του Θεού ήταν ακριβής; Στην απάντηση δεν υπήρχε τίποτε το “θεολογικό”, αλλά αν κατανοήσουμε τι συνέβη στ’ αλήθεια, αυτό είναι για μας πραγματικά η ασκητική θεολογία.
(Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ, Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας… τόμος Α, εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ, σελ. 79-81)

Αμίλητος, ακίνητος, θλιμμένος, προδομένος, καρτερικος.... .


Αμίλητος,  ακίνητος,  θλιμμένος,  προδομένος,  καρτερικος....  .
Γύρω σου αχάριστος βογγα και βλαστημα οργισμένος κόσμος κακός... 
Μα εσύ που δεν αποστασες ποτέ νύχτα και μερα να ευεργετεις.... 
μ 'αγάπη υψωνεις τη φωνή και δεεσαι στον Πατέρα :
               

  Α φ ε ς   α υ τ ο ι ς            

Γ. Βεριτη

Ο Εσταυρωμενος Χριστός μαζί μας


Σάββατο 28 Μαρτίου 2020

ΠΑΤΉΡ ΕΥΣΈΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ. Η ΔΎΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΊΟΥ.




..."Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, θά πρέπη νά ξέρουμε μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα πώς κανένας καί καμμία δύναμη στόν κόσμο δέν θά μπορέση νά καταβάλη τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου. Μπορεῖ βέβαια ἐμεῖς πού πιστεύουμε σ'αὐτό νά ὑποστοῦμε κακώσεις, ταλαιπωρείες, βασανισμούς καί αὐτό τό μαρτύριο ἀκόμη. Ἀλλά τό Εὐαγγέλιο θά προχωρῆ καί θά κερδίζη ψυχές καί θά νικάη παρά τίς ἀντιδράσεις τοῦ Ἐχθροῦ καί τῶν ὀργάνων του. Καί ἐμεῖς σήμερα βλέπουμε μέ τά μάτια μας τή νίκη αὐτή τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Παρά τήν τρομερή καταπίεση, τούς διωγμούς, τά ἀνθρωπίνως ἀφόρητα μαρτύρια, στά ὁποῖα ἒχουν ὑποβληθῆ ἀναρίθμητοι ἐπίσκοποι, ἱερεῖς καί ἁπλοἰ πιστοί στίς χῶρες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων, ἡ Ἐκκλησία του Χριστοῦ ἐπέζησε καί τό ἱερό Εὐαγγέλιο νίκησε, ἐνῶ οἱ διῶκτες του ἐξαφανίσθησαν. Στή λαίλαπα τῶν διωγμῶν ἀντιστάθηκαν οἱ ἀσήμαντες κατά κόσμο καί δύναμη...γιαγιές τῶν 70-80 ἐτῶν πού μετέδιδαν τή φλόγα τῆς πίστεως στίς καινούργιες γενιές ἐπί ἑβδομήντα χρόνια ἀθεΐστικῶν καθεστώτων πού εἶχαν ὃλα τά μέσα γιά προπαγάνδα  καί κάθε εἲδους καταπίεση ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, διωγμούς, ἐξορίες,καί καταναγκαστικά ἒργα μέχρι ἐξαντλήσεως καί θανάτου.Ἡ πρόβλεψη λοιπόν τῆς νίκης τοῦ Εὐαγγελίου ἒδινε στούς χριστιανούς τῆς ἐποχῆς πού γραφόταν ἡ Ἀποκάλυψη τό ἀναγκαῖο θάρρος για τήν ἀντιμετώπιση τῶν κινδύνων.Ὁ Χριστός καί τό Εὐαγγέλιο θά νικοῦν πάντα. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά ἐπιβιώνη παρά τούς σκληρούς διωγμούς."Πύλαι ἁδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς", τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή (Ματθ.ις 18), βεβαίωσε ὁ Κύριος. Ἱερομ. Εὐσεβίου, ΟΜΙΛΙΕΣ ΠΝΕΥΜ.ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, Τόμος Β΄

Προσοχή με ειδικές οδηγίες από το Άγιον Όρος



Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί ένα μήνυμα τόσο στο διαδίκτυο όσο και στα κινητά, προερχόμενο δήθεν από το Άγιον Όρος.
Το εν λόγω μήνυμα γράφει τα εξής:
«Ειδικές οδηγίες από το Άγιο Όρος και τους άγιους πατέρες μας. Στη χθεσινή λιτανεία προς την Παναγιά τους είπαν για κάθε Ορθόδοξο οικιακό σπίτι να έχουν ένα Σταυρό στην μπροστινή πόρτα απόψε! Αν δεν έχετε, σχηματίστε ένα με το δάχτυλό σας βουτηγμένο σε ελαιόλαδο! Εντολή από την Παναγία. Πες όλη την οικογένειά σου.»
Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr σε επικοινωνία που είχε με αγιορείτες πατέρες το διέψευσαν κατηγορηματικά, προτρέποντας παράλληλα τους χριστιανούς μόνο στις επίσημες ανακοινώσεις της Ιεράς Κοινότητας.

