Παρασκευή 29 Απριλίου 2022
Αφιέρωμα στον Παπα Νικόλα Χατζή. Δύναμη προσευχῆς
6ο Αφιέρωμα στον Παπα Νικόλα Χατζή. Δύναμη προσευχῆς
Ρώτησα κάποτε τὸν Γέροντα Ἀμβρόσιο Λάζαρη, πῶς καταλάβαινε πὼς κάποιος ἔχει ἁγιότητα καὶ χάρισμα προσευχῆς. Σὰν ἀπάντηση μοῦ διηγήθηκε, λοιπόν, γιὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα Ἰωσὴφ τοῦ Σπηλαιώτη.
«Καθόταν κάτω ὀκλαδόν, σὲ ἕνα ψαθί, καὶ ἔκανε προσευχή καὶ σείονταν τὸ ἔδαφος, σαν νὰ γινότανε σεισμός», μοῦ διηγήθηκε. «Τί θέλεις ἄλλα νὰ σοῦ πω; Ἔτρεμε τὸ ψαθί, ἔτρεμε ὁ βράχος…»
Τό παραπάνω ἀπόσπασμα ἀπό το βιβλίο μου “Ἅγιον Ὅρος -χώρα ζώντων” ἦλθε στή μνήμη μου ὅταν ή ἡλικιωμένη κα Α. ,ἀπό τα παλαιότερα πνευματικά τέκνα του Παπα Νικόλα μου διηγήθηκε τήν παρακάτω παρόμοια ἱστορία ἀπ την ζωή του. Ἤμασταν στό πρωινό καράβι ἀπό Πειραιᾶ πηγαίνοντας γιά το 40θήμερο μνημόσυνο του ἀγαπημένου μας Παπούλη στό μοναστήρι του Ἅγιου Νεκταρίου στήν Αίγινα. Ἐκεῖ ὁποῦ τα τελευταία χρόνια της ζωῆς του διέμενε ἀπό Δευτέρα ἕως Παρασκευή ἐξομολογῶντας καί βοηθῶντας πλῆθος πιστῶν. Οἱ γλῶσσες εἶχαν πιά λυθεῖ καί οἱ 50 τῆς παρέας μου διηγήθηκαν πολλά και θαυμαστά γιά την ζωή του.
Ο παπα Νικόλας εἶχε νυχτερινή ζωή προσευχῆς. Στό σπίτι πού εἶχε δίπλα στόν Ἅγιο Χαράλαμπο στό κάτω Φανάρι (Δρυώπη) φιλοξενοῦσε κόσμο ,μάστορες κυρίως γιά τά ἔργα βελτίωσης του ναοῦ, ἐλλείψει κάποιου ξενοδοχείου. Κάποτε ἔμεινε μία βραδιά συγγενής της κας Α. καί ἕνας ἄσχετος περί τα ἐκκλησιαστικά τεχνίτης. Το πρωί ἀνέφεραν καί οἱ δύο ὅτι δέν μπόρεσαν νά κοιμηθοῦν γιατί σείονταν ὅλο το σπίτι. Ο μάστορας μάλιστα πού κοιμήθηκε ψηλά σε μιά ταράτσα εἶδε τα κεραμίδια του σπιτιοῦ νά κυματίζουν σάν της θάλασσας το κῦμα. Προβληματίστηκε τόσο πολύ πού ἄλλαξε ἡ ζωή του. Τους ἔκανε ἐντύπωση μάλιστα πού ὁ παπα Νικόλας εἶχε θεόκλειστα τα κουφώματα παρ' ὅλο πού ἦταν ζέστη , καλοκαίρι. Τά “ταγκαλάκια”ὅπως ὀνόμαζε τα δαιμόνια ὁ Ὅσιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης ἐπιτίθενται στούς Ἁγίους ὀφθαλμοφανῶς γιατί οι λογισμοί καί ή καρδιά τους εἶναι καθαρά καί κατειλημμένα ἀπό ἀδιάλειπτο νοερά προσευχή. Θυμηθηκα τον Παπα Δημήτρη Γκαγκαστάθη πού μου διηγήθηκε, λίγο πρίν πεθάνει τό 1973, τίς ἐπιθέσεις πού δεχόταν ἀπό δαίμονα σάν ἄγριο θηρίο ὅταν πήγαινε γιά νυχτερινή Θεία Λειτουργία ἀπό το σπίτι του στούς ἀγαπημένους του Ταξιάρχες. Τό σταύρωνα λέγοντας “Συντριβήτω ὑπό του σημείου του τιμίου Σταυροῦ Σου πᾶσαι αἱ ἐνάντιοι δυνάμεις”καί ἐξαφανίζονταν ἀμέσως. Βλέπεις τι δύναμη ἔχει ὁ Σταυρός του Κυρίου μας κατέληξε συγκινημένος “Ο τελευταῖος κληρικός της ἐποχῆς” ὅπως αὐτοαπεκαλεῖτο ὁ ὀλιγογράμματος μακαριστός Παπα Δημήτρης. Κοινός τόπος των Ἁγίων του Θεοῦ ἡ ταπείνωση. Ζοῦνε μέσα στά θαύματα της προσευχῆς τους καί ἀποδίδουν τα πάντα Στόν Τίμιο Σταυρό , στό Μύρο του Ἁγίου Νεκταρίου , στήν Ἱερωσύνη τους, στόν Θεό, στήν Παναγία , καί τους Ἁγίους Του.
Στέφανος Δημόπουλος.
Απόσπασμα απο το νεο βιβλιο μου 'Δρομοι Αγιοτητος, Γέροντας Επιφανιος Θεοδωροπουλος , Κεχαριτωμενη" Εκδόσεις Εν ΠΛΩ"
Τὰ μάτια τοῦ πατρός Παταπίου γέμισαν δάκρυα καὶ ἡ φωνή του κόμπιασε ὅταν μὲ εὐχαρίστησε γιὰ τὰ χειρόγραφά μου γιά τό προσκύνημα στήν “Κεχαριτωμένη” ποὺ πρῶτος αὐτός ἐδιάβασε, γιὰ νὰ μοῦ δώσει τὴν εὐλογία καὶ τὴν ἄδειά του πρίν τὰ προχωρήσω γιὰ δημοσίευση. Ἦταν πολὺ εὐγνώμων, ποὺ κάποιος ἔγραψε τὸ ἱστορικὸ τοῦ μοναστηριοῦ τοῦ Ἁγίου Γέροντά του Έπιφανίου καὶ ὅπως ἁπλὰ μοῦ εἶπε πὼς ποτὲ δέν φανταζόταν ὅτι αὐτὸς θὰ ἦταν ἕνας γιατρός, ποὺ δέν ἦταν κἂν πνευματικοπαίδι του.