Www.romfea.gr. 

Πνευματικές αγιορείτικες συζητήσεις,συνοδεία κεράσματος.

Ο ΚΎΡΙΟΣ ΜΑΖΊ ΜΕ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΙΩΣΉΦ.

Γράφει ό π. Αίμιλιανός ό Σιμωνοπετρίτης. Κάποτε ήρθε στήν μονή μας ένας υπουργός με πολύ ύφος...








Γράφει ό π. Αίμιλιανός ό Σιμωνοπετρίτης.


«Κάποτε ήρθε στήν μονή μας ένας υπουργός με πολύ ύφος, αλλά γρήγορα είδε ότι ή μοναστηριακή ατμόσφαιρα είναι ένας άλλος κόσμος, και άρχισε να συναναστρέφεται απλούστερα με τούς μοναχούς.


Τον προσκάλεσα στο ηγουμενείο μόνο του και, όταν μπήκε, δεν κατάφερε να πει λέξι, διότι τον κατέλαβαν λυγμοί. Προσπάθησα να τον διασκεδάσω και μού λέει: “Σήμερα θυμήθηκα ότι ό παππούς μου κάθε Δευτέρα έφευγε άπ' το σπίτι και πήγαινε στο βουνό γιά να προσευχηθεί. Επίσης, πολλές φορές έβλεπα τον πατέρα μου, πού ήταν άπ' τή Μικρά Ασία, να μη περπατά στο χώμα. Πηγαίνοντας σ' ένα μοναστήρι το χειμώνα με πολλά χιόνια και πάγους, τον έβλεπα να υψώνεται πάνω άπ' τούς πάγους ! και, όταν φθάναμε στο μοναστήρι, αντιλαμβανόμουν ότι σε κάτι διαφέρει άπ' τούς άλλους πού ήταν τριγύρω μας. Σήμερα κατάλαβα το μυστικό τού πατέρα μου. Μού έδωσε μία πίστη, τήν όποια ξαναποκτώ σήμερα". Αύτή είναι ή φυσική, ή κληρονομική πίστη».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΨΥΧΙΚΗ ΤΟΝΩΣΙ. ΑΡΧΙΜ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

Ένας καθηγητής αναγκάστηκε να αλλάξει Κατοικία γιατί διορίσθηκε σε άλλη πόλη.








Ένας καθηγητής αναγκάστηκε να αλλάξει Κατοικία  γιατί διορίσθηκε σε άλλη πόλη. Μετακόμισε, ταχτοποίησε τήν οικία του και επέστρεψε στήν προηγούμενη , γιά να πάρει ό,τι απέμεινε. Επιστρέφοντας την παραμονή της ενάρξεως των μαθημάτων, βλέπει τη νέα του κατοικία κλεμμένη. Έπιασε το κεφάλι του


Στενοχωρημένος  χωρίς να πει λέξι. “Έχοντας, όμως κάποια ελπίδα, άρχισε να ψάχνει τα εγκαταλειμμένα αντικείμενα, τα όποια ώς άχρηστα οι κλέφτες κλώτσησαν και πέταξαν στο δάπεδο. Μετά από λίγο χαμογέλασε στή μέση των ερειπίων, θά λέγαμε στην μέση των λειψάνων των πραγμάτων του, τα ματιά του γέμισαν φως και το στόμα του δοξολογίες. Βρήκε  αυτό το όποιο ζητούσε, αυτό το όποιο του αρκούσε γιανά αρχίσει εκ νέου τη ζωή του, αυτό το οποίο οι εργάτες της ματαιότητος, οι κλέφτες, το κλώτσησαν ώς περιττό. Ήταν ό βαπτιστικός του σταυρός ξύλινος αλλά σταυρός, τον όποιο είχε συνηθίσει από την  μικρή ηλικία κάθε βράδυ να φιλάη και να ψέλνει  το αλληλούια της καρδιάς του ενώπιον του Κυρίου τού τυπουμένου στο σταυρό. Σήμερα αύτός ο προσκυνητής  τού ιερού συμβόλου δεν είναι πλέον καθηγητής  είναι καθηγητής της ερήμου ή μάλλον ένας ένσαρκος άγγελος, ό όποιος ζει τη βασιλεία του Θεού διότι το κλειδί της βασιλείας είναι ό σταυρός.