Προσωπικὰ πιστεύω πὼς οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἀνήκουν σὲ ὅλο τὸ ποίμνιο ἐξίσου καὶ ὁ Γέροντας Έπιφάνιος εἶναι ἕνας μεγάλος Ἅγιος τοῦ 20ου αἰῶνα, ποὺ ἔχει ἤδη άγιοκαταχθεῖ μέσα στὴν συνείδησή μας.
Στέφανος Δημόπουλος
ΑΘΩΝΙΚΕΣ ΚΑΛΗΜΈΡΕΣ
Λαμπροφεγγοφωτη και ευφροσυνη Πέμπτη να εχετε παιδια της Αναστασεως.
Καθε ημέρα σας να ειναι γιορτασι.
Με το σωμα μαζι αμαρτανουμε γιαυτο και μονο με το σωμα μαζι μπορουμε να μετανοησουμε.
Οσοι πεθαίνουν τους λειπει προσωρινά το σωμα και ετσι μοναχα ως ψυχες δεν μπορούν να μετανοησουν.
Να, και οι δυο Αρχαγγελοι, τι απαντησαν στον αναστηθεντα αξιωματικο της σημερινης διηγησης:
"*Oι δε νέοι είπον μοι, αδύνατον είναι κατά άλλον τρόπον να μετανοήσης, ανίσως δεν έμβης εις το σώμα σου, και αν με αυτό δεν κοπιάσης να μετανοήσης, καθώς και με αυτό έκαμες την αμαρτίαν"*.
Πατήρ Διονύσιος Ταμπακης
Ἀρχιμανδρίτου Βαρνάβα Γιάγκου«Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις!»Τεῦχος 346, Ἀπρίλιος 2022
Ὅταν ὁ Θεὸς σιωπᾶ καὶ δὲν ἀπαντᾶ
στὶς προσευχές μας, νὰ πιστεύουμε
ὅτι ἔχει τὸν λόγο Του, διότι Ἐκεῖνος γνωρίζει
ἀκριβῶς τί μᾶς χρειάζεται.
Ἄλλωστε, ὅπως λένε οἱ Πατέρες μας,
ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι
ὁ πιὸ δυνατὸς λόγος Του,
διότι ἔχει κάτι σοβαρὸ νὰ μᾶς πεῖ,
ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε ἀνοικτὰ
τὰ πνευματικά μας αἰσθητήρια
γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουμε
καὶ νὰ τὸν ἀντιληφθοῦμε.
Ὅταν ἐμπιστευόμαστε τὴ ζωή μας στὸν Θεό,
παραμένουμε ἤρεμοι καὶ Τὸν εὐχαριστοῦμε
ὄχι μόνο τόσο γιὰ τὶς φανερὲς εὐλογίες Του,
ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς δυσερμήνευτες σιωπές Του.
Ἡ ἐσωτερικὴ ἀταραξία εἶναι σημάδι
τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὴν ψυχή μας.
Ἀρχιμανδρίτου Βαρνάβα Γιάγκου
«Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις!»
Τεῦχος 346, Ἀπρίλιος 2022
Κωνσταντίνου Σ. ΓανωτῆΠαιὰν ΠασχάλιοςΤεῦχος 346, Ἀπρίλιος 2022
Ὁ παιάνας τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, τοῦ Χριστοῦ
ποὺ οἱ πρόγονοί μας τὸν ἐβάφτισαν στὴν γλώσσα μας
καὶ τοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομά του ἑλληνικά,
αὐτὸς ὁ παιάνας ἀκούγεται καθαρὰ μέσα στὰ κείμενα,
ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ πρόγονοί μας.
Αὐτὰ τὰ κείμενα μὲ πρῶτο τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο
ἀποτελοῦν τὴν πολιτιστική μας ταυτότητα πλέον.
Γι’ αὐτὸ παρασταίνουμε τώρα τὸ πανηγύρι τῆς Ἀναστάσεως
μὲ λέξεις διαλεγμένες ἀπὸ τὴν γλώσσα τοῦ Αἰσχύλου,
μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι οἱ ἀρχαῖοι σοφοί μας θὰ τὸ ὑπέγραφαν.
[...]
Χαίρετε δ' ὦ πολισσοῦχοι
Κραναοῦ παῖδες Ἀθηναῖοι,
χαίρετε δυσοδοπαίπαλα βένθεα
λιπόντες θαλάμων στυγερῶν,
χαίρετε, χαίρετε δ’ αὖθις,
ἐπεὶ διπλοΐζω, πάντες οἱ κατὰ πτόλιν
κατ' οὔρέα τε καὶ νάπας
καὶ θάλασσαν ἀπειρεσίην,
χαίρετε ὄντως ἐλεύθεροι
καὶ λελυτρωμένοι,
χαίρετε Πάσχα κροτοῦντες αἰώνιον.
[Χαίρετε σεῖς πολίτες τούτης τῆς γῆς,
παιδιὰ τοῦ Κραναοῦ Ἀθηναῖοι.
Χαίρετε, ποὺ ἀφήσατε πιὰ τὰ ἄραχλα βάθη
τοῦ μισητοῦ ᾍδη, χαίρετε, καὶ πάλι χαίρετε,
(γιατὶ τὸ ξαναλέω) ὅλοι ὅσοι στὴν πόλη,
στὰ βουνὰ καὶ στοὺς κάμπους
καὶ στὴν ἀπέραντη θάλασσα βρίσκεστε,
χαίρετε, ποὺ εἶστε ὄντως ἐλεύθεροι
τώρα καὶ λυτρωμένοι,
χαίρετε καὶ βροντήξετε
ἕνα Πάσχα αἰώνιο.]