Τόσο βαθιά  είναι στις καρδιές των ανθρώπων ό σταυρός για το λόγο αυτό δεν τού τον στέρησε ό Θεός. Εάν τον  έχανε, δεν θά ήταν δυνατόν να αρχίσει και πάλι τόσο απλά τη ζωή του».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΨΥΧΙΚΗ ΤΟΝΩΣΙ. ΑΡΧΙΜ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

ΕΙΠΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ.




 «Κάθε άτομο, κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα, μέσα στις τόσες δυνατότητες με τις όποιες ή Θεός το έχει προικίσει, έχει μέσα του και αύτή τη δυνατότητα, τήν ανωτέρα ίσως από όλες. Έχει εκείνο το όποιο θά μπορούσαμε να ονομάσουμε, "δυνατότητα της κιβωτού". Ό άνθρωπος ζει βέβαια μέσα σε ένα σύνολο άπ' το όποιο επηρεάζεται και το όποιο επηρεάζει ... Δεν είναι, όμως, άψυχο ρομπότ, δεν είναι άβουλος δούλος ούτε και τού συνόλου. Έχει την δυνατότητα να συντηρεί μέσα του το Θησαυρό των πνευματικών άξιών, οτιδήποτε κι άν γίνεται άπ' έξω και να ακτινοβολεί γύρω του, οσοδήποτε πυκνό και αν είναι  γύρω του το σκοτάδι »

Κήρυγμα Δ΄ Χαιρετισμοὶ 27 Μαρτίου 2020, Μητροπολιτικὸς Ναὸς Ἁγίου Δημητρίου, Ναύπακτος.


Fidelity in Coronavirus times (Fr. Claudiu)


Δεν έχει Internet. Δεν έχει Facebook, viber, κάμερα Skype. Δεν μπορεί να γράψει ένα χαρτί ή να στείλει SMS για να πάει έξω. Ούτε να βάλει μια σειρά στο Netflix να περάσει η ώρα.





Δεν έχει Internet. Δεν έχει Facebook, viber, κάμερα Skype. Δεν μπορεί να γράψει ένα χαρτί ή να στείλει SMS για να πάει έξω. Ούτε να βάλει μια σειρά στο Netflix να περάσει η ώρα. Δεν βγάζει selfie, ούτε ανεβάζει στο instagram. Δεν παραγγέλνει ό,τι θέλει να φάει, ούτε βγάζει βόλτα το σκύλο να πάρει αέρα. Δεν πάει σούπερ μάρκετ.
Για κάποιους ανθρώπους όλη η ζωή τους ήταν μια πόρτα και ένα κουδούνι που χτυπούσε. Τώρα σώπασε και αυτό.
Άραγε για ποιον εγκλεισμό μιλάμε;
Τι δεν αντέχουμε ακριβώς;
Για να συνέλθουμε λίγο και να δούμε καθαρά. Τον καθρέφτη μας δεν αντέχουμε. Τον ίδιο μας τον εαυτό. Αλλιώς δεν εξηγείτε τέτοια ανεξήγητη συναισθηματική ανημποριά. Δεν έχουμε μάθει να μένουμε με τον εαυτό μας, να τον ακούμε, να τον δουλεύουμε. Έχουμε μάθει να τον παίρνουμε από το λουρί του και να τον πηγαίνουμε βόλτα. Δεν τον έχουμε 24 ώρες το 24 ωρο μαζί. Δεν αντέχουμε ε; Μα φυσικά. Δεν τον αγαπήσαμε ποτέ τόσο πολύ. Του προσφέραμε τα πάντα σχεδόν γιατί δεν αντέχαμε να τον δούμε γυμνό.
Και τώρα; Καθόμαστε με αυτόν τον άγνωστο απέναντι και του πιάνουμε την κουβέντα. Έλα όμως που εκείνος δεν μας αναγνωρίζει.
Δεν αντέχουμε, έστω και με όλα τα καλά του κόσμου γιατί είμαστε κακομαθημένοι, υλιστές, παρτάκηδες.
Έχουμε μάθει να κοιτάμε στον καθρέφτη μόνο για να βγούμε έξω. Για να διαβάσουμε το μέσα μας ούτε κουβέντα.
Για κοίταξε όμως πόσο άδικοι γινόμαστε. Κατακλύσαμε το διαδίκτυο με την υποτιθέμενη μοναξιά μας και ξεχνάμε ποιοι είναι οι πραγματικά μόνοι.
Αυτοί οι άνθρωποι όμως δεν υποφέρουν σαν εσένα και εμένα.
Ξέρεις γιατί;
Πέρασαν την πραγματική μοναξιά, την εγκατάλειψη, τους ξέχασαν πολύ πριν τον covid 19 και άντεξαν. Τους άφησαν χωρίς να τους χτυπήσουν την πόρτα μέρες, μήνες, πολύ πριν το διάγγελμα του Πρωθυπουργού και πάλι συγχώρεσαν.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κάτσουμε με την πίτσα στον καναπέ μας να δούμε ταινία μην πούμε κουβέντα γιατί η πραγματική μοναξιά έχει ρυτίδες και λέγεται Τρίτη ηλικία.