Κωνσταντίνου Σ. Γανωτῆ
Παιὰν Πασχάλιος
Τεῦχος 346, Ἀπρίλιος 2022
33 χρόνια από τον θάνατο του μοναχού Nicolae Steinhardt.
Ο Nicolae Steinhardt πέθανε στις 30 Μαρτίου 1989. Κηδεύτηκε στη Rohia (Maramureş), με την επίβλεψη της τελετής ταφής από αξιωματούχους της Securitate. Ο Nicolae Steinhardt τραυματίστηκε στο αεροδρόμιο. Ήταν 77 ετών και σχεδίαζε να πάρει το αεροπλάνο από το Baia Mare για το Βουκουρέστι, όπου τον περίμεναν οι φίλοι του Alexandru Paleologu, Mihai Şora και Oliv Mircea. Αφού υπέφερε από πόνο στο στήθος από στηθάγχη για αρκετούς μήνες, ο Steinhardt υπέστη καρδιακή προσβολή και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Baia Mare. Πέθανε λίγες μέρες μετά από καρδιακή προσβολή. Ήταν 30 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη. «Είμαι πολύ στενοχωρημένος που ο Θεός δεν με συγχώρεσε για τις αμαρτίες της νιότης μου». Ο Στάινχαρντ πέθανε συντετριμμένος που η νιότη του μακριά από τον Θεό δεν μπορούσε να σβήσει με ένα σφουγγάρι. Πριν κλείσει τα μάτια του για τελευταία φορά, ζήτησε να ανάψουν ένα κερί και να του διαβάσουν έναν ψαλμό.
Κηδεύτηκε στη Ρόχια παρουσία μοναχών από το μοναστήρι όπου υπηρετούσε ο Στάινχαρντ μεταξύ 1979 και 1989. Η ασφάλεια έστειλε τους άντρες του να επιβλέπουν την τελετή. Ο Steinhardt ήταν στόχος ακόμη και μετά θάνατον. Είχε φυλακιστεί πολιτικά μεταξύ 1958 και 1964. Τα χειρόγραφά του κατασχέθηκαν πολλές φορές από το Securitate. Λίγα γράφτηκαν για τον θάνατο του Στάινχαρντ εκείνη την περασμένη κομμουνιστική πορεία. Ο φίλος του, Ioan Pintea, θυμάται ότι ο θάνατος καταγράφηκε «μέσα από μια ανακοίνωση στη România Libera με τον τίτλο των θανάτων, ένα εμπεριστατωμένο άρθρο του Adrian Popescu στο περιοδικό Tribuna, ένα σύντομο αναμνηστικό άρθρο που υπογράφει ο Ioan Alexandru στο περιοδικό Flacăra και ένα εφαρμοσμένο δοκίμιο Σχετικά με το τελευταίο βιβλίο του αποθανόντος υπογεγραμμένο από τον Radu Săplăcan στο περιοδικό Steaua, τίποτα περισσότερο.
Ο ΔΙΠΡΌΣΩΠΟΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ.
«Με ψεύτες, με πονηρούς ανθρώπους, με διπρόσωπους με δύο λόγια - δεν μπορείς να κάνεις κοινωνικά, βιώσιμα και προοδευτικά σύνολα… με σάπια ξύλα και ελαττωματικά τούβλα - δεν μπορείς να φτιάξεις ένα συμπαγές σπίτι…
Το ίδιο και με διεφθαρμένα άτομα και υπονομευμένα από την υποκρισία, την ανεντιμότητα, τον φθόνο… με άτομα που βρίσκουν την ψυχική βαλβίδα και την απόλυτη ευχαρίστηση να καταγγέλλουν τους συνανθρώπους τους και να τους προετοιμάζουν για αγώνες και ενέδρες και προβλήματα. Και που ασκεί επιπόλαια τη διπροσωπία δεν έχουν κανένα πρόβλημα - δεν μπορείς να ελπίζεις σε τίποτα άλλο εκτός από τη μοίρα του κάστρου από το να παίξεις χαρτιά όταν ανοίγει το παράθυρο και ο αέρας τα παρασύρει».
Nicolae Steinhardt
Επείγον.
-Israel, Bulgaria, Romania, and Russia have all called for their Citizens to leave Moldova and the Region of Transnistria as soon as possible!
-UK and France also urge no travel and immediate departure.
-Το Ισραήλ, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Ρωσία έχουν καλέσει τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν τη Μολδαβία και την περιοχή της Υπερδνειστερίας το συντομότερο δυνατό.
-Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία προτρέπουν επίσης να μην ταξιδέψουν και να αναχωρήσουν άμεσα.
------------
Tελευταία νέα πριν απο λίγο!
Μοναχός Νικολάε Στάϊνχαρντ.
To επεισόδιο με το Νικόδημο είναι πιθανόν η καλύτερη απόδειξη, πως οι γραμματικές γνώσεις και η ευφυΐα κάποιου δεν μπορούν από μόνες τους να οδηγήσουν στο δρόμο προς τον Ιησού Χριστό. Τα γράμματα, η καλλιέργεια, η ευφυΐα και οι επιστήμες δεν αποτελούν εμπόδιο αλλά ούτε και βοηθούν απαραίτητα. Το παράδειγμα με το Νικόδημο αυτό ακριβώς αποδεικνύει: ότι το μορφωμένο μυαλό και η μελέτη ενδέχεται να μήν βρίσκονται στο δρόμο της Πίστης. Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει στην Πίστη, τότε η γνώση και η οξυδέρκεια του μυαλού μπορούν να του φανούν χρήσιμες και να διευρύνουν τον ορίζοντα της Πίστης του.
Μοναχός Νικολάε Στάϊνχαρντ.
Πέμπτη 28 Απριλίου 2022
ΤΏΡΑ ΜΟΛΔΑΒΊΑ..
💥💥💥Υπερδνειστερία ώρα μηδέν,ετοιμάζονται Ουκρανοί και άλλοι ανάμεσα τους Μολδαβοί κ μολδαβοποιημένοι νατοϊκοί να επιτεθούν.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε.
💥💥💥Πάνω από 5 μεραρχίες με βαλλιστικούς πυραύλους ΙΣΚΑΝΤΕΡ μετέφερε η Ρωσία στα σύνορα με την Ουκρανία στο Βόλγκογκραντ.
Αυτά που εχουμε δει εως τώρα δεν έχουν καμία σχέση με αυτα που έρχονται.
💥💥💥Υπό το πρόσχημα "ασκήσεων" όλος ο πολωνικός στρατός καθώς κ επιστρατευμένες εφεδρείες από την 1η Μαΐου θα μετακινηθούν προς τα ανατολικά(Λευκορωσία)κ προς τα βόρεια Καλλίνιγκραντ.
Νικηφόρος Φωκάς
ΕΟΡΤΉ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΉΣ
Η Θεομητορική εορτή της Ζωοδόχου Πηγής καθιερώθηκε τον 19ο αιώνα ως επέτειος των εγκαινίων του ιερού ναού που κτίστηκε προς τιμήν της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλή της Κων/πολης. Ο αυτοκράτορας Λέων ο Μέγας, το έτος 474 μ.Χ., ανήγειρε προς τιμήν της Θεοτόκου ναό εξαιρετικού κάλλους. Ο ναός βρισκόταν κοντά σε μία πηγή, της οποίας το ιαματικό νερό είχε θεραπεύσει πολλούς ανθρώπους, μεταξύ αυτών και τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Ζωοδόχος Πηγή κατεδαφίστηκε και τα υλικά της χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση του οθωμανικού τεμένους του Σουλτάν Βαγιαζίτ. Το έτος 1835 μ.Χ., ο πατριάρχης Κωνστάντιος Β’ πραγματοποίησε τα εγκαίνια του νέου ναού.
Πέρα όμως από θρύλους και παραδόσεις, η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών, παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής!
Ευλογημένο ξημέρωμα Παρασκευής (διακαινησιμου)
Χριστός Ανέστη 🐦
Θα αναφέρω ένα περιστατικό που δείχνει την μητρικότητα, την φιλανθρωπία και την διάκριση της Γερόντισσας Γαλακτίας.
Θα αναφέρω ένα περιστατικό που δείχνει την μητρικότητα, την φιλανθρωπία και την διάκριση της Γερόντισσας Γαλακτίας. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 2010. Ένας πνευματικός αδελφός λόγω που έχουμε κοινό πνευματικό πατέρα τον π. Αντώνιο, νέος στην ηλικία, έπεσε σε ένα σοβαρό αμάρτημα. Δυσκολευόταν να το εξομολογηθεί. Ποτέ δεν φοβηθήκαμε τον Γέροντά μας αλλά σκεφτόμαστε καμιά φορά την λύπη που θα του προκαλέσουμε με τις αμαρτίες μας. Έπεσε σε τέτοιους δισταγμούς ο αδελφός, πάλευε με τους λογισμούς του και τελικά μπόρεσε να πάει μέχρι το σπίτι της Γερόντισσας. Ήταν απόγευμα. Καθόταν μόνη της, στο σημείο που πάντα καθόταν. Μόλις τον είδε, του είπε: «έλα! Πάρε μια καρέκλα και κάθισε απέναντί μου. Να ακουμπήσουν τα γόνατά σου τα δικά μου γόνατα». Έπραξε το παλληκάρι όπως του είπε. Όταν ενώθηκαν τα γόνατά τους, διοχετευόταν μια ενέργεια από πάνω της πάνω στο παλληκάρι με σημείο αναφοράς την καρδιά του! Και ενώ μέχρι τότε είχε απελπισία και φοβία θανάτου, γέμισε, φούσκωσε η καρδιά του από αυτή την ενέργεια και ζούσε χαρά, ενθουσιασμό, παράδεισο! Χωρίς να ανταλλάξουν δεύτερη λέξη, πήρε το χέρι του παλληκαριού η γιαγιά, το έβαλε πάνω στα πόδια της και το χάιδευε...ταυτόχρονα τον κοίταζε σιωπηλά στα μάτια και τα δικά της μάτια έτρεχαν βρύσες τα δάκρυα. Άρχισε το παλληκάρι να κλαίει ήρεμα και ασταμάτητα. Κράτησε αυτό κάποια ώρα. Έπειτα έπεσε ο νεαρός πάνω στην αγκαλιά της Γερόντισσας και ξέσπασε σε λυγμούς. Την ώρα που ήταν έτοιμος να φωνάξει με ασυγκράτητο ενθουσιασμό «Ζει Κύριος ο Θεός», γιατί η καρδιά του ήταν έτοιμη να εκραγεί από τη θεϊκή δύναμη, την παραδεισένια ευφροσύνη, του είπε με τον ίδιο πανηγυρικό τόνο η γιαγιά: «Στο Ιερό του Άη Γιώργη (στην κεντρική Εκκλησία της Πόμπιας) είναι και γλάκα (τρέξε)». Χωρίς να σκεφτεί ποιος είναι στο Ιερό του Άη Γιώργη και γιατί τον στέλνει η γιαγιά, άρχισε να τρέχει με ενθουσιασμό. Όντως! Έφυγε με άλλη δύναμη, με άλλη διάθεση ο νεαρός. Εκεί συνάντησε τον πνευματικό του τον π. Αντώνιο και κατάλαβε γιατί του είπε να τρέξει να τον συναντήσει. Εξομολογήθηκε με θάρρος και αντιμετώπισε την συνηθισμένη πατρική στοργή του πνευματικού μας. Έπειτα, του διηγήθηκε αυτά που είχαν προηγηθεί. Απόρησε ο π. Αντώνιος πώς γνώριζε ότι ήταν στην Εκκλησία αφού δεν την είχε ειδοποιήσει... «Φαντάσου Γέροντα, απάντησε, την έκπληξη τη δική μου, που ήξερε τα πάντα για μένα όταν πήγα σπίτι της, χωρίς να πω το παραμικρό». Αυτή ήταν η γιαγιά μας η Γαλακτία! Ωκεανός αγάπης, διάκρισης, στοργής και σιωπηλής διδαχής. Και τόσων άλλων αγίων ιδιοτήτων που δεν απαριθμούνται.