" Διάγγελμα μοναξιάς "

Μπέττυ Κούτσιου

Γράφει κάποιος Χριστιανός: «Μου έκαναν εντύπωση δύο επεισόδια, πού αναφέρονται σε δύο βιβλία .





Γράφει κάποιος Χριστιανός: «Μου έκαναν εντύπωση δύο επεισόδια, πού αναφέρονται σε δύο βιβλία . Στο ένα, στο: Γιά Ποιο Κτυπά ή Καμπάνα, του HEMINWWAY παρουσιάζεται ένας κομμουνιστής γεροστρατιώτης, πού είναι φρουρός σε μια γέφυρα. Το νοιώθει, πώς ύστερα από λίγο θά πεθάνει, θα σκοτωθεί. Και νοιώθει τήν ανάγκη να προσευχηθεί. Μα τα μαρξιστικά τσιτάτα δεν δέχονται κάτι τέτοιο . Και το νοιώθει σαν μειονέκτημα. Και σκέπτεται σαν κέρδιζαν τον πόλεμο, να έκανε μια εισήγηση στήν Κεντρική Επιτροπή, γιά τήν καθιέρωση κάποιας  λατρευτικής διαδικασίας.

Το δεύτερο είναι από ένα μυθιστόρημα της ORIANA FALLACI πού περιγράφει τη ζωή της Αμερικής από ένα μάτι ευρωπαϊκό κοιταγμένη. Ή ηρωίδα τού μυθιστορήματος καταλαμβάνεται από κατάθλιψη, άπ’ τη ζωή και τους τούς έρωτες, τούς όποιους είναι αναγκασμένη να κάνει  σε μια στιγμή απελπισίας, εντελώς ένστικτωδικά φωνάζει: Αχ, Θεέ μου...". Μα επειδή ήταν δασκαλεμένη, πώς Θεός δεν υπάρχει, συμπληρώνει: «Τι κρίμα να μην υπάρχεις”».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΨΥΧΙΚΗ ΤΟΝΩΣΙ. ΑΡΧΙΜ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ

ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ. ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ.







Από π. Κωνσταντίνο Π.

Σκέψεις περί πίστεως και αμφιβολίας.

Οι δοκιμασίες αυτό τον σκοπο έχουν: Να δοκιμάσουν και ει δυνατόν να αυξήσουν...την πιστη μας.

Στα καλά καθούμενα μάθαμε... οτι υπάρχουν μικρόβια... (τα οποία επιβουλεύονται και την εκκλησιαστική μας ζωή )... και τώρα πρέπει να προσέχουμε το άλφα το βήτα... Επηρεαστήκαμε από τον πανικό που υπερκάλυψε τον ορίζοντα.
Στη θέση της πίστης μπήκε η λογική.
Ακόμη και οι εκλεκτοί... που δεν είχαν λογισμούς...απέκτησαν φοβίες.
'Έφυγε ο φόβος του Θεού και ήρθε ο φόβος των μικροβίων!!!

Στώμεν καλώς.

Δεν χρειάζεται να τα βάλουμε όλα στο μικροσκόπιο... αρκεί η πρακτική τόσων αιώνων μέσα στην εκκλησία.
Η λαχτάρα μας για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και με τον ίδιο τον αναστάντα Κύριο...έξω βάλλει τον φόβον.