Κάποτε την βρήκαμε στο σπιτάκι της, μόνη να κρατάει το κεφάλι και να αναστενάζει. Ρωτήσαμε τί συμβαίνει και είναι τόσο στενοχωρημένη. Απάντησε με σχετική δυσκολία: «προσεύχομαι παιδί μου και μου φαίνεται πως χύνω αίμα για όλο τον κόσμο που έζησε και ζει πάνω στη γη! Μου φαίνεται πως φταίω εγώ για όλα τα κακά που γίνονται και ζητώ έλεος από το Θεό για εμένα και τους άλλους που παίρνουνε από εμένα την κακοσύνη των αμαρτιών μου! Λέω <παράτεινον Κύριε το έλεός Σου...μην επιτρέψεις δοκιμασίες...παράτεινον...παράτεινον...παράτεινον...> όμως, έρχεται απάντηση εδώ μέσα (έδειξε την καρδιά). Στο βάθος, βάθος...ολόκληρη νοιώθω την πληροφορία του Θεού από την κεφαλή μέχρι τα νύχια των ποδιών...όλα πάνω μου (οι αισθήσεις) γίνονται ένα... Απάντησε ότι αιματοκυλίστηκε η γη από τις εκτρώσεις, από τα χάπια που σκοτώνουν τα παιδάκια (αντισυλληπτικά) και τα μηχανήματα που βάζουν στα σπλάχνα τους οι γυναίκες και σκοτώνουν τα καημένα τα αγέννητα παιδάκια, όταν γίνονται μικρά μικρά σποράκια στην κοιλιά της μάνας τους (σπιράλ). Είπε ακόμη η απάντηση του ουρανού, πως έχουν καλιά (καλύτερα) οι άνθρωποι τις ανωμαλίες που κάνουν από το ψωμί που τρώνε! Είναι και οι κίναιδοι (ομοφυλόφιλοι) και τα πλιά πολλά ζευγάρια που τα κάνουνε αυτά... είναι ικανοί να μαχαιρώσουνε όποιο τοσε πει την αλήθεια! Εμαγάρισε το αίμα των αθρώπων! Εβρώμισε ο γάμος η πηγή της κοινωνίας. Γι’ αυτό θα περάσομε πόνους αβάσταχτους για να ξαναγενούμε άθρωποι και να ξεμαγαρίσομε... Αυτά έλεγε το γράμμα (μήνυμα, επιστολή) που ήρθε από πάνω (από τον Θεό). Είναι να μη λυπάσαι παιδί μου....».
[Ολιβιέ Κλεμάν: Ζω εν Χριστώ σημαίνει ζω πέραν του θανάτου]
Στήν Κωνσταντινούπολη, ὅταν πάρει κανείς τήν ἀρχαία «Μέση Ὁδό», ἀφήνει πίσω του τήν Ἁγία Σοφία, τή βασιλική τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, πού ὑπῆρξε τό κέντρο ἑνός θαυμάσιου, ἀλλά κλειστοῦ, χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ• καί καταλήγει φτάνοντας, στά προάστια, στή μικρή ἐκκλησία τῆς Χώρας.
Σ’ ἕνα εὐρύχωρο πλαϊνό παρεκκλήσι, τό ὕστερο Βυζάντιο πού βάδιζε πρός τό θάνατο, ἔγραψε γιά μᾶς τό μήνυμά του: στήν τοιχογραφία τῆς ἁψίδας, ὁ Χριστός κατεβαίνει στόν Ἅδη γιά νά τόν συντρίψει• εἶναι λαμπροφορεμένος, ἀλλά δέν βρίσκεται πιά ἐπί τοῦ ὄρους τῆς Μεταμορφώσεως, εἶναι στόν ἴδιο τό βυθό τῆς ἀγωνίας καί τῆς σκοτεινῆς ἀσφυξίας. Τό ἕνα του πόδι, μέ μία ἀπίστευτη βία, θραύει τά «κλεῖθρα τοῦ κόσμου τούτου». Τό ἄλλο πόδι, σέ μία κίνηση χοροῦ, σάν σέ κολύμπι, ἀρχίζει τήν ἄνοδο, ὅπως ὁ βουτηχτής πού, ἀφοῦ ἄγγιξε τό βυθό, τόν «χτυπᾶ» γιά ν’ ἀνέβει ξανά στόν ἀέρα καί τό φῶς.
Ἀλλά ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι Ἐκεῖνος: «σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσει ἐν τῷ παραδείςῳ» μπόρεσε νά πεῖ, τήν ὥρα τῆς σταυρώσεως, στό ληστή πού ξεψυχοῦσε δίπλα του.
Ὁ ἀέρας καί τό φῶς εἶναι ἡ ἀκτινοβολία τοῦ προσώπου του πού ἀστράφτει ἀπό τό Πνεῦμα.
Καί νά ἡ ἀπελευθερωτική χειρονομία: κάθε χέρι τοῦ Χριστοῦ πιάνει ἀπό τόν καρπό τοῦ χεριοῦ (καί ὄχι ἀπό τήν παλάμη, ἡ σωτηρία εἶναι προπάντων ἕνα δῶρο καί ὄχι μία διαπραγμάτευση) τόν Ἄνδρα καί τή Γυναίκα, καί τούς πετᾶ ἔξω ἀπ’ τά μνήματά τους. Κανένα καθρέφτισμα: κάθε πρόσωπο εἶναι ἄπειρο καί σ’ αὐτή τήν τέχνη τά σώματα δέν ρίχνουν σκιά. Καμιά μετενσάρκωση: κάθε πρόσωπο εἶναι μοναδικό. Καμιά σύγχυση: κάθε πρόσωπο εἶναι ἕνα μυστικό.
Κανένας χωρισμός: ὅλα τά πρόσωπα εἶναι φλόγες τῆς ἴδιας Φωτιᾶς. Καί ὁ σκοπός δέν εἶναι ἡ ἀθανασία τῶν ψυχῶν· ἀθάνατες, εἶναι ἤδη καί στόν Ἅδη, σ’ αὐτόν τόν ἀθάνατο θάνατο πού συνιστᾶ ἡ ἀγωνία: κάθε πρόσωπο εἶναι ἐκ τῆς γῆς, ἀλλ’ αὐτή ἡ γῆ εἶναι καμωμένη ἀπ’ τόν οὐρανό.
[Ολιβιέ Κλεμάν: Ζω εν Χριστώ σημαίνει ζω πέραν του θανάτου]
Οἱ Μ Ε Τ Α Θ Α Ν Α Τ Ι Ε Σ Ε Μ Π Ε Ι Ρ Ι Ε Σ τοῦ Γ Ε Ρ Ο Ν Τ Ο Σ Ν Ε Κ Τ Α Ρ Ι Ο Υ !..
Τό κείμενον εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τό "αὐτοβιογραφικόν" βιβλίον τῶν 330 ἐγχρώμων σελίδων μέ τίτλον
"Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ"
-σελίδες 222 ἕως 228- τό ὁποῖον, συνεχῶς ἐμπλουτιζόμενον, ὑπογράφει ἀπό πολλῶν ἐτῶν ὁ βιογράφος τοῦ Γέροντος Νεκταρίου ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ:
Μεγάλη Παρασκευή τοῦ 2016 – ἀκριβῶς ἕναν χρόνο μετά τό συγκλονιστικόν γεγονός- συνομιλοῦμε γιά… ἑκατομμυριοστήν φορά μέσα στά 33 καί πλέον χρόνια τῆς πνευματικῆς ἐπικοινωνίας μας, μέ τόν πολιόν Γέροντα Νεκτάριον στό κελλάκι του. Με αυξημένο αίσθημα ευθύνης καταγράφουμε όσα «είδε και άκουσε» με τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής, ένα έτος πριν, όταν βγήκε από τον χωροχρόνο…
-ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ: Γέροντα ευλογείτε. Με ζωηρότατον ενδιαφέρον αναμένουμε ν’ αποκαλύψετε την συγκλονιστικήν εμπειρίαν σας· Παρακαλώ…
-ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Ο Κύριος να σας ευλογή, αξιότιμε κύριε Μελινέ, αγαπητό μου παιδί, Εκείνος τον Οποίον με όλη την δύναμή μου δοξάζω που σας εφώτισε να συνομιλήσουμε γι’ αυτήν την μεγάλην Ημέρα, για να καταγράψετε με την πασίγνωστη συγγραφική σας δεινότητα και σοβαρότητα και αυτήν την εμπειρία μου –περιβάλλοντάς την με την εξαιρετική θεολογική κατάρτισή σας- ώστε ν’ αποτυπωθή και αυτή στο βιβλίον «Ο Γέροντας Νεκτάριος» που επίσης Εκείνος σας εφώτισε και συνεγράψατε, καλώντας σας να το πράξετε δια του τότε ποιμενάρχου μου Σεβασμιωτάτου Αγαθονίκου ο οποίος και το προλόγισεν. Επί τη ευκαιρία επιτρέψατέ μου να αναφέρω εν απόσπασμα από την «Πνευματικήν Διαθήκη μου» που έγραψα και υπέγραψα και δημοσιεύεται στις σελίδες 304-307 του ως άνω βιβλίου: «…Διαθήκη μου ας θεωρηθή το ανά χείρας βιβλίον (σ.σ. “O Γέροντας Νεκτάριος”) εις το οποίον αποτυπώνεται η ανηφορική ζωή μου, οι αγώνες και αγωνίες μου, οι θέσεις και διαθέσεις μου. Με εκπροσωπεί και με εκφράζει πλήρως! Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδίας μου και ευλογώ πατρικώς τον λίαν αγαπητόν μου κ. Εμμανουήλ Μελινόν, δι’ όλα όσα έπραξε και συνεχώς πράττει δια το ανάξιον πρόσωπό μου και δια το Ιερόν Πρόσκύνημά μας κατά καιρούς. Πάντοτε θα εύχωμαι όπως ο Θεός, δια πρεσβειών του Αγίου Νεκταρίου, τον ενισχύη εν παντί, τόσον εκείνον προσωπικώς, όσο και την εκλεκτήν οικογένειάν του…».
Έρχομαι εις την παράκλησή σας, λίαν ἀγαπητέ μου κύριε Μελινέ:
Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 2015 –επειδή τις ημέρες εκείνες ήμουν ασθενής, ε, 85 τότε ετών, τώρα 86- με συνεβούλευσαν οι πατέρες και οι λοιποί αδελφοί να μη επαναλάβω ό,τι καθιέρωσα πριν από μισόν αιώνα και τηρούσα έκτοτε κατ’ έτος ανελλιπώς: Να παίρνω δηλαδή τον Τίμιο Σταυρόν επ’ ώμου και να αποκαθηλώνω το Πανάχραντο Σώμα του Κυρίου μας εκτός του Ναού, στον τεχνιτό λοφίσκο του Γολγοθά. Έκανα παρακοή, μη μπορώντας ν’ αφήσω τα πλήθη των πιστών που συρρέουν κατ’ έτος από μακριά παραπονεμένα…Τους είπα μάλιστα «εγώ θα πάω κι ας πεθάνω». Πραγματικά, προχώρησε η Ακολουθία μαζί μ’ έναν ακόμη κληρικό μέσα στον Ναό, μίλησα στο εκκλησίασμα και με τον Σταυρό στον ώμο μου βγήκαμε. Με υποβάσταζαν ο τοπικός πρόεδρος και ο διοικητής της αστυνομίας Λαυρίου. Έκανα την Αποκαθήλωση και μίλησα σε πλήθος πιστών ίσως 7000, ανάμεσα στους οποίους τραγικές μητέρες που έχουν χάσει παιδί, κυρίως από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και δίκυκλα. Όπως γνωρίζετε άριστα, κύριε Μελινέ, καθώς είσθε δεκαετίες δίπλα μου –το έχετε άλλωστε τόσον όμορφα καταγράψει και αυτό στις σελίδες του εκλεκτού βιβλίου σας για την ανηφορική ζωή μου- κρατούν κεντημένα σεντόνια που προόριζαν για το γαμήλιο κρεββάτι του παιδιού τους και τα ρίχνουν τώρα στο Αποκαθηλωμένο Σώμα του Κυρίου «να τους τα πάη» σαν χαιρετισμό, σαν ένδειξη ότι προσεύχονται συνεχώς γι’ αυτά… Φέρων, λοιπόν, τον Κύριον επ’ ώμου και φορτωμένος τα πολλά αυτά σεντόνια, επέστρεφα υποβασταζόμενος πάντοτε, στον Ναό. Βρισκόμουν στο ανηφοράκι, έξω από το παρεκκλήσιον του Αγίου Μηνά, όταν αισθάνθηκα τα γόνατά μου να λυγίζουν. Πώς μου ήλθε ο λογισμός ότι πεθαίνω κι ένιωσα την ανάγκη ν’ αποχαιρετήσω τους πιστούς λέγοντας: «Παιδιά μου, πεθαίνω, συγχωρήστε με. Να έχετε την ευχή μου». Λέγοντας την τελευταία λέξη σωριάσθηκα στην άσφαλτο, δίχως να προλάβουν οι δύο κύριοι να με συγκρατήσουν, λόγω του μεγάλου βάρους των πολλών υφασμάτων που υπερεκάλυπταν το πανάχραντο Σώμα του Κυρίου. Μελάνιασα –όπως μου είπαν εκ των υστέρων- και δεν αισθανόμουν το παραμικρό. Κάποιος γιατρός με πλησίασε και είπε «πάει, χάσαμε τον Γέροντα». Ζύγωσε ένας ακόμη και είπε τα ίδια. Μάλιστα με σύριγγα που είχε μαζί του προσεπάθησε να αντλήση αίμα εις μάτην. Ένα υγρό τράβηξε, σαν νερό. Μου έκαναν μαλάξεις στο στήθος γι’ ανάνηψη. Έφθασε ταχύτατα ασθενοφόρο και το πλήρωμά του είπε ότι πλέον χρειάζεται άλλο όχημα… Ο κόσμος έκλαιε γοερώς. Με μετέφεραν στο κελλί για να με ετοιμάσουν οι κληρικοί και να με τοποθετήσουν, εν συνεχεία , στο Ναό να με ασπασθή ο κόσμος.
Μέσα σε όλο αυτό το «κενό» του χώρου και του χρόνου, «ένιωθα» την ψυχήν μου να ανεβαίνη. Εκείνη δηλαδή το αισθανόταν που είναι αθάνατη, γιατί το σώμα ήτο νεκρόν. Ένιωθε σαν να ήτο σε…ανελκυστήρα που ανέβαινε συνεχώς επεκαλέιτο τον Άγιο Νεκτάριον: «Άγιε Νεκτάριε, συ που ήσουν ο προστάτης μου, ο δικηγόρος μου, ο γιατρός μου, πάντα σε παρακαλούσα να είσαι δίπλα μου όταν ο Άγγελος θα μεταφέρη την ψυχή μου στον θρόνο του Θεού. Έλα, λοιπόν Άγιέ μου, γιατί φοβάμαι τον Δίκαιο Κριτή, καθώς έχω μόνον αμαρτίες και καθόλου καλά έργα…
Όταν έφθασε η ψυχή μου εκεί ψηλά, πολύ ψηλά, «βλέπει» ακόμη ψηλότερα μιαν αψίδα με πολλές μεγάλες σμυρτιές που «έστεκαν» στον αέρα, δεν ακουμπούσαν πουθενά! Στο κέντρο της αψίδος εναερίως ίστατο ο Κύριος με τον λευκό χιτώνα, όπως Τον βλέπετε στην εικόνα που έχω δίπλα μου. Δεν μπορούσα να διακρίνω το Πρόσωπό Του, γιατί ακτινοβολούσε σαν Ήλιος υπέρλαμπρος! Διέκρινα το Όλον Του. Είδα τα άχραντα χέρια Του –τις παλάμες- και τα πέλματα. Ω, εκείνη η γαλήνια παρουσία Του!.. Ένώπιόν Του γονατιστός, στον αέρα κι εκείνος, ο Άγιος Νεκτάριος μ’ ένα χρυσό φωτοστέφανο σαν λεπτή ροδίτσα γύρω από το κεφάλι του! Δεν φορούσε μαύρο ράσο, αλλά μάλλον άμφια. Εγώ έτρεμα και «κοίταζα» εκστατικός, γεμάτος δέος… Ακούσθηκε τότε η θεανδρική φωνή του Χριστού, προς τον Άγιό Του:
-«Νεκτάριε, γνωρίζεις αυτή την ψυχή που έφθασε από τον κόσμο;»
-«Ναι, Κύριε, είναι δικό μου παιδί. Δέομαι να επιτρέψης να επιστρέψη εις το φιλανθρωπικόν έργο του, εις τον πονεμένον συνάνθρωπον». Εγώ, κύριε Μελινέ, κατά την διάρκειαν αυτού του διαλόγου, «κοίταζα» με φόβο και δέος παντού, αναλογιζόμενος ότι «κάπου εκεί» θα είναι και οι γονείς και τα 15 από τα 17 αδέλφια που είμαστε. Ένιωσα την ψυχή μου να σκιρτά και να «φωνάζη» νοσταλγικά στην μητέρα μου: «Μάνα, με γνωρίζης; Είμαι ο Βασιλάκης, το 16ο παιδί που γέννησες και θήλαζες. Σε αγαπώ μάνα και σου ζητώ συγνώμη που σε στενοχωρούσα και από 15 ετών έφυγα από την αγκαλιά σου και πήγα στο μοναστήρι για την Αγάπη του Χριστού».
Τότε ο Κύριος –δίχως να πη άλλη λέξη- κίνησε χαρακτηριστικά το χέρι Του, δίνοντας στην ψυχή μου εντολή να επιστρέψη!
Ω Κύριε, αναρωτιόμουν, τί καλό σου έκανα και δεν με μαλώνεις, δεν με καταδικάζεις; Τί αγαθόν είδες εις εμένα τον ελεεινό και με περίμενες ο Ίδιος;! Το μόνο ήτο που Σε αγάπησα με ὄλο το είναι μου από 7 ετών, εκεί στον Άγιο Νικόλαο Πειραιώς που είδα την εικόνα Σου και υποσχέθηκα την αφιέρωσή μου σε Σένα…Δεκαπεντάχρονος έφυγα από την αγκαλιά της μάνας και των αδελφών μου και πήγα στο μοναστήρι.
Πραγματικά, τίποτε δεν Του προσέφερα, γι’ αυτό περίμενα να με καταδικάση, ο Κύριος λέγοντας: «Φύγε, βρωμοκαλόγερε, που έλεγες ψέματα κι έκανες τούτο κι εκείνο το κακό…» Το αντίθετον!.. Ω, η ανοχή και η μεγαλωσύνη Του!.. Μου έκανε νεύμα να γυρίσω στην γη.
Κατάλαβα τότε την αντίστροφη –καθοδική- πορεία του πνευματικού «ασανσέρ» και ξάφνου άνοιξα τα μάτια εδώ στο κρεββάτι, στο κελλί μου. Μόλις τα άνοιξα, ἀναλογίσθηκα ποιος είμαι, πού είμαι, μέχρι να συνειδητοποιήσω…Κίνησα το χέρι πάνω δεξιά και ακούμπησα τις εικόνες που έχω δίπλα μου πάντα. Τότε βεβαιώθηκα πως είμαι στο κελλάκι μου κι ο Άγιος Νεκτέριος ο Άγιος μας –όπως τον λέτε στο εκλεκτό ταυτώνυμο βιβλίο σας που περιέχει τα πάντα για τον Άγιο Νεκτάριο, κύριε Μελινέ- όντως μεσίτευσε για την άχρι καιρού επιστροφή μου. Γιατί επέλεξεν εκείνον, ο Κύριος, να ρωτήση αν με γνωρίζη; Μα ως Παντογνώστης, ο Χριστός, «ετάζει καρδίας και νεφρούς». Όμως ξέροντας ότι είμαστε … «φιλαράκια» με τον Άγιο Νεκτάριον, έδειξε την συγκατάβασή Του στην αμαρτωλότητά μου Χίλιες δόξες να έχη!..
Οι ιερείς, εν τω μεταξύ, με είχαν τακτοποιήσει κι ετοιμάζονταν να με μεταφέρουν εις τον Ναόν. Ο λαός είχεν αγανακτήσει από την καθυστέρηση, μη γνωρίζοντας τί είχε συμβεί…Όλο αυτό, το «ταξείδι» της ψυχής μου-από την στιγμή που έπεσα στην άσφαλτο, μέχρι που επανήλθα στο σώμα και ανέκτησα τις αισθήσεις μου- διήρκεσεν αρκετό χρονικό διάστημα…Μα, γιατί αργούν και δεν φέρνουν στην εκκλησία τον Γέροντα, έλεγαν και ξανά ᾿λεγαν… Ανέλαβε ο ένας γιατρός που είχε κάνει την πρώτη γνωμάτευση και ήλθε στο κελλί να διαμαρτυρηθή για την καθυστέρηση εξόδου του σκηνώματος. Όταν του είπαν –εις τον προθάλαμον- ότι με ανέστησε ο Κύριος, αγρίεψε λέγοντας ότι από υπερβολικήν αγάπη στο πρόσωπό μου, δεν πρέπει να παραπληροφορούν τον κόσμον… Όταν όμως τον οδήγησαν σε μένα και με είδε ζωντανόν, έκαμε εδαφιαία μετάνοια και σταυροκοπήθηκε με μεγάλην ευλάβειαν, ομολογώντας το θαύμα! Πρότεινε τότε να μεταφερθώ σε νοσοκομείο για μετάγγιση αίματοςκ.λ.π.. Ο κόσμος έλεγε ότι ο Κύριος που με ανέστησε, θα αποκαταστήση πλήρως την υγεία μου!..
Ναι, κύριε Μελινέ, ο Χριστός το προηγούμενο Σάββατον ανέστησε τον Λάζαρο, την Μ. Παρασκευήν εμένα τον ταλαίπωρον και το Μ. Σάββατον ανέστη ο Ίδιος εκ νεκρών!
Ζη Κύριος ο Θεός! Ζει, αγαπητά μου αδέλφια και παιδιά! Το φωνάζω με όλη την δύναμη της Ιερωσύνης μου, που δική Του είναι και αυτή: Ζει! Οι Άγιοι μεσιτεύουν, αλλά κι εμείς πρέπει πάντα να είμαστε προετοιμασμένοι με νηστείαν, αγρυπνία και προσευχή, για να λαμβάνουμε ουράνια χαρίσματα. Χωματένιο είναι το σώμα μας· Αυτό θα πη Αδάμ. Από πηλό μας έπλασεν ο Θεός. Η ψυχή μας –το αποτέλεσμα της πνοής Του- είναι αθάνατη! Πόσες φορές πάμε στα δικαστήρια για 3 μέτρα γης και «μουτζώνουμε» το Ευαγγέλιο…Μα εκεί –στην γη- θα μπούμε, όταν η ψυχή μας θα οδηγηθή ψηλά… Το σώμα στο χώμα και η ψυχή μας εις τον Θεόν!
Χριστός Ανέστη!!! Το λέγω σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, το φωνάζω και θα το φωνάζω πάντα! Ζει Κύριος ο Θεός! Ζειειειει!..
Σας ευχαριστώ για άλλη μία φορά, λίαν αγαπητέ μου κύριε Μελινέ και μέσα από την καρδιά μου σας ευλογώ και γι’ αυτή την διακονία σας εις την αναξιότητά μου και εις τον ευλογημένο λαό του Θεού!
᾿E μ μ α ν ο υ ή λ M ε λ ι ν ό ς
Θεολόγος Συγγραφεύς
Διευθυντής τῆς Bιβλιοθήκης
τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
τῆς ᾿Eκκλησίας τῆς ῾Eλλάδος
e-mail: ManolisMelinos@gmail.com
http//: www.manolismelinos.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