Ας θυμηθούμε τις Μυροφόρες που η πράξη τους να πάνε στον τάφο του Χριστού δεν είχε καμία λογική... Υπήρχαν εμπόδια φόβου, στρατιωτών... η αποκύλιση του λίθου... Και από την άλλη οι "λογικοί" και φοβισμένοι απόστολοι.Τα υπερέβησαν όλα με την πίστη και ανταμείφθηκαν από τον Κύριο...Πιθανόν θα είχαν πάρει και κάποια μέτρα προφύλαξης αλλά μέχρι εκεί... Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον.
Είναι φυσικό να έχουμε διαφορά απόψεων λοιπόν σύμφωνα και με τη δυναμική της πίστης του καθενός μας.
Η εκκλησία μπορεί να οικονομήσει και τους ασθενετέρους... Όπως έκανε και με τον Αποστολο Θωμά ο Κύριος.
Αν προσπαθήσουμε όμως να μπούμε στη λογική του κόσμου τότε χάνουμε πολλά από την παράδοσή μας...κλονίζεται η πίστη μας.

Μην χάνουμε το θάρρος μας.

Κάνουμε τον σταυρό μας και προχωράμε...!!!
ο Κύριος μας τονίζει:"Θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον".
Μην ιατρικοποιήσουμε λοιπόν εντελώς τη ζωή και την πίστη.

Αγιορείτικη Αγρυπνία ΛΟΓΟΝ ΑΓΑΘΟΝ Ύμνος στην Παναγία ΙΜ Αγ Παύλου


Афон Трудовое служение Афона. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ


Πατριάρχης Παύλος Σερβίας.




" Για να περπατήσεις πιο γρήγορα προς το καλύτερο, πρέπει να αφαιρέσεις πολλά αγκάθια σε αυτό το μονοπάτι, οπλίσου  με υπομονή, αγάπα τον πλησίον σου και μάθε να περιμένεις.

- Πατριάρχης Παύλος Σερβίας.

Όσο υπάρχει πανηγυρική Θεία Λειτουργία θα υπάρχει ζωή. Πιστοί βοηθήστε τον εαυτό σας. Δόξα στον Θεό για όλα!








ΣΕ ΚΑΙΡΟΎΣ ΔΙΩΓΜΏΝ.



«Σε καιρούς διωγμών οι χριστιανοί πρέπει να συνάζονται γύρω από τους ιερείς… Η Θεία Λειτουργία και τα Τίμια Δώρα θα δίνουν στους χριστιανούς την δύναμη για να υπομείνουν στην πείνα και θα τους διαφυλάσσουν από κάθε κακό, κάτω από την σκέπη και την προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Επίσης, είναι ανάγκη να λένε την Ευχή στον Ιησού και να προσεύχονται στην Παναγία, λέγοντας: Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς! ή Τη Υπερμάχω Στρατηγώ….

Όμως αυτά είναι για τους χλιαρούς χριστιανούς, διότι οι ένθερμοι είναι πάντοτε έτοιμοι δεν περιμένουν τον καιρό του διωγμού ή του πολέμου για να επιμεληθούν τα της ψυχής τους! Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός. Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος, προετοιμασμένος με αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής του, για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό. Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή. Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση.

Ούτως ή άλλως, η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου. Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα σαν τα σημερινά διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν, όπως είπε ο Σωτήρας μας (Ματθ.24,6 και Μαρκ. 13,7) Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό».


Πατήρ Ευθύμιος Μερτσανης. 

Ο ΚΎΡΙΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ.


Ἰωάννης Μακρυγιάννης - «Ὁράματα καὶ θάματα»

«Δόξα σε, Κύριε Χριστέ, σταυρὲ σταυρωμένε, λαμπρὲ καὶ ἀναστημένε,
τρισυπόστατε Θεέ, ἁγία Τριάδα, Θεοτόκο...
Κύριε ἄπλωσε τὸ λαμπρό σου καὶ εὐλογημένο σου χέρι καὶ βγάλε μας
ἀπὸ τὸν σκότον τὸν βαθὺ ὅπου εἴμαστε πεσμένοι καὶ χαμένοι
καὶ πνιγμένοι τόσες αἰῶνες... σῶσε, Κύριε, ὅλους, δῶσε, Θεοτόκο,
τὴν ὑγείαν, ὅσοι παθόντες ἔρχονται εἰς τὴν Χάρη σου,
Βαγγελίστρα μου, διὰ νὰ δοξαστεῖ ὁ πανάγαθος Θεὸς καὶ ἡ βασιλεία Του...».

Ἰωάννης Μακρυγιάννης - «Ὁράματα καὶ θάματα»

Ζωγραφικό ἔργο - Ἱερομόναχος Ἀναστάσιος

Ο ΙΗΣΟΎΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΆΣ.